Pociąg do świata

W wolnej chwili przeczytałam książkę pt. "W ciemno. Zabawne przypadki z podróży" pod redakcją Dona George'a. Książka jest zbiorem niesamowitych opowieści, które przydarzyły się podróżnikom. Ich autorami są osoby pochodzące z różnych stron świata. Historie przez nich opisane zdarzyły się naprawdę. Przeszło Wam kiedyś przez myśl, że: - koło namiotu, w którym smacznie sobie śpicie może przechodzić lew? - dzieci w Afryce na widok białoskórego człowieka popadają w zdumienie? - drzwi do toalety mogą nie mieć klamek? - ośmiornica może smakować wyśmienicie? - wspaniale było by zobaczyć wschód słońca ze szczytu góry Fidżi? -są na świecie miejsca, gdzie nie kursują autobusy albo przyjeżdżają raz na tydzień? Jeśli nigdy nie zastanawialiście się nad powyższymi pytaniami to gorąco zachęcam do przeczytania "W ciemno. Zabawne przypadki z podróży". W książce można poznać zwyczaje panujące w Afryce i w Azji. Dzięki tym historiom można dostrzec różnice kulturowe między ludźmi z różnych części globu. Myślę, że w opowieściach zgromadzonych przez Dona Georege 'a nie brakuje humoru. Niektóre historie zachęcają do myślenia, inne są po prostu ciekawe. Czytając tę książkę można wyobrazić sobie wspaniałe krajobrazy. Opisy występujące w tej lekturze są barwne i szczegółowe. Po przeczytaniu doszłam do wniosku, że czytanie to również pewnego rodzaju podróżowanie. Ciekawa lektura pozwala poszerzyć horyzonty. Polecam tę historie każdej osobie, bez wyjątku. Myślę,że każdy w tej książce znajdzie coś dla siebie. Kasia, lat 17 źródło: osemkowyklubrecenzenta.blogspot.com

Książkowa podróż w świat dźwięków? Czemu nie. Najlepiej razem z Katarzyną i Krzysztofem Świdrakami, którzy w swojej książce „Ucho na świat” razem ze swoimi rozmówcami (Jasiek Mela, Leszek Cichy, Mika Urbaniak, Czesław Mozil, Bogusław Kaczyński, Wojciech Mann, Jerzy Stuhr, Martyna Wojciechowska, Hirek Wrona, Krzysztof Hołowczyc, Michał Olszański, Joszko Broda, Maria Pomianowska, Elżbieta Zapendowska, Jarosław Kret, Marek Niedźwiecki) „obsłuchali” świat. Czytając wywiady dowiemy się jak brzmi życzliwość, czy można grać na kamieniach, jak zaznacza swą obecność opos, gdzie można usłyszeć swego Anioła Stróża czy na czym polega tajemnica dźwięku nieprzejawionego.

Książkę dostałam w prezencie. Nie wiem czemu, ale najlepiej czytało mi się część o Ameryce i to z niej najwięcej pamiętam. Przez Afrykę nawet nie do końca przebrnęłam. Jak ktoś się interesuje światem to jak najbardziej polecam. Mnie najbardziej urzekły piękne fotografie.

Książka o tym jak niewiele trzeba (dla wielu jednak bardzo wiele) aby całkowicie zmienić swoje życie i poświęcić niemal wszystko aby pomagać innym. W tej prostej książeczce pisanej od serca autor, będący hiszpańskim dziennikarzem opisuje swoją wyprawę turystyczną do Indii (w sumie to dwie). Był, zwiedzał, zachwycił się,  ale zadziało się tam coś znacznie ważniejszego. Niezwykła wrażliwość serca, prostota i ufność, spowodowały, że zdecydował się na bardzo radykalną zmianę życiu. Założył organizację pozarządową o wdzięcznej nazwie "Uśmiechy Bombaju ". Oddał niemal wszystko co miał tym, którzy nie mieli zgoła nic, dostając wszystko co niezbędne do dobrego życia, czyli jego cel, głęboki sens i poczucie, że nie żyje się tylko dla siebie. Może opowiedziałem całą fabułę ale to tylko ku zachęcie. W książce jest o wiele więcej szczegółów, które jeszcze bardziej potwierdzają jak niezwykła jest to historia. Jeśli chodzi o ocenę daję 8, ale tylko dlatego, że historia Jaume to dla mnie 10,a treść bym może ocenił na 6, ale cóż to znaczy w porównaniu do znaczenie jakie niesie. 

