Polska Partia Robotnicza: droga do władzy (1941-1944)

Bardzo dużo informacji przedstawionych (w zdecydowanej większości) w ciekawy sposób. Dla tych co chcą mieć wiedzę o PRL-u a nie chcą czytać dziesiątek książek na ten temat. Zainteresowanych tematem mogę odesłać także do znakomitych Dzienników Stefana Kisielewskiego, które jest często cytowany w tej książce. Wielka szkoda, że prof. Wieczorkiewicza nie ma już wśród nas.

Potężna i ciężka cegła, z masą informacji. Naprawdę szczegółowa, stąd ‘czytanie’ w moim wykonaniu było bliższe raczej studiowaniu; z analizowaniem poszczególnych akapitów, porównywaniem z poprzednimi rozdziałami i bieżącym robieniem notatek. Toteż dotarcie do końca zajęło mi bardzo, bardzo dużo czasu; szło opornie, niekiedy było nawet frustrujące, lecz finalnie jakoś wyszło i uprzedzając - opłaciło się. Poznałem kawał historii polskiego podziemia i lepiej zrozumiałem, co działo w miesiącach przed tym punktem kulminacyjnym, a także jakie miało to późniejsze reperkusje. Chyba wszystko o treści mówi podtytuł: ,,Zarys podłoża politycznego i dyplomatycznego”. Nie ma więc tutaj mowy o przebiegu powstańczych walk, nie ma historii powstańców. Czyli można powiedzieć: ,,nudy”. Lecz ,,nudy” niezbędne do tego, by pojąć, jak kumulacja poszczególnych decyzji przełożyła się ostatecznie na godzinę ,,W” dn. 1.08.1944. Także dlatego, aby w związku z powyższym pokusić się o samodzielną ocenę tego wydarzenia, co współcześnie - obok upamiętnienia - wydaje mi się być głównym przedmiotem zainteresowania Powstaniem warszawskim. I w tym miejscu, myślę, że warto podkreślić, iż praca przedstawia zdecydowanie KRYTYCZNĄ ocenę decyzji o jego wywołaniu. Swoją drogą, podczas lektury często przychodziła mi refleksja, czy w danym momencie dało się to wszystko jeszcze powstrzymać? Jako uzupełnienie pierwotnego wykładu, obszerną część publikacji stanowią wybrane dokumenty źródłowe oraz wywiady z niektórym decydentami. Teraz przejdę do czepiania się. Brak map, mimo że różne i sprzeczne ze sobą żądania terytorialne padają tutaj wyjątkowo często. Miło byłoby zatem móc zerknąć, o jakich terenach akurat jest mowa w danym momencie. I fakt, iż oczywiście nie jest to żadna wiedza tajemna, nie umniejsza sprawie. Brak też fotografii. Poza tym są jeszcze mankamenty redakcyjne: literówki, pogubione przecinki, cudzysłowy i czasami jakaś dziwna konstrukcja zdań. Podsumowując; temat książki dotyka sprawy tak kontrowersyjnej dla polskiego społeczeństwa, jak mało która. Przypuszczam, że spory o zasadność przeprowadzenia Powstania (czy szerzej całej Akcji ,,Burza”) będą trwały latami – z kolejnymi cyklami zaostrzenia i łagodzenia. Być może ostateczne stanowisko ustali się po ewentualnym odtajnieniu archiwów ze strony rosyjskiej i/lub brytyjskiej. Ale niezależnie od tego - by ofiara Powstańców nie poszła na marne - uważam, że wszyscy współcześni powinniśmy w większym stopniu powziąć myślenie o rzeczywistości w kryteriach realistycznych, geostrategicznych. Czyli jak wyżej; ,,nudny" zarys polityczny i dyplomatyczny może mieć w pewnych sytuacjach fundamentalne znaczenie. Między innymi o tym jest ta książka. Polecam.

