Pozory mylą

Zachęcona nieciekawym opisem, ale wysoką średnią ocen, z pewnymi obawami sięgnęłam po tę pozycję. Niepotrzebnie. Historia niesztampowa o determinacji matki, która poświęciła absolutnie wszystko dla swojego dziecka. O sile miłości, niedoskonałej, która toruje sobie drogę do serca cierpiącej kobiety, wbrew jej woli. Książka z potężnym ładunkiem emocjonalnym, w niektórym momentach wywołującym tak silny ból serca, że trudno się czyta. Ale warto.

Szybko i lekko się czyta. Byłam zaskoczona rozwiązaniem śledztwa, a to chyba w kryminałach najważniejsze. Irytował mnie jedynie wątek miłosny. Za dużo i za płytko :) Dlatego 6 gwiazdek, ale też nie była to nie wiadomo jak lotna literatura. Choć czytało się przyjemnie. http://jeszczejedenrozdzial.blog.pl/2016/10/01/k-robards-cienie-dawnych-lat/

"Winna" to wspaniała książka,którą przeczytałam w jeden dzień.Wciąga na maksa od samego początku.Może zbyt przewidywalna ale i tak warto po nią sięgnąć.Autorka doskonale połączyła historie miłosną z wątkiem kryminalnym,że chciało się ją chłonąć.Po przeczytaniu tej książki jedna myśl przychodzi mi na myśl..Nie licz na to,że przeszłość o Tobie zapomni,w najmniej niespodziewanym momencie zapuka do drzwi i przypomni o sobie.Polecam

Sandra Brown to jedna z niewielu autorek, której wszystkie książki przeczytałam od dechy do dechy. Żałuję,że nikt nie pokusił się o nakręcenie ekranizacji kilku jej powieści. Spodziewacie się zwykłego romansu z bzdurną, kryminalnopodobną otoczką? To zawiedziecie się srogo. Książka pędzi, akcja nie zatrzymuje się, wątki mnożą się i łączą. Romans- jest, jako tło. Super lektura.

Powieść napisana prostym językiem i pełna akcji. Czyta się ją nie po to, by analizować kolejne decyzje podejmowane przez bohaterów (często banalne i przewidywalne), ale po to, żeby poprawić sobie humor:) Ma w sobie coś, co spowodowało, że przeczytałam ją trzy razy :) Jedna z moich ulubionych babskich książek.

Bardzo dobra pozycja. Akcja, bohaterowie, opisy... wszystko jak najbardziej na plus. Czasami czyta się z ciężkim sercem, gdyż nie brakuje tutaj trudnych sytuacji. Jedynie "egzorcyzmy" mogły potrwać troszkę dłużej, bo tak odnosi się wrażenie, że ich romans został bardzo skrócony i przyspieszony na koniec. W głównej mierze książka opiera się raczej na tragicznej przeszłości i drodze do zemsty, ale nie odbiera to wcale uroku całości. Polecam.

Jakie to było dobre! Zdaję sobie sprawę, że ta książka nie jest mistrzostwem świata ani pod względem warsztatowym ani fabularnym, ale Boże! Wciągnęła mnie jak żadna inna historia w tym roku. Bohaterowie naturalni, prawdziwi, wyraziści. Wątki rozbudowane, poplątane i w końcu znakomicie wyprostowane. Nawet słodki happy end mnie nie zraził. Czytajcie, czytajcie, czytajcie!

