Wielki Escapo

Komiks Marca-Antoine Mathieu przypomniał mi o słynnym obrazie Williama Blake'a pt. „Urizen stwarzający świat”. Namalowana postać tworzy swoje największe dzieło za pomocą cyrkla, który symbolizować ma doskonałość zrodzonego, a wręcz wyłonionego z mroku świata. Współczesnym efektom tych prac daleko do malarskiej wizji Blake'a, w czym dobitnie utwierdza zawartość pozycji ze zdjęcia. „Bóg we własnej osobie” to świetna satyra społeczeństwa, w której przy pomocy Stwórcy rozwiązano wszelkie wątpliwości co do sprawczej siły człowieka, jego poczucia władzy i nieograniczonej możliwości naginania rzeczywistości dla własnych potrzeb. W komiksie Marca–Antoine Mathieu Boga pozbawiono wszechmocy oraz innych atrybutów, które stawiają go na samym szczycie ludzkiej hierarchii wartości. Ukazany jako chwyt marketingowy, dźwignia handlu, przedmiot prac laboratoryjnych, oskarżony w procesie karnym pod zarzutem wszelkich niegodziwości, jakie spotkały człowieka, Stwórca zepsutego świata potwierdza fakt niezrozumienia przez ludzkość prawdziwej istoty wiary. Uspokajając ewentualnych strażników chrześcijaństwa, dla których pobożność wymaga manifestacji podczas nabożeństw lub bezrefleksyjnego uznawania za niepodważalne słów kościelnych hierarchów, dodam, że autor załączonej pozycji zręcznie omija sferę sacrum. Jakkolwiek tytułowym bohaterem komiksu jest sam Bóg, tak jego postać nie została znieważona albo, co gorsza, sprofanowana, albowiem celem Marca-Antoine Mathieu pozostaje wyjaśnienie boskiej tożsamości oraz jej prawidłowego pojmowania przez ludzkość. Można się nie zgadzać z artystyczną wizją autora, aczkolwiek nie sposób zarzucać mu obrazę cudzych uczuć religijnych, czym zazwyczaj wycierają sobie twarze wszyscy, którzy z imieniem Boga na ustach dopuszczają się czynów całkowicie sprzecznych z biblijnym, a niekiedy moralnym nakazem miłowania bliźniego jak siebie samego.

Arcydzieło pod względem ilustracyjnym. Plansze z dużą ilością detali są genialne. Może nie mój klimat, więc fabularnie trochę nudne i na tyle chaotyczne, że czasami gubiłem wątek. Niektóre sceny nie wyjaśniały dobrze tego, co się właściwie dzieje. Mimo wszystko, rewelacyjna praca.

