Oto jest Londyn

Książka piękna i doskonała, na każdej stronie ilustracja idealnie współgra z przesłaniem. Prostota dobieranych słów przesycona jest głęboką myślą filozoficzną na temat życia w parze. To świetna pozycja na prezent zarówno dla nowożeńców, jak i dla pary, na której czas, problemy czy trudne przejścia odcisnęły swe piętno.

"Pszczoły" Piotra Sochy i Wojciecha Grajkowskiego to prawdziwe arcydzieło wśród książek popularnonaukowych dla dzieci i dorosłych. To niezwykle bogato ilustrowana i pełna fascynujących informacji publikacja, która przenosi czytelników w niezwykły świat pszczół. Piotr Socha, znany ze swoich szczegółowych i pełnych humoru ilustracji, stworzył wizualną ucztę dla oka. Każda strona książki to prawdziwe dzieło sztuki, pełne detali i ciekawostek, które zachęcają do uważnego oglądania i odkrywania tajemnic pszczelego świata. Wojciech Grajkowski, autor tekstu, w przystępny i zrozumiały sposób opisuje życie pszczół, ich zwyczaje, rolę w ekosystemie oraz znaczenie dla człowieka. Książka zawiera mnóstwo ciekawostek i faktów, które zaskoczą nawet dorosłych czytelników. "Pszczoły" to nie tylko encyklopedia wiedzy o tych fascynujących owadach, ale także opowieść o ich niezwykłej społeczności, hierarchii i współpracy. Książka uczy szacunku dla przyrody i pokazuje, jak ważne jest dbanie o środowisko naturalne.

Przyznam, że na początku wydała mi się bardzo smutna, wręcz dołująca. Historia Małgorzaty, która postanawia nie wychodzić z domu i spędzać sama święta. Tak, o. Po prostu postanawia. Urokliwa opowieść o lęku, o tym co się dzieje kiedy dajemy mu się zdominować. Trochę niedopowiedziana, zostawia miejsce na własne interpretacje zdarzeń.

Rewelacyjny zestaw wierszyków, z pewnością będzie jednym z naszych ulubionych. Piękne ilustracje i pełna humoru poezja to coś co lubią zarówno duzi jak i mali. Młodszą młodzież może skłonić do spojrzenia na własną rodzinę z innej perspektywy i zachęcić do poszukiwania swoich korzeni.

Uwielbiam taką grafikę w stylu lat pięćdziesiątych, trochę jak elementarze które kiedyś służyły do nauki czytania w przedszkolu. Z początku myślałem, że to pomysł współczesnego rysownika, ale okazuje się, że książka została wydana w 1959, a więc ponad sześćdziesiąt lat temu. Stworzył ją czeski rysownik i ilustrator oraz autor książek dla dzieci. Zapoczątkował serię książek o najpiękniejszych miastach świata (przynajmniej z ówczesnej perspektywy). Dzisiaj ilustracje wzbudzają zachwyty więc mogę sobie tylko wyobrazić jaką furorę mogła zrobić w czasie gdy była wydawana. Pokazuje Paryż ze swojej najlepszej strony, jest nie tylko Wieża Eiffla ale wszystko co kojarzyło się z bardzo kulturalnym miastem: kafejki i kawiarnie, przytulne skwery i uliczki, kolorowe ogrody, ale też super wystrojenie ludzie, koty i słynne paryskie piekarnie i cukiernie. Książka przesycona humorem, ale przede wszystkim prostotą i elegancją. W sam raz dla starszego mnie. Dzieci muszą się zachwycić niejako przy okazji.