Cztery dni po ślubie Abigail Browning, która jest detektywem do spraw wydziału zabójstw przeżywa wielki dramat,straszną tragedię; jej mąż zostaje zastrzelony na skalistym wybrzeżu wyspy Mount Desert. Czy był on jedyną przypadkową ofiarą przemocy, czy też ktoś chciał jego śmierci. To pytanie zadaje sobie Abigail od ponad siedmiu lat, prześladuje ją. Pewnego dnia otrzymuje anonimowy telefon, zamierza wrócić na wyspę, żeby znaleźć zabójcę swego męża.Czy ten telefon okaże się tym tylko kolejnym fałszywym tropem, czy uda się w końcu udowodnić, że Chrisa zamordowano z prawdziwą premedytacją? Przyjaciel rodziny Owen Garrison, ma ciągle te wyrzuty sumienia, że odnalazł zbyt późno Chrisa, by go ocalić i uratować. Abigail pomaga teraz rozwikłać tę zagadkę tajemniczego zabójstwa kto zabił Chrisa, kto ukrywa się za tym? Historia bardzo przerażająca, życiowa, ciekawie skonstruowana. Dobra fabuła, trzyma w napięciu, szybka akcja i wątek kryminalny też jest. Główna bohaterka Abigail to znakomita Pani detektyw zajmująca się sprawami zabójstw świetnie poradziła sobie z rozwiązaniem zabójstwa swojego męża od razu ją polubiłam jest miłą, życzliwą osobą da się lubić. Powieść Kryminalna napisana w bardzo dobrym stylu,zachwyciła i przeszła moje najśmielsze oczekiwania nie wiedziałam, że tak doskonała będzie ta powieść w bibliotece stała na półce i mnie skusiła do przeczytania nie rozczarowała mnie, a natomiast zaskoczyła,wzruszyła. Ten kryminał zaciekawił mnie,a okładka zaintrygowała więc postanowiłam dać jej szansę. Czytałam z zainteresowaniem, wciąga i to bardzo wzbudza ogrom emocji,dużą dawkę grozy. "Zbrodnia na klifie" jest powieścią kryminalną naprawdę wciągającą,mocną...rewelacja po prostu.

Całkiem zgrabny kryminał z romansem w tle Czyta się go szybko, język jest prosty, przystępny, a cała książka dość szybko wciąga Brakowało mi trochę lepszego nakreślenia postaci, pomimo, ze wiemy o bohaterach dość sporo, to i tak brakowało mi tej kropki nad i Kompletnie zmarnowanym potencjałem jest postać Olivera Burke`a. Gdyby rozwinąć trochę tą postać, ukazać w całej krasie jego portret psychologiczny, śmiało dołożyłabym jeszcze ze dwie gwiazdki, tak pozostanę przy sześciu Podobała mi się również postać Sky i Jane, ale one również zostały potraktowane po macoszemu, a można by je naprawdę pięknie rozwinąć Najsłabszym ogniwem tej książki jest detektyw Williams. Niby policjant, niby powinien błyszczeć jako filar tej książki, a tymczasem, to taka mameja bez jaj, że aż przykro było czytać Polecam jako lekki odmóżdżacz na urlop lub długą podróż pociągiem

Bardzo fajna opowieść o kobiecie, ktora przez wygrana na loterii mogła zmienić swoje życie i stać się jedna z elity bogaczy. Pieniądze doprowadziły ja do niesamowitych przeżyć tych złych i dobrych oraz do poznania miłości swojego życia. Bardzo ciekawa książka, ciężko przerwać czytanie...a koniec hmm zbyt krótki chciałam jeszcze więcej wiedzieć o losach bohaterów, powinna powstać druga część.

Książka zainteresowała mnie niemal od pierwszych stron. Bardzo jasne były motywy głównej bohaterki w stosunku do czterech panów z wyższych sfer. Jedyne, czego nie było wiadomo, to czego dokładnie się dopuścili. I czy gra, której podjęła się Peper, zakończy się dla niej sukcesem. Z ciekawością śledziłam kolejne posunięcia bohaterki i jej oprawców, a ostatnie strony niemalże połknęłam.