Tytuł książki brzmi "Jak tanio i ... podróżować z dzieckiem". Wydaje mi się, że podtytuł wymyślił wydawca, który podobnie jak dystrybutorzy kinowi zrobią wszystko byś wybrał akurat ich tytuł. Ja sięgnąłem po tę książkę właśnie ze względu na podtytuł. Mam półtoraroczne dziecko, które akurat bardzo lubi podróżować i 3,5 tysiąca km w dwa tygodnie po Podkarpaciu, Małopolsce i Opolu bardzo jej pasowało, ale wyjazd z tak małym dzieckiem za granicę, na własną rękę, po bezdrożach Norwegii to dla mnie jednak nieco abstrakcja, więc byłem ciekaw jak sobie poradzili i ile ich to kosztowało. Ostatecznie otrzymałem odpowiedzi na swoje pytania, ale bardzo pobieżnie. Dziecko w podróży jest w tej książce, ale gdzieś na trzecim planie. A szkoda, bo z tego co wyczytałem ta podróż była niesamowita i więcej perspektywy dziecka pomogłoby raczej tylko tej książce. Dla wybierających się do Norwegii na wycieczkę, pozycja obowiązkowa!

Kurzyła się na półce ponad 2 lata i w końcu po nią sięgnęłam. Spodziewałam się czegoś słabego, ale pozytywnie się zaskoczyłam. Jarosław Kret wspominając swoje znajomości z podróży podaje dużo ciekawych informacji na temat historii, kultury różnych państw czy społeczności. Z książki dowiecie się o co chodzi z tymi gondolami w Wenecji albo jak muzułmanki z różnych państw świata patrzą na życie.

"Kiedy czegoś pragniesz, to cały Wszechświat działa potajemnie, byś mógł to pragnienie spełnić". Ten cytat z "Alchemika" Paulo Coelho stanowi motto dla tejże książki. Czasem tak jest, że w końcu udaje się zrealizować wyznaczone w głowie cele, spełnić marzenia. Takie przypadki się zdarzają i losy autorki, Doroty Katende zdają się to potwierdzać. Książka jest podzielona na cztery części: "Cztery tygodnie z łowcą lwów", "Dom w Afryce", "Zapiski z domu na Zanzibarze" oraz "Kilka słów o Zanzibarze". Każda z części ciekawa, każda z części pozwala poznać bliżej Afrykę, Masajów, Zanzibar. Wielu interesujących rzeczy się można z książki dowiedzieć, a autorka opowiedziała swoją życiową historię w sposób poprawny, nienudny, w sposób dla czytelnika urozmaicony. Przeczytałem książkę z dużym zainteresowaniem i nie uważam czasu spędzonego przy jej lekturze za czas stracony lub zmarnowany. Ogólnie dopatrzyłem się tu więcej plusów niż minusów. Ocena - 7/10. Przewaga owych plusów pozwoliła mi na taką ocenę. Książka bardzo dobra. Warto się z nią zapoznawać bliżej i ją przeczytać

Jako (raczej mierna) studentka romanistyki całą serię uwielbiam. Zaczęłam oczywiście od środka, czyli od "Anglika na wsi", którego czystym przypadkiem i niezwykle szczęśliwym zrządzeniem losu dopadłam w Biedronce [sic!], ale potem bardzo szybko dokupiłam dwie pozostałe części i... Wydaje mi się, że nikt nie umie pisać o Francji tak, jak Anglicy. Wygląda na to, że "1000 lat wkurzania Francuzów" pozwoliło im zyskać dystans niezbędny do prawidłowego opisania tego wspaniałego, acz specyficznego narodu, posiadającego drażliwy charakter, wspaniałą kuchnię i dosyć wątpliwe zasady moralne. "Anglik w Paryżu" to doskonała lektura, jednak nie dla wszystkich. Serię docenią przede wszystkim te osoby, które Francję znają i co najmniej lubią, a przy tym mają zacięcie językoznawcze i niestraszne im są wszelkie lingwistyczne dygresje, które młodego romanistę będą cieszyć, a czytelnika "z zewnątrz" zwyczajnie nudzić. Mimo wszystko uważam, że warto dać Sadlerowi szansę. :)

