Precelek i letnia burza

Kiedy czytałam "Srebrnego smoka" Basi Sadurskiej, poczułam się jak dziecko, które właśnie odkryło tajemne przejście do innego świata. To nie jest zwykła historia o smokach – to opowieść o przyjaźni, która dojrzewa jak ciasto w piekarniku, o emocjach, które czasem trudno nazwać, o tym, że zdrowe jedzenie może być równie magiczne jak latanie oraz że obcowanie z literaturą daje olbrzymią radość i satysfakcję. Ta historia nie jest przesłodzona – są tu trudne emocje i momenty zwątpienia, ale wszystko podane w wyjątkowy "basiowy" sposób. Główna bohaterka spotyka smoka – ale nie takiego z bajek, który porywa księżniczki. Ten smok jest inny. Mądry, trochę tajemniczy, a przede wszystkim – gotowy, by nauczyć ją czegoś ważnego. W tej książce nie chodzi tylko o przygody (choć ich nie brakuje), ale o to, co zostaje w sercu po ich przeżyciu. A potem przyszła "Rada smoków" – i nagle okazało się, że świat jest jeszcze większy, a wybory trudniejsze. Więcej smoków, więcej pytań, więcej odpowiedzi, które nie zawsze są oczywiste. To książka, która pokazuje, że odwaga to nie tylko walka ze strachem, ale też umiejętność słuchania siebie i innych. Obie historie są lekkie, ale potężne. Pełne ciepła i mądrości. Idealne dla tych, którzy wierzą, że literatura może smakować jak najlepsza przygoda. Wartością dodaną jest piękny prosty literacki język Basi, a ilustracje Marcina Minora przydają historii szczypty magii. To ciepła, mądra historia, idealna dla dzieci i dorosłych (też!), którzy kochają opowieści o smokach, przyjaźni i odkrywaniu świata. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Świetny, pięknie ilustrowany przewodnik dla dzieci i dorosłych. Autor, Jan Wilkanowski jest nauczycielem WF i biologii, przewodnikiem, miłośnikiem Bałtyku i lokalnym koordynatorem WWF na Mierzei Wiślanej. Opowieść nasz przewodnik snuje od samego morza. Nasz Bałtyk jest najmłodszy - ma tylko ... 12000 lat! Jest także najpłytszy- średnia głębokość to 52m. A także najsłodszy, czyli najmniej zasolony. Jest także zimny! Zwiedzanie nadmorskich miejscowości zaczynamy od Malborka i zamkowych ciekawostek. Co jadali Krzyżacy? Jak ogrzewali zamek? Następnie przesuwamy się bliżej morza - w kierunku Żuław. Kto wydobył Żuławy z podmokłych terenów ujścia Wisły? Kim byli tajemniczy mennonici? Ruszamy na Mierzeję Wiślaną i do tamtejszego muzeum. Przypominamy zasady bezpiecznego plażowania. Uczymy się rozpoznawać sercówki pospolite, rogowca bałtyckiego i omułka jadalnego. Wyruszamy na wydmy i poznajemy tamtejszą roślinność - autor dobrze tłumaczy, dlaczego należy ostrożnie stąpać, by nie niszczyć roślin takich jak mikołajek nadmorski. Rozpoznajemy bałtyckie ptactwo: mewy, rybitwy, siweczki, kormorany. Poznajemy ciekawe zakątki Gdańska, Gdyni, Sopotu. To świetna lektura przed wyjazdem nad polskie morze. Dla dzieci oraz dorosłych - obowiązkowa~!

Tę książkę przeczytamy w 10 minut.... Może być dla przedszkolaków i młodszych dzieci, ale i mnie zachwyciła pięknym wydaniem i zachwycającymi ilustracjami. To jest książka o magii książek i o Bibliotekarce, która ich nie wypożyczała dzieciom... zamiast tego wypożyczała Skrzydła. Na nich właśnie dzieci docierały do różnych krain. Przepięknie stworzona baśń, o tym, jak możemy podróżować wszędzie i być kim chcemy dzięki książkom. Do tej lektury można wracać wielokrotnie, napawając się pięknymi obrazami stworzonymi przez Matyldę Konecką. Polecam z serca!

