Powiedz, że mnie kochasz

Ta książka mnie naprawdę zaskoczyła. Główna bohaterka jest mi bardzo bliska dokładnie wiem. Jak się czuje.... Jej rozterki są zrozumiałe... Ale tylko dla osób które podobnie mają zrypane życie jak ona.... Adwokat jej mąż to tyran ham damski bokser Ona odważna dziewczyna z dwójką dzieci. Juz przed poznaniem męża nie miała łatwo... Ojciec pijak zaginął.... I niby już się odnalazł a jednak nie... Marta po wypadku gdzie straciła przytomność poznaje siostrę karmelitke która okazuje się być duchem to ona daje jej siłę by rozstać się z mężem.... Bohaterka poznaje policjanta i zakochują się w sobie.. Czy będą żyć razem co z mężem oprawca przeczytajcie a się dowiecie

Wiele przemawia za tym, iż książka ta jest dobra... Temat bardzo odważny...Zwiazek księdza z kobietą? Oczywiście każdy ma prawo do miłości.. Historia ich miłości jest fascynująca... Jest tylko jedno ale.... Opowiadanie jest bardzo płytkie... Takie,,,harlekinowate,,. Poza tym, warto przeczytać.

#317 - Marokańskie Słońce - Adriana Rak - Wydawnictwo WasPoss #70/52/2020 Ta książka ma 202 strony i jest to moja piąta książka tej autorki, choć napisała ją i wydała znacznie wcześniej. Historia miłości Marysi z Polski i Bilal z Casablanki pokazuje jak trudne są relacje osób z tak różnych religijnie światów. Rozmarzyłam się czytając tą powieść, chociaż chwile szczęścia są przeplatane tymi gorzkimi. Wróciły też do mnie wspomnienia z mojej podróży do Maroka, gdzie miałam okazję korzystać z Marokańskiego Słońca. Jest to książka na jeden wieczór - uwaga wciąga ogromnie i nie pozwala się oderwać <3 https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2390801081219778/?type=3&theater

"Wojna i miłość z historią Indii w tle." . Jest to moje kolejne po "Królowej pszczół" spotkanie z twórczością autorki i również bardzo udane. Kolejna silna, niezależna sylwetka kobieca (inspirowana realną królową rani żyjącą w XVI w.)! Polubiłyśmy się już od pierwszych stron... . Durgeshwari, czyli maharani, następczyni tronu Radżputany to kobieta waleczna o ogromnej sile, hartcie ducha i niepokornej naturze. Pomimo marzeń i pragnień ma świadomość swojego przeznaczenia i losu, który z góry został zaplanowany. W imię rodzinnych wartości i chęci zemsty postanawia ruszyć niebo i ziemię by stawić czoła największemu wrogowi jej i kraju. . "...z przerażeniem zrozumiał, że mają do czynienia z prawdziwym szaleńcem, który z wojny uczynił osobistą grę." . Czy jest w stanie uratować to, co dla niej najważniejsze? . Historia, która opowiada o ogromnym poświęceniu, walce o wartości i przekonania. Ale też miłości, zakazanej i niemożliwej. Przyjaźni i zaufaniu... . Książka ta jest fikcją literacką zawierającą rzeczywiste nazwy miejsc, nazwisk istotnych rodów i nawiązania do wydarzeń historycznych. Liczy zalewie trochę ponad 200 stron, czyta się ją błyskawicznie w pełnym skupieniu i zapartym tchem aż do ostatnich stron! Wierzcie na słowo, nie mogłam się oderwać! . Realistycznie i po prostu ciekawie nakreślone sceny batalistyczne. Hm... nie sądziłam, że z takim zainteresowaniem będę śledzić poczynania zbrojne bohaterów, za co ogromne chapeau bas dla autorki. . A! Zapomniałabym, do książki została stworzona playlista, która idealnie nakreśla wydarzenia i nastroje zawarte w powieści. ❤️ Polecam!

