Paryska podróż

Nie wiem czy bardziej poplątana jest Iga, czy jej życie?! Nie potrafię jej zrozumieć. Miota się między różnymi światami wartości, chyba sama nie wie kto i ma dla niej największą wartość. Niezwykle trafne spostrzeżenie Basi dotyczące Igi: „tobie ten cały dobrobyt wykasował logiczne myślenie” nie straciło swej mocy przez całą lekturę. Były momenty, gdy wydaje się, że przewartościowuje swoje potrzeby, cele, a później znów wraca do dawnych przyzwyczajeń. Racjonalizuje, chce wprowadzić porządek, a chwilę później zaskakuje bezmyślnością, naiwnością, zaciętością bądź sztywnością myślenia. Chwilami nawet próżnością i prostactwem. Co do innych postaci pojawiających się w tej powieści, to razi mnie obłuda, sztuczność wielu z nich. Chyba najbardziej zaciekawili mnie i byli mi najbardziej bliscy: Basia, Staś i Ola. Do atutów zaliczam pomysł na okładkę, przeplatanie się teraźniejszości z przeszłością i zapowiedź kolejnego tomu – może Zosia bardziej będzie mi odpowiadała.

Uwielbiam letnie poranki, szczególnie te sierpniowe, gdzie już delikatnie czuć nadchodzącą jesień. Wstaję szybko, mijając zaspanych domowników, delektując się ciszą i małą chwilą dla siebie. Kawa smakuje wtedy najlepiej. Cisza i spokój pozwalają zatopić się w lekturze. Letni wiaterek zachęca mnie do literatury typowo kobiecej – lekkiej, ciepłej, wypełnionej nadzieją i prawdziwą miłością. Taką książką, która sprawia, że serce robi się cieplejsze, jest „Powrót na Staromiejską” Anny Mulczyńskiej. „Trzymajcie się cieplutko i pamiętajcie: siła tkwi w każdej z nas i w tych, których kochamy!”. Powiecie pewnie teraz, że to banalne i oklepane stwierdzenie. Być może. Ciężko jest jednak wypracować w samym sobie siłę, by doceniać każdy nowy dzień, by uśmiechać się, bez większych powodów, by kochać tą małą codzienność całym sobą. Anna Mulczyńska swoim dziełem uczy nas, że można, a nawet trzeba walczyć z przeciwnościami losu, zdobywając na każdym kroku iskierki nadziei. Nadzieja jest fundamentem. To dzięki niej człowiek jest w stanie przenieść góry i iść do przodu pewniejszym krokiem. Nadzieja jest fundamentem miłości, a więc też szczęścia. Weronika po kilku latach spędzonych w Szwecji wraca na ulicę Staromiejską. To podróż wspomnień do dawnego zakładu zegarmistrzowskiego odziedziczonego po kochanym dziadku. Przyjeżdża tutaj, by wyleczyć swoje złamane serce. Zamknięta na wszelkie związki skupia się na nowym interesie. Otwiera „Robótkowo”, czyli miejsce dla miłośniczek rękodzieła. Jej artystyczna dusza przyciąga Edzia. Jest on właścicielem restauracji. Był również znakomitym przyjacielem dziadka Weroniki. Jak na typowo miłosną obyczajówkę przystało, pośród przyjaźni, pasji, smutku, szczęścia i masy rozczarowań prym wiedzie miłość. Choć zakończenie tak przewidywalne, klimat opowieści nie pozwala się od niej oderwać. „Powrót na Staromiejską” przyciąga swoim pięknem dzięki wyjątkowym miejscom. „Robótkowo” to raj dla miłośników ręcznych robótek, a że ja uwielbiam wszystko, co związane z tym, poczułam chęć zamieszkania obok tego sklepiku. Byłabym stałą klientką i z chęcią zapisałabym się na zajęcia u Weroniki. Jej ciepło, delikatność oraz subtelność dodają uroku miejscu, w którym pracuje i gdzie spełnia swoje zawodowe marzenia. To odskocznia od świata korporacji i wiecznego biegu za czymś i donikąd. Smaku dodaje restauracja Edzia i potrawy w niej przyrządzane. Zapach pasji unosi się na całej Staromiejskiej. Czytając na chwilę przeprowadziłam się w tą przyjemną okolicę i nie chciałam wyjeżdżać do rzeczywistości. Układałam w swojej głowie, niczym kawałki patchworkowej kołdry Dear Jane, plany na swoje życie. Poczułam przypływ siły i pasji, by działać i spełniać swoje marzenia – natychmiast. Za to pragnę podziękować autorce. „Przyjaciółki ze Staromiejskiej” nie będą czekać długo w mojej czytelniczej kolejce. Nie mogę się doczekać, mając nadzieję, że nie zawiodę się i po raz kolejny wrócę w spokojny świat ulicy z marzeń.