Pamiętam jak dziś rok 2008 i premierę tejże książki. Pamiętam również jaki medialny skandal wywołała, jak jeszcze bardziej podzieliła i tak już skłóconą polską scenę polityczną, której jedna część ochoczo wtórowała autorom i rzucała oskarżenia, a druga z kolei odsądzała ich od czci i wiary, nazywała prawicowymi oszołomami itd. itp. Publikacja na tle innej wydanej do tej pory literatury naukowej, popularnonaukowej, publicystycznej poświęconej Wałęsie, która przedstawiała go jako postać niemalże bez skazy, tego co to zapoczątkował proces upadku komunizmu, naszego bohatera, wywołała niemały szok i niedowierzanie. Istne trzęsienie ziemi. Oto bowiem ktoś podniósł rękę na symbol, pewną świętość. I nie zrobił tego na zasadzie plotki, pomówienia, aby zbić na sensacyjnych informacjach polityczny kapitał, czy samemu uzyskać rozgłos i popularność. Nie, ten ktoś uderzył w Lecha Wałęse wyjątkowo przemyślanie i celnie. Na tyle celnie, że mimo upływu lat, odgrażania sie w mediach rozmaitymi procesami sądowymi wobec autorów książki, były przewodniczący NSZZ Solidarność swe groźby zakończył na słowach. O czym to może swiadczyć? Dziś, po 17 latach, kiedy emocje znacznie już opadły i sam temat już tak nie szokuje, można powiedzieć jedno - autorzy wykonali iście tytaniczną pracę. Przekopali się przez tysiące dokumentów, oczywiście te które się zachowały, bo MSW na początku lat 90-tych zdołało ich sporo zniszczyć, a prawdopodobnie niszczył je także sam bohater książki, o czym dalej. Nie jest to biografia Lecha Wałęsy, tylko praca o charakterze ściśle naukowym której głównym celem jest wyjaśnienie złożonej kwestii relacji i związków Wałęsy z PRL-owską Służbą Bezpieczeństwa oraz związanych z tym konsekwencji. Oprócz szeroko cytowanych materiałów źródłowych, zawiera wiele szczegółów, wydawało by się na pozór nieistotnych wątków pobocznych, które w zamyśle mają wyjaśnić czytelnikowi i jeszcze dokładniej przybliżyć bieg wydarzeń. Nikt jednak tutaj nie oskarża Wałęsy otwarcie o bycie agentem, gdyż materiały, które by wprost to potwierdzały, w tajemniczy sposób zniknęły po wypożyczeniu swojej teczki przez ówczesnego prezydenta w 1995 roku i pomimo klauzuli tajności powróciła ona znacznie zdekompletowana. Pozostają więc wypowiedzi świadków, notatki służbowe, sprawozdania, analizy fragmentów zapisów stenograficznych, fragmenty opracowań, raporty, najróżniejsze opinie i badania. Tutaj nie ma teorii spiskowych, domysłów, gdybania, w zasadzie na wszystko jest odpowiedni dowód. Chylę w tym miejscu jeszcze raz czoła za upór, konsekwencję i wytrwałość. W liczącej ponad 700 stron pracy aż roi się od przypisów, które nierzadko zajmują więcej miejsca na stronach niż regularny tekst, co powoduje że lektura wymaga dużego skupienia i uwagi. Choć oczywiście wielu obywatelom Polski jest z nią nie po drodze, to książka ta jest bardzo potrzebna. Dlaczego? Bo jest pewnym świadectwem naszej skomplikowanej, trudnej historii. Otóż jakkolwiek nie ocenialibyśmy postaci Lecha Wałęsy, jako przywódcy NSZZ Solidarność, jego późniejszej prezydentury III RP w latach 1990-1995, bez względu na jego faktyczne i niezaprzeczalne zasługi dla naszego kraju oraz czegokolwiek nie uważamy o Sławomirze Cenckiewiczu, Piotrze Gontarczyku, Instytucie Pamięci Narodowej, jakkolwiek głośno nie będą starać się zakrzyczeć ich środowiska Gazety Wyborczej czy TVN-u, w świetle przytoczonych materiałów - fakty są faktami i nie sposób ich podważyć. Lech Wałęsa w latach 1970-1976 był tajnym współpracownikiem komunistycznej Służby Bezpieczeństwa o kryptonimie "Bolek". Natomiast interpretacje i wnioski zostają już dla czytelników książki.