Dość dobrze skonstruowany thriller romantyczny. Znając książki Heather Graham, gdzie też mamy do czynienia z tego rodzaju thrillerem uważam że B.Barton tworzy opowieści bardziej zawiłe a przy tym trzymające w napięciu. Systematycznie czytelnikowi zostają przedstawiane osoby społeczności lokalnej, w której co jakiś czas dochodzi do okropnych morderstw. Chodzi o konkretną grupę eliminowaną przez człowieka, który ma na uwadze dobro ogółu pozbywając się szkodliwych elementów w imię Boże. Można by rzec "zbawca" i mściciel w jednym, bo każdy z zamordowanych ma grzechy na sumieniu, a dodając, że byli to duchowni spotyka ich kara na miarę grzeszników idących do piekła. Autorka podaje nam różne części,z których musimy stworzyć całą układankę. Momentami tylko można pogubić się w takiej mnogości imion, ale te skrawki cudzego życia potrzebne są by odkryć kim były lub są przyszłe ofiary i by zrozumieć jaka osobista trauma powoduje,że człowiek potrafi posunąć się aż do morderstwa. Ciekawa pozycja aczkolwiek nie wszystkie wątki doprowadzone są tu do końca ponieważ "Cichy zabójca" ma swoją kontynuację.Problem w tym,że nawet autorka w swoim liście do czytelników na końcu książki nie podaje informacji jaki tytuł nosi kontynuacja losów bohaterów z Dunmore.

" Można uczynić wszystko co w ludzkiej mocy, ale nie należy oczekiwać, że ślepy los uszanuje nasze starania. " Historia miłości do dziecka, do męża, miłości siostrzanej, do przyjaciela. Niespodziewana, nagła utrata kochanej osoby i sposób radzenia sobie z tą tragedią. Miłość budująca pozwalająca przetrwać największą tragedię. " Zasady i normy wcale nie muszą być złe. Sprawiają, że człowiek stara się doskonalić. "

Podobało mi się. Nie uznałabym tej książki za sensację, prędzej za romans z elementami sensacji + wiele wydarzeń było naprawdę grubymi nićmi szyte, wręcz nieprawdopodobne, ale ogólnie podobała mi się. Fajnie się czytało, bardzo lekko, także to jest na plus.

“Nie do opisania” to drugi tom z trzech wydanych w Polsce kryminałów połączonych z romansem autorstwa Laury Griffin. Miałam nadzieję, że wciągnie mnie jeszcze bardziej niż poprzednia część lub będzie na tym samym poziomie. Chciałam, żeby tak było, bo opis podobał mi się bardziej niż ten w “Nie do wykrycia”. Elaina McCord to agentka FBI na której ciąży ogromne brzemię. Jest córką jednego z lepszych agentów FBI w historii, a obecnie znanego pisarza. Jej marzeniem jest zostanie profilerem. To dlatego wstąpiła do Akademii i zależało jej na dostaniu przydziału pracy w wielkich miastach Stanów. Niestety dziwnym trafem zostało jej przydzielone Austin. Zostaje oddelegowana do śledztwa w sprawie serii zabójstw gdzie ofiarami są młode kobiety, otumanione narkotykami i brutalnie mordowane. W życiu Elainy pojawia się kolejny pisarz Troy Stockton, który ma reputację playboya i któremu bardzo zależy, aby zdobyć materiały do kolejnej książki. Kobieta stawia sobie za punkt honoru, aby trzymać się jak najdalej od Troy’a. Staje się to jednak trudne, ponieważ zabójca zaczął się kontaktować z Elainą. Jej życie jest zagrożone, a Troy sprawia wrażenie jakby naprawdę mu zależało… Byłam bardzo ciekawa jak będzie wyglądał wątek kontaktu mordercy z Elainą. Jednak ta historia bardzo mocno mnie rozczarowała. Uważam, że można to było bardziej rozbudować, bo niestety, ale to było takie nijakie. Nawet powiem, że tego kontaktu na linii Elaina a morderca było za mało. To bardzo ciekawy motyw i miał potencjał, ale autorka zdecydowanie wolała postawić na wątek miłosny, który w tym tomie był zdecydowanie bardziej wyeksponowany. To trochę ostudziło mój zapał do czytania. Na dodatek bardzo szybko domyśliłam się kto jest seryjnym mordercą. To też było trochę rozczarowujące, ponieważ autorka podała to jak na tacy i każdy czytelnik powinien na to wpaść po tym jednym rozdziale. W kryminałach najbardziej sobie cenię możliwość tropienie mordercy wraz z głównym bohaterem, a tu to zostało mi zabrane. Główni bohaterowie podobali mi się. Elaina to druga mocna bohaterka tego cyklu. Mocno stąpająca po ziemi, co prawda podejmując się pracy w bardzo męskiej organizacji jaką jest FBI musiała być twarda. Na dodatek obciążona jest legendą ojca, więc to było to dla niej dodatkowe utrudnienie. Uważam jednak, że miała dobre predyspozycje do tego, aby być agentką FBI, a w przyszłości profilerką. Na dodatek umiała dobrze łączyć kropki podczas badania sprawy. Jeśli zaś chodzi o Troy’a to nie mama do niego żadnych uczuć czy emocji. Był typową męską postacią, którą łatwo znaleźć w książkach, więc pewnie szybko o nim zapomnę. Trochę rozczarowała mnie ta część, bo spodziewałam się dużo więcej na linii kontaktów Elaina - morderca. Jednak dobrze mi się czytało, więc w zasadzie książka spełniła swoje zadanie, ale sama fabuła miała zdecydowanie większy potencjał, który nie został wykorzystany.