Kiedy czytalam tę książkę, jakieś 5 lat temu, byłam tyle co po przyjeździe z Hiszpanii, no i Barcelony. Uwazam, ze książka może służyć jako " przewodnik ". Dobrze się czyta, kiedy widziało się niektóre z tych miejsc. Przydatna może być dla osób, które tam się dopiero wybierają, bo wskazuje ciekawe miejsca. Chętnie sobie przypomnę.

Kolejna udana powieść autorstwa Ewy Grocholskiej. Cztery lata później po wizycie w Paryżu Agnieszka wraca z powrotem do Francji, by pozałatwiać sprawy związane z tajemniczym spadkiem po śmierci znanego przyjaciela, Napoleona. Nie spodziewa się jednak tego co szykuje jej los. Tajemnice, niedomówienia, zawiłe procedury oraz inne nie mniej ważne sprawy krążą wokół Agnieszki i jej znajomych - w tym i sprawa odnosząca się do samego mieszkania czy słynnych obrazów Vincenta van Gogha. W moim odczuciu jest to powieść tak samo dobra jak i poprzednia, choć klimat nie ten sam. Tym razem sprawy przybierają nieco inny obrót - Agnieszka i Ewa otrzymują w spadku mieszkanie po kloszardzie Napoleonie, które skrywa wiele niewyjaśnionych sekretów a w dodatku jest obiektem zainteresowań niejednej osoby. To co przyciąga w tej powieści ( podobnie jak w poprzednim tomie ) to niewątpliwie osoby oraz ich charaktery - poczciwy Marian, urocza Nicole, tajemniczy Marco czy zabawny kelner - dzięki nim powieść nabiera więcej "barw".Fabuła powieści została ujęta w przystępny i przyjemny sposób - choć akcja toczy się głównie w Paryżu to nie brak również nawiązań do polskiej rzeczywistości ( a zwłaszcza do wydarzeń politycznych ). Powieść ta jest idealna dla każdego, kto lubi w wolnych chwilach przeczytać coś niezobowiązującego i miłego. Losy bohaterów są interesujące a zwłaszcza losy Agnieszki, która uwikłana jest w sprawy związane z tajemniczym spadkiem. Nie brak przy tym poczucia humoru, które stanowi miły dodatek do wydarzeń. Powieść warta uwagi. Cała opinia na stronie: https://moichksiazekswiat.pl/paryski-spadek

W niebie na agrafce - to dla mnie książka niemal idealna. Jest zabawna, szybko się czyta, ma interesującą fabułę... Niestety dla mnie zbyt szybko się kończy. Zuzanna samotnie wychowuje synka, pracuje w banku a w wolnym czasie maluje. Na pogrzebie ciotki zaczepia ją pewien mężczyzna i od tego wszystko się zaczyna.

Bardzo mi się ta książka podobała. Kocham Paryż i dzięki tej książce mogłam odbyć podróż po ulubionych miejscach. Opowieść o przygodach dwóch uroczych bohaterek. Historia o tym, że chcieć to móc, że ograniczenia są tylko w głowie i nie ma rzeczy niemożliwych. Ta historia to również potwierdzenie że warto w życiu ryzykować.

