Parker #4: Jatka

Jednak lekki zawód, ciekawy pomysł, połączenie "wodnego świata" z syrenami ale trochę to za szybko się skończyło. Myślę, że gdyby ta seria była rozpisana na więcej zeszytów to może lepiej by to wyszło? Albo wręcz przeciwnie. W każdym razie wydawało mi się że akcja za bardzo skakała a zakończenie no też "takie se". Warto poznać ale nie jest to na pewno lektura obowiązkowa.

Mimo sporych gabarytów, to dwie krótkie historyjki na jeden wieczór - jedna o nieszczęśliwej miłości, druga o ucieczce przed śmiercią. Z głównego bohatera, tematyki i historii dałoby się wycisnąć długą, rozbudowaną serię, a tak mimo przyjemnej lektury i przepięknej kreski pozostaje gigantyczny niedosyt.

„Anioł przeznaczenia” to pozycja, po której spodziewałam się znacznie więcej. Duet Jean-Patrick Manchette i Max Cabanes brzmi obiecująco — kryminalny pazur połączony z wyrazistą kreską, mroczny klimat, filozoficzne nuty... a jednak efekt końcowy nie do końca mnie przekonał. Z jednej strony trzeba przyznać, że graficznie album robi wrażenie. Rysunki Cabanesa są dopracowane, surowe, momentami wręcz filmowe — świetnie oddają klimat noir i melancholii, którą znamy z francuskich powieści graficznych. To właśnie warstwa wizualna sprawiła, że mimo wszystko chciałam dobrnąć do końca. Natomiast sama historia... cóż. Klasyczna opowieść o przeznaczeniu, winie i przemocy, ale napisana w sposób zbyt chłodny, zbyt zdystansowany. Bohaterowie wydają się bardziej symbolami niż ludźmi z krwi i kości. Czułam, że coś tu się dzieje, że to ma znaczenie – ale emocjonalnie byłam poza tym. Narracja, choć poprawna, momentami nuży, a zakończenie nie przynosi satysfakcji, na jaką liczyłam.

Oczko niżej niż poprzedniczki, bo brak tu intrygi i wyrafinowanej fabuły, a cały komiks to właściwie przedstawienie przygotowań i realizacji dużego skoku wraz z przeszkodami, jakie ze sobą niesie. Jest prościej, ale za to dynamiczniej. W sumie miła odmiana.

PopKulturowy Kociołek: https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-ludzie-gniewu/ W rodzinie Rathów bezwzględność jest cechą dziedziczną. Nic więc dziwnego, że Ira Rath będący bohaterem komiksu to jeden z lepszych zawodowych zabójców. Jest on gotowy wywiązać się z każdego zlecenia (nieważne kogo by ono nie dotyczyło). Mamy więc tu do czynienia, z bohaterem którego można określić mianem psychopaty. Z zabijania uczynił on swój fach, w którym jest naprawdę dobry. Nie waha się on nawet chwili podjęcia się likwidacji własnego syna. Jest to jedno z jego ostatnich zleceń, które może zakończyć przekazywanie z pokolenia na pokolenie krwawego znamienia wypaczającego duszę. Każdy, kto zdecyduje się sięgnąć po ten komiks, musi być gotowy na dawkę wyrazistej skrajnej brutalności. W niektórych scenach może ona wręcz przekraczać pewną granicę akceptowalności dla niektórych osób. Na pewno jest więc to dzieło dla dojrzałego czytelnika o naprawdę silnych nerwach. Jeśli zaś chodzi o sam scenariusz komiksu (balansujący na pograniczu krwawego thrillera i dramatu), to nie należy od niego oczekiwać nadmiernych fabularnych zawiłości. Jest to dosyć prosta opowieść o mężczyznach rodu Rath i ich dziedzictwie przemocy przekazywanym kolejnym pokoleniom. Jason Aaron wykorzystuje te treści, jako podstawę do ukazania skomplikowanych relacji ojca i syna, które są trudne (jeśli nie niemożliwe) do naprawienia. Zanurzamy się tu więc w iście pierwotnej nienawiści, która wylewa się z każdego kadru. Na pewno tytułowi nie można odmówić niesamowitego klimatu, który potrafi być mocno angażujący i często przyprawia czytelnika o dreszcze. Całkiem dobrze wypada również główny bohater, który z czasem może być postrzegany jako bardziej złożona jednostka niż tylko bezwzględny i bezuczuciowy zabójca. Niestety album nie uniknął kilku zauważalnych błędów. Mamy to do czynienia z dosyć krótką mini serią (rodzime wydanie to jeden zamknięty album). Akcja więc bardzo szybko mknie do przodu, nie pozostawiając zbyt wiele miejsca do należytego zaprezentowania głębi pewnych wydarzeń. Dodatkowo w kilku scenach można odnieść wrażenie, jakby autor celowo podkręcił brutalność do granic możliwości, aby zaszokować odbiorcę. Jest to moim zdaniem kompletnie tutaj niepotrzebne i powoduje to tylko zepchnięcie głównego wątku na dalszy plan....

