Personal Bodyguard

★⁠★⁠★★★⁠★★☆⁠☆⁠☆ [ współpraca reklamowa ] Zaczynając tą historię nie wiedziałam za bardzo czego mogę się spodziewać, choć kilka pozytywnych opinii które mi się przewinęły sprawiły, że podeszłam do niej z dosyć dobrym nastawieniem i nie zawiodłam się. Choć była ona jak dla mnie dość schematyczna (pomimo wszystko były pojedyncze momenty, które mnie zaskoczyły i naprawdę mi się podobały, jak na przykład kod czerwony podniesiony przez Ethana👀) i można było się łatwo domyślić jak potoczą się pewne sytuacje, a w połączeniu z niektórymi tekstami bohaterów, które wprawiały mnie w zażenowanie dawało to dość prostą mieszankę, która od razu na myśl przyniosła mi opowiadania na wattpadzie, które czytałam kilka lat temu🙈 Aczkolwiek naprawdę dobrze bawiłam się przy tej historii. Nie było nudno, a styl pisania autorki jest przyjemny i dość szybko przeskakiwałam do kolejnych rozdziałów. Bohaterowie są bardzo fajnie wykreowani, chociaż w ich historii momentami zabrakło rozwinięcia niektórych wątków. I coś co uwielbiam w książkach czyli konkretne odniesienie i wypowiedzenie tytułu. Niby nic takiego, ale czuję ekscytację jak wyłapuje takie smaczki, a tutaj to się pojawiło. Nie jest to jakaś wymagająca i angażująca książka to była idealna na wolne wieczory po całym dniu nauki i po prostu chwilę niemyślenia.

Kolejna książka za mną, czytało mi się ją nawet nieźle choć nie mam kilka minusów. Historia to typowy romans biurowy z nutą komedii. Mimo, że książka nie jest długa, to jakoś sama w sobie historia mi się dłużyła, nie mogłam się początkowo wgryźć. Historia skupia się na relacji między bohaterami, niestety już od pierwszej chwili mam wrażenie, że jest to sztuczne i wymuszone, nie czułam kompletnie tej chemii między bohaterami. Jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką, styl pióra jest przystępny, nawet dość ciekawy. Kreacja bohaterów jest na poziomie, można wyrobić sobie zdanie o każdym bohaterze. Książka ogólnie nie jest najgorsza, dobrze mi się ją czytało poza właśnie relacją między Clara a szefem, a jednak to najważniejszy wątek. Ciężko mi powiedzieć, czy polecam tę książkę, może po prostu nie jestem docelową grupą odbiorczą. Jest to lekka książka idealna na jeden czy dwa wieczory.

Molly i Henry są kochającym się małżeństwem. Wracając z randki, mają wypadek, w którym mężczyzna ginie. Mija rok, a kobieta wciąż nie może pogodzić się ze śmiercią męża. Trwa w zawieszeniu, a jej życie nie przypomina tego sprzed wypadku. W jej życiu pojawia się inny mężczyzna, Maks. Spotyka go w kawiarni, sądząc, że facet chce ją poderwać. Po czasie okazuje się, że Maks od niedawna wychowuje samotnie kilkuletniego syna, który nie mówi. Molly z zawodu psychiatra dziecięcy, będzie chciała pomóc chłopcu. Czy kobieta dopnie swego i czy będzie potrafiła ruszyć do przodu? Temat żałoby, czy spotkaliście się z takim w romansach? Ja przyznaje, że rzadko, dlatego ta historia praktycznie od pierwszych stron mnie wciągnęła. Sam fakt, że początek zaczyna się takim mocnym akcentem jak śmierć, już przyciąga. Poruszona kwestia wychodzenia z żałoby nie tyczy się tylko zamknięcia się w sobie, ale także mamy tu pokazane brak zgody na odejście partnera, a mówiąc dosadnie, widywanie i rozmowa z jego duchem. Molly, czyli główna postać to kobieta rozsądna, profesjonalna i niezwykle mądra. Widać, że praca jest jej pasją, a nie tylko sposobem zarabiania pieniędzy. Jej podejście do dzieci jest niezwykłe. Potrafi ona naprawdę zjednywać sympatię, czego nie można powiedzieć do końca o Maksie, bowiem jest to mężczyzna tak zmienny jak pogoda. Jego charakter i zachowania zmieniały się zależnie od danej sytuacji. Można powiedzieć, że jest to człowiek o kilku twarzach. Ich znajomość okaże się przepustką do zmian, a powodzenie "kto się czubi, ten się lubi" pasuje do nich jak ulał. Bardzo ważnym motywem tutaj poruszonym jest trauma dziecka i to tak silna, że dziecko przestaje mówić. Przemoc fizyczna i psychiczna stosowana w stosunku do małoletniego powoduje negatywne konsekwencje. Autorka naprawdę świetnie to wykreowała. Z motywem tym, silnie połączony jest inny motyw - toksycznego rodzica. W tej historii jest on podwójny, gdyż nie tyczy się tylko dziecka, ale również dorosłego mężczyzny. Zastanawiacie się czy ta historia mi się podobała? Moja odpowiedź brzmi: bardzo! Ciekawie napisana, nieszablonowa fabuła, a do tego ten plot twist na samym końcu - no tego się nie spodziewałam! Do tego wszystkiego naprawdę szybko i przyjemnie się ją czyta, więc jeśli was zaintrygowała ta historia, to nie czekajcie, czytajcie!