Temat Kuby Rozpruwacza, który mordował w Londynie z końcem XIX wieku, jest obecnie mocno wyeksploatowany w kulturze masowej. W dużej mierze przyczyniły się do tego ówczesne media, napędzane brutalnością morderstw i tworząc legendę Rozpruwacza. Później posiadał on wielu naśladowców, jednak samego mordercy z Whitechapel nigdy nie złapano. Tak naprawdę po dziś dzień nie wiadomo kim był, a to pozwala twórcom tworzyć wymyślne historie związane z tą osobą. Gilles McCabe to kolejna próba przedstawienia Kuby Rozpruwacza współczesnemu czytelnikowi, ale w nieco odmienny sposób, choć z początku nic na to nie wskazuje. Akcja komiksu rozgrywa się 10 lat po słynnych morderstwach w Whitechapel, również w tej samej, owianej złą sławą, dzielnicy. Tytułowy detektyw prowadzi dochodzenie w sprawie kolejnej serii morderstw prostytutek i odkrywa, że wszystkie ofiary przeszły zabieg usunięcia ciąży. Oprócz tego ich ciała zostały pozbawione niektórych organów, usuniętych z chirurgiczną precyzją. Mimo że prasa już zaczyna węszyć powrót Kuby Rozpruwacza, a sami policjanci boją się mordercy, to McCabe nie daje wiary legendom. Woli opierać się na twardych dowodach i poszlakach, a te wiodą go do domu lekarza, który za darmo leczy ludzi z East End. Jak się szybko okazuje był to dobry strzał, jednak zagadka morderstw szybko okazuje się o wiele bardziej zdumiewająca. To co jest najciekawsze w całej fabule, to nie kolejna wizja Rozpruwacza, choć i ona jest interesująca, a postawa inspektora McCabe. Jest on stereotypowym bohaterem kryminałów - samotnik, bez rodziny, za często zaglądający do kieliszka i o nietuzinkowej wiedzy. Oczywiście kocha tytoń. Z drugiej strony posiada cechy, wyróżniające go na tle tej klasycznej papki. Potrafi samodzielnie myśleć, słucha swoich podkomendnych i nie wyciąga pochopnych wniosków. Nie wierzy też w legendy, a nawet najbardziej zawiłe, nieprawdopodobne i koszmarne historie analizuje ze stoickim spokojem. Innymi słowy Gilles McCabe wypada wiarygodnie, gdyż zachowuje się wiarygodnie. Ma swoje słabości i się ich nie wypiera, nie podąża ślepym trafem tylko wszystko analizuje, słucha każdego i zastawia pułapki szerząc plotki, które tłum może łatwo połknąć. Podobnie wypada jego podkomendny posterunkowy Jack O'leary, choć ta postać jest o wiele bardziej bezpośrednia. Od razu widać rozdźwięk społeczny pomiędzy posterunkowym a inspektorem, choćby w samej formie dobierania przez nich słów czy formułowania wypowiedzi. Mimo to nie ma między nimi tarć, jest wręcz przeciwnie. O'leary ma na swe usługi lokalną siatkę żebraków, którzy ściągają dla niego informacje z całego miasta, też nie stroni od kieliszka, ale wydaje się mieć silniejszą głowę oraz zawsze mówi to co myśli. Działa równie szybko, ale McCabe potrafi nad nim panować, dzięki czemu nie popełniają błędów, których nie dałoby się przekuć na korzyść. Zwieńczeniem całej fabuły jest zakończenie oraz, w pewnym sensie, postać samego mordercy. Jego pobudki nie są zdradzone w tym tomie, jednak na końcu czytelnik pozostaje z kilkoma naprawdę trudnymi łamigłówkami do rozwiązania i choć część odpowiedzi wydaje się oczywista to trudno jest to udowodnić. Taki zabieg pobudza ciekawość i chce się wiedzieć kim naprawdę jest zabójca. Komiks zawiera ciekawą kreskę, która jednak miejscami jest trochę chaotyczna. W całokształcie tworzy świetny klimat rasowego kryminału końca XIX wieku. Postacie są jakby skąpane we mgle, dymie i mroku ulic oraz przybytków East Endu, co tylko pogłębia szaro-biała kolorystyka. Miejscami znajdziemy też czerwień, świetnie potęgującą napięcie danej sytuacji. Z drugiej strony najlepiej wypadła okładka i gdyby cały album był utrzymany właśnie w takiej stylistyce, pozbawiony co niektórych "chaotycznie" narysowanych ołówkiem klatek to zapewne przykuwałby większą uwagę. Choć tutaj dużo zależy od samego gustu czytelnika. Jak na kolejną opowieść o Rozpruwaczu, która jest pracą dyplomową autorów, jestem naprawdę, mile zaskoczony. Mimo wielu standardowych zagrywek, mamy ciekawe zakończenie, zapadające w pamięć główne postacie, a wszystko to podane w przykuwającej oko kresce. Niby to samo, niby powtórka, a jednak czyta się to naprawdę przyjemnie. Chciałbym widzieć na rynku więcej takich "odgrzewanych kotletów", bo nowa przyprawa potrafi czynić cuda.

Andreas zrobi wszystko, żebyś z założenia prostą historię o seryjnym mordercy odbierał jako skomplikowaną, tajemniczą i pełną luk fabularnych jak u Davida Lyncha. To czasem może zniechęcać, wymuszać aż nadto uważną lekturę, czy po prostu drażnić, ale mi udaje się czerpać z tego satysfakcję. Rysunkowo jak zawsze, czyli świetnie, choć mniej zabawy kadrami niż się spodziewałem.

Opowieść o tkaczu dywanów Mandelmanie. O jego wędrówce na targ. O trosce o ciężarną żonę, która tym razem została sama w domu. O nadziejach i ambicjach. O planach na przyszłość i dążeniu do doskonałości. Oraz o tym, jak te wszystkie piękne ideały zderzają się z rzeczywistością. Brutalną. A może tylko zwyczajną. Historia o tym, że ludzi, którzy potrafią docenić piękno jest niewielu. Smutna, przejmująca opowieść, pozostawiająca jednak w czytelniku odrobinę nadziei. Kreska charakterystyczna, dobrze wpasowująca się w moje poczucie estetyki. Można przeczytać, lecz specjalnie was namawiać na lekturę nie będę. 