Fikcyjna historię z południa Stanów Zjednoczonych, a konkretnie hrabstwa Craw w Alabamie. Lokalna drużyna Rebeliantów, grająca w football amerykański, zajada się żeberkami z restauracji "Boss BBQ". Właścicielem lokalu jest trener tych bojowo nastawionych chłopaków z boiska. Wszyscy szanują Boss'a i bez dyskusji wykonują jego polecania. A Boss nie przebiera w środkach i nie boi się pobrudzić sobie rąk....nawet krwią własnego ojca. I wtedy na scenę wkracza Earl Tubb, który postępuję zgodnie z własnym sumieniem i zasadami moralnymi. Porusza kostkę domina, która zaczyna powoli burzyć zamek, zbudowany w tym podłym mieście. 🔥Jeśli nie znaliście dotychczas "Bękartów z południa" od wydawnictwa Mucha Comics, to koniecznie zapoznajcie się z tą fenomenalną serią, dla prawdziwych twardzieli. Więcej w wideo recenzji na kanale YouTube/@Wombai.

I see who you are, you are my enemy. My enemy, you are my enemy. Czytając ten komiks własnie słowa tej piosenki brzęczały mi ciągle w głowie. Klimatycznej, wpadającej w ucho i bardzo mrocznej. Bo własnie o tym traktują zawarte w tym albumie historie. Dwie, wydawać by się mogło, odrębne opowieści, mówiące o innych czasach, innych ludziach oraz innych wydarzeniach. A jednak mające ze sobą wiele wspólnego. Zarówno na tle politycznym, historycznym oraz fabularnym. Pierwsza opowieść nosząca tytuł "Falangi Czarnego Porządku", ciągle przywodziła mi na myśl film "Monachium". Tylko w nieco innym wydaniu, bo zamiast młodej grupy żółtodziobów, dostaliśmy ekipę sędziwych weteranów. Naprawdę sędziwych i pragnących rozprawić się po raz ostatni z demonami swej przeszłości. Ma to jednak swoje konsekwencje, bowiem młodość wybacza znacznie więcej błędów. Przeprawa przez ośnieżone góry nie jest raczej dobrym pomysłem, jeśli grupa składa się głównie z emerytów. Nawet zaprawionych w walce partyzanckiej i sztuce przetrwania. Historia w brutalny, a przy tym wręcz z stoicki, sposób obrazuje czym kończy się brawura. Z jednej strony chęć odwetu na ludziach, którzy w oczach społeczeństwa uchodzą za morderców bez kręgosłupa moralnego. Z drugiej mamy natomiast podobną bandę, tyle, że ona ułożyła sobie życie. Usprawiedliwiają swe czyny i popełnione zbrodnie walką o pokój czy wyższe ideały. Jednak czy różnią się czymś od swych prześladowców. Nie wysadzają budynków oraz restauracji pełnych ludzi, ale jednocześnie nie boją się przemocy i zabijania. Druga opowieść, zatytułowana "Polowanie", przenosi nas do Polski w czasach głębokiego PRL-u. Poznajemy ważną osobistość KGB oraz jego tłumacza, który wprowadza w swój fach młodego absolwenta jednej z moskiewskich uczelni. Całość ma spokojny, miejscami wręcz monotonny, styl, jednak jest to działanie zamierzone. Poznajemy różne oblicza podejścia do historii, jej przekazywania masom i tworzenia przyszłości. Tutaj młode ideały rozbijają się niczym fale o skały, będące ludźmi doskonale znającymi prawdę. Zarówno tą przemilczaną, jak i powszechnie uważaną przez reżim za jedyną słuszną wersję. Wszystko natomiast w scenerii ośnieżonego lasu i polowania na dziką zwierzynę. "Fins de Siecle" to komiks dający do myślenia. Nie chodzi tutaj o sens życia, tylko podejmowanych przez nas działań i związanych z nimi konsekwencji. Czy śmierć jednej osoby można usprawiedliwić ocaleniem setek innych? Czy zatajanie prawdy przed społeczeństwem naprawdę go chroni? Niby zadawano je już tysiące razy, a jednak odpowiedź na nie nadal umyka wielu osobom. Szczególnie młodym i podatnym na manipulację starych, którzy siłą rzeczy zdobyli doświadczenie. Często w bardzo bolesny sposób. RECENZJA OPUBLIKOWANA RÓWNIEŻ NA BLOGU W PAJĘCZEJ SIECI