| post recenzencki | [ współpraca reklamowa @editio.red ] 4/5 ⭐ 2/5 💧 4/5 🌶️ - Na wstępie ogromne podziękowania dla Wydawnictwa za zaufanie i egzemplarz e-booka do recenzji! 📖✨ - Przychodzę do Was dzisiaj z historią, która udowadnia, że na naprawianie błędów z przeszłości nigdy nie jest za późno. To romans z motywem enemies to lovers, który od pierwszych stron trzyma w napięciu! - Muszę przyznać, że mimo niewielkiej objętości, ta książka ma w sobie ogromny ładunek emocjonalny. Autorce udało się stworzyć bohaterów z krwi i kości – ich bagaż doświadczeń sprawia, że są niezwykle realni, a ich dylematy stają się nam bliskie. To nie jest tylko „lekki romans”, to historia o ludziach po przejściach. - Jednak to, co najbardziej mnie ujęło, to trudne tematy poruszane w tle. Autorka nie boi się pisać o chorobach autoimmunologicznych, zaburzeniach hormonalnych u dzieci czy bolesnym procesie straty bliskiej osoby. Te wątki nadają całości głębi i sprawiają, że lektura skłania do refleksji jeszcze długo po odłożeniu jej na półkę. - Jeśli szukacie czegoś, co wywoła u Was uśmiech, ale też wzruszenie i dreszcze emocji – warto dać jej szansę. To krótka, intensywna i bardzo życiowa opowieść! ~ A. #bookstagrampl #recenzja #romans #enemiestolovers #czytam

Książka od pierwszych stron wywołuje silne emocje u czytelnika. Historia jest przepełniona bólem, obrzydliwą brutalnością i cierpieniem. Z drugiej strony autorka pokazuje, że życie daje nam też szansę na coś dobrego, wystarczy otworzyć się na taką szansę🌸🌼🌸

Niestety ta historia zupełnie do mnie nie trafiła. Już od pierwszych rozdziałów miałam wrażenie, że niewiele się w niej dzieje – brakowało akcji, napięcia, momentów wzruszających czy choćby zabawnych. Całość była dla mnie po prostu nudna i nie wywołała żadnych emocji. No… może poza irytacją. Szczególnie denerwowało mnie infantylne zwracanie się bohaterów do siebie, a zwłaszcza ciągle powtarzające się „pszczółko” w niemal każdym zdaniu wypowiadanym przez głównego bohatera. Z czasem zamiast budować bliskość między postaciami, zaczęło to działać wręcz odwrotnie i skutecznie wybijało mnie z historii. Długo męczyłam tę książkę, dając jej kolejne szanse, licząc na to, że w końcu mnie wciągnie. Niestety nawet zakończenie nie było w stanie tego zmienić – nie porwało mnie ani nie zostawiło z poczuciem satysfakcji po lekturze. To jedna z tych książek, które czyta się z nadzieją, że „zaraz będzie lepiej”, ale to „lepiej” nigdy nie nadchodzi.