Moja opinia może być mało obiektywna, bo aby dowiedzieć się czegoś o Tajlandii, Birmie i Laosie przedarłam się przez trzy inne książki, które doprowadziły mnie na skraj załamania. Proszę mi wierzyć - książka Jerzego Opoki jest stosunkowo najlepszą, jaką przeczytałam o tym zakątku świata. Nie ma tu opisów erotycznych eskapad, nie ma narzekania na codzienność, nie ma skrótów i ogólników. Owszem, cen jest sporo, ale te ceny niosą ze sobą jakieś informacje: na przykład o potrawach, które są specjalnościami tamtych regionów, o których w żadnej wcześniejszej książce nie znalazłam ani jednego wyczerpującego akapitu. NARESZCIE ktoś napisał, co można zobaczyć w tym regionie Azji, jakie są ciekawe świątynie i inne obiekty godne uwagi, znalazłam nareszcie wątki, które mogłabym zgłębić, żeby dowiedzieć się czegoś jeszcze. W porównaniu do innych podobnych książek są to wiadomości bezcenne. Dodajmy do tego, że Jerzy Opoka potrafi opisać miejsca, które widzi i ich klimat, charakterystyczne cechy - już za samą próbę zabrania czytelnika w swoją wędrówkę należy mu się wyróżnienie. Kogo irytują wskazówki, rady i wyliczenia cen, ten niech się skupi na zdjęciach. Książka o Tajlandii ze zdjęciami! Detale stup i pagód! Świątynie! rzeźby! Pejzaże! Nareszcie jakiś autor przekonał mnie, że warto wybrać się w ten kawałek świata.

Zapis trzyletniej, pieszej podróży małżonków Poussin przez Afrykę. Szli sami, to znaczy bez wsparcia, kamerzystów, ekipy w samochodach (przynajmniej w tym I tomie). Narażeni na spotkania z lwami, słoniami, skorpionami, wężami, borykający się z głodem, pragnieniem, zmęczeniem, upałem, komarami, muchami tse tse, posilający się tym, co jedli tubylcy - stanowią idealny temat książki podróżniczej. Z narracji wynika radość życia, radość podróżowania, radość bycia razem. Tym co odróżnia "AFRYKĘ TREK" od innych pozycji jest nastawienie nie tyle na pobicie rekordu ile na spotkanie z innym człowiekiem. Podróż jest niespieszna. Gdy małżonkowie spotykają ciekawą rodzinę, misję, miejsce - zatrzymują się kilka dni, zaprzyjaźniają się, żyją życiem ludzi poznanych i przytaczają ich punkt widzenia, ich poglądy. Dzięki temu książka nie tyle daje obraz Afryki z perspektywy poglądów autorów, ile obraz Afryki, jaki wyłania się z dialogów z tubylcami. Tak - z dialogów. Bo to taka dziwna literatura podróżnicza, gdzie jest masa dialogów, ocen i stanowisk spotykanych ludzi. Można powiedzieć, że książka ta oddaje głos tubylcom. Wielkim plusem "AFRYKI TREK" jest to, że autor jest mi bliski światopoglądowo. Nie jest może katolikiem, ale w czasie podróży dochodzi do wniosku, że nie ma lepszych ludzi na świecie niż katolickie zakonnice na misjach. Jak pisał w każdej napotkanej misji sióstr katolickich spotkali ogromną życzliwość, bezinteresowną miłość drugiego człowieka, wyrażającą się w ciężkiej pracy ale też wielkiej radości życia. Minusem jest według mnie to, że książka momentami za mało jest o podróżowaniu przez Afrykę, a za dużo w niej miejsca zajmują poglądy spotkanych ludzi. Cały początek (RPA) był przez to dla mnie nudny, choć rozumiem zamysł autora i nie neguję go; po prostu ja wolałabym trochę inne proporcje. Druga połowa I tomu jednak jest świetna i w pełni rekompensuje mi dłużyzny z RPA. "AFRYKA TREK" została świetnie wydana, co dla książek podróżniczych ma według mnie duże znaczenie. W treść wkomponowane zostały mapki trasy (całej i jej fragmentów), przez co każdy etap podróży można znakomicie łatwo umiejscowić. Do tego opis wyprawy został wzbogacony wieloma kolorowymi fotografiami, dzięki czemu łatwiej można sobie wyobrazić piękno trasy. Książkę bardzo polecam i dla zachęcenia odsyłam do filmów o niej: https://www.youtube.com/watch?v=JVSSIxleL80 https://www.youtube.com/watch?v=JVSSIxleL80 Ja zamierzam teraz oglądać po kolei dostępne filmy o wyprawie, żeby móc pożyć jeszcze trochę tą podróżą. Trochę szkoda było zakończyć czytanie, zwłaszcza, że pobiłam tu rekord i czytałam książkę ponad 2 miesiące (przez ten czas można się zżyć). Drugi tom zostawię sobie na później. Szkoda tak od razu przeczytać wszystko. Sądzę jednak, że może być jeszcze lepszy niż pierwszy, skoro druga połowa jest znacznie przyjemniejsza od pierwszej.