Z początku podchodziłem sceptycznie, jednak Battling Boy naprawdę wciąga. Niby prosta i sztampowa historia, ale na tym polega właśnie jej urok, że w swojej przewidywalności jest nieprzewidywalna. Niesamowita warstwa graficzna, dynamiczny, szczegółowy rysunek, momentami przypominał mi Hugo Pratta. Kolory świetne. Jestem pozytywnie zaskoczony i chciałbym przeczytać coś więcej Paula Pope'a.

Prawdę napisał jeden z tutejszych czytelników - trochę Paulo Coelho tutaj jest. A że autorzy są Brazylijczykami, to, jak to mówi Max Kolonko, się do siebie dodaje. Naczytały się chłopaki mistrza kiczowatych prawd wszelakich i to ich albumowi nie pomogło. Ten trop prowadzi do Coelho jak nitka do kłębka babcinej włóczki. Naprawdę wybitny komiks nie mówi nam wprost jakie życie jest i jak (według autora) powinniśmy postępować. Arcydzieło to pokazuje, a wnioski mamy wyciągać sami. A ten komiks na szczęście pokazuje nam wszystko bardzo ładnie na planszach i byłoby ok, ale jeszcze miejscami straszliwie męczy bułę narrator w ramkach. Niepotrzebnie. Znakomity jest pomysł z pokazywaniem śmierci głównego bohatera w każdym rozdziale (i w różnym wieku). I tak, już po pierwszym rozdziale łapiemy o co chodzi, czyli że wszystko się może zdarzyć, nie znamy dnia ani godziny i potem już tylko czekamy jak tym razem zakończy życie nasz bohater. Jest to naprawdę świetny zabieg, bo np. ginie w wieku 21 lat, a w następnym rozdziale ma 32 i widać jak potoczyłoby się jego życie, gdyby nie przypadkowa śmierć 11 lat wcześniej. I tak rozdział po rozdziale. Od strony komiksowej roboty jest to majstersztyk. Kompozycja plansz, mimika, cieniowanie, ruch i te sprawy na bardzo profesjonalnym poziomie. Przeczytałem praktycznie na jednym posiedzeniu, a album zawiera aż 10 amerykańskich zeszytów, czyli 250 stron. Jakby trochę zmniejszyć ilość niepotrzebnych paulocoelhonizmów, czyli mówiąc kolokwialnie, wywalić 30% wrzutek narratora, to Daytripper byłby znacznie lepszy. Plus za fajny pomysł, że główny bohater zarabia na życie pisaniem nekrologów do gazety i pod koniec każdego rozdziału, kiedy ziomek ginie, takie właśnie nekrologi pojawiają się na jego temat.

Wygląda jakby Joe Matt, Seth i Chester Brown założyli się kto stworzy najbardziej ekshibicjonistyczny komiks. Seth ze swoim egoizmem i zafiksowaniem na punkcie nieznanych rysowników jest jednak przy pozostałej dwójce łagodnym barankiem. Zarówno Brown, który opisywał doświadczenia z prostytutkami, jak i Matt, relacjonujący uzależnienie od masturbacji i pornografii to wyższa szkoła łamania tematów tabu, szczególnie, że mówią o swoich doświadczeniach. Zresztą autor "Spustu" nie tylko o pornografii opowiada, ale też o własnym skąpstwie, lenistwie i nieprzystosowaniu do życia. Można oczywiście brać to dosłownie, a można za klucz interpretacyjny przyjąć jedną z kwestii, która pada na kartach "Pamiętnika", gdzie autor wyznaje, że trochę podkoloryzował treść poprzedniego komiksu autobiograficznego, żeby zrobić lepsze wrażenie na czytelnikach. Szczerze mówiąc podoba mi się założenie, że również tutaj jest to świadome przegięcie, ale przede wszystkim muszę przyznać, że mimo pozornie odrzucającej tematyki, "Spust" jest dziełem inteligentnym i zmuszającym do myślenia

Nie ma sensu traktować tego zbyt poważnie. To czysta improwizacja, żonglowanie obrazami i dialogami, by posunąć fabułę do przodu. Pastisz komiksu superbohaterskiego. Moebius ma fajne poczucie humoru, żarty dobrze mu wychodzą, szczególnie w pierwszej połowie. W drugiej nagromadzenie wątków z kapelusza oraz zmiany akcji powodują lekki bigos. Kiedyś taka lekkość, zabawa z czytelnikiem pewnie robiła wielkie wrażenie. Dzisiaj – to po prostu bardzo sprawnie zrobiona historyjka, ale jest wiele lepszych. Świetnie, że jest tu bardzo mało przemocy, słownej i fizycznej. Oraz sztucznie podkręcanych emocji. Wizualnie - bardzo dobre. Zgrabne, pomysłowe, z rozmachem. Dwa słowa o wydaniu – okładka (skąd oni wzięli te gwiazdy i kolory?), skład wstępniaka, typografia – są zupełnie bez wyczucia.