Jak myślicie czy on pójdzie na układ fake lovers i zgodzi się udawać jej chłopaka? Czy skończy się to wszystko tylko na udawaniu? Georgie ma 23 lata, ale jej rodzina wciąż traktuje ją jak małą dziewczynkę. Według nich ma „niepoważną” pracę - zamiast dołączyć do prężnie działającej rodzinnej firmy remontowej, ona organizuje przyjęcia urodzinowe dla dzieci. Ma ona już dość bycia niedocenianą. Tworzy więc listę „nową ja” i postanawia w końcu udowodnić wszystkim - a szczególnie rodzinie - na co ją stać. Jednym z punktów jest randka z naprawdę atrakcyjnym mężczyzną. No a któż nadaje się do tego lepiej niż Travis - czyli przyjaciel jej starszego brata, były baseballista i prawdziwy Łamasz kobiecych serc? Plan jest niezwykle prosty: udawany związek. Tylko, że chemii między nimi zdecydowanie nie da się udawać… To lekki, zabawny romans z motywami fake dating, brother’s best friend i sporą dawką napięcia między bohaterami. Idealna na szybkie i wciągające czytanie - szczególnie jeśli lubicie historie, w których udawane uczucia zaczynają być … bardzo prawdziwe ❤️

To już moja druga książka tej autorki i zauważam podobny schemat - brak głębi, mało jest analizy uczuć i wchodzenia w emocje, a akcja szybko leci i skupia się głównie na wydarzeniach. Pomysł na fabułę bardzo mi się podobał, zwroty akcji tak samo. Końcówka z lekkim niedopowiedzeniem co mnie osobiście lekko irytuje ale pewnie pozostawia pole do interpretacji albo furtkę do ewentualnej kontynuacji.

To nie jest książka, którą się po prostu „czyta i odkłada”. To raczej taka, która zostaje gdzieś pod skórą i wraca w najmniej spodziewanych momentach. Mam wrażenie, że autorka bardziej niż opowiadać historię, próbuje uchwycić emocje — i to właśnie one grają tu pierwsze skrzypce. Czytając, czułam się trochę jakbym przeglądała czyjeś wspomnienia, ale takie nie do końca uporządkowane, momentami poszarpane, za to bardzo prawdziwe. Jest w tym jakaś szczerość, która potrafi zarówno przyciągnąć, jak i lekko zmęczyć, bo nie wszystko jest podane wprost. Najbardziej uderzyło mnie to, jak dużo jest tu refleksji nad tym, co było i jak bardzo przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. To nie są lekkie przemyślenia, raczej takie, które wymagają chwili zatrzymania się. Momentami miałam ochotę czytać dalej bez przerwy, a czasami wręcz przeciwnie — odłożyć książkę i poukładać sobie to, co właśnie przeczytałam. Styl jest dość intymny, momentami wręcz surowy, ale to działa na korzyść całości. Nie ma tu przesadnego upiększania — jest za to autentyczność, która sprawia, że łatwo się w tym odnaleźć, nawet jeśli doświadczenia nie są moje. Nie powiedziałabym, że to książka dla każdego, ale jeśli ktoś lubi bardziej refleksyjne, emocjonalne teksty, to zdecydowanie warto dać jej szansę.