Czytałam tę publikację kilka razy, robiłam na jej podstawie zajęcia, posiadam ją we własnym księgozbiorze. Mój syn ją uwielbia, gorzej z warzywami ;) I wiecie co? Nadal mnie zachwyca. Wszyscy myślą, że warzywa i owoce to zdrowie... ale to tak nudnie brzmi. Zastanawialiście się co w nich "siedzi"? Wiemy o witaminach, białkach, błonniku i innych poważnie brzmiących słowach. Ale czy potrafimy wyjaśnić, jak one działają na nasz organizm i co robią w jarzynach? Ta książka ułatwi Wam zadanie. Poznacie Biało Roślinne z ciut innej strony - to siłacz, który czasami lubi poleżeć na kanapie. Błonnik choć cienki i niepozorny, to pod wpływem wody nabiera masy. Spotkacie go w wannie. A witamina C to złota rączka, wszędzie jej pełno i wszystko naprawi. Sprawdźcie kogo można jeszcze spotkać w zdrowych warzywnych i owocowych mieszkankach. Książka zawiera wierszyk o witaminkach autorstwa Agnieszki Frączek. Autorka publikacja przedstawia nam na dwóch stronach bohaterów opowieści. A dalej mamy wielkie, kolorowe ilustracje przedstawiające najpopularniejsze owoce i warzywa. Każde z nich wypełnione jest szczegółami z życia witamin, pektyn i... Odbiorcą tej zdrowej książki są młodsze dzieci, ale myślę że starsze też coś znajdą dla siebie - bo jest tu sporo ważnych informacji. Wszystko jednak przedstawione jest w ciekawy, nietuzinkowy i zabawny sposób. Precz z nudnymi listami! Precz z tabelkami! Wejdźmy w świat koloru i obrazu, gdzie zaspokoimy swą ciekawość.