Czytałem wcześniej pojedyncze rozdziały, gdy były mi potrzebne. Niektóre kilkakrotnie. Ale dopiero teraz zebrałem się w sobie, aby przeczytać tę książkę. Nie wiem czy miałem kiedyś w rękach dzieło bardziej nasycone patriotyzmem niż to. Jeśli istnieje styl pisania męża stanu, to ta książka powinna być jednym z wyznaczników tegoż. Bije z niej taka klasa, ogląda i jednocześnie pewność i oddanie sprawie, że możemy mówić o dziele epokowym. Karski jest dosadny, ale jednocześnie wybiera słowa z wielką precyzją, poetycką wręcz. Nie ma w tej książce ani jednego zbędnego wątku, nie brakuje jej też niczego. Jest to szczera relacja z życia w piekle, którym była okupowana Polska. Przy czym autor wielokrotnie wchodził do głębszych kręgów tego piekła. I całe to doświadczenie wywiózł ze sobą i poinformował świat. Czytając książkę wielokrotnie dziękowałem za to, że Karski wyszedł z tego cało. Jak ubogi byłby świat bez jego relacji? A może było więcej takich Karskich, o których już nigdy się nie dowiemy? Lektura obowiązkowa dla Polaka, ale i każdego kto chce zrozumieć zbrodnie niemieckie z czasów drugiej wojny światowej, a także jak niesamowitym i unikatowym zjawiskiem było polskie podziemie.

Dr hab. S. Cenckiewicz jest niewątpliwie jednym z najlepszych historyków (jeszcze) młodego pokolenia. Badawczej skrupulatności i dociekliwości nie można mu odmówić. Bazuje na bogatym materiale źródłowym, poddanym naukowej krytyce. Ponieważ tematyka tej książki jest wybitnie specyficzna, mogę się jedynie zgodzić, że problem wywiadu wojskowego po '89 r., nie został należycie rozwiązany. Służby specjalne mające rodowód komunistyczny nadal nadają ton polskiemu życiu politycznemu i gospodarczemu. Tutaj, niestety, wchodzimy na grząski grunt sporów politycznych, kto za to odpowiada. S. Cenckiewicz z ramienia PiS zasiadał w Komisji ds. Likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych od lipca do października 2006 r(wspomina o tym w tej publikacji, która jest pokłosiem pracy w niej). Czy i w jakim stopniu ta komisja oczyściła Polskę trudno ocenić, ponieważ wyniki jej prac w większości zostały utajnione. Jako ciekawostkę mogę wspomnieć sytuację z grudnia '22 r., akurat gdy zacząłem czytać tą publikację. Wypadł wtedy taki przysłowiowy "trup z szafy". Okazało się, że zasiadający w niej Tomasz Lichocki (powinienem napisać Tomasz L.) został aresztowany pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Rosji. Sytuacja ta spowodowała wojnę twitterową między S. Cenckiewiczem a Radosławem Sikorskim (ówczesnym ministrem obrony z ramienia PiS), kto odpowiadał za weryfikację i dopuszczenie tego pana do prac w komisji (wiadomo, w Polsce nikt za nic nie odpowiada, państwo z dykty). Panowie na twiterze obkładali się dokumentami (tymi, którymi mogli) sugerującymi niewinność każdego z nich. Przyglądałem się temu piąte przez dziesiąte. Dla mnie jest oczywiste, że ktoś, kto powinien sprawdzić teczki i zna się na tej materii, jak je należy analizować nie dopełnił obowiązku (w to miejsce należy wpisać imię i nazwisko):__________________. Dlaczego? Do tej pory nie wiadomo i dlatego ta sytuacja sprzed lat pokazuje, że nawet bardzo dobry historyk, jakim jest S. Cenckiewicz może się potknąć i dopaść go po latach. Może ktoś z PiS-u zasugerował mu, że czasami nie warto drążyć temat. Ma on bowiem pewną wadę, zbyt bezkrytyczne zapatrzenie w A. Macierewicza czy braci Kaczyńskich.