Do tej książki byłam sceptycznie nastawiona, spodziewałam się taniego romansu. Dostałam natomiast super bohaterów oraz fabułę. Krzysztof jest synem właściciela firmy, a Magda pracuje w tej samej firmie. Akcja między tymi dwoje najpierw w hotelowym pokoju, później w archiwum firmowym będzie ogień. A to jak głowni bohaterowie grają w grę prawda za prawdę kocham tą grę w książkach. Kiedy głowna bohaterka zwraca się do niego formalnie i ciśnie, że to Krzysztof Salwarowski to było dobre i to jak mówi, że jej się to nazwisko podoba. To co ogłasza ojciec Krzysztofa na zebraniu firmowy, cholera to będzie zbyt mocne.... Plan Krzysztofa dotyczący jego umowy z... i przychodzi do Magdy z propozycją będzie mocne i to jak odda jej wszystko. A to co robi tych dwoje po ceremonii, wybierają sobie na wzajem tatuaże urocze... Mamy tutaj przedstawione problemy głównej bohaterki z byłym chłopakiem. W święta Krzysztof będzie mówił ludzkim głosem i zaprosi swoją .... do swojego mieszkania. To co robi właściciel firmy, a jednocześnie ojciec Krzyśka względem głównej bohaterki było okropne i mega poniżające. Decyzja głównej bohaterki była szalona i odważna, ale uważam, że bardzo dobrze postąpiła. To czego dowiaduje się główna bohaterka pod koniec książki OMG, natomiast można było się tego domyślić, tych objawów nie da się pomylić... Telefon od Krzyśka, dlaczego dzwonił, dlaczego ona mu nie powiedziała, czy zrozumiałby? Wiele pytań żadnej odpowiedzi w tej książce. Jedyne co mi przeszkadzało w tej książce to ciągle wyprzedzanie fabuły i po prostu inne prowadzenie książki. Ja, natomiast słuchałam tej książki, więc aż tak mi to nie przeszkadzało, ja płynęłam przez tą historię.

Elegancki, bogaty polityk Mason i skromna tłumaczka Zoe. Spotykają się przez przypadek w hotelu w Brukseli. Postanawiają spędzić razem czas, a potem każde wróci do swojego kraju i do swojego życia. Oboje mają korzenie w Indiach. I to właśnie Zoe, zasiewa ziarno w Masonie, że warto dowiedzieć się czegoś o swoich przodkach, oraz o tym skąd się pochodzi. Czy o wspólnych chwilach będzie im łatwo zapomnieć ? Czy Mason spotka się ponownie z Zoe? Jakie czekają na nich przygody? Czy ta dwójka ma wspólną przyszłość? Zapraszam do lektury ☺ Książka nie jest za długa, a jest cudowna. Znajdziemy tam pełen wachlarz emocji i będziemy je przeżywać razem z bohaterami.🙂 Po za tym Autorka już na dzień dobry, kupiła mnie Indiami. Uwielbiam filmy Bollywoodzkie i to dzięki nim poznałam klimat, historię i wspaniałe Indie. Moim marzeniem już od wielu lat jest podróż do tego kraju.🥰 Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Niny i na pewno nie ostatnie. Zachwyciła mnie swoim stylem i tym w jaki sposób wykreowała bohaterów, nawet tych drugoplanowych. 😉 Sięgnęłam po tą książkę przypadkiem, podczas brania udziału w maratonie mikołajkowym @zpasjadoksiazek #czytamzAgnes. Zachęcam wszystkich do brania udziału w takich akcjach, ponieważ nie tyle motywują do czytania, ale dzięki temu czytamy książki, które pewnie jeszcze długo by leżały i zbierały kurz na półce 😆 Polecam z całego ❤