Książka bardzo nierówna. Przy czytaniu niektórych opowiadań - popłakana ze śmiechu. Przy niektórych - znudzona. Niektóre można połknąć w pięć minut. Nie do końca chyba zrozumiałam koncepcję doboru tekstów. Jest tutaj kilka takich, których bym się nie spodziewała, czytając książkę z sekcji podróżniczej. Najlepsze opowiadania na początku i na końcu, zupełnie jakby miały zachęcić / podnieść ogólną ocenę książki. W całości może i nie poraża, ale czyta się bardzo dobrze.

2009 (wiele zdjęć ze wszystkich kontynentów i portrety podróżników, z którymi wywiady na temat zapachów z różnych miejsc świata przeprowadzają Katarzyna Skawska i Krzysztof Świdrak. - Urszula Dudziak (o zapachach USA) - Beata Pawlikowska (o zapachach Afryki) - Martyna Wojciechowska (o Azji) - Wiktor Bater (o Rosji) - Wojciech Cejrowski (o Ameryce Południowej) - Marek Kamiński o biegunach) - Jarosław Kreft (o Madagaskarze) - Mateusz Kusznierewicz (o morzach i oceanach) - Robert Makłowicz (o Europie) - Artur Orzech Książka zaciekawiła mnie, bo nie ma jak rozmowa, w dodatku o tym, co ktoś przeżył. Mogę dzięki słowom tych ludzi podróżować po całym świecie poznając jego szczególny wymiar: zapach. Niełatwo go opisać, a jednak to on wyznacza z mocą siłę naszego doświadczenia, budzi wspomnienie, zabarwia je uczuciem błogości, bądź obrzydzenia. W tej książce mowa o zapachach śniegu, morza, miast, ja jednak zgodnie z tematem blogu chcę się skupić tylko na zapachu Azji, a ściśle Indii. Martyna Wojciechowska wspomina zapach świata z wysokości Mont Everestu, próbuje nam opowiedzieć, jak pachnie tlen, czy śnieg, ale i pierożki momo w Nepalu. Zachwyca się przesyconą zapachami barwnością Azji, w które zapachy nakładają się na siebie, jak w muzyce granej przez orkiestrę tworząc kompozycję całości, z której wyodrębnić może zaledwie zapach dymu, kwiatów, czy przypraw. Symbolem Indii jest lotos. Rosnący na bagnach kwiat swoim zapachem próbuje zagłuszać zapach błota. Wg Wojciechowskiej to symboliczne przesłanie o zwycięstwie zapachu kwiatu nad zapachem gnicia i topieli. Ale Indie to też zapach ludzi. I dominujący nad wszystkim zapach religii. Azja to bardzo religijny kontynent, Indie to szczególnie wierzący w Boga i bogów subkontynent. Zapach kadzideł przesyca odwiedzających świątynie wiernych. Przenoszą go dalej na ulice. Z buddyjskich świątyń zapach płonącego w lampkach masła. Do tego dochodzi najbardziej dramatyczny z zapachów – zapach palonych zwłok zmieszany z zapachem kwiatów, kadzideł i płonącego drewna.M.W. doświadczyła go w Katmandu, ale mówiąc o Indiach większość kojarzy go z Benaresem (VARANASI). Wg MW Indie pachną mistycyzmem, tajemnicą. Zapach ten płynie on często z wszechobecnych ołtarzyków, nawet przy kierowcy w autobusie mogą płonąć kadzidełka przed obrazem Boga. MW mówi o największym na świecie nagromadzeniu zapachów na metr kwadratowy. Szafran, curry, kurkuma dodawane do potraw, góry przypraw na targu. Wszystko to współtworzy obraz Indii. Ale Indie pachną też biedą – moczem i strachem. MW uważa, że nie potrzebujemy podziałów na brzydkie i piękne zapachy. Powinniśmy raczej przyjmować je jako prawdę o otaczającym nas świecie. One o czymś nam mówią. Indie żyją na ulicy. Spostrzegamy je jako nagromadzenie nieszczęść. Takim jest DHARAVI – bombajska dzielnica slumsów Temat zapachu (pomijając film "Pachnidło") dopadł mnie u Piotra Kłodkowskiego. Intrygująco pisze on i nim w "Doskonałym smaku Orientu". Odliczam dni do wyjazdu do Indii - pisane w styczniu 2011, miesiąc przed pierwszym wyjazdem (kopiowane w kwietniu 2014, przed podróżą w lipcu. Bardzo jestem ciekawa. Także ich zapachu. Trochę obawiając się. Straszona tekstami typu: "Przed wyjazdem powinnaś na tydzień rozbić namiot na wysypisku śmieci. Przyzwyczaić nos do tamtej codzienności". Ale jeszcze bardziej ciekawa jestem słysząc, że to właśnie za zapachem Indii potem się tęskni. Kiedyś nie byłam w stanie zjeść pewnego chińskiego dania. Jego zapach był tak obcy, że budził we mnie wstręt. Pewnie jest w nas (w każdym inna) granica tego, kiedy to, co nowe jest tak bardzo daleko od naszych doświadczeń, że aż nie chcemy tego poznawać. Wzdrygając się. Zamykając oczy, zatykając uszy. Chwyciwszy się nos odcinając się od zapachu innego świata. Czy Indie porwą mnie za miesiąc swoimi zapachami? Czy będę kręcić na nie pełnym uprzedzenia nosem? Oby nie!!! - Oczywiście, że nie. Przyjęłam zapach Indii jako coś oczywistego, a teraz nie mogąc go odtworzyć w pamięci, jadę stęskniona tam kolejny raz. Kopiuję mój post blogu valley-of-dance.blog.onet.pl i strony nietylkoindie.pl (tam z ilustracjami)