Przygody Precelka to książka dla nieco młodszych dzieci niż seria o Kociej Szajce, chociaż fajnie ją uzupełnia i do niej nawiązuje. Ta seria jest genialna! Czytając tę małą książeczkę, przypomniałem sobie swój pierwszy raz gdy jechałem tramwajem w Szczecinie. Też mi się nie podobało, ale dzisiaj to już norma :) No i teraz pytanie: to w Cieszynie są tramwaje? Aha! Trzeba sobie sprawdzić :P I to jest wspaniałe w tej serii. Tak są... to znaczy były, a teraz jest linia turystyczna: https://pl.wikipedia.org/wiki/Tramwaje_w_Cieszynie Nie dość, że książka rozbudza ciekawość i podsuwa smaczki regionalne, to jeszcze dotyka spraw najmłodszych. Bywa, że się boimy, to normalna rzecz. Dobrze, by wtedy ktoś nas przytulił jak pani Kapeluszniczka. Kochany Precelek. Fajnie jest pracować w księgarni i czytać sobie w oczekiwaniu na klientów :D

Marcelinka jest bardzo wrażliwą dziewczynką. Ma 7 lat i właśnie rozpoczyna swoją szkolną przygodę. Ta zwykła codzienność stawia przed dziewczynką wiele wyzwań: biała bluzeczka trochę drapie, w klasie nikogo nie zna, będą też zbyt hałaśliwe zabawy, a nawet szkolne występy! Napisana przez psycholog, Katarzynę Kucewicz, książka jest świetnym punktem wyjścia do rozmów z dziećmi wysoko wrażliwymi, ale nie tylko. Pięknie ilustrowane opowiadania pokazują, że jesteśmy różni i to jest w porządku. Że w sytuacjach, w których znajdzie się większość dzieci mogą one odczuwać różne emocje i to też jest ok. Moja córka bardzo polubiła „Marcelinkę”- pierwszą część pożyczyłyśmy z biblioteki, ale już teraz mamy na półce całą kolekcję, bo lubimy wracać do pewnych historii. Serdecznie polecam! Myślę, że opowiadania szczególnie trafią do dzieci w wieku około 5-8 lat.

Czytane dzieciom: dziewczynka lat 12, chłopak lat 5 Kocia Szajka nie boi się niczego. Psy, złodzieje, przemytnicy to bułka ze śledziem. A jak to jest z klątwami? W nowej odsłonie koci detektywi zainteresują się dziwnymi wypadkami na terenie remontowanego starego kina. Poznamy jego historię, zwiedzimy też inne ważne miejsca w mieście, skosztujemy kultowych przysmaków oraz wysłuchamy opinii na temat oddawania nadmiarowego futerka dla innych kotów, którym go brakuje. Dużym plusem książki są ilustracje Malwiny Hajduk, które pomagają młodym czytelnikom zobrazować dane wydarzenie. Z pomocą również przychodzi galeria bohaterów na początku książki. Żaden z członków Szajki tym razem nie wybija się przed szereg. Każdy ma przydzielone zadanie. Jedni wywołują kocie duchy, drudzy przesłuchują świadków, a inni uczą czytać i pisać małego Precelka, który jako nowa postać jest bardzo ważny dla fabuły. Nie obejdzie się też bez niezawodnej aspirantki Walerki Koczy i komisarza Psoty. Zakończenie może nie jest zbyt zaskakujące, ale samo dojście do niego jest interesujące. Dodatkowo wnioskuję, że jest hołdem dla zmarłej kotki autorki. Zagadki same znajdują Kocią Szajkę. Podczas imprezy nad rzeką słychać krzyki. To tajemnicze odgłosy z remontowanego kina. Nie pierwszy raz dzieją się tam dziwne zjawiska. Zaniepokojony burmistrz zleca detektywom ich zbadanie

Trzecia część serii o Alfredzie Wiewiórze, detektywie, opowiada o jego urlopie nad morzem. W podróż oczywiście udał się z dwójką najlepszych przyjaciół i panią Jadzią. Ich wycieczka zaczyna się niewinnie, uroczo i sielsko, ale oczywiście bohaterowie muszą też natrafić na pewną zagadkę do rozwiązania. Momentami było gorąco i to nie tylko ze względu na wakacyjny upał 😅 Ta część podobała się nam najbardziej, jest ciekawą, dynamiczna oraz klimatyczna - od razu naszła nas ochota na lato nad morzem 😂 W książce znajdują się ilustracje, a czcionka jest bardzo duża, więc ta seria świetnie nadaje się do nauki czytania dla dzieciaków, które lubią różne zagadki 😁 i rzecz jasna poszukiwania ich rozwiązań 😁 Bardzo fajna, wakacyjna i urocza przygoda ze zwierzęcymi bohaterami, polecamy małym czytelnikom 🥰

