Potrzask

Sama przed sobą muszę przyznać, że stęskniłam się za Norbertem Krzyżem. " Wołanie umarłych" czekało na mojej półce ponad rok. Kiedy zobaczyłam, że już w kwietniu 2026 roku, autor wydaje kolejną część, zaraz wzięłam się za nadrabianie zaległości. Główny bohater niby uczy się na błędach, ale nie ustrzegło go to, przed wejściem w kolejne bagno. Norbert zdecydowanie ma w sobie coś, co przyciąga kłopoty jak magnes. Tym razem detektyw zostaje wplątany w intrygę sprzed lat. Nikt nie jest z nim na 100% szczery, każdy mówi tylko to, co dla niego wygodne. W czasie śledztwa nadeptuje na odcisk figurom z półświatka. Wydaje się, że sprawa go przerosła. Wpada w ramiona dawno zapomnianego wroga, a jednocześnie przyjaciela, alkoholu. Zawala poszukiwania, traci kontakt z najbliższymi. Na szczęście w porę dostaje na głowę kubeł zimnej wody i wraca do gry. Jest zdeterminowany i tak łatwo nie odpuści. Tylko czy prawda, do której dojdzie, wszystkim się spodoba? Autor wykreował świetnego głównego bohatera. Jest skuteczny, ale ma też swoje słabości, co czyni go bardziej realnym. Zresztą, pozostali bohaterowie także nie są gorsi. Czuć autentyczność w emocjach i zachowaniach. Fabuła poprowadzona jest płynnie, nie ma nużących opisów, zbędnych zapychaczy. Wszystko, co znajduje się w powieści, ma swoje przyczyny i skutki. Lubię, kiedy po latach wraca się do dawnych zbrodni i dzięki innej, świeżej perspektywie rozwiązuje się takie zagadki. Bazowanie na tragedii z przeszłości, moim skromnym zdaniem, zawsze jest gwarancją sukcesu książki. O ile dobrze wykorzysta się jej potencjał i nie wda się w niepotrzebne szczegóły. "Wołanie umarłych" jest właśnie tego typu powieścią i oczywiście nie umniejszam też warsztatowi autora, bo jego wiedza i doświadczenie uczyniły tę historię niesamowicie interesującą. Pomimo że dosyć szybko domyśliłam się, jak wyglądały sprawy sprzed lat, to i tak miałam ogromną satysfakcję czytać, jak Norbert dochodzi po sznurku do kłębka rozwiązania sprawy. Już nie mogę się doczekać najnowszej części o perypetiach Krzyża i mam pewność, że nie dam jej tak długo kurzyć się na półce, jak tej części.

Podzielę z Wami moją skromną opinią o powieści "Podniebie" Agnieszka Graca - pisarka. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki. Historia wciągnęła mnie od pierwszych zdań. Mimo, że bardzo chciałam wiedzieć co wydarzy się dalej i jakie tajemnice jeszcze wyjadą na jaw, pokonało mnie zmęczenie. Dziś musiałam się odrywać od lektury, a czyniłam to bardzo niechętnie. Chciałam wiedzieć czy główna bohaterka, zaginiona Hania Wierzbicka się odnajdzie. Snułam własne przypuszczenia. Choć dawno nie byłam w Krakowie to dzięki tej historii przeniosłam się tam. Polubiłam też prowadzących śledztwo Igę i Igora. Jakie sekrety skrywa Hania? Co wydarzyło się w miejscowości z której pochodzi i która jest również tytułem tej powieści? O tym musicie przekonać się sami. Warto! Moja ocena to 8/10

Chyba najlepsza z serii do tej pory. Bardzo podobała mi się sprawa sprzed 11 lat, jej poznawanie poprzez ówczesne śledztwo, nowe okoliczności pojawiające się w sprawie, nieprawidłowości, aż po sposób prowadzenia śledztwa po latach i jego rozwiązanie. Naprawdę mi się podobał ten pomysł i sposób jego poprowadzenia. Dalej mnie irytuje miotająca się uczuciowo Skibińska, a także postawa Lewisa i właściwie brak jakichkolwiek konsekwencji w jego przeszłości i działaniu, ale a także to jak i niewiadomo po co „pogrywa” z policjantami. Książka przeplatana analiza wpisów na blogu, które stanowić będą wątek główny kolejnego, jeszcze nie napisanego, tomu. Czekam.