FATALE to mieszanka wybuchowa, która przykuwa uwagę i nie daje spokoju. Pozostawia czytelnika głodnym do samego końca, niczym tytułowa femme fatale. Zjawiskowa kobieta, okultystyczna sekta, strzelaniny, przelotne romanse i masa mężczyzn tracących nie tylko rozum. To elementy składające się na rewelacyjne dzieło niezawodnego duetu twórców. Niesamowicie satysfakcjonująca podróż przez czas i miejsca, gdzie piękna i przeklęta Josephine’a zawsze znajduje się w centrum paskudnych zdarzeń. Ed Brubaker w fenomenalny sposób prowadzi narracje. Postacie są wyraźne a świat przedstawiony brudny i mroczny. Tempo prowadzenia historii jest rewelacyjne. Rysunki Seana Phillipsa oczywiście na wysokim poziomie. Jestem fanem jego stylu. Bardzo przyjemnie spędziłem czas z tą serią. Nie mogłem się oderwać od czytania, a próbowałem się delektować lekturą, dlatego przynajmniej nie czytałem więcej niż jeden tom dziennie. Serdecznie polecam osobą lubiącym klimaty noir i kryminalne zagadki okraszone motywami okultystycznymi.

Rzecz specjalnie przygotowana z myślą o tych fanach science fiction, którym nie daje spokoju myśl o istnieniu wielu alternatywnych wymiarów naszej rzeczywistości. Rick Remender (Deadly Class, Szumowina, Głębia) postanowił osobiście zająć się tematem i od pierwszych chwil rzuca czytelnika na głęboką wodę. Poznajemy bohaterów w bardzo trudnej sytuacji i dopiero wraz z upływem kolejnych stron (a potem całych epizodów) stopniowo dowiemy się o co chodzi z tymi wszystkimi dziwnymi światami, które przyjdzie bohaterom zwiedzić. Komiks w dość dramatyczny sposób przedstawia fabułę, autorzy nie unikają trudnych tematów. Podróż przez wymiary, poszukiwanie odpowiedzi, wieczne ryzyko oraz coraz więcej wzajemnych oskarżeń uzupełnione zostały przez fantastyczną kreację kilku głównych postaci. Oczywiście na pierwszy plan wychodzi główny bohater: Grant McKay, naukowiec-anarchista. Brzmi to i owszem, podejrzanie, ale w zasadzie Black Science opowiada właśnie o tym: o anarchii, rozumianej tak, jak wykreowali tę myśl jej stworzyciele, nie anarchii znanej z popkultury i przedstawianej jako samo zło, odwrotność porządku. Tu anarchia jest odpowiedzią na nasz paskudny świat, w którym zupełnie nie wiedzieć czemu na uczciwej pracy wielu jednostek żeruje cała ta ideologiczna, religijno-polityczna, wiecznie nienasycona mafia. I tu przychodzi druga z ważnych postaci: ważniak w garniturze, typowy korpoludek, który pragnie realizować cele własne, będący odpowiedzią na Granta w myśl zasady ukazania konfliktu silnych osobowości. Opowieść nie jest bajką dla wannabe anarchistów, wręcz przeciwnie. Pokazuje, jak wiele z filozofii anarchizmu tak naprawdę jest utopią, pięknymi marzeniami, że anarchia jest super - dopóki nie próbuje się jej faktycznie wprowadzać w życie. Opór ze strony reszty społeczeństwa jest wprost proporcjonalny do ludzkiego tchórzostwa, braku wyobraźni i odwiecznego kierowania się ku wszelkim liniom najmniejszego oporu w dowolnych trudnych sytuacjach, w jakie nasze życie obfituje. A co, jeśli nasz bohater, któremu idee wolności i swobody są tak bliskie, sam nie będzie wad pozbawiony? Wszak jest jedynie człowiekiem, i to, co on uważa za najlepsze jest po prawdzie tak samo istotne, jak poglądy innego dowolnego człowieka. Obserwujemy, jak Grant McKay wraz ze swoim niebywałym intelektem staje się powoli niewolnikiem swojego własnego ego i jak jego pasja powoli przekształca się w manię. Doprawdy niezła historia, moim zdaniem fragmentami odrobinę przegadana i nieco rozciągnięta, ale z przyjemnością dotarłem do końca, a całość odłożyłem z poczuciem miło spędzonego czasu. Zatem polecam wszystkim, którzy od historii oczekują czegoś odrobinę więcej, ale też nie pragną od razu zatapiać się w jakichś filozoficznych rozważaniach. Dobrzy bohaterowie, niezły pomysł i fabuła, bywają emocje - można czytać.

"Byłem Bogiem" Johna Arcudiego z rysunkami Petera Snejbjerga to niezwykły komiks, który łączy motywy superbohaterskie z religijną fantastyką. Opowiada historię Erica, zwykłego człowieka obdarzonego boskimi mocami, co prowadzi do tragedii zamiast heroizmu. Fabuła skupia się na konsekwencjach jego przemiany, ukazując ją oczami bliskich, co nadaje jej emocjonalnej głębi. Religijne odniesienia i pytania o istotę boskości oraz ludzkiej natury wyróżniają tę opowieść na tle innych komiksów. Rysunki Snejbjerga są minimalistyczne, zaś kolory Bjarne Hansena wzmacniają dramatyzm. To dzieło nie tylko bawi, ale też skłania do refleksji nad moralnością i odpowiedzialnością. Polecam "Byłem Bogiem" za oryginalną fabułę i nietypowe podejście do tematyki superbohaterskiej, które z pewnością przypadnie do gustu fanom głębszych historii.

Wspaniale pokazany dynamizm i ruch! Zamaszyste kroki. Dynamiczna postać. Ponadto, dyplomacja i polityka, masło maślane i biurokracja. Wspaniały! Ileż tam się dzieje, jaka wymagająca jest ta dyplomacja, ile zachodu wymaga, by ująć zgrabnie swoje słowa, by ukryć intencje, powiedzieć to, czego od nas oczekują. Przekonaj się, co wyniknie z tych zabiegów. Historia i off the record. Na koniec niespodzianka. Niejako zaplecze tworzenia komiksów. Proces twórczy i to jak ewoluował pomysł. Bardzo polecam