Świetnie się czytało pomimo licznych błędów. Uważam, że mamy tak duży wybór imion, że nadawanie kilku bohaterom tych samych to takie trochę fas pas. Autorka najpierw skupiła się na przedstawieniu czterech kobiet, które są siostrami. Życie Aśki to taki rollercoaster. Mieszka z dwoma córkami, pracuję w kancelarii notarialnej, gdzie jest wykorzystywana, przez szefową. Mąż ciągle w delegacji, nagle przestaje dzwonić. Dziewczynki tęsknią, Asia się nie pokoi. Relacja tej dwójki kończy się, gdy pojawia się trzecia. Gośka ma wspaniałego męża i trójkę dzieciaków. Poświęca im swój czas. Stać ją na drogie stroje i wyjścia z koleżankami do klubu kijkowego. Jest zadowolona ze swojego życia do czasu, aż odkrywa, że mąż sprowadził na ich rodzinę wielkie problemy. Majka przebojowa trzydziestolatka mieszka i pracuje w Warszawie. Jej głównym zajęciem jest jogging i dbanie o swoją figurę. Pracuje w firmie jako copywriterka. Jednak wśród koleżanek z pracy jest zawiść, która powoduje, że Majka traci wymarzoną pracę. Julia studiuje marketing w Poznaniu. Cierpi po rozstaniu z chłopakiem. Dzięki przyjaciółce udaje jej się pozbierać i ułożyć życie w nowym związku. Wszystko było pięknie do czasu imprezy, gdy Julia poznaje znajomych Darka. W kolejnym rozdziale mamy wszystkie siostry w rodzinnym Karpaczu. Jest sporo kłótni między nimi. Wypadków, które kończą się w szpitalu. Agnieszka Rusin postawiła na siłę rodziny i tego jedynego obok. Lekka i taka w sam raz na dwa popołudnia.

„Naucz się beze mnie żyć” opowiada nam o losach Wioli, bardzo wrażliwej młodej kobiety. Pokazuje jej życie kiedyś i dziś. Krzywdę, której doświadczyła w młodości i jej konsekwencje oraz późniejszą utratę miłości swojego życia. Jej los stawia nam pytania. Ile razy można zostać zranionym i zaczynać od nowa? Czy warto wierzyć i próbować? Niewątpliwym plusem tej pozycji jest ukazanie w sposób subtelny prawdziwej miłości. Nie sloganu, pusto wygłaszanego i nic nie znaczącego, ale uczucia, które jest trwałe, prawdziwe i nie znika za kolejnym rogiem. Takiej miłości, którą odczuwamy całą swoją cząstką. Kolejnym istotnym elementem jest ukazanie oszustwa w sieci, przecież anonimowość dodaje odwagi do podłych czynów. Problem ten jest niewątpliwie cały czas aktualny, często lekceważony przez zapracowanych i zbyt zajętych opiekunów młodych ludzi. Zwieńczeniem trudnych tematów jest tu anoreksja, okropna i bardzo podstępna choroba. Historia tu ukazana jest bardzo życiowa i uczuciowa. Idealnie wpasowująca się w gatunek literatury obyczajowej. Jak na debiut, autorka wypadła bardzo dobrze. Przeszkadzały mi troszeczkę niektóre opisy, które nic nie wnosiły do fabuły, bez nich książka nic by nie straciła, ale jest to moja opinia i odczucie. Mam nadzieję, że będę miała okazję jeszcze poznać jakąś pozycję spod pióra autorki. Bardzo mnie intryguje w jakim kierunku podąży. Dla fanów ciepłych i subtelnych opowieści będzie to pozycja w sam raz. Polecam.

„Trzy razy M” Justyny Chrobak to lekka, emocjonalna powieść obyczajowa z romansu. Opowiada historię 27-letniej Małgosi, która po bolesnym rozstaniu zostawia Wrocław i ucieka do Bielska-Białej, by zacząć życie od nowa. Tam u boku siostry próbuje się odnaleźć — szuka pracy, nawiązuje nowe relacje i stawia pierwsze kroki ku niezależności. Autorka w subtelny sposób pokazuje, jak trudne może być odbudowywanie siebie po rozstaniu. Najciekawszym elementem jest nie tyle sama fabuła, ile relacje między bohaterami: Małgosia spotyka na swojej drodze zarówno serdeczne, jak i trudne osoby — w tym dwóch mężczyzn, co dodaje historii romantycznej dynamiki. Styl Chrobak jest przyjemny w odbiorze — prosty, ale pełen ciepła, dzięki czemu książkę czyta się szybko i bez wysiłku. To opowieść, przy której można odpocząć po ciężkim dniu, ale też odnaleźć w niej nutkę refleksji o własnym życiu, o tym, że czasem trzeba się zatrzymać, aby ruszyć dalej. Nie jest to literatura kontrowersyjna ani mocno zaskakująca, ale jeśli lubisz romantyczne, kobiece historie z bohaterką, za którą łatwo się kibicuje — ta książka Cię nie zawiedzie. To taki „miękki romans”, który daje nadzieję, że nawet po burzy może zaświecić słońce. 🌤

