Pamiętam, jak ...

Piraci, bezpieczeństwo i ropa. Bliski Wschód i Amerykanie, zestawienie, o którym niemal codziennie słyszymy w mediach. O tym, jak to się zaczęło, opowiada komiks autorstwa Filiu i Davida B., który jest również jego rysownikiem. Utrzymany w czarno-białej, realistycznej, często satyrycznej stylistyce, za pomocą kadrów i oszczędnych komentarzy stara się nam przybliżyć politykę Waszyngtonu i jej wpływ na losy regionu. Rozpoczęła ją wojna przeciw berberyjskim piratom, kiedy to po raz pierwszy Amerykanie wyprawili się za ocean, by bronić swoich statków. Komiks obfituje w bitwy morskie, pustynne walki, szpiegów, wielkie pieniądze, spiski i walkę o władzę. Moja pełna recenzja: https://cyfrowa.biblioteka.krakow.pl/dlibra/publication/8606/edition/7187/content

Opowieść o konflikcie między rwandyjskimi ludami Hutu i Tutsi widziana oczami Deogratiasa, młodego człowieka, który nie umiejąc poradzić sobie z ludobójstwem, poddał się szaleństwu. W opowieści przeplatają się dwa czasy akcji, ale są wyróżnione delikatną zmianą w grafice, więc czytelnik nie ma problemów z odnalezieniem się w której rzeczywistości się znajduje. Bohaterowie nie są jednoznaczni i to jest chyba największe zaskoczenie tej książki. Różne punkty widzenia zmieniają nam odbiór postaci. Bardzo doceniam scenariusz komiksu, jednak kreska rysownika nie spodobała mi się.

Dzienniki ukraińskie i Dzienniki rosyjskie to historia celowych morderstw milionów ludzi. W większości krajów na świecie prowadzi się zaciekłe poszukiwania każdego mordercy nawet jednej zamordowanej osoby. To jest nasza kultura, nasz standard myślenia, każde morderstwo powinno być rozwikłane, a morderca osądzony. Tutaj pokazane są bezkarne morderstwa milionów ludzi. Te komiksy, pomimo lekkiej obrazkowej formy, wcale nie mają lekkiego przekazu. Są wołaniem o prawdę. Igor Tuveri spędził na Ukrainie i w Rosji dwa lata zbierając wspomnienia osób pośrednio lub bezpośrednio dotkniętych reżimem, Hołodomorem, torturami, zsyłkami, porwaniami, terrorem. To wszystko pozostaje wciąż bezkarne, a kolejni przywódcy Rosji pogłębiają strach swojego narodu, a ataki na kraje sąsiadujące wciąż się powtarzają. Kiedy to się skończy?!?

Graficznie bardzo dobra rzecz - proste symetryczne i czarno-białe kadry świetnie się tutaj sprawdzają. Dodatkowo warto zaznaczyć, że wydanie jest bardzo zbliżone do typowej książki, więc nie mamy nawet wrażenia obcowania z komiksem sensu stricte. Tematyka jest bardzo kontrowersyjna, ale postaci są przedstawione z wyczuciem i szacunkiem. Moim zdaniem rozbudowane posłowie tłumaczące poszczególne kadry i "filozofię" autora było nieco przydługie i niepotrzebne.

Pierwszy tom to bardzo neutralny, nic nie zapowiadający komiks kończący się wielkim pytajnikiem. W drugiej części mamy już pełne szaleństwo, dzieje się niesłychanie dużo, rzeczywistość łączy się z innymi światami, wiele pomysłów totalnie od czapy, koniec bardzo nieoczywisty. Rysunek w klimacie Mignoli, bardzo na tak. Niepozorna i bardzo udana produkcja. Ocena całej serii.