Prawie tak dobry jak Blueberry. Opowieść pełna fajnych pomysłów (np. forteli Indian na pustyni) i zwrotów akcji. Zawiera nawiązania do horrorów. Jest postać w masce grająca na kościelnych organach, jego żona femme fatale i syn dziwadło, który lubi się znęcać nad ludźmi. A mieszkają w niby zamku Draculi, za który robi olbrzymi klasztor przerobiony na więzienie, który stoi na środku pustyni (bo to western). Są też trzy upiory pierścienia, czyli zamaskowani mnisi, którzy nic nie mówią i wyglądają jak szkielety. Zabawa gatunkami. Nigdy nie byłem fanem rysunków Boucq, ale w przypadku tego albumu zrobił na mnie niemałe wrażenie. Rewelacyjny, trzymający w napięciu komiks przygodowy, gdzie miejscówki ze śnieżnych górskich na pustynne zmieniają się jak w kalejdoskopie, a wszystkie lokacje są pięknie narysowane.

Fatale to mroczna opowieść o niezdrowej fascynacji piękną i niebezpieczną kobietą, ukazana w dwóch wymiarach czasowych. Mroczny klimat noir przedstawiający kryminalistyczne dochodzenie z elementami magii i okultyzmu. Ilustracje Seana Phillipsa są świetne i klimatyczne, pasujące do klimatu opowieści noir.

Klimat tego komiksu nieco przypomina kultowego "Rorka", ale mam wrażenie, że ta historia jest jakby niedokończona. A w każdym razie nie wyjaśniło się do końca, o co właściwie chodzi z tą tajemniczą świątynią. Choć z drugiej strony - może tak właśnie miało być ;) Podobała mi się specyficzna kreska Andreasa, ale mam wrażenie, jakbym nie do końca zrozumiała sens tej historii.

Mam mieszane uczucia. Klasyczna dziecięca opowieść podana w formie "dla dorosłych" - przy czym ta "dorosłość" nie objawia się tutaj jakąś zwiększoną głębią przekazu, ale epatowaniem nagością i elementami często mocno niesmacznej seksualności (chociaż nie w rozumieniu XIX-wiecznej rzeczywistości rzecz jasna), a także surowością świata, wydarzeń oraz elementami motywacji postaci rodem z "Władcy much", plus co za tym idzie, lub po prostu przy okazji (uwaga na krokodyle!!) sporą dawką dosłownej brutalności, krwi, śmierci. Całość okraszona specyficznymi (na modłę znakomitej serii o "Ptaku czasu"), ale technicznie bardzo dobrymi rysunkami, stylistyka i kolory zawsze pasujące do miejsca i czasu akcji (żywe w świecie Nibylandii, ponure w świecie prawdziwym), robi to robotę i pasuje do przyjętej konwencji, dla fanów tej kreski zdecydowanie +1 do oceny, chociaż jeśli komuś się ta specyficzna "brzydota" nie widzi, to w powiązaniu z powyższymi uwagami sugeruję się zastanowić nad siadaniem do tej lektury. Mam mieszane uczucia. Raczej już nigdy w życiu tego nie przeczytam, ale uważam, że warto było poznać i tę wersję tej klasycznej opowieści.