Doceniam profile psychologiczne jakie tworzy autorka swoim bohaterom. Kreuje ich naprawdę różnie i każdy może tutaj odnaleźć coś dla siebie natomiast ja nie polubiłam ani głównej bohaterki ani jej partnera, która zwodziła. Polubiłam za to Jaro i Krzycha i chętnie bym więcej o nich przeczytała w roli głównej. Tempo fabularne jest idealne dla mnie, bo nie ma tutaj zastoju. Nie ma też zbędnych opisów. Są za to dialogi i emocje, które bardzo cenię. Pomysł na fabułę jest naprawdę dobry i wciągnęłam się w tę historię jednak jest ona dla mnie zbyt przewidywalna. Autorka daje czytelenikowi znaki mówiące kto jest sprawcą i są one tak jasne i klarowne, że zaczęłam się irytować bezmyślnością Joanny, a niby taka mądra jest.🤷 Cała ta akcja w jakiej udział bierze główna bohaterka ma drugie dno i muszę poznać jego rozwiązanie w drugiej części więc zostawiam Was z tymi kilkoma zdaniami i lecę czytać dalej.

Ostatnio wpadła mi w ręce seria Kingi Wójcik i muszę przyznać, że to kawał solidnego, polskiego mroku. Jeśli lubicie bohaterów z przeszłością oraz intrygujące zagadki, te dwa tytuły stanowią absolutny "must-read". W "Trzcinowisko" zanurzamy się w gęstą atmosferę zbrodni, która zdaje się nie mieć sensu, a jednak jest boleśnie ludzka. 🌾🕵️‍♂️ Z kolei "Wywierzysko" stanowi dowód na to, że przeszłość zawsze nas dogoni, niezależnie od tego, jak głęboko spróbujemy ją pogrzebać. Największym atutem serii jest duet Zamoyskiego i Romy Sułeckiej. Ich relacja nie jest przesłodzona, bywa szorstka, pełna niedopowiedzeń i budowana na trudnym zaufaniu. Jeśli szukacie kryminału, w którym bohaterowie są tak samo ważni jak sama zagadka, jest to seria idealna dla Was. 🔍💼 Polecam! 😊

🕛 Pomimo pewnych zgrzytów i momentami lekkich dłużyzn uważam, że to był dobrze spędzony czas. Dodam, że mój mózg działa ciut szybciej i audio słuchałam na przyspieszeniu 2x, co dało nieco ponad 8 godzin audiobooka. 🇵🇱 Ogromnie spodobał mi się plastycznie przedstawiony wątek środowiska pseudokibiców. Są tu ustawki, tatuaże, cegły rzucane w okna i "patriotyczne" hasła wypisywane na pomnikach oraz wykrzykiwane na marszach. ☠ Doceniam zwrócenie uwagi na pracę techników (larwy, muchy i te sprawy) oraz patologa. 🤬 Za to ogromnie irytowała mnie bohaterka, jej kłamliwość, niezdecydowanie i "kozaczenie". Z jednej strony nadawało to jej realizmu, z drugiej stała się dość typowym przykładem "policjanta z problemami". P.S. Ogromnie mnie zastanawia nazwisko jednej z postaci w książce... ;) Z pewnością będę podglądać co jeszcze ciekawego autor szykuje i dam mu kolejną szansę.

Nauczyciel informatyki w szczecińskiej szkole Jędrzej Rogucki zgłasza w komisariacie policji zaginięcie swojej żony Kariny. Do zdarzenia doszło w chwili wyjazdu na letniska. Wszystkie okoliczności wskazują na jej męża. Sprawę otrzymują sierżant Mikołaj Trecz oraz aspirant sztabowa Lena Dobrowicz z Archiwum X Komendy Wojewódzkiej Policji w Szczecinie. Para śledczych odkrywa pewne okoliczności z życia małżonków: zdrady, konflikty. Na światło dzienne wychodzi współpraca Kariny z miejscowym półświatkiem. A wszystko wydaje się być połączone z zaginięciem młodej dziewczyny sprzed wielu lat i niedawnym odnalezieniem jej ciała na brzegu Jeziora Binowskiego. „Ramienice” to moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Joanny i zarazem pierwszy tom cyklu z Leną Dobrowicz i Mikołajem Treczem. Wcześniej Lena doczekała się dwóch książek z sobą w roli głównej bohaterki. Książka, którą przeczytałem zapowiadała się na ciekawy, wielowątkowy i wciągający kryminał z pomysłową fabuła i wartką akcją. Niestety wraz z rozwojem kolejnych wątków wszystko zaczynało się rozmywać i traciło początkowy rozpęd. Nie jestem przekonany do sięgnięcia po kolejne książki autorki.