Książka „To, co nie powinno się zdarzyć” autorstwa I.M. Darkss to intrygująca pozycja, która wciąga czytelnika w mroczny, emocjonalny świat pełen napięcia i niepewności. Autor z umiejętnością buduje atmosferę, w której rzeczywistość splata się z fantastyką, a bohaterowie muszą stawić czoła własnym lękom i wewnętrznym demonów. Fabuła książki jest pełna zwrotów akcji, które zaskakują i zmuszają do refleksji. Postacie są złożone i realistyczne, co sprawia, że łatwo można się z nimi identyfikować. Tematy poruszane w książce, takie jak trauma, miłość czy walka z przeszłością, są aktualne i uniwersalne, co dodaje głębi całej opowieści. Styl pisania Darkss jest przystępny, a jednocześnie pełen emocji, co pozwala czytelnikowi szybko zanurzyć się w historię. Każdy rozdział kończy się w taki sposób, że trudno się oderwać, co sprawia, że książka czyta się szybko i przyjemnie. Reasumując, „To, co nie powinno się zdarzyć” to książka, która z pewnością zainteresuje fanów literatury grozy oraz thrillera psychologicznego. Niezwykła fabuła, dobrze wykreowani bohaterowie i poruszające tematy sprawiają, że jest to lektura godna polecenia.

Ta historia trafiła do mnie w ramach booktouru i zdecydowanie zostanie w mojej głowie na długo! Poznajemy Lidię — wychowankę domu dziecka, która stawia pierwsze kroki w dorosłość. Towarzyszy jej przyjaciel i współlokator, Damien. Jej życie wydaje się spokojne i poukładane… do momentu, gdy jej wizerunek pojawia się w prasie, a na jej drodze staje mężczyzna z blizną. Od tej chwili wszystko się zmienia. To, w co wierzyła, okazuje się kłamstwem. Gdy trafia do domu Victora, zaczyna odkrywać, kim naprawdę jest. Czy Victor okaże się jej katem… czy może wybawcą? Książka jest pełna emocji i pokazuje, jak kruche potrafią być fundamenty naszego świata. Lidia mimo trudnego położenia nie poddaje się. Prowokuje, jest zadziorna, ale jednocześnie wystraszona i zagubiona. Jej przemiana jest wyraźna i przekonująca. Bohaterowie są autentyczni, z wyraźnie zarysowanymi osobowościami i własnymi rozterkami. Motyw mafii stanowi tu raczej tło — na pierwszy plan wysuwa się relacja Lidii i Victora oraz odkrywanie rodzinnych tajemnic. Z czasem między nimi zaczyna rodzić się uczucie, subtelne przywiązanie, które zmienia wszystko. Ogromne wrażenie zrobiła na mnie przemiana Lidii, która z zagubionej dziewczyny staje na czele Familii. Równie mocno poruszył mnie Victor — twardy, budzący postrach boss, który przy Lidii zaczyna mięknąć, nie tracąc przy tym autorytetu. Scena jego rzekomej śmierci naprawdę mnie zasmuciła. Mimo że wydawał się bezwzględny i zawsze dostawał to, czego chciał, zyskał moją sympatię. Okazał się troskliwy i oddany — i tym całkowicie mnie kupił. Autorka sprawnie prowadzi akcję, umiejętnie dawkuje tajemnice i wprowadza intrygi, utrzymując napięcie do samego końca. To historia, która wciąga, zaskakuje i potrafi wzruszyć — momentami naprawdę kręci się łezka w oku. Jeśli chcesz, mogę jeszcze mocniej podkręcić emocje albo skrócić tekst do bardziej „instagramowej” wersji 🔥 podkręć emocje Oczywiście 🔥 Podkręcamy emocje jeszcze mocniej: Ta historia trafiła do mnie w ramach booktouru i totalnie mną wstrząsnęła. To jedna z tych książek, które nie tylko się czyta je się przeżywa. I zostaje w głowie na długo… Lidia dziewczyna z domu dziecka, cicha, pozornie zwyczajna wkracza w dorosłość z nadzieją na spokojne życie u boku swojego przyjaciela Damiena. Wszystko wydaje się w końcu układać… aż do chwili, gdy jej zdjęcie trafia do prasy, a na jej drodze pojawia się mężczyzna z blizną. I wtedy jej świat rozpada się na kawałki. Prawda okazuje się brutalna. To, w co wierzyła przez całe życie, było misternie utkanym kłamstwem. Trafia do domu Victora bossa mafii i zaczyna odkrywać, że jej los został zaplanowany jeszcze zanim nauczyła się mówić. Czy Victor jest jej katem? Czy może jedyną osobą, która naprawdę widzi w niej coś więcej niż pionek w grze? Relacja tej dwójki to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Iskrzy. Boli. Przyciąga. Odpycha. Między nimi rodzi się napięcie, które czuć na każdej stronie. To nie jest cukierkowy romans - to uczucie budowane na bólu, gniewie, niedopowiedzeniach i walce o dominację. Ogromnie poruszyła mnie przemiana Lidii. Z zagubionej dziewczyny staje się silną kobietą, która potrafi stanąć na czele Familii i zawalczyć o siebie. Nie jest bezbronna. Jest wściekła. Zdeterminowana. Zraniona. I przez to tak bardzo prawdziwa. A Victor? Twardy, bezwzględny, budzący postrach. Mężczyzna, który zawsze dostaje to, czego chce. A jednak przy niej zaczyna pękać. I właśnie to pęknięcie było najbardziej poruszające. Scena jego rzekomej śmierci? Ścisnęła mnie za gardło. Nie spodziewałam się, że tak bardzo mi na nim zależy. Autorka świetnie manipuluje emocjami czytelnika. Buduje napięcie, stopniowo odsłania tajemnice, igra z uczuciami. Są momenty gniewu, niedowierzania, wzruszenia… a serce naprawdę potrafi przyspieszyć. To historia o władzy, przeznaczeniu i miłości, która rodzi się tam, gdzie nie powinna. Jeśli lubisz romanse mafijne z pazurem, silną bohaterką i mrocznym klimatem, ta książka wciągnie Cię bez ostrzeżenia i nie wypuści aż do ostatniej strony 🔥❤️