Batman jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci, nie tylko w świecie komiksu. Nie ważne czy ktoś się interesuje tą formą rozrywki czy nie, Bruce Wayne, multimilioner ratujące swe rodzinne miasto Gotham w czarno-szarym stroju z symbolem nietoperza na klacie, jest powszechnie znany. Jednak tylko osoby siedzące głęboko w komiksowym światku wiedza kim jest Tim Sale, amerykański rysownik, który z Batmanem również miał sporo do czynienia. Wydawnictwo Mucha Comics wydało w sierpniu 2015 roku album noszący zapadający w pamięć tytuł "Legendy Mrocznego Rycerza". Zawiera on pięć prac Tima Sale, z początków jego przygód z Nietoperzem. Jedne są dłuższe inne krótsze, a wszystkie opatrzone krótką notą od autora, który wspomina jak wyglądały jego pierwsze kroki na tym polu. Pozycja ciekawa nie tylko ze względu na walory estetyczne oraz, w pewnym sensie, historyczne, ale również fabularne. Trzeba przyznać, że zamieszczone tu prace trzymają w pełni ducha chyba najsłynniejszej serii animowanej o Nietoperzu Gotham, czyli "Batman the animated series". Wątpię abym rozminął się z prawdą jeśli stwierdzę, że niemal każdy laik miał z tym serialem do czynienia. Zapewne większość, tak jak ja, biegła przed ekran telewizora za każdym razem gdy Polsat emitował nowy odcinek. Cholera, nawet "Dragon Ball" mnie tak nie przyciągał jak ta "kreskówka". "Legendy Mrocznego Rycerza" pomogły mi wrócić wspomnieniami do tamtego okresu, a powodów ku temu było wiele. Pierwsza historia o tytule "Szaleńcy w więzieniu", dotyczy przeciwników Batmana, którzy pod opieką doktora Jeremiaha Arkhama przybywają do więzienia Blackgate, mieszczącego się na niegościnnej wyspie. Pensjonariusze Arkhama lądują tam, po tym jak ośrodek szanowanego psychologa został zniszczony. Trzeba było zatem gdzieś umieścić jego pensjonariuszy na czas odbudowy zakładu, więc padło na Blackgate. Komendant więzienia nie jest z tego powodu zadowolony, gdyż nie wróży nic dobrego z połączenia bandy szaleńców z rasowymi kryminalistami i mordercami. To co jest najciekawsze w całym komiksie to przemyślenia doktora Arkhama. Stara się on przeanalizować psychikę każdego z swych podopiecznych, traktuje ich jak ludzi a nie bestie, tym samym naraża się na kpiny ze strony komendanta Blackgate. Historia świetnie pokazuje jak naiwna wiara potrafi zdziałać zarówno cuda oraz przysporzyć masy kłopotów. Jest to jeden z mocniejszych i lepszych komiksów zamieszczonych w tym albumie. Drugi komiks nosi tytuł "Ostrza" i jest moim faworytem. To właśnie on przypomniał mi najbardziej stare komiksy z Batmanem oraz wspomniany wcześniej serial animowany. Fabuła