Ta historia porusza bardzo aktualny temat wpływu social mediów na codzienne życie. To coś, z czym łatwo się utożsamić i nad czym można się na chwilę zatrzymać.Całość czyta się lekko, a sam motyw jest przedstawiony w przystępny sposób, bez zbędnego komplikowania.To ciekawa i na czasie lektura, która zostawia po sobie drobną refleksję.

Ostatnia część serii o Agacie i Arturze tylko dalej bez Artura. Książkę ogólnie czytało się okej, nie wciągnęła mnie tak jak poprzednie części, czytałam ją przez około trzy dni. Nie była ogólnie zła, tylko miałam wrażenie, że znowu wiele się dzieje, ale wszystko jest mało znaczące i czekałam na tą prawdziwą fabułę. Doczekałam się na ten moment dopiero pod koniec. Zakończenie historii można powiedzieć, że zrobiło na mnie wrażenie. W historii pojawia się kolejny pacjent Artura, który sieje zamęt. Sięgając po tę serię miałam jednak inne oczekiwania. Liczyłam, że to będzie właśnie taka przepychanka między rodzeństwem a dostałam całkowicie coś innego. Nie wiem czy jeżeli pojawi się kolejny tom z tej serii to czy po niego sięgnę. Żałuję również, że czytałam te książki jedna po drugiej, wolałabym mieć jednak odstęp między tomami. Ogólnie polecam tę serię bo jest dobra, dobrze mi się ją czytało jednak miałam całkowicie inne oczekiwania.

Bardzo dobry warsztat pisarski, który można odczuć dzięki szczegółowo dopracowanej fabule. Do tego dołóżmy mistrzowsko wykreowany klimat, akcję stopniowo budującą napięcie i niezwalniającą do samego końca. Wyraziści bohaterowie nadają tej historii dodatkowej wiarygodności. Świetnie spędzony czas, bardzo dobra rozrywka🙂

Jestem pod wrażeniem! Jaka to była dobra książka. Moje pierwsze spotkanie z piórem autora. Na pewno nie ostatnie( w myśl chęci odkrywania polskich autorów) nie ma zbędnych opisów, jest gęsta Duszna atmosfera. Niepokojąca, owiana tajemnicą. Postacie wyraziste. Czułam bohaterów bardzo mocno. Postacie były naprawdę dobrze napisane. Historia idzie swoim tempem, ale absolutnie nie nudno czy rozciągle. Cały czas coś się dzieje, mamy coraz więcej informacji. Kiedy Myślałam, że coś Wiem nagle bum, świetny Plot Twist. Autor wykorzystuje miejscowe legendy, podobno śmierć niesie lichy, zimni ludzie czy inne zmory. Bałam się że faktycznie tak będzie. Wtedy bym się szczerze załamała. Unikam jak ognia motywów nadprzyrodzonych. Dwie ramy czasowe pozornie ze sobą niepowiązany. Na koniec jednak wszystkie puzzle tej układanki wskakują na swoje miejsce.