W ogóle nie gustuję w takich książkach, ale wypożyczyłam ją losowo z biblioteki. Nie ukrywam, że czytało mi się ją całkiem zgrabnie, miała ona swoje ciekawe momenty (choć język pełen patosu przywodził na myśl XVIII-wieczne zamki, nie XXI wiek), ale w drugiej połowie główne postacie zaczęły mnie naprawdę męczyć, a historia była przewidywalna. Ludwik ma wyśrubowane wymagania wobec kobiet, więc od początku wiedziałam, że Patrycja tak naprawdę nie jest matką dziecka, bo to by było pewnego rodzaju utrudnieniem. Jak mogłam przymknąć oko na wyświechtany motyw "jesteśmy z dwóch różnych światów", kiedy Ludwik nie znał prawdy o Patrycji, tak później nie da się już tego łyknąć. Oboje są ludźmi sukcesu z bogatych domów - jakim cudem oni mają być "z dwóch różnych światów"? Poza tym moje zdanie jest następujące: Ludwik ma problemy z zazdrością, Patrycja jest niedojrzała i niestabilna emocjonalnie, jako dorośli ludzie nie umieją w ogóle ze sobą rozmawiać, więc przykrywanie tego bałaganu kołderką pod tytułem "Bóg zesłał mi takiego męża, więc weźmiemy ślub" jest dla mnie zupełnie pomylone. Ten związek jest toksyczny. Ci ludzie powinni przeprowadzić z sobą choć jedną zwykłą rozmowę, zanim zaczną mówić o zaręczynach. "Hurr durr, bo Ludwik nie zadawał pytań o Patrycji przeszłość" - za każdym razem, gdy próbował, ta unikała tematu i maniakalnie przechodziła z butnego, dumnego nastroju do infantylnego. Jedynym ciekawym wątkiem jest kosmita ukrywający się w ciele Tymka - za żadne skarby nie uwierzę, żeby 3-latek mówił bardziej składnie i logicznie niż jego opiekunka, choć poprzeczka nie jest zbyt wysoko zawieszona. Moje podsumowanie historii na przyszłość: Ludwik jedzie samochodem i podwozi uciekającą z dzieckiem Tymkiem przed psychopatą Patrycję. Zawozi ją na pole namiotowe do znajomych. Chociaż nie spełnia żadnych z jego wyśrubowanych oczekiwań wobec kobiet, zawraca mu w głowie, przez co mężczyzna wraca tam i ratuje kobietę po raz drugi przed psychopatą. Ciągle myśli, że kobieta jest biedną fryzjerką z dzieckiem i że są z zupełnie dwóch różnych światów. Cały czas proponuje jej opiekę i ochronę, i żeby zatrzymała się w jego pokoju, a ona cały czas odmawia, chce zabierać siebie i dziecko, ale w końcu zostaje. On zaprasza ją na bankiet, ona dostaje za darmo ciuchy z eleganckiego butiku, bo głosi dużo na rzecz pomocy dzieciom, a właścicielem butiku okazuje się dziadek Ludwika. Ludwik zaprasza Patrycję na bankiet, upija się i nie umie radzić sobie z zazdrością. Rano całuje Patrycję, ta boi się wiadomo czego, więc chce odejść, w końcu ląduje u przyszłej szwagierki Ludwika, robi fryzury kobietom i idzie z Ludwikiem na ślub. Jest masa niedopowiedzeń, dwuznacznych sytuacji, których się nie wyjaśnia przez całą książkę. Okazuje się, że Patrycja jest córką biznesmena, sama ma spore osiągnięcia, więc wcale nie są z dwóch różnych światów. Poza tym jest matką dziecka, ale chrzestną, więc oczywiście wszystkie "balasty" po drodze się rozwiązują. A na samym końcu Patrycja i Ludwik biorą ślub. Bo tak.