Od wczesnych lat szkolnych zastanawiałem się dlaczego ludzie celebrują powstanie warszawskie, kampanię wrześniową i dwudziestolecie międzywojenne. Dzięki tej książce nabrałem otuchy , że nie tylko ja mam negatywny stosunek do tamtych wydarzeń. Mogę powiedzie, że książka była dla mnie pewnych przełomem i wsparciem w niezależnym podejściu do przedstawianej nam historii i rzeczywistości. Od przeczytania mineło wiele lat, a moje negatywne stanowisko co do powstania jeszcze bardziej się zradykalizowało.

Interesująca lektura o monarchiach przed, w trakcie i po I wojnie światowej. Język pisany dość pompatycznie i oficjalnie, odzwierciedlający blichtr i przepych charakteryzujący dawne rodziny królewskie. Najwięcej informacji skupia się wokół rodzin niemieckiej, rosyjskiej, angielskiej i austro-węgierskiej. A także tych z których później powstanie Jugosławia i nie tylko. Włochy, Bułgaria, Rumunia, Grecja, Czarnogóra i inne. Szczególne miejsce poświęcono Belgii i jej królowi Albertowi I. Opisano również królowe, cesarzowe i caryce, oraz ich postawy polityczne i społeczne. Autor ciekawie opisuje co wynikało z czego, upadek monarchii i powstawanie nowych państw narodowych, z czasem zamieniało się w silny nacjonalizm, a ostatecznie w faszyzm i kolejną światową katastrofę, II wojnę światową. Oraz dążenia prezydenta Wilsona, jego punkty oraz program pokojowy, celujący w powstawanie nowych krajów i narodowości. Mikołaja II, Wilhelma II i Wiktora Emmanuela III zastąpili Stalin, Hitler i Mussolini we władzy. Warto zapoznać się z tą pozycją, choćby na uzupełnienie wiedzy o dawnych monarchiach, różniących się od dzisiejszych i na ciekawostki dotyczące poszczególnych koronowanych głów.

Książka zawiera rozbudowany kontekst wydarzeń oraz opis mechanizmów jakie działały w momencie przemieszczania się armi czerwonej czy niemiec przez tereny na, których toczył się konflikt polsko-ukraiński. Jak dla mnie minusem było zbyt duża ilość szczegółowych statystyk dotyczących miejscowości, które ucierpiały oraz brak map. Książke czytało się bardzo dobrze, mimo ciężkiej tematyki.

Bardzo wartościowa książka, która w zwięźle i obiektywnie przedstawia historię polityczną pierwszych 23 lat III RP. Dużym plusem książki jest dobór opisywanych wydarzeń - autor nadaje właściwą rangę i objętość sprawom istotnym, a nie rozwodzi się nad kwestiami o znikomym znaczeniu.