Po Króla północy sięgnęłam z naprawdę dużą ekscytacją. Król Południa bardzo mi się podobał, więc naturalnie chciałam wrócić do tego świata i tych klimatów. Oczywiście zrobiłam to z opóźnieniem, ale u mnie to nic nowego. Bardzo lubię twórczość Kasi Małeckiej i praktycznie zawsze mam wobec jej książek spore oczekiwania. Styl pisania Kasi nadal bardzo mi odpowiada. Jest prosty, swobodny i lekki w odbiorze, ale jednocześnie nie jest nudny ani banalny. Dialogi brzmią naturalnie, emocje są wyraźne i łatwo wkręcić się w historię. Książkę czyta się szybko, bo autorka wie, jak prowadzić fabułę i kiedy dorzucić coś, co podkręca tempo. Ogromnym plusem tej historii jest dla mnie motyw age gap. Jestem jego wielką fanką, więc 23 letnia Apolonia i 40 letni Jonathan to dokładnie to, co lubię najbardziej. Różnica wieku jest tutaj bardzo wyraźna i mocno widoczna w zachowaniach bohaterów. Widać ją w sposobie myślenia, podejmowaniu decyzji i podejściu do życia. Mamy tu romans mafijny, ale to właśnie relacja oparta na różnicy wieku wysuwa się na pierwszy plan. Mafia jest tłem, zagrożeniem i źródłem napięcia, ale to uczucia i dynamika między Polą a Jonathanem są sercem tej książki. Pola na początku jawi się jako bohaterka, która potrafi twardo stąpać po ziemi i ma własne zdanie. Niestety im dalej w historię, tym bardziej miałam wrażenie, że te cechy gdzieś się rozmywają. Momentami brakowało mi jej stanowczości i tej siły, którą miała na starcie. Mimo to ją polubiłam, co u mnie wcale nie jest takie oczywiste, bo często mam problem z głównymi bohaterkami i potrafią mnie mocno irytować. Jonathan to postać, która zdecydowanie przyciąga uwagę. Na początku jest chłodnym, twardym biznesmenem obracającym się w mafijnym świecie. Przy Poli kompletnie się zmienia. Z faceta, który nie okazuje emocji, robi się ktoś, kto chce ją chronić za wszelką cenę. Momentami aż za bardzo. Nie zawsze rozumiałam jego decyzje i czasem łapałam się za głowę, ale mimo wszystko Jonathan ma w sobie coś, co sprawia, że łatwo go polubić. Relacja między Polą a Jonathanem rozwija się stopniowo i czuć między nimi napięcie praktycznie od początku. To nie jest słodka, lekka historia miłosna. To romans pełen ryzyka, niepewności i emocji, które momentami potrafią przytłoczyć. Zakończenie tej książki to prawdziwa jazda bez trzymanki i świetne potwierdzenie siły uczucia, jakie się między nimi narodziło. Król północy zdecydowanie nie jest cukierkowym romansem. Mamy tu mafię, realne zagrożenie, napięcie i bardzo trudne relacje rodzinne. Toksyczni rodzice Poli, a szczególnie jej matka, doprowadzali mnie do szału. Serio, dawno żadna postać nie wzbudziła we mnie takiej niechęci. Ten wątek był dla mnie ciężki, ale jednocześnie bardzo prawdziwy. Jest jednak jedna rzecz, która czasami mnie drażni w książkach Kasi i tutaj też się pojawia. Niektóre sceny urywają się nagle, jakby brakowało im domknięcia. Widać, że coś jeszcze mogło się wydarzyć, a jednak zostaje to zostawione bez ciągu dalszego. Czasem mocno rzuca się to w oczy i potrafi wybić z rytmu, chociaż w Królu północy na szczęście nie ma tego aż tak dużo. Podsumowując, Król północy to książka, która naprawdę mnie wciągnęła i dostarczyła sporo emocji. Ma swoje drobne minusy, ale ma też bardzo dużo plusów. Motyw age gap, napięcie, mafia w tle, trudne relacje i bohaterowie, którzy nie są idealni. Dla mnie to bardzo udana historia.