Czytając tę książkę nie zwróciłam uwagi na to jak prawdopodobna jest wersja Jarosława Kreta o Indiach ani czy brzmi to jak opowieść celebryty i z prawdziwymi Indiami nie ma wiele prawdy. Dla mnie największa wartość tej książki to powrót do tego miejsca. Wiadomo, że nie ma prawdy absolutnej. Podobnie jest z odwiedzanymi miejscami. Indie się albo kocha od pierwszego spojrzenia, albo nienawidzi. Byłam w Indiach dwa razy. Tak, widziałam chude krowy jedzące plastik, brudne wychudzone dzieci, tłok, kurz. Ale ja nie jestem fanką sytuacji ekstremalnych, więc nie wybrałam się w podróż pociągiem siedząc na dachu. Co kto lubi. Za drugim razem byłam w Kerali. Było cudownie. Ja stawiam na ludzi - z nimi rozmawiałam, nawiązywałam znajomości, jak np z rodzina sprzedająca w pierwszym sklepie z ubraniami, chustami i torebkami. Odwiedzałam ich codziennie, poznawaliśmy swoje historie. To są MOJE Indie. Widzicie? Nic wam nie powiedziałam o książce, bo to bez znaczenia, dla mnie ona była przypomnieniem MOICH Indii. Każdy miłośnik Indii ma swoje Indie. Czytało mi się bardzo przyjemnie. Zafascynował mnie związek z Hinduską. Jak chcecie mieć swoje zdanie, musicie tam pojechać.