Wcześniej mały oddział przemieszczał się przez jałowe tereny, pustkowia, porośnięte gdzieniegdzie lasem iglastym, legioniści musieli radzić sobie przede wszystkim z nudą i znużeniem ciągłego marszy. Tym razem pierwszym wrogiem okazują się kąsające owady, powietrze jest dusze i wilgotne, lasy bujne i kolorowe. Dominująca, głęboka zieleń nałożona na plansze przez Sandrę Desmazières robi bardzo dobre wrażenie. Nasi bohaterzy z uporem przedzierają się przez gąszcz. I w końcu udaje im się wyjść na polanę, intensywnie pachną kwiaty, szumi woda, można się wykąpać w orzeźwiających strugach wodospadu. W takiej scenerii, mimowolnie chciałoby się dodać: rajskiej, następuje rozluźnienie wśród żołnierzy, nawet dowódca ucina sobie drzemkę na naręczu polnych kwiatów. Jednakże wróg, który jest blisko, nawet bardzo blisko, ich obserwuje. Mobilizacja następuje sprawnie, już po chwili są w pełnej gotowości bojowej. Wysyłają zwiadowców, którzy wpadają w niecne sidła, zostają „zmuszeni” do wzięcia udziału w wyuzdanym rytuale. Więcej elementów akcji nie będę zdradzał. Dodam tylko, że jest ona wizualnie bardzo, bardzo atrakcyjna. Album cieszy oko, nie tylko dlatego, że ukazuje tytułowe kobiety bez odzienia. W dużym stopniu jest to zasługa kolorystki. Krwista czerwień tunik i płaszczy legionistów kontrastuje z sepiowaną zielenią i błękitem. Warto zwrócić uwagę na zmieniające się, wraz z marszem oddziału, dominujące barwy: od intensywnej, głębokiej zieleni w początkowych scenach, poprzez brązy, beże i szarozielone we wiosce kobiet, a skończywszy na intensywnym niebieskim, który miejscami wpada we fiolet. - - - cały tekst można przeczytać tu: http://dybuk.wordpress.com/2014/06/18/za-imperium-2-kobiety/

Bardziej doceniam niż lubię. Teoretycznie to komiks adresowany do młodszych odbiorców, ale obawiam się że be komentarza osoby dorosłej nie będą w stanie go w pełni zrozumieć. Historia jest ważna, ma swoje tempo i napięcie. Graficznie też jest ciekawie, bo pasuje do opisywanych czasów, a jednak nie sądzę że komiks ten utkwi mi w sposób szczególny w pamięci

Akcja komiksu rozgrywa się w stolicy. Warszawa pokazana jest na kilku kadrach, są to rozpoznawalne miejsca. Bohaterem jest Robert - pisarz, autor powieści kryminalnych. Na pierwszy plan wysuwają się jednak emocje. Nasz bohater ukazany jest w relacjach z ojcem policjantem, bratem kobieciarzem oraz żoną zapracowaną lekarką, z którą się raczej mijają. Wspominana jest też zdawkowo matka mężczyzn, która odeszła. Relacje pomiędzy mężczyznami są szorstkie. Choć starają się je podtrzymywać, bo rodzina jest najważniejsza. Punktem zwrotnym, nadającym szybszy bieg akcji - jest spotkanie Roberta z człowiekiem, który miał śledzić jego żonę. Potwierdza on (i zrobione przez niego fotografie) romans Izy... W Robercie buzują emocje, ale swoje działanie planuje dość chłodno, racjonalnie... Publikacja wydawnictwa Timof i cisi wspólnicy jest mroczna. Całość podana jest w czerni, to jedyny, dominujący tu kolor. Kadry wypełnione są szkicami, bo nie umiem lepiej określić tych obrazów. Są doprowadzonymi do perfekcji rysunkami osób, ich emocji malujących się na twarzy. Każde okienko niesie za sobą czytelny przekaz. Nic nie zostało pozostawione przypadkowi. I dobrze. Bardzo dobry komiks o relacjach, emocjach i zdradzie oraz konsekwencjach jakie może za sobą nieść.

Wygrzebałem za grosze w katowickiej Komiksiarni, wcześniej nie wiedząc nawet, że wydano u nas jeszcze coś tego autora oprócz "Dnia targowego" (do którego chyba muszę wrócić). Przeglądam sieć, mało dobrego pisało się o tym u nas, co trochę dziwi, bo ta miniaturka z pewnością zasługuje na uwagę. Historia żydowskiej drużyny baseballowej z bardzo sugestywnie przedstawioną problematyką rasizmu w Ameryce lat 20-tych i ciekawym odniesieniem do legendy o golemie. Szkoda, że przepadło, bo Sturm ma talent do budowania specyficznego klimatu i wzbudzania niepokoju.

Jeśli "Maczużnik" naprawdę chciał być "opowieścią o niszczącej sile więzów rodzinnych i sąsiedzkich, o opresyjnych normach kształtowanych przez małe społeczności oraz próbach ich przekraczania, które muszą prowadzić do szaleństwa." to zdecydowanie ta historia jest na to zbyt enigmatyczna, skrótowa i powierzchowna. Jestem pod wielkim wrażeniem grafiki, umiejętności oddania dusznego klimatu i napięcia między bohaterami tkwiącymi w PRLowskiej mentalności. Powiedziałbym nawet, że autorzy potrafią wywołać niepokój godny filmów Smarzowskiego. Gdyby tylko starczyło pary na coś dłuższego niż format pracy dyplomowej...