Nie co dzień nadaje się książce miano dzieła sztuki. Jednak w przypadku książki Marka Bieńczyka i Joanny Concejo pt. „Książę w cukierni” określenie to jest jak najbardziej na miejscu. Nietypowa forma, ciekawy tekst i interesujące ilustracje sprawiły, że książka ta jest edytorskim majstersztykiem. „Książę w cukierni” to druga, po „Nussi i coś więcej”, książka Marka Bieńczyka skierowana do dzieci. Tym razem tekstowi zdobywcy nagrody Nike towarzyszą ilustrację Joanny Concejo. Za pracę nad tą książką ilustratorka otrzymała główną nagrodę polskiej sekcji IBBY w kategorii grafika, a „Książę w cukierni” został uhonorowany tytułem Najlepszej książki roku 2013. Nie powinno to nikogo dziwić, gdyż trudno przejść obojętnie i nie zachwycić się szatą graficzną i nietypowym formatem tej książki. Forma Pierwszą rzeczą, która zwraca uwagę, jest format. Książka ma kształt prostokąta o proporcjach 3:1: jest wysoka i jednocześnie wąska. Na tym nie koniec niespodzianek. W środku bowiem znajduje się ponad sześciometrowa harmonijka. Sprawia to, że „Księcia w cukierni” możemy czytać na dwa sposoby: w sposób „standardowy”, czyli kartkując podwójne strony albo rozkładając harmonijkę i oglądając jako całość. Początkowo taka forma budziła moje obawy. Bałam się, że w czasie rozkładania i składania książki, mogę ją w jakiś sposób zniszczyć. Jednak do wydania „Księcia w cukierni” użyto bardzo dobrej jakości, grubego papieru, dzięki czemu, każdy sposób czytania jest wygodny i komfortowy, a czytelnicy nie muszą się martwić, że rozkładając książkę, przez przypadek przedrą którąś stronę. Moją uwagę przykuło również to, że zarówno tekst, jak i ilustracje, znajdują się tylko po jednej stronie, druga natomiast jest pusta, jeśli nie liczyć rozsianych w nieregularnych odstępach czterolistnych koniczynek. Można tę przestrzeń pozostawić taką, jaka jest, ale równie dobrze możemy stworzyć tam coś swojego: na nowo zilustrować tekst Bieńczyka albo opatrzyć komentarzem ilustracje Concejo. Albo po prostu, tak jak ja, zapisać tam myśli, które towarzyszyły mi podczas czytania tej książki. Dzięki tym zapiskom całość przy kolejnym czytaniu zyskuje całkiem nowe, czasem zaskakujące znaczenia. Kłopoty Księcia Tekst Marka Bieńczyka to filozoficzna opowiastka o szczęściu, jego nieuchwytności i konsekwencjach. Ma on formę dialogu, w którym refleksje Dużego Księcia zostają skonfrontowana z myślami jego towarzyszki Kaktusicy. Zdaniem Dużego Księcia ze szczęściem są same kłopoty, a największy jest taki, że już było. Zauważamy je dopiero, gdy przeminie i nie myślimy o nim, gdy jest. Czy zatem kiedykolwiek jesteśmy naprawdę szczęśliwi? I jaką cenę musimy za to szczęście zapłacić? Między innymi z takimi wątpliwościami zmaga się Duży Książę w czasie wizyty w cukierni. Książę dzieli się swoimi przemyśleniami z Kaktusicą. Okazuje się jednak, że jego towarzyszka ma na temat szczęścia całkiem inne zdanie i woli skupić się na wyborze ciastka niż na filozoficznych rozmyślaniach o szczęściu. Wskazuje przy tym wyraźnie, że łatwiej osiągnąć szczęście bez ciągłego zastanawiania się, czy już się je osiągnęło. Wesołe psy i zamyślony niedźwiedź Ilustracje Joanny Concejo zdecydowanie zasługują na uwagę. Z jednej strony subtelne, z drugiej, niedające się zignorować, dodające nowych znaczeń tekstowi Bieńczyka. Artystka nie tylko w sposób graficzny przedstawiła to, co zostało zawarte w tekście, lecz także poszerzyła pole skojarzeń, do których czytelnik jest odsyłany. Jej prace nie są jedynie dodatkiem do tekstu, są drugą stroną tej opowieści, głosem, przedstawiającym nieco inną refleksję na temat szczęścia. Na ilustracjach dzieje się naprawdę wiele. Możemy na nich zobaczyć zamyślonego niedźwiedzia, rozbrykane psy, jazdę na rowerze czy zabawę pacynkami. Oczywiście nie zabrakło także Dużego Księcia i Kaktusicy. Duży Książę ma twarz dorosłego mężczyzny, jednak jego ciało i papierowa czapeczka w kształcie łódeczki, którą nosi, sprawia, że bardziej kojarzył mi się z dzieckiem. Z kolei Kaktusica wygląda bardzo figlarnie, zalotnie zerkając na księcia i delikatnie przygryzając jego duży palec u nogi. Kolejne obrazy idealnie się ze sobą łączą: na jednej stronie widzimy psy przygotowujące faworki, a na następnej ciasto zmienia się w szal Dużego Księcia. Mistrzowskie połączenie poszczególnych scen sprawia, że możemy tutaj mówić o jednym wielkim dziele sztuki, jednym obrazie, który ukazuje się nam po rozłożeniu książki. Sama nie wiem, czy ilustracje pani Joanny zachwyciły mnie bardziej w formie pojedynczych obrazków czy jako całość. Za każdym razem, gdy otwieram „Księcia w cukierni” odkrywam coś nowego, widzę jakąś małą grafikę, która wcześniej mi umknęła i na nowo zachwycam się całością. Czy i komu polecam? Wiele osób może mieć wątpliwości, czy powiastka filozoficzna o szczęściu będzie się dobrze komponować z pełnymi humoru ilustracjami. Jednak według mnie tekst Marka Bieńczyka i grafiki Joanny Concejo idealnie się dopełniają. Jednocześnie ze sobą współgrają i prowadzą dialog, pokazując dwie strony szczęścia: tę filozoficzną, wzniosłą i tę całkiem przyziemną. Bo jak inaczej można nazwać połączenie stwierdzenia, że ze szczęściem są same kłopoty z utożsamianiem tego stanu z jedzeniem pączka? Wydawca nie określił do jakiej grupy wiekowej „Książę w cukierni” jest skierowany, jednak zauważyłam, że wiele osób traktuje go jak książkę dla dzieci. W czasie lektury, zaczęłam się zastanawiać, czy na pewno jest to pozycja dla najmłodszych i czy tylko dla nich? Pewnie najłatwiej tak ją zaklasyfikować ze względu na liczne ilustracje, jednak sposób, w jaki została wykonana i myśl, którą przekazuje, sprawia, że jak najbardziej polecam ją również starszym czytelnikom. W każdym wieku warto pomyśleć, czym jest szczęście i uświadomić sobie, że wbrew pozorom doświadczamy go całkiem często. Uważam, że to niesamowite połączenie tekstu i ilustracji, racjonalizmu i surrealizmu, filozoficznych przemyśleń i bardzo przyziemnej miłości do ciastek jest czymś, na co zdecydowanie warto zwrócić uwagę.