"Prawnicy" Lilianny Garden swoje musieli odczekać nim zabrałam się za czytanie. A kiedy już zaczęłam pojawiły się pilniejsze tytuły (wiecie, blogerskiej zobowiązania) i musiały znowu swoje odleżeć. Jednak kiedy się za nich ostatecznie zabrałam przeczytałam bardzo szybko. Nie miałam sprecyzowanych oczekiwań, chciałam poznać twórczość koleżanki z grupy literackiej, tym bardziej iż opowiadanie Lilianny (co prawda fantastyczne, ale jednak jej autorstwa) bardzo przypadło mi do gustu, no i słyszałam na temat "Prawników" dużo dobrego. Sama chciałam się przekonać czy i mnie przypadnie ta historia do gustu. "Pierwszy raz od dwunastu lat odczuwała narastającą panikę, przeczuwając, że wszystkie te starania, by odzyskać spokój i własne życie, powoli rozpadają się jak domek z kart." *** No dobra, będę szczera. Początkowo myślałam, że to będzie historia jakich wiele: ona zaczyna pracę w wymarzonym miejscu, on jest jej szefem, po początkowych niechęciach względem siebie zakochują się w sobie. Po drodze zaś mają różne perypetie prowadzące do szczęśliwego końca. Pomyliłam się. Z czego niezmiernie się cieszę. "Prawnicy" byli może trochę przewidywalni (ale nie czarujmy się, która fabuła nie jest w pewnym stopniu do przewidzenia), ale tym co mnie najbardziej w tej historii urzekło to osobowości i historia bohaterów. Na początku przytrzymał moją uwagę wątek trudnej sprawy, która ostro dawała w kość ekipie Matthew, bo kryminały to coś co bardzo lubię i chętnie czytam, ale potem zakochałam się w postaciach. Nie tylko w tych głównych, ale i w Drew, Elliocie, nawet Katie wzbudziła moją sympatię. Z pewnością tego czego nie można powiedzieć o postaciach stworzonych przez Liliannę, to to, że są papierowe. To pełnokrwiste i pełnowymiarowe postacie. Z wadami, zaletami, przeszłością, której poznawanie skupia uwagę czytelnika. Ich spójność psychologiczna i fakt, że możemy się z nimi identyfikować sprawia, że tym bardziej stają się nam bliżsi. *** Relacje rodzinne to niesamowicie skomplikowana sprawa, a zarazem doskonały materiał. To jeden z moich ulubionych motywów w powieściach i jeśli podobnie jak ja skupiacie na nim uwagę, jego szeroka gama w "Prawnikach" powinna Was usatysfakcjonować. Mnie usatysfakcjonowała wręcz niesamowicie. Sam wątek prawniczego świata stanowi miejsce akcji i punkt wypadowy, a autorka przedstawiła go w wystarczającym stopniu, by należycie przedstawić grunt. Różne sprawy, z którymi spotykają się bohaterowie dodają smaczku i jednocześnie pokazują jak różnorodne sprawy otrzymują przedstawiciele tego fachu. "(...) gdy się kocha, robi się rzeczy, o których nigdy byś nie pomyślał, że jesteś do nich zdolny." Podobał mi się także sposób w jaki autorka poprowadziła relację Matta i Cordelii i to, że choć byli głównymi postaciami ich historia nie przesłoniła tych dotyczących innych bohaterów, łącząc się w przemyślaną i spójną całość. Żeby jednak nie było, że tylko o ochy i achy;). Czasem czytanie opisów mi się dłużyło, ale na wypadek gdyby miało umknąć mi w nich coś istotnego nie poddawałam się. Krótkie rozdziały (oj, bardzo lubię), podrzucane sekrety do ujawnienia i wątek kryminalny (no jednak miałam go cały czas na uwadze, nie mogłam inaczej) trzymały mnie przy "Prawnikach" do samego końca i z przyjemnością dołączam do chóru głosów nawołujących: chcemy "Prawników 2"! I te cytaty na początku każdego rozdziału... No pychota. Za każdym razem zastanawiałam się w jaki sposób przekładają się na to, co będzie mnie czekać na kolejnych stronach. Lubicie takie smaczki? *** "Każdy ma swoje bagno, w którym prędzej czy później się znajdzie i albo ugrzęźnie w nim na amen, albo postara się z niego wydostać, nawet ociekając gównem." *** Zbliżając się ku końcowi tej opinii... Gdyby ktoś z Was zapytał mnie dlaczego polecam "Prawników" (bo z całego serca polecam) powiedziałabym, że dla bohaterów. Można stworzyć ciekawą historię, ale moim zdaniem to bohaterowie są jej filarami. A dobrze skonstruowani bohaterowie, mocno osadzeni w swoim świecie, charakterni i realni kradnący serca czytelników kradną całe show. Lilianna Garden wie jak wykreować postaci, które zapamięta się na długo.