Bajka o potrzebie przebywania wśród przyjaciół i potrzebie bycia z samym sobą. Że te potrzeby nie są sprzeczne, że czas spędzony w samotności pozwala jeszcze bardziej docenić spotkania z innymi. Bardzo dobra książeczka dla dzieci. Ale i dla dorosłych- o znaczeniu własnych potrzeb. Kupilam po przeczytaniu opinii na lubimyczytac.pl

Wartościowe treści, które mogą oswoić temat pieniędzy, oszczędzania. Nie chcę przez dwa zdania przekreślać książki, ale bardzo mi przeszkadzają, mianowicie: "Staś przejmuje myszkę komputera i przewija kolejne ogłoszenia" To tak na serio? I drugie, podczas wizyty w sklepie z zabawkami Staś nie może się zdecydować co wybrać "Babcia się niecierpliwi". Serio? Gdzie edytor? Psycholog? Seria książek o Stasiu bardzo podoba się mojej 5-letniej córce (która jeszcze nie obsługuje myszki komputera).

Czy chciałam mieć tą książkę, bo moja córcia ma na imię Róża ? Być może;) czy ją przeczytałam, żeby wiedzieć czy ona będzie mogła ją kiedyś przeczytać? Tak . Czy jest fajna ? Jest :) Może to nie jest wybitne, może trochę sztampowa, może rozwiązanie zagadki jest nieprawdopodobne :) Ale to książeczka dla najmodszych ! ^^ Jest pięknie wydana, rysunki dodają jej tego czegoś, no i treść jest niczego sobie :P Mamy tutaj jeden pociag, pędzący na biegun , jedną dziewczynkę a'La Agatha Christie i jej dzielnego przyjaciela Ruperta. I zagadkę tajemniczego złodzieja, kradnącego nie tylko ciasteczka :) Polecam :)

Ciepła historia o tym, że niesforne dzieci często mają swoje kłopoty, które sprawiły, że stały się niesforne, ale też, że mogą nad sobą pracować i zmieniać się. Cała seria jest super zarówno dla dzieci jak i dorosłych i pokazuje jak radzić sobie z emocjami i trudnymi sprawami.

Świetna książka o dbaniu o siebie. Główny bohater jest wzorowy, zawsze stara się być dobry i pomocny, nawet gdy nikt go o to nie prosi. Ale na dłuższą metę taka postawa może sprowadzić do wypalenia. Autorzy zwracają uwagę na to, że ważne jest by umieć zadbać o siebie, o właściwą ilość odpoczynku itp. Fajne przesłanie w naszych czasach kultu życia w biegu.