jest tutaj skomplikowana i ma naprawdę interesujący finał. Dominującymi postaciami są, poza Mrocznym Rycerzem, Cavalier oraz Mr. Lime. Pierwszy pojawia się fizycznie niemal od razu i staje się nowym obrońcą Gotham. Walczy z przestępczością za pomocą rapiera niczym Zorro, ratuje ludzi i wyręcza Nietoperza. Drugi jet niczym duch. Ciągle się o nim mówi, czytelnik widzi ofiary jego ohydnych zbrodni, a mimo to niemal do końca nie widzimy jego twarzy. Sam Batman nie umie rozwiązać zagadki tych morderstw i Mr. Lime staje się wręcz jego obsesją. Na tym polu komiks rządzi. Genialny, ciężki klimat rasowego thrillera, tajemnicza postać i rosnący stos trupów. Po prostu mistrzostwo, do tego fenomenalnie przedstawione w rysunku zarówno od strony kreski jak i kolorów. Trzecia opowieść jest trochę bardziej przyziemna, ale również ciekawa. Zatytułowana "Nieudacznicy" odnosi się do mniej znanych złoczyńców Gotham, którzy postanawiają to zmienić, a przy okazji zarobić. W całą tą zawieruchę pakują się dwaj inni bohaterowie - złodziej o ksywie Chancer oraz ścigający go Nimrod, który ma z gościem poważne, osobiste porachunki. Fabuła jest tutaj lekko zakręcona, choć nie tak skomplikowana jak w "Ostrzach". Ciekawie wypada parka nowych postaci, trochę odmienna od mrocznych antagonistów i protagonistów Ghotam. Zresztą już na początku jest powiedziane, że pochodzą oni z Teksasu, co idealnie wpasowuje się w kanwę całej fabuły. Na samym końcu mamy dwa bardzo króciutkie komiksy. Pierwszy to "Mroczny Rycerz na randce" z udziałem Catwoman. Jest dobry, ale jakość niespecjalnie przypadł mi do gustu. Jedynie ostatni kadr komiksu zapadł mi na długo w pamięci. Drugi to "Noc po nocy", gdzie mamy bardzo krótkie starcie z Jokerem. Ot taki smaczek, ładnie narysowany, ale jakoś niespecjalnie interesujący. Z drugiej strony jego zakończenie można tłumaczyć sobie dwojako. Na samym końcu zamieszczono galerię okładek wykonanych przez Tima Sale. Są rewelacyjne, choć gdybym miał wybrać tylko jedną z nich do powieszenia na ścianie w dużym formacie, to bezapelacyjnie byłaby to okładka do 72 zeszytu Batgirl. Prawdziwe arcydzieło. "Legendy Mrocznego Rycerza" to bardzo ważna pozycja na rynku komiksowym w Polsce. Zarówno dla laika jak i znawcy. Ten pierwszy może się czegoś ciekawego dowiedzieć o samym Batmanie jak i jednym z ważniejszych rysowników pracujących nad tą postacią, ten drugi po prostu musi mieć go w swej kolekcji. Lektura ta jest wartościowa i bardzo pouczająca. Zawiera w sobie nie mały kawałek historii o procesie ewolucji przygód Mrocznego Rycerza. Dlatego koniecznie trzeba przeczytać ten album choć raz.