To moja pierwsza książka tej autorki i mi się bardzo podobała. Przede wszystkich postac Liv to nie irytująca dziedziczka fortuny tylko naprawdę fajna dobra zaradna dziewczyna. Postać Hakona również do mnie przemówiła. Według mnie za dużo było Sophi. Trochę śmieszyło mnie to że ta kobieta ciągle wparowywala im na chatę , gość zmienił kod do alarmu właściwie pod koniec książki. Dobrze poprowadzona historia bez potrzebnych dramatów między głównymi bohaterami. Czytałam na przemian ze słuchaniem audiobooka i chyba przerzuce się na słuchanie. Polecam. Napewno wrócę jeszcze do tej autorki.

Przyznam, że bardzo lubię twórczość autorki choć moja relacja z jej książkami przypomina matematyczny wykres. Raz jestem cała w zachwytach a raz odczuwam duży niedosyt. Jak zapewne się domyślacie to w tych pełnowymiarowych powieściach jestem pełna euforii a przy krótkich formach narzekam na zbyt szybkie tempo i mało rozwiniętą fabułę. Jak było w przypadku tego tytułu? Na początku nie mogłam się wkręcić w fabułę. Mamy tu schemat przeskoków w czasie do wspomnień o poprzednich nieudanych związkach i zerwaniach. Akcja więc jest szybka, dynamiczna i pełna męskich imion ale po pewnym czasie to wszystko składa się w pewną całość, która już nie przeszkadza. Główną bohaterką jest Penelope, utalentowana łyżwiarka, której karierę przerwał wypadek. W życiu prywatnym nie idzie jej tak dobrze jak na lodzie. Nie ma przyjaciół a w związkach zalicza same katastrofy. Pocieszenia i wsparcia szuka u Haydena, najlepszego przyjaciela jej brata, który obiecał się nią opiekować. Tych dwoje na początku darzy się wielką niechęcią, która przemienia się w trwałą i długoletnią przyjaźń. A gdy Penelope trafia na (wydawałoby się) księcia z bajki, oboje odkrywają, że to może być coś więcej. Uprzedzam, że tych dwoje ma swój własny specyficzny sposób komunikowania się pełen uszczypliwości i sarkazmu, do którego trzeba się przyzwyczaić. Po tylu latach przyjaźni znają się jak łyse konie i czasem wystarczy im jedno słowo lub gest by się porozumieć. Ta książka wywołała u mnie naprawdę skrajne emocje za sprawą jej bohaterów. W połowie lektury było mi bardzo żal Haydena a Penelope miałam ochotę mocno wstrząsnąć. Zaliczyłam też stan niedowierzania, złości, bezsilności i czystego szczęścia. Autorka zadbała również o nutę dreszczyku i tajemnicy, która ujrzy światło dzienne pod koniec książki zmieniając bardzo wiele. Jeżeli szukacie lektury, która zapewni wam emocjonalny rollercoaster to jest to tytuł dla was. Jestem ogromnie ciekawa kolejnego tomu.