Wiele ludzi marzy o całkowitej zmianie stylu życia i o delektowaniu się słodką szarlotką i kieliszkiem wybornego wina na własnym tarasie. Co zatem tak naprawdę powstrzymuje nas przed spełnianiem marzeń? Zazwyczaj jest tak, że ograniczają nas nie zewnętrze czynniki, ale tkwiący w nas samych lęk przed zmianą. Pora sobie uświadomić, że brak funduszy, problemy z pracą czy obawa przed oceną otoczenia to tylko pretekst, aby pozostać w sferze komfortu, by nie opuszczać bezpiecznego kokonu - nawet, jeśli zaczął on nas uwierać. Są jednak osoby, które zdecydowały się na zmaterializowanie swoich snów o własnym domu na końcu świata. Jedną z nich jest Majka Leśniewska, bohaterka porywającej książki Anny Makos A miało być tak spokojnie. Lektura tej powieści powinna być przez lekarzy przepisywana jako balsam na złamane serca, na depresję i zniechęcenie szarą, polską rzeczywistością. Lekka i przyjemna fabuła przekonuje, że jeśli się bardzo czegoś pragnie, to sukces jest gwarantowany - nawet, jeśli będzie to wymagało nieco wysiłku z naszej strony. I jeszcze kiedyś, patrząc na swoje życie, westchniemy z niedowierzaniem, bo przecież miało być tak spokojnie.

Na początku książka mnie wciągnęła. Nie mogłam się od niej oderwać, nie wiedząc co będzie dalej. Lecz z każdą następną stroną główna bohaterka powoli zaczęła mnie irytować swoim zachowaniem. Przypominało mi to troche zabawę swoim życiem pomimo wieku, brak było u niej zachowania powagi. Historia jako w sobie była ciekawie opisana. Do dziś dnia nie mogę pojąć po co wchodziła w układ małżeński wiedząc już od samego początku, że w zestawie oprócz męża lekarza dostanie też i jego mamę (gdzie jego stosunki z nią wyglądały jak nieodcięta pępowina). W tym opowiadaniu brakowało mi momentami takiego polotu w tym wszystkim. Nie twierdzę oczywiście, że książka nie jest fajna, bo jest ma swój sposób. Na nudne wieczory jak najbardziej można po nią sięgnąć. Czyta się szybko ze zrozumiałym przekazem :)

Dzisiaj wiemy już, że zapowiadany przez wszystkich koniec świata związany z końcem kalendarza Majów, nie nadszedł. Choć wielu z nas szykowało się na spektakularne wydarzenie. Niektórzy gromadzili zapasy, inni przygotowywali specjalne pomieszczenia, by przetrwać być może kataklizm. Jeszcze inni zaczęli korzystać z życia, czerpiąc z niego pełnymi garściami. Byli też tacy, którzy postanowili zaszaleć, puściły im hamulce, czy odważyli się na coś, czego zawsze bali się zrobić. To był czas, kiedy niektórym życie wywróciło się do góry nogami. Zwłaszcza w obliczu dalszego trwania naszego świata. Marylka ma prawie trzydzieści lat, jest elokwentna, poukładana i kocha swoją pracę. Jest specjalistką od reklamy i jest dobra w tym, co robi. Ma ciekawe pomysły, które pozwoliły jej na współpracę z wymagającymi klientami. I choć wydaje się jej, że nie jest atrakcyjna, wpada w oko koledze z pracy, na punkcie którego kobiety szaleją. Pewnego dnia dziewczyna i Marcel lądują w odstręczającym miejscu, które swoją niecodziennością ma przyciągać klientów, a które ona i kolega mają ubrać w kampanię reklamową. Zimno, głód i dziwny wystrój powodują, że mężczyzna i kobieta zbliżają się do siebie. Ale gdy po tym wydarzeniu Marcel bez słowa wyjeżdża, Maryla stara się wrócić do swoich obowiązków i normalnego życia. W tym do obsługi niezwykle wymagającego klienta, Krzysztofa Gawłowicza. Gdy ten zaprasza ją do siebie, do Szwajcarii, kobieta niechętnie przyjmuje zaproszenie. Wkrótce jednak odkrywa, że pobyt u niecodziennego klienta jej odpowiada. I choć mocno tęskni za Marcelem, zaskakująco dobrze pracuje jej się z Krzysztofem. Czy ten surowy mężczyzna okaże się inny, niż Marylka go sobie wyobrażała? Romantyczna historia z przewidywaniami katastrofy w tle. „Koniec świata” to obyczajówka, ale dość mocno podszyta humorem. Choć i mocniejszych akcentów nie zabraknie, bo nie zawsze jest kolorowo.