Książka dla wrażliwych i inteligentnych osób, których nie przerastają filozoficzne myśli i cytaty. Przeczytałam kolejną powieść pani Iwony i kolejny raz jestem pod ogromnym wrażeniem jej stylu, błyskotliwości i rzadko w dzisiejszych czasach spotykanej emocjonalności. Ogromny plus za poczucie humoru. Dialogi z czarnym Platonem to przejmująca opowieść, przepełniona zwyczajnymi ludzkimi zmaganiami. Beztroska Renata nagle musi zająć się czteroletnim synem siostry. Poruszył mnie temat przeszczepu nerki (przeszedł go jeden z bohaterów). Stąd polecam lekturę także osobom, które zmagają się z problemami nefrologicznymi. Dodaje otuchy! Jest też wątek miłosny (początkowo dość zaskakujący:-) Polecam na wakacje lub na długie zimowe wieczory, choć książkę czyta się dość szybko - wciąga bez reszty!!!

W sumie jest to ciekawa i dość zgrabnym stylem napisana pozycja. Jednak nie ukrywam, że finał mnie rozczarował. Książka ma potencjał i zdecydowanie zasługuje na lepsze zakończenie i wcale nie musiało by być banalne i przewidywalne. W moim odczuciu zakończenie zupełnie psuje całokształt. Mimo wszystko nie odradzam.

Z Małgorzatą Falkowską, spotkałam się już przy cyklu "Narzeczony na niby". Tamte książki też mi się podobały, więc sięgnęłam po tę. Na pewno pamiętacie reality-show "Big Brother". Tutaj też mamy reality-show pod nazwą "Wyspa Singli". Głównymi bohaterami są Karina, Małgorzata oraz Piotrek. To właśnie oni będą prowadzącymi... Nie ujawnię wam plot twistu, który mnie zaskoczył. Od siebie mogę dodać, że spodziewałam się kto będzie z kim i dlaczego. Jednak książkę, czytało mi się bardzo dobrze i szybko, bo skończyłam ją w parę dni. Jeśli macie ochotę na coś lekkiego to sięgnijcie po tę książkę.

Płynna, łagodna, ciepła, do szybkiego przeczytania. Osadzona trochę w Gdańsku, trochę w Paryżu, oba miejsca bliskie mojemu sercu, więc tym bardziej byłam ciekawa fabuły. Był też mądry pies (nie jeden), zatem to połączenie przyjmuję w całości. Ale była też miłość między dwojgiem ludzi, jednak... czy taka miłość w ogóle się zdarza? Czy może autora trochę poniosła wyobraźnia? Wątek pierwszej dziewczyny już potem nie powrócił, więc cała historia jest jakby trochę moim zdaniem niekompletna i mimo wszystko zbyt bajkowa. Ale przymykam oko na brak realizmu i daję 7/10, bo doceniam fajny język, sporo odniesień do wierszy czy innych książek w treści i zaproszenie do odwiedzenia restauracji Basi Ritz w Gdańsku.