„Modus operandi” Anne-Marie to thriller psychologiczny, który stawia na klimat i analizę bohaterów zamiast szybkiej akcji. Historia rozwija się spokojnie, skupiając się na motywacjach, schematach działania i drobnych szczegółach, które z czasem nabierają znaczenia. Największą siłą książki jest atmosfera — lekko chłodna, momentami niepokojąca — oraz postaci, które wydają się bardzo realistyczne. To lektura bardziej o tym, dlaczego coś się dzieje niż co się wydarzy. Nie każdemu spodoba się wolniejsze tempo, ale jeśli lubisz thrillery psychologiczne i historie oparte na obserwacji, „Modus operandi” może zostawić po sobie ciekawą refleksję.

Zaczynając tę książkę, nie miałam wobec niej większych oczekiwań. Po spoilerach i opiniach innych czytelników wiedziałam mniej więcej, czego się spodziewać. Szczerze mówiąc, zakładałam, że albo się zawiodę, albo szybko ją odłożę. Tymczasem ku mojemu zaskoczeniu… bawiłam się całkiem dobrze. Fabuła jest dość przewidywalna, ale nie wpłynęło to negatywnie na mój odbiór. Traktowałam tę historię bardziej jak swoisty mini-kabaret z dodatkiem erotyki i fabuły rodem z „Trudnych Spraw”. Całość czytało się lekko i bez większego wysiłku. Historia zaczyna się w momencie, gdy Charlie wybiera się z przyjaciółką na imprezę, chcąc w końcu poczuć wolność i przeżyć swój pierwszy raz. Pod czujnym okiem surowych braci nie ma praktycznie żadnych szans na normalną relację z mężczyzną. Jej plan jednak kompletnie się nie udaje - dziewczyna ucieka z imprezy, gubiąc po drodze buty, gdy jej tymczasowy „wybranek” próbował zbyt szybko wziąć sprawę w swoje ręce. Niedługo później wpada na braci, którzy zdecydowanie nie są zadowoleni z jej obecności na imprezie i każą jej wrócić do akademika w towarzystwie swojego przyjaciela - Ashtona. Przypadek sprawia, że akurat mieszka on bardzo blisko… i właśnie w tym momencie wszystko zaczyna się komplikować. Ashton od dłuższego czasu jest zakochany w Charlie, co od początku wzbudzało we mnie spory dyskomfort. Dziewczyna ma 19 lat, a różnica wieku między nimi wynosi 11 lat. Dodatkowo w jego perspektywie bardzo często pojawiają się myśli o tym, jak młoda dziewczyna „z dnia na dzień staje się kobietą” i jak bardzo musi się kontrolować, by nie przekroczyć granicy. Może odebrałam to zbyt dosłownie, ale wizja dorosłego mężczyzny, który przez lata żywi uczucia do nastolatki, była dla mnie po prostu dziwna. Mam jednak nadzieję, że nie miało to głębszego, niepokojącego znaczenia. Jeśli chodzi o bohaterów, nie dostrzegłam w nich nic szczególnie wyjątkowego. Charlie jest raczej zwyczajną, nieśmiałą dziewczyną, a ciągłe podkreślanie w książce, jaka jest malutka, niedojrzała i niezdolna do samodzielnych decyzji, działało na niekorzyść jej postaci. Ashton również nie wyróżniał się niczym szczególnym, momentami był wręcz hipokrytą choć trzeba mu przyznać, że potrafił zadbać o Charlie, gdy sytuacja tego wymagała. Relacja między bohaterami nie miała dla mnie większej głębi. Odniosłam wrażenie, że opiera się głównie na relacjach intymnych oraz poczuciu „przynależności” Charlie do Ashtona. Początkowo było to nawet wciągające, jednak z czasem, gdy z rozdziału na rozdział powtarzał się ten sam schemat, zaczęłam odczuwać znużenie. Miałam jednak przeczucie, że ta relacja jeszcze się rozwinie - po prostu nie w tym momencie historii. Podsumowując, całość oceniam jako całkiem w porządku. Książkę czyta się bardzo szybko, głównie dzięki płynnemu stylowi pisania autorki. Mimo że fabuła była dla mnie przewidywalna, uważam ją za dobrą propozycję na jeden wieczór. Najlepiej jednak przekonać się samemu 💋.