Książka ze sporą ilością stron, a poszła mi bardzo szybko, wciągnęła mnie, zwłaszcza jak musiałam posiedzieć w domu przez chorobę. Wtedy nie miałam na nic innego chęci tylko na łóżko i książkę ;) Jednak od początku Kaśka z Białegostoku myśli, że facet zwariował, bo ewidentnie ją z kimś pomylił w pociągu. Okazało się, że była do kogoś bardzo podobna i gdy zgodziła się przyjść na przesłuchanie, jej życie się odmieniło o 180 stopni....a może o więcej... Zaczyna się szalone życie, gra aktorska nie tylko na planie. Pierwsze rozczarowanie miłosne.... Jak już wszystko zaczęło iść dobrze, to wszystko zaczęło się walić.... Pojawia się kolejny mężczyzna w jej życiu, ale czy to będzie ten? Czy to będzie romantyczna przygoda, a może trwała miłość? Kasia ma porywczy charakter i działa pod wpływem chwili, dlatego wpada w różne ciekawe sytuacje, nie zawsze wychodzi z nich zwycięsko ;) Co się wydarzy i czy zakończy się szczęśliwie? Tego dowiecie się po przeczytaniu tej powieści romantycznej. Jest lekka i szybko się ją czyta, choć czasem bohaterka denerwuje, to książka jest tak dynamiczna, ciągle coś się dzieje, więc szybko zapominamy że nas denerwuje ;)

Oto kolejny lekki kryminał autorstwa Pani Marioli Zaczyńskiej, który miałam okazję przeczytać. Czy „Kobieta z Impetem” podbiła moje serce? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią…. https://taka-jest-agata.blogspot.com/2025/05/mariola-zaczynska-kobieta-z-impetem.html

Dobrze się czytało- 6 różnych historii kobiet, w tle różne etapy polskiej historii i jeden ojciec, który chce własne błędy naprawiać i dopiero na koniec własnego życia wie, co w życiu jest ważne- rodzina, wsparcie, pomoc. 6 różnych kobiet charakterologicznie, ale ciekawie opowiedziane ich losy.

Zachwycona pierwszym tomem który był fantastyczny poleciałam po tom drugi.Staram się nadmiernie nie krytykować autorów bo w końcu gustów jest tyle ile czytelników, wydaje tylko moją opinię. Bardzo chciałam przeczytać drugi tom , bardzo i zaczęłam czytać i trwało to miesiąc...miesiąc mordęgi i siadania po kilka stron.Tak udziwnić tę piękną historię i dać głównej bohaterce widzieć duchy? Serio? Ale tak naprawdę serio? Dialogi rozwleczone, nie wiem czy drugi tom był robiony na siłę czy jak ale cała historia z pierwszego tomu została zatłuczona tępym narzędziem.Zła byłam czytając kolejne strony, zła i rozczarowana i nie sięgnę po trzeci tom bo drugi przejechał moje chęci walcem.