Po „Dziewczynę z warkoczem” Agnieszki Jordan-Gondorek sięgnęłam z czystej ciekawości i nie ukrywam, że zadziałało tu kilka elementów naraz. Po pierwsze, to debiut autorki, który zdobył uznanie czytelników, a ona pisze dalej. Lubię odkrywać nowe nazwiska i sprawdzać, jak autorzy wchodzą na rynek literacki. Wiem, że już niedługo pojawi się jej trzecia książka, a ja chcę przygodę z nią zacząć od samego początku. Po drugie, oczarował mnie tytuł i okładka. Od początku miałam wrażenie, że za tą historią kryje się coś więcej niż zwykły romans. No i wreszcie opis, który od razu mnie zatrzymał. Historia kobiety, której świat rozpada się w jednej chwili, a rozwód, zamiast końcem, może stać się początkiem? Brzmiało jak coś, co ma potencjał, by poruszyć emocje. Trafiłam idealnie, to jest książka, od której nie da się oderwać, która nie pozwala zamknąć okładki nawet na chwilę, bo ciągle chce się być w środku tej opowieści. Czytałam ją bez przerwy, nie chciałam odkładać, a każda wolna chwila należała tylko do tej historii. Krystyna Hrynkiewicz to bohaterka, którą bardzo łatwo polubić i… bardzo łatwo zrozumieć. Jej życie wali się jak domek z kart, kiedy mąż oznajmia jej, że zostanie ojcem, tylko nie z nią. Ból, poczucie winy, pytania bez odpowiedzi i przekonanie, że to ona zawiodła... wszystko to autorka oddaje w sposób niezwykle autentyczny. Czytając, miałam wrażenie, że zaglądam w czyjeś prawdziwe emocje, a nie tylko śledzę fikcyjną historię. Jednym z najbardziej symbolicznych i jednocześnie najmocniejszych momentów jest decyzja o ścięciu długiego warkocza. Ten gest nie jest tylko zmianą fryzury, to próba odcięcia się od starego życia, od bólu i niespełnionych marzeń. I właśnie wtedy na scenę wkracza Igor. Przypadkowy wybawca z ulicy, który chwilę później okazuje się fryzjerem mającym dokonać tego „nowego początku”. Czy można wyobrazić sobie lepszy zbieg okoliczności? Relacja Krystyny i Igora rozwija się powoli, naturalnie, bez sztucznego pośpiechu. Są między nimi iskry, ale jest też ostrożność, bagaż doświadczeń i niewypowiedziane historie. I to właśnie mnie najbardziej wciągnęło, te drobne gesty, rozmowy, momenty bliskości, przy których chciałam zostać jak najdłużej. Czy Igor naprawdę jest tak idealny, jak się wydaje? Co skrywa jego przeszłość? I czy dwoje poranionych ludzi może zbudować coś trwałego? Ogromnym atutem książki są wątki poboczne, szczególnie ten związany z japońską rodziną. Był dla mnie miłym zaskoczeniem, pełnym ciepła, ciekawostek kulturowych i subtelnie wplecionych informacji o tradycjach, języku i kuchni Japonii. To nadało historii wyjątkowego klimatu i sprawiło, że świat przedstawiony stał się jeszcze bogatszy. Postać Yana – przyszywanego brata Krystyny, oraz jego mamy to prawdziwa oaza wsparcia, serdeczności i bezwarunkowej troski. Takich bohaterów po prostu chce się mieć blisko. Emocjonalnie ta książka prowadzi czytelnika przez smutek, żal, nadzieję, wzruszenie i radość. Są momenty, które ściskają serce, ale są też takie, przy których uśmiech pojawia się sam. To jedna z tych historii, od których trudno się oderwać, bo chce się być z bohaterami, przeżywać z nimi każdą chwilę i nie uronić ani sekundy emocji. Najbardziej urzekło mnie to, że mimo trudnych tematów jest to książka pełna ciepła i wiary w to, że życie potrafi zaskoczyć wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. Jak na debiut, moim zdaniem to naprawdę mega debiut. Dojrzały emocjonalnie, dobrze poprowadzony i zapadający w pamięć. Już teraz wiem, że będę śledzić dalszą twórczość autorki, a po „Dziewczynie z warkoczem” bez wahania sięgnęłam po kolejną książkę. Polecam tę historię wszystkim, którzy lubią poruszające, życiowe opowieści o kobietach, nowych początkach i miłości, która przychodzi w najmniej oczywistym momencie.