Urocza opowieść wspomnieniowa o poetce, widzianej oczami jej wieloletniego sekretarza. Wisława Szymborska po otrzymaniu Nagrody Nobla w 1996 roku, zatrudniła Michała Rusinka, młodego doktoranta polonistyki. Poetka, żyjąca samotnie w malutkim mieszkanku i zupełnie nieprzygotowana na cały ten splendor, który na nią spadł razem z prestiżową nagrodą, potrzebowała na gwałt kogoś, kto jej pomoże ogarnąć cały galimatias. Zatrudniła więc młodego polonistę, Michała Rusinka, w roli sekretarza. Jego obowiązki były rozległe i niedookreślone, najogólniej rzecz biorąc – miał być buforem między Wisławą a całym światem, organizował jej kalendarz, odpowiadał na listy, telefony i faksy, umawiał i odmawiał wywiadów. Przepisywał na komputerze wiersze, jeszcze w wersji surowej, a następnie po korekcie wysyłał je do wydawnictw. Słowem, stał się jej prawą i lewą ręką. Było to dla niego, jak sądzę, bardzo ciekawe i prestiżowe zajęcie. Dziś Rusinek jest prezesem zarządu Fundacji Wisławy Szymborskiej, opiekującej się spuścizna literacka noblistki i wspomagającej literaturę polską i literatów czy tłumaczy w potrzebie. Rusinek, można powiedzieć, szczerze zaprzyjaźnił się z poetką i napisał - reportaż? Pamiętnik? Wspomnienia? Biografię? Żartobliwą relację z czasów swojego 15-letniego sekretarzowania? Myślę, że wszystkiego po trochu. Przekazał czytelnikowi portret poetki bardzo osobisty, nawet intymny, z humorem relacjonując mnóstwo szczegółów, szczególików, reakcji na wydarzenia i osoby, komentarzy do bieżącej sytuacji wszelakiej, zachwytów i irytacji, marzeń i cierpień. Bez odrobiny patosu, bez wszelkiej hagiografii, ciepło, serdecznie i dowcipnie. Czyta się to z prawdziwą przyjemnością, tak, jakby zajrzało się do ogródka czy saloniku poetki, osoby dość skrytej i zdystansowanej. Nie zajmował się w żadnym wypadku ploteczkami i odbrązawianiem Szymborskiej, która zresztą nigdy nie miała pomnika z brązu. Wprost przeciwnie, od chwili otrzymania Nobla towarzyszyło jej grono krytyków, hejterów i lustratorów. O tempora! o mores! Napisał o niej jak o osobie najbliższej, o babci, o ukochanej cioci, a przy tym wykazał się wielką bystrością, darem obserwacji i umiejętnością, by, jak pisał niegdyś inny poeta, „odpowiednie dać rzeczy słowo”. Czytałam to już dawniej, a teraz przypomniałam sobie, bo kilka dni temu byłam na spotkaniu autorskim Rusinka z dziecięcą widownią, gdzie prezentował on m. in. biografię „Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci”. I porównanie obu tych książek to prawdziwa uczta dla ducha. Żadnej sprzeczności. Biografia pisana językiem zrozumiałym dla nieletnich czytelników również ukazuje Szymborską z jej radościami, smutkami i słabostkami, a przede wszystkim z jej poczuciem humoru, ironii i dystansem do świata, z jej niechęcią do tzw. wielkich słów i kategorycznych sądów. Z jej umiejętnością przyznania się do niewiedzy i pragnieniem, żeby się dowiedzieć, sprawdzić, zrozumieć, przemyśleć. Dość przytoczyć jedno, najbardziej znane, bo zamieszczone w jej wykładzie noblowskim: wszyscy naukowcy i naukowczynie, pisarze i pisarki powinni umieć powiedzieć sobie dwa małe, ale mocno uskrzydlone słowa „nie wiem”. Za te słowa zresztą Szymborska była również hejtowana przez tych, którzy są pewni, że wiedzą wszystko. Prawdziwe mistrzostwo świata! Umieć przekazać istotę twórczości wielkiej poetki tak, by trafiła do najmłodszych. Rusinek potrafi pisać wspaniale i interesująco zarówno dla małych, jak i dla dojrzałych czytelników. Dlatego zamieszczam tę samą recenzję pod obiema książkami. Polecam. Najbardziej obie naraz!

Książka „Opowieści o tym, co w życiu ważne” Marek Michalak. W książce znajdziemy dziewiętnaście historii o miłości, tolerancji, o własnym zdaniu, o szacunku, o wolności, o empatii, o odwadze, o nadziei, o przyjaźni, o wdzięczności, o współczuciu, o nauce, o życzliwości, o akceptacji, o godności, o pokoju, o odpoczynku, o poczuciu humoru, o patriotyzmie. To treści do przemyślenia i rozmów dla każdego o ważnych sprawach. Główni bohaterowie to Julka i Miłosz, którzy zapraszają nas do świata, w którym przeżywają dużo różnych sytuacji w obrębie swojej rodziny. Każdy rozdział kończy się mądrościami i cytatami dotyczącymi danego rozdziału. Idealna dla dorosłych, którzy pragną wyjaśnić swoim dzieciom różne tematy na przykładach z życia wziętych. Książka wydana w twardej oprawie z pięknymi ilustracjami.

Teraz gdy tyle mówi się o sztucznej inteligencji czasami ciężko wytłumaczyć dzieciom na czym polega ten wynalazek przyszłości. Z pomocą przyjdzie nam właśnie ta książka, czyli "Dinks" (a tak w ogóle, to bardzo lubię to słowo 😉) Dinks to wynalazek Rutgera, który razem ze swoim bratem mieszka w zacisznym domku, wiodąc proste i sielankowe życie. Pewnego dnia, za sugestia brata konstrukcje nowe urządzenie, które ma pomóc braciom w codziennych obowiązkach. Tak właśnie powstaje Dinks. Dinks bardzo szybko się uczy i zaczyna wyręczać braci w pracach domowych, co jednak z czasem staje się uciążliwe. Robocik jest bardzo obrotny, wyręcza ich we wszystkich, a gdy kończy swoje zadania, zaczyna ingerować w życie Rutgera i Waltera. Zarządza zmianę diety, odbiera przyjemność z rozrywki, odwołuje święta... Jakby siedział w głowach braci i czytał w ich myślach. Czas pozbawić Dinksa władzy... Ta historia to doskonały przykład tego jakie korzyści i zagrożenia może nieść ze sobą rozwój technologii. Może na pierwszy rzut oka nie wygląda, ale jest bardzo aktualna i pomaga uzmysłowić sobie jak wyglądałoby nasze życie, gdyby było całkowicie uzależnione od technologii, w tym i tak już przesiąkniętym nią na wskroś świecie. Mądra, zabawna i zaskakująco prawdziwa, zostawia czytelnikom pole do rozważań. Z opowieścią doskonale współgrają ilustracje autorstwa Emilii Dziubak, która z Martinem Widmarkiem po raz kolejny tworzą świetny duet. UWAGA dla rodziców - Dinks mówi wprost, że Mikołaj nie istnieje😉