To moje drugie podejście do Sanktuarium i oceniam je bardzo pozytywnie. Spodziewałem nudy, niskiego poziomu niczym z filmu klasy F, a otrzymałem całkiem dobrze poprowadzony, trzymajacy w napięciu thriller. Owszem mam świadomość, że postrzeganie komiksów zależy od dnia i naszego nastroju ( z resztą tak samo jest z filmami i muzyką przecież). Dzisiaj ewidentnie Sanktuarium trafiło w odpowiednie dźwięki.

Graficznie to majstersztyk. Każda karta wypełniona jest pzepięknymi kolorami, każda postać dopracowana jest w najdrobniejszym detalu. Niestety fabuła, szczególnie pod koniec strasznie mnie męczyła. Chwilami ciężko mi się czytało i łapałam się na tym że przeskakuje kolejne opisy wojska czy samych bitew.

POPKulturowy Kociołek: https://popkulturowykociolek.pl/bekarty-z-poludnia-tom-2-recenzja-komiksu/ Jason Aaron w drugim tomie serii na pewno nie ma zamiaru ugrzecznić fabuły i nadal stawia on na eksplorację złożoności ludzkiej natury wymieszanej ze wspomnianą mocną brutalnością. Album to również ciekawe spojrzenie na futbol amerykański, który na głębokim południu cieszy się ogromną popularnością, a związane z nim osoby są traktowane niczym bóstwa. Pod sportową otoczką często kryje się jednak mroczny świat przemocy, korupcji, wyzysku i nietolerancji. Historia przedstawiona w albumie Bękarty z Południa tom 2 najmocniej skupia się na postaci bezwzględnego trenera Eulessa Bossa, który jest niepisanym władcą okolicy. Autor zdecydował się zaprezentować ową postać przez umieszczenie w komiksie licznych retrospekcji z jego przeszłości. To one pozwalają czytelnikowi po części zrozumieć jego obecne zachowanie. Widzimy więc losy młodego Eulessa, który sam doświadczył wielu upokorzeń, upadków i przemocy. Atmosfera i narracja jest szorstka, brutalna i bezkompromisowa, uwidaczniając trudną rzeczywistość małych miasteczek południa. Fabuła jest przy tym misternie tkana, z wątkami pobocznymi, które zapewniają głębsze zrozumienie motywacji i historii bohaterów. Jedyne, do czego można się tu przyczepić, to w niektórych fragmentach scenarzysta trochę za bardzo stara się „wybielić” trenera i zrzucić wszystko na karb jego przeszłości. Mocną stroną albumu są również bardzo autentyczne dialogi, nadające przedstawionemu światu głębi i wyrazistości. Są one przesiąknięte mocną wulgarnością, więc należy o tym pamiętać, decydując się na lekturę komiksu....