Pożyczona całkiem niedawno, w mojej ocenie bardzo ciekawy sposób uchwycenia różnych, krótkich historii . Każdy wierszyk reprezentuje inną pomieszczenie w dużym domu. Niestety książka nie przypadła do gustu mojemu 3 latkowi, być może musi do niej jeszcze trochę podrosnąć

Wydawnictwo Dwie Siostry zaprezentowało bardzo ciekawą serię książek dla młodych czytelników. I to takich, którzy chcą się czegoś dowiedzieć o świecie. Nazywa się „Świat dla dociekliwych”. Tym razem poczytałam o Włoszech. I niby wszystko wiem, bo to przecież państwo europejskie, odwiedzane przeze mnie wielokrotnie, a i tak autorce udało się mnie zaskoczyć. I nauczyć. A co dopiero mojego młodego słuchacza. Czyta się z wielką przyjemnością, rozdziały są niedługie, a informacje podane w przystępny sposób. Ilustracje nie do końca przypadły mi do gustu, lecz muszę przyznać, że świetnie uzupełniają tekst. Zwłaszcza w rozdziale o vespie, ape i topolino. Zastanawiacie się co mam na myśli? Nie wiecie? To czym prędzej zajrzyjcie do lektury. Naprawdę warto!

Jeszcze nigdy w życiu nie byłam tak zawiedziona otwierając książkę. Ale po kolei. Zalety mogłabym długo wymieniać: mądra treść, piękne ilustracje, połączenie informacji z wielu dziedzin. A co najważniejsze - dzieci dzieci nie mogą się oderwać od map. Ale nie mogę zrozumieć, czemu autorzy zdecydowali się na podzielenie zawartości wg państw. W ten sposób małe kraje są dokładnie przedstawione, a duże - tylko pobieżnie. Niestety nie mogę oprzeć się wrażeniu, że taki podział miał na celu możliwość dodrukowywania w nieskończoność kolejnych części tej publikacji. Liczyłam na podróż po lądach, morzach i kulturach świata, a tu mamy raczej podróż po krajach.

Świetna książeczka! Niby prosta, bo zawiera jedynie obrazki i nazwy zawodów, a jednak daje duże pole do popisu rodzicom. Wszystko zależy od interpretacji ;) My bawiliśmy się świetnie i było sporo śmiechu podczas "lektury". Duży plus za niestandardowy podział zawodów według płci :)

Świetna, inspirująca pigułka wiedzy dla najmłodszych, ale nie tylko. Książka w przystępny sposób opowiada o Hiszpanii, jej miastach, kulturze, świętach, zwyczajach i potrawach. Całość została podzielona na rozdzieły poświęcone konkretnym regionom, nie brakuje tu też ilustracji i mapek. Autorka opowiada czytelnikom także o takich postaciach jak Dali, Gaudi, ale też Carmen czy Don Kichot. Cieniutkie kompendium wiedzy, które sprawdzi się dla dzieci, ale też dla dorosłych jako inspiracja do dalszej lektury.