Król niczego to historia, którą już dawno chciałam przeczytać. Pierwsze spotkanie z piórem autorki i jestem zachwycona. Całą historię pochłonęłam w kilka godzin. Nie mogłam się od niej oderwać. Mimo, że fabuła była w większości przewidywalna to czytało się to dobrze, nawet bardzo dobrze. Uwielbiam takie historie. On - szkolny badboy, niczego się nie boi i wszystko co chce to ma. Ona - cicha, skromna, pochłonięta nauką dziewczyna. Podobała mi się ich wewnętrzna przemiana. Momentami było mi po prostu szkoda Tristana. Z tej historii wyniosłam również cenną lekcje. Styl autorki jest lekki, przyjemny i niezwykle wciągający. Polecam

Trochę mi się dłużyła na początku ale później sztosik. Macie tak czasem że czytając i wchodząc w historię głęboko ogarniają was uczucia nie do opisania ? Coś jak ciepło rozchodzące się w środku w połączeniem z dreszczami. Tak się właśnie czułam przy tej książce. Cudna

Na prawdę świetnie się bawiłam czytając ją. Książki tej autorki to takie mafijne romantico, ale mi się bardzo podobają. Tobias przypadł mi do gustu i sposób przedstawiania mafijnego świata też jest interesujący - konwoje, snajperzy itp. Trochę jak w filmie akcji. Są rodzinne tajemnice, zabawne dialogi pomiędzy męskimi bohaterami. Podoba mi się ta gangsterska przyjaźń.

Ostatnio podczas wizyty w bibliotece z córką, wypożyczyłam sobie tą książkę. Przyciągnęła mnie okładka, taka typowo letnia, idealna pod aktualną pogodę. Do tego znam pióro autorki, więc tym bardziej się skusiłam. Muszę przyznać, że wciągnęłam się od pierwszej strony. Do tego stopnia, że przeczytałam całą książkę w jeden dzień, leżąc na działce na leżaku. To był idealny relaks. 😍 Pióro autorki jest niezmiennie przyjemne i wciągające. Nie zawiodłam się. Znalazłam tutaj mnóstwo różnych emocji. Jest wesoło, gorąco, momentami niebezpiecznie i serce mi stawało, a niekiedy smutno aż łzy cisnęły się do oczu. Szczególnie w momentach kiedy już było dobrze, a tu nagle jedno wielkie bum.  Bohaterowie są świetni. Mia, która codziennie mierzy się ze swoimi demonami potrafi zadbać o siebie. Jest mega dzielna i stawia czoła najgorszym sytuacjom, a te lubią do niej lgnąć. Jej przyjaciel jest cudownym facetem. Ich relacja pokazuje, że jest możliwa przyjaźń damsko męska. Aż przyjemnie było czytać jak ta dwójka się wspiera i rozumie.  Roy za to pojawił się znikąd i roztopił moje serce. Mężczyzna idealny. Mogłabym o nim czytać i czytać 🥰 Całość to piękna historia o miłości, która musi pokonać mnóstwo przeszkód i przeskoczyć czasem niemożliwe do pokonania mury, ale razem można naprawdę wiele. Polecam fankom gorących i słodkich romansów.