" - Powtarzała, że życie to wcześniej napisany scenariusz. Ktoś jedynie pociąga za sznurki" Nagła śmierć męża zmienia diametralnie życie Ewy. Kobieta dowiaduje się, że jej mąż prowadził podwójne życie. Zdradzał ją i planował założyć nową rodzinę. Kobieta jest załamana. Była z nim 20 lat, a okazuje się, że tak niewiele o nim wiedziała. Jakby tego było mało, pojawia się jej długo nie widziany brat, który czyha na jej majątek. Ewa prowadzi małą księgarnię, w której zatrudnia przyjaciółkę. Jednak sklep przynosi niewielkie zyski. Po śmierci męża kobieta zaczyna prowadzić bloga, wraca do malarstwa i myśli o zamknięciu księgarni i otwarciu w tym miejscu kawiarni. Postanawia, że nie będzie nosić po nim żałoby, zaczyna ubierać się w błękity. Jej życie zaczyna się zmieniać kiedy na jej drodze staje Krzysztof i starsza pani o dziwnym imieniu Aurelia. To kolorowy ptak, kobieta z sercem na dłoni, która zaczyna traktować Ewę jak rodzinę, której jej bardzo brakuje. Czy los Ewy wreszcie odmieni sią na lepsze? Czy Ewa ponownie uwierzy w miłość? Piotr Podgórski snuje piękną historię o samotności, walce o marzenia i miłości. Pokazuje nam, że czasami warto zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę. Książka przywraca wiarę w drugiego człowieka i uświadamia nam, że o marzenia należy i warto walczyć. W książce znajdziecie też wątek kryminalny, którego finał bardzo mnie zaskoczył. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorem, ale na pewno nie ostatnie. Piotr Podgórki ma lekkie pióro, a książka napisana jest pięknym językiem.

Nigdy nie mówię nigdy - cóż, dopiero po skończonej lekturze wiem, co autorka miała na myśli... Samantha - młoda 35 latka (tak! Nadal młoda 😁) twardo stąpa po ziemi. Jest szczęśliwą szefową firmy zajmującej się aranżacją wnętrz. Nie szczędzi relacji damsko - męskich, czerpiąc z nich wiele przyjemności i satysfakcji, samej nie obiecując w zamian "i żyli długo i szczęśliwie" co to, to nie! To kobieta, która wie, czego chce. Przestała wierzyć w miłość, a uczucia zakopała w gliszczach świadomości... Jej poglądy jednak szybko się zmieniają, aż nazbyt szybko, kiedy poznaje Henrego - rówieśnika, niezwykle przystojnego właściciela znanego Klubu. Po kilku interesujących spotkaniach, niebanalnych rozmowach, Sam ulega i wpuszcza Henrego do swojego serca! Banalne, prawda?! Ha! I tutaj, zarówna główna bohaterka, jak i każda z nas - czytelniczek, czeka tylko na moment, aż bajka Disneya przerodzi się w koszmar... Aż pęknie bańka mydlana... "Kwiatku, światłu zbudź, pokaz mocy dar. Odwróć czasu bieg i wróć mi dawny skarb. Ulecz każda z ran, odmień losy plan. Co stracone - znajdź i wróć mi dawny skarb. Mój dawny skarb..." Cóż, nie zdradzę Wam szczegółów, nie popsuje efektu zaskoczenia bo... Bo jest na co czekać! A uwierzcie mi, będzie się działo! _____________ Świetna, dojrzała i mocno emocjonującą opowieść o życiu: prawdziwej przyjaźni, miłości, zdradzie i cierpieniu... O relacjach rodzinnych, o budowaniu kariery, o współczuciu i niezależności.... O wszystkich codziennych i skrajnych emocjach, które autorka zamieściła na niecałych 300 stronach książki. Z czystym sumieniem polecam. Wzruszyłam się i nie wstydzę się o tym napisać! Karuzela emocji gwarantowana - wsiadaj i zapinaj pasy 😊

Książka zdecydowanie dla fanów literatury obyczajowej, pełna zawirowań życiowych, niespodziewanych sekretów, które pojawiają się nagle i udaje im się nawet wprawić czytającego w osłupienie. Mimo, a może właśnie dlatego, że bohaterów spotyka mnóstwo nieprzewidzianych sytuacji książkę czyta się szybko i bez odkładania. Szkoda tylko, że odbija się w niej smutna prawda... że mężczyzna, nawet jak bardzo kocha, to i tak zdradzi. :-) polecam do samodzielnego przeczytania. :-)