Nieczęsto piszę opinie ale tutaj czuję, że muszę bo zaskakują mnie opinie czytelników sugerujące brak morału/przesłania. Drodzy rodzice, to jest bardzo ważna i wartościowa książka dla maluchów idealna jako zaczyn do wspólnych rozmów o wartościach. Uwaga spoiler. Mały Maks broi i wyprowadza mamę z równowagi (kto ma dzieci ten wie). Mama odsyła Maksa do jego pokoju bez kolacji. Tam rozzłoszczony chłopiec ucieka w świat fantazji, w których oddala się do odległej, fantastycznej krainy dzikich, strasznych stworów, które poskramia i zostaje ich królem. Słowem, wszystko jest tak jak on chce. Stwory słuchają wszystkich rozkazów swego króla, który zarządza dzikie harce, psoty i zabawy bez limitu do czasu... aż uświadamia sobie, że jest samotny a "władza i bezgraniczna autonomia" nie uczyniły go szczęśliwym. Maks zapragnął wrócić do domu pomimo zachęt dzikich stworów by zostać i psocić dalej. Gdy wrócił, na jego stoliku czekała już pachnąca i "jeszcze ciepła kolacja". Trochę o granicach, trochę o miłości i wzajemności, sporo o przezwyciężaniu dziecięcej "pasji" i tym, że miłość matki "zaczeka na stoliku". Jeden z moich ulubionych picturebookow dla dzieci. Piękne, stonowane ilustracje. 10/10.

Jestem maniakiem dotykania i głaskania okładek. A ta mnie wyjątkowo kusiła. Wygląda jak wyhaftowana. I przywołała wspomnienia z dzieciństwa - jak Niania (kumpela mojej Babci) wsypywała mi do kieszonki fartuszka cukierki, na ścianie w jej kuchni wisiała makatka... Beztroska, bezpieczeństwo i zabawa. Do tego zaprasza nas też Autorka książki. Schemat zagadki jest prosty - pada pytanie Co Jaś ma dziś w kieszonce? Widzimy kieszonkę, z której coś wystaje, dwa podobne kształty. Materiał ukrywa resztę. Na kolejnej stronie Iwona Chmielewska ujawnia tajemnice i... zadaje kolejne pytanie. Czy kolejne dziecko ma coś podobnego w kieszonce? Jak myślicie? Musicie się postarać i uruchomić wyobraźnię. W dziecięcych fartuszkach można ukryć cały świat. Każda kolejna zagadka jest trudniejsza. Dłużej zastanawiamy się nad przedmiotem (przedmiotami) schowanymi pod materiałem. Pięknie graficznie opracowana książka. Okładka majstersztyk. A dalej... tylko lepiej. Każda kieszonka jest unikatowa, wykonana z innego materiał, o innym kształcie. Indywidualna i niepowtarzalna jak każde dziecko i jego skarby ukryte w kieszonce. Odwołanie do dzieciństwa (dla nas dorosłych) i wielka niepohamowana zabawa z wyobraźnią.

Książka średnio mi się podobała. Może dlatego, że na dole każdej strony były małe okienka komiksów, a ja komiksów nie lubię? Podobało mi się jednak nawiązanie do bitwy argumentów z rodzicami. Mi także czasem zdarza się to robić. Poza tym podobała mi się okładka.

12/2025 Do przeczytania tej książki w całości, w życiu naszego dziecka trzeba znaleźć odpowiedni moment. Na pewno nie jest to książka, którą można ot tak czytać przed snem. Jak sam tytuł wskazuje, są to bajki terapeutyczne, które nie są na wskroś lukrowe, tęczowe i słodkie. Często są smutne, ukazują problemy z jakimi mogą spotykać się dzieci, zagrożenia na jakie są narażone w świecie realnym i wirtualnym. Te bajki mają uczyć, być przykładem tego jak nie postępować w danej sytuacji, albo właśnie jak postępować aby wykaraskać się z problemów. Ta książka to pomoc dla rodziców i dla dzieci. Każdy rozdział mówi o innym problemie. Każdy jest zaopatrzony w krótki wstęp, sugerujący kiedy można przeczytać dziecku daną opowieść, są pomocnicze pytania jakie można zadać dziecku, aby lepiej zrozumiało sens powieści, a na koniec jest też komentarz terapeutyczny, który moim zdaniem jest dobrym przypomnieniem dla dorosłych, jak działa psychika małego dziecka, (i że na pewno działa inaczej niż osób dorosłych), w odniesieniu do konkretnej sytuacji przedstawionej w konkretnym rozdziale. U nas głównym założeniem lektury tej książki był rozdział o braku wiary w siebie u dziecka, ale córce tak się spodobało, że przeczytaliśmy całą książkę. Niektóre tematy były ciężkie, nowe dla mojego dziecka, ale wykorzystałam to jako okazję do pokazania jej z jakimi problemami mogą mierzyć się inne dzieci. Myślę, że ta książka to naprawdę dobra sprawa, ale moim zdaniem - jeżeli dziecko umie już samo czytać -to jednak powinna być czytana w obecności kogoś dorosłego, kto będzie mógł obserwować reakcję dziecka i na bieżąco tłumaczyć różne zawiłości.