Mam mieszane uczucia. Klasyczna dziecięca opowieść podana w formie "dla dorosłych" - przy czym ta "dorosłość" nie objawia się tutaj jakąś zwiększoną głębią przekazu, ale epatowaniem nagością i elementami często mocno niesmacznej seksualności (chociaż nie w rozumieniu XIX-wiecznej rzeczywistości rzecz jasna), a także surowością świata, wydarzeń oraz elementami motywacji postaci rodem z "Władcy much", plus co za tym idzie, lub po prostu przy okazji (uwaga na krokodyle!!) sporą dawką dosłownej brutalności, krwi, śmierci. Całość okraszona specyficznymi (na modłę znakomitej serii o "Ptaku czasu"), ale technicznie bardzo dobrymi rysunkami, stylistyka i kolory zawsze pasujące do miejsca i czasu akcji (żywe w świecie Nibylandii, ponure w świecie prawdziwym), robi to robotę i pasuje do przyjętej konwencji, dla fanów tej kreski zdecydowanie +1 do oceny, chociaż jeśli komuś się ta specyficzna "brzydota" nie widzi, to w powiązaniu z powyższymi uwagami sugeruję się zastanowić nad siadaniem do tej lektury. Mam mieszane uczucia. Raczej już nigdy w życiu tego nie przeczytam, ale uważam, że warto było poznać i tę wersję tej klasycznej opowieści.

RECENZJA ZBIORCZA 4-ech tomów Moi Drodzy ➡️Pamiętacie jeszcze moją niedawną recenzję "Godziny zemsty" Richarda Starka? Tak, tak, to ta, w której piałem z zachwytu zarówno nad książką, jak i filmem. Niesamowity kryminał noir, z pełnokrwistym bohaterem, którego trudno nazwać do końca pozytywnym. Nic dziwnego zatem, że kiedy do moich uszu dotarły pogłoski o komiksie na motywach książek Starka od razu wiedziałem, że muszę je mieć 😁 No i mam 😀 ➡️Przepięknie wydane 4 tomy, twarda oprawa, obwoluta, typowo komiksowe, mocno oldschoolowe grafiki, wydanie dosłownie petarda! Wydawnictwo #taurusmedia zrobiło to perfekcyjnie. I o ile tomy 2,3,4 są do kupienia na rynku pierwotnym, tak tom 1 Łowca, opowiadający historię, którą recenzowałem - jest praktycznie nie do zdobycia (także używany). W tym miejscu chciałbym bardzo podziękować @katooola , która ten tom "nie do zdobycia" wyszperała gdzieś w odmętach internetu i dzięki temu mam komplet 🤗 Dzięki Kasiu, jesteś wielka! ➡️Te komiksy są bardzo specyficzne. Kreska jest nietypowa, prosta, struktura przypomina bardziej opowieść graficzną niż komiks, momentami mamy całe (albo prawie) stronice tekstu, każdy tom jest narysowany w innym kolorze (czy to żółty, czy niebieski czy zielonkawy) - czyli praktycznie są jednobarwne. ➡️Klimat noir po prostu powala. Bohaterowie zdradzają, zabijają, uprawiają seks, policja jest sprzedajna, mafia czy też Organizacja (albo Brygada) - trzęsie całym podziemiem. Parker rabuje kogo może, morduje bez skrupułów, jeśli to konieczne. Jest chodzącym mrokiem i chodzącą zemstą. Kobiety fatalne towarzyszą mu w jego drodze przez piekło wielkiego miasta. Nie oczekujcie tu szlachetności, dobroci czy uczciwości. Wszystko jest brudne, rozmyte w mroku, brutalne nad wyraz (jak to napisali w NYT - "cudownie brutalne") i bardzo prawdziwe. ➡️Dodam tylko, że mój ukochany Brubaker powiedział, że "Parker to najbardziej ikoniczna postać spośród wszystkich przestępców, jakich kiedykolwiek stworzono w całej historii literatury kryminalnej." I myślę, że jest bardzo bliski prawdy. Sam rysownik i autor tej komiksowej adaptacji Cooke jest laureatem bardzo wielu prestiżowych nagród (w tym pięć właśnie za tę serię). ➡️Jeśli moja poprzednia recenzja (Godzina zemsty) przypadła Wam do gustu, jeżeli kochacie czarne kryminały i oldschoolowe komiksy, jeśli chcecie pogrążyć się bez reszty w mrocznym świecie przestępców, włamywaczy, mafii i sprzedajnych kobiet - będziecie zachwyceni. Ode mnie ta seria dostaje ocenę 9/10, K-UZJ (Komiksowy Uncelkowy Znak Jakości) i wielka, wielka szkoda, że nie ma tego więcej.