Wrzucam swoją recenzję komiksu, którą dawno temu napisałem dla Kzet. Nie wiem czy jest dobra, bo pisana dawno temu, ale nic w niej nie będę zmieniał. :) Nie wiem dlaczego tak jest, ale szukając porównań do właśnie przeczytanego komiksu, zazwyczaj przychodzi nam do głowy jakiś film. To chyba podobieństwo tych operujących obrazem mediów oraz fakt, że fani filmu i komiksu są zazwyczaj wzrokowcami, sprawia, że łatwo jest znaleźć w swojej głowie jakieś dzieło kinematografii, które ma punkty wspólne z konkretnym komiksem. W tym przypadku nie ma wyjątku od reguły. Czy pamiętacie znakomity film Billy`ego Wildera pt. „Bulwar zachodzącego słońca”? Większość z pewnością tak, to przecież klasyka filmu noir. Główna bohaterka, Norma Desmond, była kiedyś wielką gwiazdą kina niemego. Niestety nic nie trwa wiecznie – każde słońce musi kiedyś zajść. Aktorzy często nie radzą sobie z nagłym brakiem zainteresowania ich osobą oraz zastąpieniem przez młodszego i zdolniejszego artystę. Zarówno bohaterka wspomnianego filmu, jak i tytułowy samotny matador, Juan Belmonte, byli mistrzami w swoim fachu. Byli, ponieważ słońca ich karier są już za horyzontem. Pozostał tylko mrok reszty życia, bez młodości i, wydawałoby się, także bez nieustannego stawania na piedestale. Fikcyjna postać, jaką była Norma Desmond, nie poradziła sobie z końcem kariery. Za to prawdziwa osoba – twardziel Juan Belmonte, którego styl walki z bykami polegał na bardzo, ale to bardzo bliskim kontakcie z bykami – zapewne dałby radę. Niestety pewien lekarz zabronił mu picia wina, palenia cygar i wdawania się w liczne romanse z kobietami. Tego nasz bohater już nie mógł ścierpieć. Wsiadł na ulubionego konia, zabierając ze sobą wyborne cygara oraz dwie butelki najlepszego wina i udał się z dwiema kobietami na ostatnią seksualną przygodę. Potem okrążył swoją posiadłość na koniu i, podobnie jak jego wielki przyjaciel Ernest Hemingway, popełnił samobójstwo strzelając sobie w głowę. Ponoć stwierdził, że jeśli nie może żyć jak człowiek, chce przynajmniej umrzeć jak człowiek. Jay Wright – autor albumu, który zajął pierwsze miejsce na Ligatura Pithing 2011 – swym dziełem złożył hołd Belmonte`owi. Komiks „The Lonely Matador” opowiada o wydarzeniach, który mogłyby mieć miejsce, gdyby tytułowy bohater – mówiąc kolokwialnie – nie palnął sobie w łeb i spróbował żyć zgodnie z zaleceniami lekarza. Poznajemy tydzień z życia starszego człowieka, w którym to z pozoru nic się nie dzieje. Bo oto w poniedziałek komiksowy Belmonte przegląda zdjęcia, we wtorek robi zakupy, a w środę jest gościem siłowni. Cóż za prostota, po co w ogóle ten komiks?! – pomyślimy. Jednak jednocześnie nie można się oprzeć wrażeniu, że wszystkiemu, co robi bohater, towarzyszy swego rodzaju napięcie. Po pobieżnym i szybkim przeczytaniu tego dość krótkiego komiksu, wiele z tych rzeczy może nam umknąć. Oglądając zdjęcia, były matador wspomina lata świetności. Można zauważyć, że jest ubrany w swój stary strój do walki na arenie, a jego pies (przeuroczy!) ma przywiązane sznurkiem do głowy bycze rogi – czyli nadal żyje przeszłością. Jest to z jednej strony smutne, a z drugiej komiczne. Kiedy wychodzi do sklepu po ogromny zapas mięsa dla siebie i dla psa, w środkach komunikacji miejskiej widzimy plakaty z reklamą piwa, żywności, a także nakłaniający do rzucenia palenia. A to przecież niemal wszystko to, co Belmonte lubił w życiu robić i co zostało mu odebrane. Może tylko siedzieć na fotelu i śledzić wali z bykami w telewizji, co też ostatecznie czyni w czwartek. Niestety nawet to niedobrze na niego wpływa, ponieważ miewa potem nocne koszmary. Jednak jego największą bolączką jest billboard, który widzi z okna sypialni. A dokładniej pewien straszny dla niego napis, na który patrzy zaraz po przebudzeniu się i wieczorem, kładąc się spać. Wreszcie postanawia coś z tym zrobić… Komiks o samotnym matadorze jest smutny i melancholijny, ale jednocześnie jest też uroczy. Z zainteresowaniem śledzimy zwykłe, codzienne czynności, które przecież także sami wykonujemy. Rysunki Wrighta są fantastyczne, przez co ani przez chwilę się nie nudzimy. Komiks to edytorska perełka. Co prawda gruba oprawa i porządny papier to rzecz znana z innych wydanych w Polsce albumów, ale już stopień interaktywności tego komiksu jest rzeczą do tej pory u nas niespotykaną. Kiedy matador przegląda zdjęcia, my czynimy to razem z nim dzięki wmontowanej w album kieszonce z fotografiami w środku. Kiedy ma koszmary senne, jego śniąca postać przenika przez narysowane przez autora sny poprzez przeźroczystą kalkę. Plakat wiszący na ścianie sypialni Belmonte’a? Nie ma problemu, my także jesteśmy w jego posiadaniu. Za te wszystkie dogodności trzeba co prawda słono zapłacić, ale ostatnimi czasy Centrala – wydawca albumu – przecenia album w różnego rodzaju promocjach, więc z pewnością zapłacimy za „Samotnego Matadora” znacznie mniej niż wynosi cena okładkowa. A sama wartość albumu, który jest sztuką przez wielkie „S”, jest na pewno o wiele większa. Jest to rzecz godna reklamy w najpoważniejszych pismach o sztuce. Czytając komiks jest nam trochę żal tego starszego człowieka, którego motto życiowe w młodości zapewne brzmiało podobnie do motta Tony`ego Montany z (znowu film!) „Człowieka z blizną” – „The World is Yours”. Ale nie martwicie się. Wszystko kończy się dobrze. Tak, nieco zdradziłem zakończenie, ale to jest nieważne. Liczy się samo przeżycie tygodnia z Juan’em Belmontem – matadorem wszech czasów. http://kzet.pl/2012/08/the-lonely-matador.html