Na początku jesieni trafiłam na niezwykle intrygującą książkę, która bardzo mi się spodobała! Autor - Peter Kerr - to wielokrotnie nagradzany, szkocki autor humorystycznego majorkańskiego pamiętnika podróżniczego pt.: "Pomarańcze w śniegu". To także były muzyk jazzowy, producentem muzycznym i rolnik. Miałam możliwość przeczytać o dobrych ( i nie tylko takich), przygodach jego szkockiej rodziny, która postanawia przeprowadzić się na Majorkę, aby uciec od zima, deszczu i wilgotności. Małżeństwo kupuje farmę i zaczyna, razem z synami, nowe życie, uprawiając pomarańcze na śródziemnomorskiej wyspie. Peter i jego żona nie mogą uwierzyć własnym oczom, gdy Majorka wita ich bielą śniegu i dziwacznym krajobrazem pełnym cytrusowych choinek i pomarańczowych kul śniegowych. Autor pisze o krajobrazie wyspy i samej farmie i robi to z prawdziwą pasją i oryginalnością. "Zatoka Palmy nigdy nie wyglądała wspanialej./.../południowe słońce, złota kula zawieszona na tle błękitnej zasłony, zalewająca blaskiem bezmiar Morza Śródziemnego, na którym skrzyły się cekiny odbitego światła. Śnieg odświeżył krajobraz. Zielone, zalesione wzgórza, które otaczały beżową,okrągłą bryłę zamku Bellver, odbijały przejrzyste światło słoneczne i oferowały subtelne zapachy sosny i mirtu" Dodatkowo czytelnik otrzymuje zabawne anegdoty o żonie pisarza, sąsiadach oraz o tym, jak został oszukany przez poprzedniego właściciela. Większość opisanych interakcji z tubylcami dostarcza mnóstwo momentów śmiechu, głównie z powodu barier językowych, zwyczajów i różnic w stylu życia. Nie muszę dodawać, że nic nie idzie gładko, a kłopoty z językiem hiszpańskim tylko potęgują zamieszanie. Ale pomimo wszystkich nieszczęść - a nawet toalety, która przestaje działać w Boże Narodzenie - opisy widoków, ludzi i ogólnego poczucia joie de vivre ( radości życia) dają czytelnikowi prawdziwe, dobre samopoczucie. Polecam przeczytać tę pełną humoru i ironii książkę , w której głównym bohaterem jest wyspa! Książka bierze udział w wyzwaniu tematycznym-20-ksiazek-na-rok-2024 Pkt 8. Książka, która ma w tytule owoc.

Dla turysty Kuba to przede wszystkim rajskie plaże, turkusowe morze, tequila, palmy i Fidel Castro. Dla Agnieszki Buda- Rodriguez Kuba to dom. Dlatego autorka nie pisze o atrakcjach turystycznych czy polityce. Opowiada ze swojej perspektywy o codziennym życiu na wyspie. Skupia się na swoich przeżyciach pokazując, jak rewolucja i obecny system polityczny wpłynęły i nadal wpływają na Kubańczyków. A że przyszło jej tam żyć i pracować za rządów Fidela Castro to czasem jest śmiesznie, często szokująco. Po lekturze dalekiej pięknej wyspy czytelnik pozna to mniej upudrowane oblicze rajskiej Kuby.

Rzeczywiście, jak autor zapowiedział w przedmowie tak napisał. Nie ma tego, co mogliśmy zobaczyć w wiadomościach. Za to jest wszystko, co zazwyczaj zostaje przed widzem nieznane. Poznajemy światowe wydarzenia zanim operator włączy swoją kamerę i zacznie przekaz do studia. Każdy rozdział to jedno wydarzenie z danego roku. Od 1996 do 2006- 10 lat, które przybliżają nam wydarzenia w Rwandzie, Strefie Gazy czy Stanach Zjednoczonych. Bardzo ciekawie napisane reportaże, które wciągają, mimo trudnej tematyki i różnych dramatów ludzkich.

Jeśli nie czytasz książki krótko przed wyjazdem/ w czasie planowania trasy własnego trekkingu w Nepalu/ znając już okolice, o których mowa, mogą Cię przytłoczyć opisy drogi, dziesiątki nazw mijanych miejscowości i widzianych po drodze szczytów. Jednak mimo wszystko marzenie o odwiedzeniu tego kraju dzięki tej książce tylko rośnie. Duży plus za różnorodność formy, na którą składają się wywiady, wyróżnione notatki, subiektywne wrażenia autorki, zdjęcia i suche fakty dotyczące kraju.

Wiadomo, że nie jest to arcydzieło, a jedynie opowiadanie młodego początkującego, jeszcze infantylnego dziennikarza o rzeczach, które zobaczył podczas swojej podróży po USA. I tak też trzeba tę książkę oceniać, jako jeszcze jedno z wielu spojrzen, uzupełnienie wiedzy o Stanach. Dla mnie tym był nieznany mi wcześniej monumentalny pomnik Crazy Horse'a i fragment o Indianach, który zapoczątkował moja chęć w bardziej wnikliwe zapoznanie się z tragiczną historią ich eksterminacji przez białych.

Książka przyjemna w lekturze, fajny język. Nie są to reportaże, ogólnie tworzy klimat, może momentami będzie już mniej aktualna, bo od 1997 do pierwszych lat XXI w. Stylistycznie mi przypasowała, wierszy niewiele mi się spodobało, ale te co mniej też raczej klimatyczne. Był trochę "efekt wow" pierwszym rozdziałem, było to dość przyjemne przeniesienie się w czasie, nie powiem. Bardzo spoko opcja na gorsze dni.