Dzisiaj mam dla Was coś wyjątkowego. Czwartą część niezwykłej serii opowiadającej o przygodach uroczych dinozaurów, która skradła nasze serca. "Zuchozaur" autorstwa Rachel Bright to urocza opowieść, pełna zapału i wytrwałości, która zachwyca i bawi, równocześnie dostarczając cennych lekcji życiowych. Mały Zuchozaur, bohater pełen pasji i chęci do zdobywania nowych doświadczeń, staje przed największym wyzwaniem - nauką jazdy na rowerze. Marzy o zwycięstwie w Wielkim Dino-wyścigu, oczami wyobraźni widząc sobie na podium. Jednak rzeczywistość okazuje się trudniejsza niż się spodziewał, a jazda na rowerze znacznie bardziej skomplikowana. Każda próba kończy się spektakularnym upadkiem, a każde niepowodzenie coraz bardziej podkopuje pewność siebie. Wtedy, niczym dobra wróżka, pojawia się Babciozaur, dzieląc się swoją mądrością i doświadczeniem podkreśla znaczenie wytrwałość i determinacji w dążeniu do celu i realizacji marzeń. Każde dziecko, które kiedykolwiek próbowało nauczyć się jeździć na rowerze, z pewnością odnajdzie się w emocjach, które towarzyszą Zuchozaurowi. Początki zawsze bywają trudne, żeby osiągnąć wymarzony cel, trzeba być konsekwentnym i cierpliwym. Każdy upadek to krok do sukcesu, a każda porażka może być cenną lekcją. Ta piękna opowieść napisana lekkim, rymowanym tekstem zachwyci zarówno dzieci, jak i rodziców. Urocze ilustracje dodają książce niepowtarzalnego uroku, a historia o wytrwałości i dzielności dostarcza cennej lekcji podkreślając wartość pasji i odwagi w dążeniu do celu

Lubię cykl o skarpetkach i bardzo mi się podobają książki o historii skarpetek. Tom drugi chyba nawet spodobał mi się bardziej niż pierwszy. Lubię to, że przy okazji lekkiej, zabawnej historii autorka przemyca trochę wiedzy z różnych dziedzin życia człowieka. Przy okazji można dziecku pokazać na przykład wspomniane w książce obrazy czy krótkie filmy braci Lumiere. Lekki, zabawny język, ilustracje Daniela DeLatoura - nic, tylko czytać.

Dziewięcioletnia Lana uwielbia baśniowe historie, które często wymyśla ze swoim starszym bratem, Harrisonem. Jednak Harrison dorasta, woli skupiać się na szkole i nauce, nie ma już czasu na dziecinne zabawy z siostrą. Niespodziewanie, bo jakby spod ziemi, w ich miasteczku pojawia się wielki supermarket, gdzie Lana najpierw odnajduje starą księgę z baśniami, a potem portal do baśniowego świata! Może dzięki niemu przenieść się do ulubionych historii... Tylko że coś w nich nie gra. Ich bohaterów, książęta i księżniczki, nie czeka wcale szczęśliwe zakończenie. Czyha na nich zła wiedźma i żeby ją pokonać, będą oni potrzebowali pomocy Lany. A Lana będzie potrzebowała pomocy Harrisona. Ale czy uda jej się przekonać go, że baśnie istnieją naprawdę? Kto nie chciałby wylądować w świecie ulubionych baśni? Dzięki Lanie i Harrisonowi możemy doświadczyć namiastki takiej przygody, a przy okazji poznać ich uroczą historię o sile wyobraźni. To także historia o odbudowywaniu bliskości między dwójką rodzeństwa, z których jedno z nich wyrasta już powoli z "głupich" bajek. Baśń, w którą wpadła tytułowa dziewczynka, to tak naprawdę mieszanka już znanych nam baśni. Autor wybrał kilka z nich, zmyślnie pomieszał i pozmieniał tak, by pasowały do siebie i tworzyły jedną, spójną opowieść. Jest ona króciutka, ale treściwa, do przeczytania (lub wysłuchania, jak to było w moim przypadku) na jeden raz. Wydaje mi się, że spodoba się i małym, i tym ciut większym czytelnikom. Urzekło mnie, że Ben Miller, napisał "O dziewczynce, która wpadła w baśń" z myślą o własnej córce i że nie jest to jedyna książka, jaką zadedykował swoim dzieciom. Może skuszę się również na pozostałe?