Gorzka chwała to fascynująca pozycja historyczna, którą czyta się z dużą przyjemnością, zwłaszcza zważywszy na fakt, że autorem jest osoba spoza Polski, niezaangażowana emocjonalnie w opisywane wydarzenia. To podejście sprawia, że lektura zyskuje obiektywizm i świeżość spojrzenia, rzadko spotykaną w polskiej literaturze historycznej. Autor prezentuje wyważoną analizę, dostrzegając zarówno ponadprzeciętne sukcesy dyplomatyczne Polski, jak i krytyczne spojrzenie międzynarodowej opinii politycznej, która często postrzegała nasz kraj jako awanturniczego gracza na scenie międzynarodowej. Ta dwustronność nadaje książce głębi i wielowymiarowości, zachęcając do refleksji. Szczególnie interesująca jest hipoteza postawiona przez autora, sugerująca, że wybuch II wojny światowej mógłby zostać zapobiegnięty, gdyby Polska przed szczytem monachijskim zawarła ścisły sojusz z Czechosłowacją i zdecydowanie, być może nawet z użyciem siły, przeciwstawiła się Niemcom. Ta sugestia dodaje nową perspektywę do znanych wydarzeń i skłania do ponownego rozważenia historycznych decyzji.

Kolejna dobra pozycja od Piotra Zychowicza. Tym razem autor porusza kwestię kontaktów między polskimi antykomunistami a III Rzeszą w trakcie II wojny światowej. Jest to temat nieznany i mało popularny, tym bardziej warto jest przeczytać i dowiedzieć się jak liczne to były kontakty i jak ciekawe kwestie poruszano.

Mocna, niesamowita i wciągająca książka. Pierwsze wrażenie po otwarciu to dosyć dziwny sposób spisania treści, jednak jak się okazało, był to świetny pomysł. Książka świetnie oddaje nastroje, emocje i sytuacje jaka panowała w tamtych latach. Można żałować, że książka nie jest dłuższa. Polecam każdemu, także tym którzy nie mieli styczności z Żołnierzami Wyklętymi.

Profesor Jerzy Eisler umiejętnie łączy opowieść o kolejnych przywódcach PZPR z historią PRL. Nie stroni od ciekawostek, kreśli barwne portrety pierwszych sekretarzy. To się po prostu czyta! Dałbym 10, ale wydanie dość siermiężne, kiepski papier, brak zdjęć.

Zaczęłam czytać bo chciałam poznać szlak bojowy mego pradziadka, który jako Wielkopolanin był w V korpusie armii pruskiej i walczył w I wojnie światowej. Zupełnie nie znałam realiów żołnierskich w okopach. Dużo się dowiedziałam i bardzo się cieszę, że trafiłam na tę książkę. Mało się na ten temat trafia lektur bo temat niepopularny, bo Polacy po stronie niemieckiej walczyli. Ryszard Kaczmarek rzetelnie scharakteryzował ówczesną sytuację Ślązaków, Wielkopolan i Polaków z Pomorza a nawet zakończył puentą. Polacy prawie prosto z frontu poszli do powstania Wielkopolskiego. I zwyciężyli.

Lewizna zamiast czytać coś na swoim poziomie: Lenina, Jasia Kapelę, oba artykuły Balcerowicza, twórczość Michnik Adama i Piątek Tomasza wzięła się za rozkminianie esejów historycznych! W pamięć zapadł mi osobnik, który zachlipał: "autor stara się ośmieszyć komunistów", to o Beevorze. STARA SIĘ, bo ośmieszenie zła absolutnego jest prawie niemożliwe. Udaje się tylko w kawałach; towarzysze, podobno u was w kołchozie są kanibale? Pyta towarzysz komisarz ludowy. - Nie ma, ostatniego zjedliśmy rano. - Więc ostrzegam, "czerwone i innokolorowe osoby", łapy jak najdalej od prof. Marka Jana Chodakiewicza. I w ogóle od poważnych prac nt. historii.

Bardzo ciekawy przebieg po kluczowych postaciach i wydarzeniach XX-lecia międzywojennego w Polsce. Co ważne, Cat-Mackiewicz nie kryje się tu ze swoimi sympatiami i pomysłami politycznymi, ale pochwały i nagany formułuje raczej obiektywnie, a nie tylko na podstawie emocji.