Być może fakt, że opisana przez Jill Barnett historia została przedstawiona z perspektywy trzech pokoleń sprawił, że bardzo zżyłam się z bohaterami, bo czułam się, jakbym towarzyszyła im przez całe życie. Z tego też względu bardzo odczuwałam emocje, które przeżywali bohaterowie. Na początku bardzo było mi żal Kathryn Peyton, która w młodym wieku została wdową. A do tego miała bardzo upierdliwą teściową, która nie ułatwiała jej przeżywania żałoby. Żal mi było również Cale'a Banninga, którego dziadek traktował tak, jakby chłopiec był nic nie wart. Z kolei jego brata, Juda, wyróżniał na każdym kroku. Nie potrafiłam zrozumieć, co kierowało Victorem, przecież Cale był tylko dzieckiem, skąd więc taka nienawiść u dziadka wobec jego osoby? Jako dorośli mężczyźni Cale i Jud nigdy tak do końca nie przestali ze sobą rywalizować. Kathyn żyła samotnie, a jej córka Laurel, która przed laty uciekła przed braćmi Banningami, wróciła jako rozwódka po nieudanym małżenśtwie z Bericem Kingiem. Historia dwóch rodów, których każde pokolenie splata podstępny los, to trochę taki tasiemiec od którego trudno się oderwać. Polecam, bo powieść naprawdę wiele mówi o stracie i cierpieniu, ale też o odzyskanej nadziei i wierze na lepsze jutro. PS. Po tę powieść sięgnęłam zupełnym przypadkiem, zachęcona okładką i tytułem, które tak bardzo ze sobą współgrały, (szkoda, że na portalu lubimyczytać nie ma tejże okładki z plażą i kołem ratunkowym na pierwszym planie). Mimo wszystko jaka by to nie była okładka, powieść jest jak najbardziej godna polecenia.