Mamusiu, jak wielki jest świat? do okna? do krzaczków? do ogrodzenia? a może jeszcze dalej...? Mamusiu, jak wielki jest, powiedz... Mały kotek zaczyna z ciekawością dopytywać kochanej mamy o szczegóły tego świata, bo jego póki co kręci się nie tyle wokół własnego - i mamusi - ogonka, ile zamyka się do powierzchni tego domu, w którym się urodził, i w którym dorasta. Jego świat ograniczają szyby w oknach, jednak widok zza owych szyb przyciąga i magnetyzuje. Kolory zza szyby coraz bardziej ciekawią. I słonko i księżyc, i dzień i noc... I to wszystko się zmienia i jest tyle kolorów i dźwięków i to wszystko coraz bardziej koteczka frapuje. Zaczyna zadawać pytania o świat. Mamusiu, a jak jest wysoki? A jak głeboki? A czy można przebić głową na drugą stronę ziemi i zobaczyć co tam się dzieje? A gdzie słonko śpi...? A ile trzeba by było mamusiu iść, żeby ten świat cały obejść? Mały Koteczek, jak to dobre, kochane dziecko - dorasta i zaczyna być ciekawe. Dorasta i zaczyna pytać, a że to prawa wieku, to mamusia zachowując cierpliwość, odpowiada. Nie zna wszystkich odpowiedzi, ale na poznanie prawdy mały Kotek będzie miał czas, gdy dorośnie, póki co obrazuje mu świat i gwiazdy i wszystko co ich otacza, wedle swojego, matczynego oka. Próbuje ciekawskie dziecko zadowolić i dać mu jako taki obraz wszechświata, tak, by pojął swoim dziecięcym rozumkiem. A on się czuje dumny, że oto może doświadczyć takiej wiedzy, a przy okazji zaspokoić i siebie. Bo jak wielki jest świat? Stąd dotąd, czy stąd aż tam hen hen? A ziemia się kręci? I ja się też kręcę, choć stoję? Miau, jakie to wszystko ciekawe i jakie ogromnie. Tak ogromne, że można tego objąć, ani obejść... Piękna bajeczka o kotku i jego mamusi, ale to też bajka o dorastającym dziecku, które zaczyna tuptać koło nogi mamy, zaczyna zadawać pytania i coraz bardziej chce wiedzieć wszystko i jeszcze więcej i więcej. To bajka dla dzieciaczków, która na swój sposób zachwyca (szczególnie rysunkami Emilii Dziubak) i raduje. Bo nawet dorosły czytając ją będzie czuł w sobie ciepło rozlewające się po sercu. Ta bajeczka w jakiś magiczny sposób przyciąga każdego. Mamusiu, powiedz, jak wielki jest świat? Miau, miau... #agaKUSIczyta

"Hotel dla uczuć" autorstwa Lidii Branković w tłumaczeniu Emilii Kiereś, to cudowna książka będąca doskonałym punktem wyjścia do rozmów z dzieckiem o emocjach. Dyrektorka tytułowego hotelu ma ciężki orzech do zgryzienia, bowiem musi zadbać o potrzeby wszystkich swoich gości, a są nimi emocje. Emocje są różne, i każda emocja ma swoje wymagania, które powinno się uwzględnić. Czy dyrektorce hotelu się to uda? Czy sprosta zadaniu? W momenci, gdy siadamy z tą książką przy dziecku, możemy porozmawiać z nim np. w jakich sytuacjach odczuwa złość a w jakich smutek, i jak sobie radzi z tymi emocjami. Emocje dzielą się na takie, które mogą być przyjemne i na takie które mogą sprawić trudność, ale wszystkie emocje są ważne i potrzebne. Doskonała książka pełna niesamowitych ilustracji.