Zbiorek sześciu niemych nowelek komiksowych, które łączy motyw damsko-męskich gierek i podchodów. Niektóre z zebranych tu historyjek są skrajnie niepokojące, inne - zwyczajnie niesmaczne, wszystkie bez wyjątku za to - absurdalne, czasem naprawdę do granic możliwości. instagram.com/polishpopkulture

Książka przeleżała chwilę na półce zanim po nią sięgnęłam, chyba nie byłam gotowa na opowieść graficzną... Ale gdy sięgnęłam po nią drugi raz, nie wypuściłam z rąk dopóki nie skończyłam czytać (i oglądać artystycznych kadrów komiksu). Najpierw w części pierwszej spoglądałam na historię Sofie i Abou z perpsektywy ojca dziewczyny. W drugiej części, przeżywałam w retrospektywie wydarzenia sprzed lat razem z Sofie. Książka jest urocza a zarazem poważna w swej treści i przekazie. Oto studentka z Belgii poznaje uchodźcę politycznego z Togo i.... zakochuje się w nim, z wzajemnością. Perypetie młodych przeplatają się ze stereotypami, oczekiwaniami, przemianą, lękami, okrutnymi wspomnieniami, ale także z miłością, namiętnością, nadzieją, odważnymi decyzjami i pięknymi wspomnieniami... Dla mnie świetna pozycja, polecam ją wszystkim!