Maciej Kaźmierczak jest autorem kryminałów, kilkudziesięciu opowiadań oraz książek z wątkami fantastyki i horroru. Niedawno rozpoczął nowy cykl kryminałów z ciekawym bohaterem, Teodorem Okrutnym. „Okrutny” to kryminał, który nie tyle opowiada historię powrotu, ile rozliczenia. Maciej Kaźmierczak opiera się na sprawdzonym schemacie: powrót po latach do rodzinnej miejscowości, tajemnica sprzed lat, hermetyczna społeczność i śledztwo, które odsłania więcej, niż powinno. Autor sprawnie korzysta z tego motywu, ale nie zawsze udaje mu się wyjść poza jego przewidywalność. Konstrukcja fabuły wokół klasycznego motywu ma ciężar psychologiczny i moralny. Skraj nie jest jedynie scenerią. To zamknięty organizm, przestrzeń przesiąknięta milczeniem i zbiorową winą, która oddycha niechęcią wobec tych, którzy próbują ją opuścić. Fabuła rozwija się warstwowo. Z jednej strony mamy bieżące śledztwo – odnaleziony w lesie fragment ciała, zniknięcie komendanta, kolejne zgony. Z drugiej – przeszłość Teodora Okrutnego, która powoli, konsekwentnie przecieka do teraźniejszości. Autor umiejętnie dawkuje informacje, budując napięcie nie przez spektakularne zwroty akcji, lecz przez nieustanne poczucie zagrożenia i niedopowiedzenia. Każdy rozdział dokłada element do układanki, ale zamiast rozjaśniać obraz, jeszcze bardziej go zaciemnia. Tempo akcji jest wyważone. To nie jest thriller pędzący na złamanie karku, lecz opowieść, która pozwala czytelnikowi zanurzyć się w dusznej atmosferze miasteczka. Kiedy jednak przychodzi moment przyspieszenia, Kaźmierczak potrafi uderzyć mocno – krótkimi scenami, dynamicznymi dialogami, brutalną dosłownością zdarzeń. Problem w tym, że mechanizm dawkowania informacji bywa zbyt wyraźnie techniczną zagrywką. Czytelnik czuje, że pewne fakty są celowo wstrzymywane wyłącznie po to, by podtrzymać napięcie, a nie dlatego, że wynikają naturalnie z sytuacji. Zamiast narastającej grozy pojawia się momentami wrażenie konstrukcyjnej kalkulacji. Najmocniejszą stroną powieści jest kreacja bohaterów. Teodor Okrutny nie jest jednoznacznym protagonistą. To postać z rysą – uwikłana w tajemnicę sprzed lat, rozdarta między obowiązkiem a lękiem przed demaskacją. To bohater z potencjałem – obciążony sekretem, funkcjonujący na granicy winy i obowiązku. Niestety, jego psychologiczna głębia bywa sygnalizowana raczej deklaratywnie niż w pełni przepracowana w działaniu. Relacja Okrutnego z mieszkańcami Skraju opiera się na napięciu i wzajemnej nieufności. Społeczność została sportretowana jako zbiorowy bohater – hermetyczna, pamiętliwa, skłonna do przemilczeń. Każdy może coś wiedzieć, każdy może coś ukrywać. „Okrutny” to kryminał, w którym zagadka jest ważna, ale jeszcze ważniejsze są konsekwencje dawnych wyborów. To też solidny kryminał z mrocznym klimatem i kilkoma mocnymi scenami, ale niepozbawiony fabularnych uproszczeń i nierówności tempa. Szkoda też, że nie zawsze wykorzystuje w pełni swój psychologiczny potencjał. Kaźmierczak pokazuje jednak, że od przeszłości nie da się uciec – można ją tylko na chwilę zagłuszyć. A Skraj nie zapomina.

Igora Brejdyganta raczej przedstawiać nie trzeba. Swoje powieści tworzy w sposób plastyczny, jakby gotowe do przeniesienia na plan filmowy. Gdzieś wyczytałem, że to scenarzysta, reżyser a nawet fotograf. Może i dlatego inaczej odbiera świat a poprzez to tworzy w sposób tylko sobie przypisany. I to bardzo mi odpowiada. Lubię powieści Pana Igora. Nie inaczej jest z powieścią „Prawda”. Tak po prawdzie to tytułowa „Prawda” nikogo nie interesuje w świetle obciążających dowodów. Gość idzie w pasiaki na długie lata. W pace odwiedza go tylko w zasadzie przyjaciel. Paulina Małecka, policjantka o niezbyt czystej przeszłości ale moralnie dziewczynę można chyba rozgrzeszyć. W świetle dowodów Paulina ufając machinie, której służy rozpytała pobieżnie podejrzanego a nawet dostaje awans. Po kilku miesiącach, w tajemnicy, Paulinę informuję znajomy informatyk o swoich wątpliwościach w zamkniętej i uprawomocnionej sprawie. Paulina zaczyna grzebać. Wyciąga mały kamyk, który uruchamia lawinę. Także lawinę ciekawości czytelnika, który nie oderwie się od powieści. Nie ufaj wszystkiemu, co widzisz – cytat z okładki powieści. Ja bym jeszcze dodał, nie ufaj temu, co czytasz.