Jak nietrudno się domyśleć, bohaterka jest alter ego autorki. Prężna business woman, Beata, specjalistka od PR ze względu na swoją znajomość języka polskiego zostaje przyjęta do prestiżowej londyńskiej firmy do obsługi poważnego klienta Jerzego Kuźby. Z werwą i humorem opisuje bolączki i perypetie emigranta z Polski. Beata musi za ciężkie pieniądze dzielić kawalerkę z Niemką i Dunką, które zadają kłam niektórym stereotypom. Niemka co prawda wprowadza reżim sprzątaniowy, a Dunka z godnością reprezentuje swój naród, podobno najbardziej pogodny w całej Unii Europejskiej ale Kristen potrafi też zrzędzić, a Niemka imprezować z polską fantazją. Na dodatek Beata wpada w oko przystojnemu konsultantowi Richardowi i wbrew rozsądkowi łączy ich gorący biurowy romans. Dość sztampowa ta historia, której jedynym atutem jest wdzięk, z jakim została opowiedziana oraz poczucie humoru autorki. Od czasu do czasu rozśmieszą też Was celne obserwacje obyczajowe. Życie emigracji na wyspach jest przedstawione przez różowe okulary, jawi się jak totalna idylla, co może wzbudzić nieufność czytelnika.

Wiele lat książka ta przeleżała na moim regale, przemieszczała się między rzędami i półkami i mimo "smacznej" okładki wciąż coś stawało mi na drodze, by po nią sięgnąć. Wyzwanie Abecadło z pieca spadło u monweg zmobilizowało mnie, by przeczytać "Fanaberie". Czy żałuję? Klara wzburzona uciekła z mieszkania Marka, ponieważ zrozumiała, że przespał się z nią dla zachcianki. Ze stanu niemal transowego wybudza ją zatrzymanie przez policję. Niedokładnie wie, gdzie jest jej cel podróży, zmienia go w trakcie. Dzieciom dopiero po długim czasie daje znać, że żyje a wróci, gdy ochłonie. Na szczęście dwójka starszych jest na tyle "dorosłych", że poradzą sobie bez matki i zaopiekują dziewięcioletnią Matyldą. Ciekawe? NIE! Wiadomo kim jest Klara, Marek, czym jest sieć franczyzowa "Fanaberie" albo jak Jonatan znalazł się w rodzinie, bo nie jest synem Klary? Też NIE! Wspomnienia bohaterki o rozwodzie, dziadkach, wczesnym macierzyństwie, dziwnych relacjach z rodzicami... Wszystko jest tak poplątane i nie wiadomo jak to ugryźć... Dlaczego więc czytałam dalej? Intuicja podpowiadała mi, że warto. I... nie pomyliła się! :) WARTO sięgnąć po ten tytuł dla wydarzeń, które nastąpią później. Z czasem dowiadujemy się bowiem, że Klara ma problemy z płynnością, bowiem zainwestowała w inny biznes a akcje jej firmy chce przejąć nie do końca uczciwy Arnold Lejman. Dochodzi do próby porwania jednego z jej dzieci, poznajemy historię adopcji chłopca; doświadczamy licznych zwrotów akcji oraz poszukujemy kreta. A już pomysł na grę w giełdę i akcja dzieciaków, by ratować matkę - BOMBA! Więcej napisać nie mogę, bo cała zabawa tkwi w poznawaniu fabuły i naturalnej reakcji na wydarzenia. Podsumowując - "Fanaberie" to ciężki i nudnawy początek, co moim zdaniem wynika z twardego języka, zwrotów śląskich, jednak powieść przekształca się stopniowo w powieść sensacyjną! Nie brakuje napięcia, trupów, zaskoczeń, zaś złagodzeniem tych wydarzeń jest miłość: pierwsza i ta dojrzała, prawdziwa przyjaźń i wzruszające dziecięce decyzje. Książka obfituje w pasje, świetne pomysły młodzieży, zaskoczenia oraz momenty do śmiechu i łez. Mimo początku, nie żałuję - polecam!