Książki Laury Griffin kupiłam kilka lat temu, gdy planowałam mieć swoją własną biblioteczkę. Zainteresowało mnie wtedy połączenie kryminału z romansem. Myślę, że gdybym przeczytała je te kilka lat temu podobałby mi się zdecydowanie bardziej niż teraz, kiedy mój gust literacki jest dużo bardziej wymagający niż na początku mojej przygody z czytaniem na poważnie. Alexandra Lovell to prywatna detektyw. Pomaga swoim klientkom zniknąć, a także rozpocząć nowe bezpieczne życie. Gdy pewnego dnia pomaga Melanie Bess, która jest żoną policjanta z doskonałymi układami w policji Alex nie wie jeszcze jak ta sprawa wpłynie na nią i jej życie. W momencie, gdy Melanie przestaje odpowiadać na wiadomości Alex podejrzewa, że mąż odnalazł kobietę i zamordował. Swoją teorią dzieli się ze znajomym detektywem z wydziału zabójstw Nathanem Devereaux, który uważa, że bez ciała nie ma zbrodni, a na dodatek mąż Melanie to w pracy szanowany policjant z wydziału zabójstw, który w żaden sposób nie pasuje do obrazu damskiego boksera, a tym bardziej mordercy. Czy intuicja Alex ją zawiedzie? Muszę przyznać, że trochę obawiałam się połączenia kryminalu z romansem. Zazwyczaj jest tak, że romans dominuje i wychodzi z książki takie nie wiadomo co. Laura Griffin całkiem dobrze poradziła sobie z tym zadaniem. Nie czułam żeby bohaterowie i ich romans dominował, a nawet miałam wrażenie, że czasem jest tego trochę za mało. Alex początkowo jako główna bohaterka nie robi piorunującego wrażenia. W sumie to oprócz uporu to niczym się nie wyróżniała. Dopiero wraz z rozwojem akcji stawała się coraz bardziej realną postacią, ale dalej nie jakoś mega wybitną. Podejmowała decyzje, które kończyły się dla niej kłopotami, a wtedy do akcji musi wkroczyć Nathan niczym rycerz na białym koniu. Osobiście rozumiem upór Alex, bo ja podobnie jak ona, jak się czegoś uczepię to nie jestem w stanie odpuścić. Tak było w przypadku haftu krzyżykowego. Nie odpuściłam póki nie opanowałam podstaw. Z tym, że mnie z tego powodu nie groziła śmierć. Mam też wrażenie, że ten upór Ale napędzał całą powieść. Wątek romantyczny mi pasował. Uważam, że został dobrze skonstruowany. Podobało mi się to jak bohaterowie na siebie działali i początkowo próbowali to ukryć. Naprawdę byłam mocno zdziwiona, że wątek miłosny nie zdominował powieści. Napawało mnie to optymizmem, jeśli chodzi o kolejne części. Nawet przeszło mi przez głowę, że szkoda, że w Polsce wydawnictwo Prószyński wydało tylko trzy tomy tej serii, a pozostałych nie. Czy polecam? Jeśli lubicie takie połączenie kryminału z romansem i oczywiście nie oczekujecie bardzo mocno trzymającego w napięciu kryminało to myślę, że pozycja Laury powinna Wam się spodobać. Ja z chęcią sięgnęłam po drugi tom.

Szału nie ma. Rozmowy między przyjaciółmi są bardzo nędzne i czasem nawet dość żenujące (a dialogów w tej książce jest niestety sporo). Bardzo mnie zmylił w bibliotece ten szumny napis, że to bestseller New York Timesa ... Czytam, czytam i się nadziwić nie mogę, co to za słabizna ... Ponownie sprawdzam ... Wydawnictwo: Harlequin. I wszystko jasne ;)). Dlatego, biorąc pod uwagę, że to nie rasowy kryminał, tylko takie nie wiadomo co, przedstawiające świat, gdzie są tylko same piękne kobiety, wysportowani faceci postury wikingów, plaże, romanse i na dokładkę zbrodnia ... Nie jest źle, czytało się szybko. Nie zaniżam oceny, bo i nie można zbyt wiele wymagać po tego rodzaju literaturze. Tylko dla fanów gatunku, jako lekka, niezobowiązująca rozrywka.

Bardzo przyjemna książka, pozytywnie nastrajająca. Dokładnie w sam raz na zimowy wieczór. Czyta się szybko i z uśmiechem na twarzy. Historia ciekawa, mimo iż rozwiązanie do przewidzenia. Jednak miło było się zespolić z losami bohaterów, wczuć w dialogi, nie było to monotonne a zabawne i wciągające. Podobała mi się ta powieść:)

Nie da się zaprzeczyć, że opowieść jest przewidywalna i dość naiwna, ale mimo to, nie pamiętam kiedy się tak dobrze bawiłam :) Dobrze napisana, ze znakomitym poczuciem humoru i inteligentnymi bohaterami (a to teraz rzadkość) Te sarkastyczne riposty, te dialogi .... miodzio :))