W świecie kazań i zasad, przychodzi czas na sen. Nie dla człowieka, lecz ustroju, ogółu i znanej nam logiki. Właśnie na miejsce tej ostatniej, Jodorowsky wprowadza "Oczy Kota", których krzykliwość wspaniale przenosi na komiksowe karty - Moebius. Jeżeli wspomniany narząd, należący do jednego z liczniejszych drapieżników, ma stanowić symbol, to tragedia niewinnego życia, będzie w tym momencie katalizatorem prawdy. Nie należy po tym komiksie oczekiwać fajerwerków, gwałtowności rodem z filmów akcji oraz morałów "na siłę". To co otrzymujemy, to prosta historia, wyrażona w sposób minimalistyczny i oddająca więcej emocji, a niżeli największe trylogie wszech czasów.

Konwencja historii detyktywistycznych jest tylko przykrywką dla mocno odjechanej fabuły (aptekarz, który zmieniał literaturę w napój, przywracanie postaci kultury zza grobu itp.). Abstrakcja, intertekstualność i poczucie humoru. Minusem jest z pewnością spora liczba niedopowiedzeń, szkoda też, że całość ma tylko dwie części i szans na kontynuację nie widać - był potencjał na stworzenie naprawdę kultowej serii. Francuzi docenili, a to o czymś świadczy.

Graficznie to majstersztyk. Każda karta wypełniona jest pzepięknymi kolorami, każda postać dopracowana jest w najdrobniejszym detalu. Niestety fabuła, szczególnie pod koniec strasznie mnie męczyła. Chwilami ciężko mi się czytało i łapałam się na tym że przeskakuje kolejne opisy wojska czy samych bitew.

Sceny ż życia kochającej się rodziny. Bardzo wzruszająca, poetycka opowieść o pięknie życia w jego najważniejszych aspektach: miłości, narodzinach i śmierci. Fenomenalnie namalowane akwarelą. Świetna praca kolorem. Cudownie uchwycone ludzkie gesty. Jeżeli nie szukacie akcji i lubicie się wczuć w emocje innych ludzi – bardzo polecam.

Ott buduje swoje historie bez słów, tylko za pomocą obrazów wykonanych metodą wydrapywania na czarnym tle. Jego "Nowożeńcy" to mroczna, zaskakująca opowieść, w której nawet światło ma gęstość, a intensywność emocji przeżywanych przez postaci dorównuje "Krzykowi" Muncha.

Króciutkie obrazkowe historyjki bez słów (jeszcze krótsze niż "Las", "Nowożeńcy" i "Numer..."). Ott w absolutnie genialny sposób przedstawia ludzkie emocje, gesty, twarze. Atmosfera jest gęsta i mroczna, ale jest w tym wszystkim jakaś ironia, zabawa grozą. Świetne.

Krótka, klimatyczna historia obrazkowa. Bardzo kojarzyła mi się z grą Fran Bow, ze względu na styl kreski jak i to, że główną bohaterką jest dziewczynka podróżująca z czarnym kotem przez mroczny i tajemniczy świat. Historia jest spójna i krótka - jak to bajka na dobranoc. Jednak dorosły czytelnik poczuje pewnien niedosyt. Na podstawie tej książki powstałaby świetna gra wideo.

Prawie tak dobry jak Blueberry. Opowieść pełna fajnych pomysłów (np. forteli Indian na pustyni) i zwrotów akcji. Zawiera nawiązania do horrorów. Jest postać w masce grająca na kościelnych organach, jego żona femme fatale i syn dziwadło, który lubi się znęcać nad ludźmi. A mieszkają w niby zamku Draculi, za który robi olbrzymi klasztor przerobiony na więzienie, który stoi na środku pustyni (bo to western). Są też trzy upiory pierścienia, czyli zamaskowani mnisi, którzy nic nie mówią i wyglądają jak szkielety. Zabawa gatunkami. Nigdy nie byłem fanem rysunków Boucq, ale w przypadku tego albumu zrobił na mnie niemałe wrażenie. Rewelacyjny, trzymający w napięciu komiks przygodowy, gdzie miejscówki ze śnieżnych górskich na pustynne zmieniają się jak w kalejdoskopie, a wszystkie lokacje są pięknie narysowane.