Po książkę duetu Modiano i Sempe, zaliczaną do literatury dziecięcej, sięgnęłam z uwagi na tytuł: "Katarzyna". Jest dość niepozorna, ale urzekły mnie cudowne ilustracje człowieka, który swoją kreską powołał do literackiego życia postać Mikołajka. Katarzyna mieszka w Nowym Jorku, gdzie prowadzi szkołę tańca. Wspomina czasy, kiedy jako mała dziewczynka mieszkała z ojcem w Paryżu i tęskniła za mamą Amerykanką. Nosiła okulary, chodziła na lekcje baletu i... marzyła. Ojciec Kasi zajmuje się transportem i wciąż próbuje się wybić. Życiowy nieudacznik ciągle czeka na swoją wielką szansę, natomiast dla Kasi jest czułym ojcem, który musi zastąpić dziewczynce również matkę i pokazać jej świat. Krótka opowiastka skupia się na wadze wspomnień. Katarzyna z odrobiną nostalgii wraca myślami do czasu, w którym mogła po prostu zdjąć okulary i zatopić się w marzeniach. Cztery punkty na sześć, bo ogólnie jest to historia trochę depresyjna, nie jestem przekonana czy odpowiednia dla młodszych czytelników. Chociaż możliwe, że w zależności od wieku, każdy odbierze tę opowieść na innym poziomie zrozumienia.

Książka wydaje się być idealnie skrojona jako prezent dla dziecka. Posiada wiele ciekawych informacji podanych w bardzo skondensowanej, przyjaznej, zabawowej wręcz formie. Jeśli ktoś zaczyna interesować się Japonią a nie wie o niej zbyt wiele to jest to świetny początek.

Ciekawy pomysł - to na pewno zaleta tej książki. Jak w atrakcyjny sposób zachęcić malucha do właściwych zwyczajów? Z pomocą przychodzą rymowane wierszyki i sympatyczna panda. Pomysł na książkę naprawdę świetny. Kartonowe wydanie nie polegnie w walce z małym czytelnikiem. Styl ilustracji - może się podobać lub nie. Szkoda tylko, że tekst trochę nierówny. Niektóre rady przydatne i ujęte w zgrabne, zabawne wierszyki. Niektóre niestety dość toporne.

Każdy psychofan literatury dziecięcej zna to nazwisko. Aleksandra i Daniel Mizielińscy tworzą cudowne, dopracowane książki. Dla dzieci... tych małych i tych wielkich. Ja dałam się oczarować lata temu publikacją Pora na potwora. I dalej trwam w tym zachwycie. Pod ziemią, pod wodą to album obrazkowy. Dwustronna publikacja podróżnicza po ciekawostkach z lądu i morza. Z każdą stroną schodzimy coraz głębiej i głębiej. Aż spotkamy dwa żywioły we wnętrzu ziemi. To nie jest książka do szybkiego czytania. Ją trzeba smakować. Powoli zagłębiać się w bogatą treść. Znajdziemy tu informacje z takich dziedzin jak biologia, chemia, fizyka, geografia czy archeologia. Są informacje z historii techniki, odkryć naukowych i wynalazków. Każdy znajdzie coś dla siebie, a przy okazji odkryje cudowny świat nauki. Ogrom ilustracji i szczegółów budzi zainteresowanie czytelnika. Wszystko jest wyważone i akuratne. Książka się nie nudzi