Polubiłem pióro autorki. O ile fabuła sama w sobie nie była jakaś wybitna, coś w jej stylu sprawiało, że ciężko się było oderwać. Pewnie, intryga mogła by być lepiej sklecona, a postaci lepiej zakreślone, ale oczekiwałem po prostu rozrywki dla mózgu - i to otrzymałem. Z przyjemnością sięgnę po więcej.

Nie płacz, księżyc gaśnie” to II część serii opisującej niecodzienne wydarzenia w tajemniczej Dunli. Ponownie pojawia się tam pisarz Nikodem Rand szukający inspiracji twórczej. Tym razem ponownie natyka się on na zbrodnie. Ojciec na jego oczach strzela z pistoletu do swojego syna. Nikodem rozpoczyna prywatne śledztwo, ponieważ chce poznać motywy, jakie kierowały ojcem. Mroczna zbrodnia znowu powoduje, że Dunla staje się niebezpieczna dla jej mieszkańców. Przekonuje się o tym Wanda, która nie może zaznać spokoju w pięknym, choć podobno nawiedzonym domu. Bohaterowie są bardzo realistyczny i ludzcy ze swoimi wszystkimi wadami. U niektórych z nich widzimy skłonność do przemocy, która może pojawić się zupełnie nagle… Uwielbiam w thrillerach klimat małego miasteczka, a tu ponownie jest on świetnie oddany. Przerażające morderstwo utwierdza nas w przekonaniu, że Dunla jest zbiorowiskiem ludzi, których sekrety i ich publikacja mogą być śmiertelnie niebezpieczne… Ponownie bardzo dobra książka Cyryla Sone. Czekam na kolejną część, gdzie akcja będzie działa się w Dunli! 23.01.2025 w_barwach_literatury

💎 „Agat” – kryminał pełen mroku i tajemnic! 💎 „Agat” Michała Wierzby to pierwszy tom serii Sumienia półszlachetne. Kryminał zaczyna się od odkrycia ciała młodej dziewczyny nad rzeką, a komisarz Deker zostaje wciągnięty w labirynt tajemnic, sekretów i własnej przeszłości. Prawda jest skomplikowana, a ludzie – jak tytułowy agat – piękni, ale pełni pęknięć. Każdy wybór ma konsekwencje, a napięcie nie pozwala oderwać się od książki. We Wrocławiu zostaje znalezione ciało nastolatki, a komisarz Leon Deker musi rozwikłać sprawę, która sięga głębiej, niż ktokolwiek przypuszcza. To historia o traumie, sekretach i moralnych wyborach – nikt tu nie jest całkowicie dobry ani całkowicie zły. Prawda ma swoje skazy, tak jak tytułowy agat. 🔍 Komisarz Leon Deker, doświadczony, ale mocno naznaczony przez własną przeszłość policjant, zostaje przydzielony do śledztwa. Początkowo sprawa wydaje się prosta, jednak szybko okazuje się, że tropy prowadzą w zaskakujące miejsca i ujawniają sekrety, które sięgają daleko poza zwykłe przestępstwo. W trakcie dochodzenia Deker mierzy się nie tylko z zagadką morderstwa, lecz także ze swoimi wewnętrznymi demonami – traumą, uzależnieniem i bolesnymi wspomnieniami. Autor w mistrzowski sposób pokazuje, że prawda nigdy nie jest czysta ani jednoznaczna, a ludzie, podobnie jak tytułowy agat, mają swoje piękno, ale i ukryte pęknięcia. Książka jest nie tylko kryminałem pełnym napięcia, lecz także opowieścią o moralnych wyborach, konsekwencjach sekretów i cienkiej granicy między dobrem a złem. 💎 „Agat” – kryminał pełen mroku i tajemnic! Bardzo Polecam!!