Czeski etnograf i podróżnik Alberto Vojtěch Frič oraz jego kompan Indianin Czerwiusz z plemienia Czamakoko są bohaterami wznowionej powieści graficznej "Dzicy" autorstwa Luci Lomovej z @centrala_books Ta oparta na faktach opowieść po raz pierwszy w Polsce ukazała się w 2012 roku. Młody, pełen zapału podróżnik na początku XX wieku przywozi z Paragwaju do Pragi Indianina, który podobnie jak reszta plemienia cierpi na nieznaną chorobę. Dzięki tej wspólnej podróży badacz chce odkryć przyczyny choroby i uratować dziesiątkowane przez chorobę plemię. Ponieważ lokalni medycy nie potrafią pomóc Czerwiuszowi, Frič zabiera go do Europy i tu zaczyna się miejscami gorzka, miejscami zabawna opowieść o przygodach Indianina w Europie. Zetknięcie z europejską cywilizacją, początkowy brak zrozumienia dla zasad, którymi kierują się Europejczycy prowadzi do wielu absurdalnych sytuacji. Z czasem jednak chłopak poznaje reguły gry, wkłada eleganckie koszule i próbuje zrozumieć otaczający go świat. Czerwiusz bierze też udział w wykładach wygłaszanych przez Friča, podczas których badacz próbuje uwrażliwić na problemy Indian i zwrócić uwagę na to, w jaki sposób są traktowani. Toczy walkę z wiatrakami, bo dla mieszkańców "cywilizowanego" Wiednia lub Pragi rdzenni mieszkańcy Ameryki nadal jawią się jako dzicy. Komiks Lomovej nie tylko przybliża te dwie barwne postaci, ale również uwrażliwia na spotkanie z Innym. "Dzicy" to opowieść o przyjaźni, dostosowywaniu się do otoczenia i obcości. Obcości podwójnej, bo początkowo jest to obcość kulturowa, zderzenie Czerwiusza z innym światem, później jest to obcość człowieka, który wraca do swojego świata, w którym nie potrafi się odnaleźć.  Komiks "Dzicy" zdobył dwie główne nagrody na praskim festiwalu Komiksfest.  📕Co ciekawe. Jedna z historii Czerwiusza zainspirowała Jaroslava Haška, autora „Przygód dobrego wojaka Szwejka”, do napisania opowiadania „Indianin i praska policja”. Autor przygód "Szwejka" także pojawia się na kartach komiksu. 

"Powiedz coś" to tytuł niezwykle prosty jeśli chodzi o zarys fabuły. Mamy związek na pozór idealny, ona zabiegana ekstrawertyk, on racjonalny, czasem zbyt ugodny introwertyk. Razem są już 5 lat. Jak można zerwać po takim czasie? Jaki musiał być powód? Tytuł jest przyjemnie opakowaną terapią bohatera który zaczyna rozumieć błędy które popełnij i znajduje zrozumienie w tym jak ważne jest wyrażanie własnych myśli, zwłaszcza gdy się z czymś nie zgadza. Mi bardzo się podobał. Jest lekki, niezobowiązujący, jednocześnie dotykający bliskich nam spraw.

Teoretycznie "Za Imperium", opowieść o oddziale legionistów wysłanych z misją podbijania nieznanych krain, to seria wpisująca się tematycznie w mainstreamowy nurt komiksu frankofońskiego. Jednak przeglądając przykładowe plansze od razu dostrzeżemy, że coś tu nie gra. Maniera graficzna, jaką posługuje się duet Merwan/Vivès sprawia wrażenie nieprzystającej do konwencji gatunkowych. Swobodny, niebanalny, momentami bardzo umowny rysunek (są tu pojedyncze kadry wyglądające jakby wyszły spod ręki Janka Kozy!) zdaje się wyrwany z autorskiej powieści graficznej. Styl ten nie został jednak użyty do opowiedzenia o osobistych problemach autora, historii bardzo dziwnej choroby czy tragedii emigranta. Na znakomicie zakomponowanych planszach przedstawione zostały pełne dynamiki sceny walk i codzienność rzymskich legionistów. Wszystko zostało pokryte spatynowanymi, bardzo oryginalnymi kolorami, za które odpowiada Sandra Desmazières. Nad odznaczającymi się czerwienią strojami legionistów rozpościera się niebo o przedziwnej barwie, które o zmierzchu rzuca na bohaterów zielonkawą poświatę. Zabiegi, jakim poddano plansze sprawiły, że wyglądają one na przybrudzone, wyblakłe, naznaczone czasem i rozmyte przez zacieki - jakby wystylizowano je na malunki, które można znaleźć na murach antycznych budowli. Do przeczytania całej recenzji zapraszam na Rękopis znaleziony w Arkham: http://rekopisznalezionywarkham.blogspot.com/2013/07/za-imperium-tom-1-honor-merwan-chabane.html

Jest to z pewnością jedna z najdziwniejszych powieści graficznych, jakie miałam okazje czytać w moim życiu, co nie zmienia faktu, że bardzo mnie zaciekawiła, dała do myślenia i też rzuciła mi pewne wyzwanie w postrzeganiu postaci samego Van Gogha, jak i sztuki w rozumieniu ogólnym. Nie podobało mi się wszystko, co było tam zawarte, bo były momenty bardzo specyficzne i też dziwne, jeśli mogę to tak ująć. Cała powieść jest jednak pięknie graficznie zrobiona i rzekłabym, że perfekcyjnie wprowadza w świat Van Gogha i jego twórczości, w kwestii oddania piękna tych dzieł i ich interpretacji oraz ich przedłożenia na nasz rzeczywisty świat. Fanom Van Gogha na pewno ta pozycja przypadnie do gustu.