Miła i lekka opowiastka o trójce przyjaciół próbującego dorosłego życia w stolicy. Nie była to wielce ambitna i wybitna lektura, ale przyjemna. *** Zosia, Kaśka i Bartek znają się od lat i od lat są dla siebie niezastąpionymi kompanami. Pokończyli studia, zamieszkali razem w Warszawie i teraz mierzą się z trydami codziennego, niemal rodzinnego życia. Razem się śmieją i razem płaczą. Stawiają swoją przyjaźń ponad trudne konflikty. Starają się pogodzić marzenia i swoje życiowe plany z rzeczywistością weryfikującą ich codzienność. W rolach głównych: idealizacja swojej zawodowej kariery, codzienne życiowe przygody, poszukiwania pracy i samych siebie w mieście z marzeń, wiązanie tam końca z końcem, trudne do ogarnięcia młodym umysłem uczucia, sprawy rodzinne i pewne inne niespodzianmi losu - czyli któż z nas nie jest lub nie był w tym miejscu? *** Ciekawa pozycja, mało znana, a ja lubię czasem pogrzebać w takich książkach. Napisana przyjemnym językiem szybko się ją czytało, autorka wplotła w fabułę ciekawe wątki. Myślę że historię trójki przyjaciół możnaby spokojnie jeszcze rozwinąć. A serialowa ekranizacja była momentami ciekawsza niż książka, ale i tak fajnie było ją poznać. Zapraszam na moje książkowe konto na instagramie: @ksiazkowa.mowa i na Goodreads: ksiazkowa.mowa

Ta książka to klasyczna literatura obyczajowa dla czytelników, którzy lubią wchodzić w klimat miejsca, w którym toczy się akcja. Bo akcji tu nie brakuje. Jest trochę romantycznie, czasem dramatycznie, trochę tajemniczo. Ale największym atutem tej książki jest umiejętność wprowadzenia czytelnika w klimat miejsca akcji. Jak Lwów, to czujemy, że tam jesteśmy. Jak Bieszczady, to już mamy ochotę pakować plecak i podążyć za bohaterami. Ale wisienką na torcie jest sielskie życie na podlaskiej wsi. Zarówno plenery jak i remontowany przez bohatera dworek są opisane tak plastycznie, że nie sposób tego nie zobaczyć. Tak samo tworzone przez młodego, introwertycznego artystę płaskorzeźby. Potrawy gotowane w księżowskim przybytku - czytając wprost czujemy ich smak. Ale lojalnie uprzedzam, to lektura dla czytelników, którzy lubią zanurzać się w takie klimaty. Chociaż moim zdaniem akcja może leniwa, ale też jest wciągająca. No i nie wiem czy ta moja opinia się komuś przyda, bo nie wiem czy zachęcam, czy zniechęcam. Najlepszy sposób by się przekonać - trzeba sięgnąć po książkę.

Nie mogłam się wciągnąć w tę książkę, miałam tak, jakbym nie rozumiała, co czytam. Dopiero później jakoś szło mi lepiej, już bardziej zainteresowała mnie historia Marty. Chciała ona coś zmienić w swoim życiu, no i zmieniła, ale w pewnym momencie jakby w to zwątpiła, no i tego jej zachowania nie zrozumiałam. Ale ogólnie książka mi się podobała ;)

Bardzo pozytywna i ciepła książka, akurat na jakiś gorszy dzień, gdy potrzebujemy się wzmocnić dobrymi emocjami i kapką nadziei. Może dobór bohaterów aż zbyt mocno zróżnicowany i Autorce nie zawsze udało się odpowiednio pokazać daną postać (ani językiem ani zachowaniem), ale za to główny wątek obydwojga bohaterów wraz z wirującymi pszczołami bardzo przyjemny. Te pszczółki i miodek zdecydowanie dodały plusika do oceny :)

Czytałam wiele książek tej autorki, lubię jej styl i tematykę jej powieści, ale ta na pewno nie jest wybitna. Początek wiele obiecywał i porzucona przed ołtarzem panna młoda od razu chwyciła za serce, jej dziwne układy rodzinne sprawiły, że poczułam sympatię do Aliny... Z czasem było już tylko... mniej ciekawie, żeby nie powiedzieć, że nudno. Za dużo fantazji, za mało realizmu, ale doczytałam do końca by wiedzieć, co tak naprawdę autorka chciała mi przekazać.