Po tę książkę sięgnęłam z nadzieją na porządny thriller z klimatem, tajemnicą i napięciem, które nie pozwala odłożyć czytnika. I niestety… przez większą część książki tego właśnie mi brakowało. Fabuła sama w sobie zapowiada się naprawdę dobrze. Mamy kobietę, która prawdopodobnie została rozszarpana przez wilki, niewyjaśniony wypadek sprzed lat, w którym zginęło dwoje młodych ludzi, a do tego zaginięcie małżeństwa z łódki, po którym na pokładzie zostało tylko dwuletnie dziecko. Brzmi świetnie, prawda? I właśnie dlatego trochę szkoda, że przez długi czas ta historia nie miała w sobie tego pazura, którego od thrillera po prostu oczekuję. Książka prowadzona jest z kilku perspektyw i w różnych ramach czasowych — śledzimy wydarzenia oczami policjanta, wracamy do przeszłości związanej z dawnym wypadkiem, poznajemy też historię małżeństwa zaginionego na łódce. Kobieta z tego małżeństwa to dziennikarka, która miała napisać artykuł o kobiecie rzekomo rozszarpanej przez wilki. Teoretycznie wszystko tu jest: tajemnice, niedopowiedzenia, kilka wątków, które powinny trzymać w napięciu. Problem w tym, że przez większą część książki to wszystko było dla mnie trochę… drętwe. Niby sporo się dzieje, ale brakowało mi emocji, napięcia i tego uczucia „muszę wiedzieć, co będzie dalej”. To nie była książka, przy której człowiek mówi sobie „jeszcze tylko jeden rozdział”, tylko raczej taka, przy której po trzydziestu stronach łatwo zerknąć do telefonu albo zwyczajnie zasnąć. I to chyba najlepiej podsumowuje moje odczucia. Nie pomogło też to, że nie polubiłam tu właściwie żadnego bohatera. Nikomu nie kibicowałam, za nikogo się nie bałam, nikt mnie nie obchodził na tyle, żeby emocjonalnie wejść w tę historię. A dla mnie w thrillerze to naprawdę ważne — nawet jeśli postacie nie muszą być „sympatyczne”, to powinny chociaż budzić jakieś większe emocje. Tutaj niestety tego zabrakło. Ale! Muszę oddać książce jedno — ostatnie około 30% naprawdę ją uratowało. W końcu zaczęło się coś dziać, tempo wyraźnie wzrosło, a sama końcówka była dla mnie zaskoczeniem. I właśnie dzięki temu nie żałuję, że dobrnęłam do końca, bo finał wreszcie dał mi to, czego szukałam wcześniej. Podsumowując — to nie jest zła książka, ale moim zdaniem ma dużo lepszy pomysł niż wykonanie. Gdyby napięcie, klimat i emocje były mocniejsze już od początku, mogłaby zrobić dużo większe wrażenie. Ostatecznie dostałam thriller, który długo mnie nie porywał, ale pod koniec wreszcie pokazał pazur. Ocena ode mnie: 6/10 Za świetny pomysł, niezłą końcówkę i to, że jednak finalnie potrafi zaskoczyć. Ale przez większą część książki brakowało mi tego „czegoś”, co sprawia, że thriller naprawdę wchodzi pod skórę.

Dobrze i szybko się czyta, wciąga, ciekawie obrazuje poprzemysłowy Śląsk i traumę rodziców zaginionych dzieci. Rozwiązanie akcji nieco wydumane i trochę naiwne, ale nie zmieniło to mojej oceny całości. Majcher zostawiła mnie ze smutną, wstrząsającą refleksją, że takie domy gdzieś są, i na Śląsku i gdziekolwiek indziej... Alkoholowe, przemocowe, patriarchalne.

Trzecia część historii z Heinrichem Vogel rozszerza czytelnikowi wiedzę na temat osoby Miszy, z którym Vogel siedział w więzieniu w jednej celi. Ze szczegółami poznajemy pogmatwane życie Miszy i ludzi, którzy mieli duży wpływ na to kim się stał i jak potoczyło się jego życie. Można wysnuć wiele wniosków na temat, jakim by został człowiekiem, gdyby go los tak nie doświadczał i żył w innych realiach? Czując, że jego życie dobiega końca chce wyjawić światu swoją historię wikłając Heinricha Vogla w swoje intrygi, mordując przy okazji niewinne osoby...

Bardzo dobra i trochę kontrowersyjna historia na kanwie której powstała fabuła. Dobrze napisana, rozdziały krótkie acz treściwe. Mikst przyjemności z nauką, dla mnie to bardzo ważne. Spodobała mi się od samego początku, aż do zakonczenia. Plus na dobrze rozplanowaną akcję.