Oczywistym prawem tworzącego biografię autora jest zawarcie w niej subiektywnej oceny. Sam p.Suleja przyznaje, że zwolennikiem Józefa Piłsudskiego pozostaje, co jest widoczne na niemal każdej stronie książki. Zastanawiającym jest jednak fakt, że mało wnikliwy czytelnik, po przeczytaniu tej pozycji, mógłby dojść do wniosku, że tak naprawdę jedynym (!) błędem Naczelnika była zwłoka w odwołaniu gen. Szeptyckiego z jednego z czołowych stanowisk w czasie wojny polsko - bolszewickiej. Co więcej, zdecydowanie kontrowersyjne decyzje Piłsudskiego, niejednokrotnie odmiennie (negatywnie) komentowane przez innych historyków, często zostają przedstawione w najgorszym wypadku neutralnym świetle, zaś argumentacja stanowiąca podstawę tego typu oceny przestaje być przekonywująca lub zwyczajnie jej brakuje.

Dość rzadko trafiam na naukową książkę historyczną, którą czyta się tak dobrze i z takim pożytkiem dla zrozumienia rzeczywistości. Autor doskonale realizuje lekcję krytycznego i obiektywnego myślenia. Objaśnia mechanizmy rządzące ludzkimi decyzjami, a decyzje nie zawsze, jak chcieliby niektórzy teoretycy, motywowane są chęcią zostania bohaterem. Często biorą się ze strachu, głodu, obserwowania serii złych wydarzeń i zachowań innych ludzi, z manipulacji różnego rodzaju. Rzecz godna polecenia!

Monumentalna bestsellerowa monograficzna analiza Powstania Warszawskiego !!! Książka przywracająca pamięć o bohaterach, pełna emocji, uważana za jeden z najważniejszych tekstów kształtujących współczesną pamięć o Powstaniu !!! Zyskała międzynarodowe uznanie i została nominowana do wielu prestiżowych nagród. Czy ktoś potrafi zrozumieć, że opisuje to Anglik, a polskojęzyczny pisarczyk niejaki Zychowicz wylewa na papier pomyje ( Obłęd ' 44 ) zmieszane z propagandowymi kłamstwami sowieckich, zachodnich i polskich komunistów ??? Dla Polaków... LEKTURA OBOWIĄZKOWA !!!

Genialna książka!!!!! Doskonale przedstawiona sytuacja polityczna, gospodarcza i militarna Polski od okresu I wojny światowej po ostatnie akordy II WŚ. To szczegółowy obraz pokazujący sytuację naszego kraju z perspektywy Niemiec, Francji, ZSRR, USA i Anglii. W każdym momencie byliśmy przedmiotem ich rozgrywek, przeciągania liny i osiągania własnych celów. Czytając tę książkę można się wyzbyć wszelkich złudzeń co do istnienia prawa międzynarodowego, którego z zasady ma bronić słabszych przed silniejszymi. Poza rzadkimi momentami historii świata, taka sytuacja to zwykła ułuda. To też przestroga, że warto mieć sojusze ale przede wszystkim trzeba inwestować w samodzielność swojej obrony, trzeba inwestować w edukację i gospodarkę, tak by finalnie kraj był silny i maksymalnie suwerenny. w innym wypadku, tak w przeszłości, jak i w przyszłości ponownie będziemy na łasce "wielkich tego świata". Bardzo polecam to dzieło wszystkim, którzy interesują się najnowszą historią Polski i zastanawiają się jak historia może się powtarzać w przyszłości. Teraz (sierpień 2025) widzę dokładnie to samo co czytałem o Polsce a co się dzieje w przypadku Ukrainy, nad głową której toczą się negocjacje między Rosją i USA a pewnie w trochę bardziej ukryty sposób przy stole są i Unia Europejska, Chiny i może Indie. Dokładnie tak samo się działo z Polską w Teheranie czy Jałcie w latach 1943-1945.