Ostatni maraton

Naprawdę ciekawa i napisana typowo w style Beara Gryllsa. Zaskakuje tym, że mocno koncentruje się na wczesnych etapach jego życia, ale to dobrze. Dziękuje temu można lepiej poznać, co kształtowało tego gościa. Siedem gwiazdek daję tylko dlatego, że osiem dawałem ciut mocniejszym pozycjom.

Jeśliby oceniać książkę jako taką, to miałabym wiele zastrzeżeń: chaotyczna, niespójna i nierówna. Nie czyta się jej lekko, mimo, że opisuje ciekawe doświadczenia i przeżycia, a książki podróżnicze przede wszystkim powinny wciągać i ciekawić. W trakcie lektury ma się jednak cały czas z tyłu głowy świadomość, że to była to najważniejsza przygoda życia autora i poniekąd chce się ją przeżyć razem z nim. W moim odczuciu przez całą książkę przebija się też jakiś rodzaj smutku, który udziela się także czytelnikowi. Może to, że odczytać ją można niejako jako przestrogę - nie należy czekać z realizacją marzeń.

O tym jak niemożliwe staje się możliwym. O tym, że warto marzyć, bo marzenia się spełniają. O tym, że nie ma granic, których nie da się przekroczyć. Niewielkich rozmiarów książeczka, która sprawia, że człowiekowi robi się ciepło na sercu. Opowieść o przekraczaniu i przełamywaniu barier, o pokonywaniu własnych słabości, o tym, jak bez języka, map i pieniędzy można ruszyć śmiało w świat i zobaczyć wszystko, co tylko się zapragnie. Napisana z humorem, bez zbędnych ozdobników, pokazująca życie bez cenzury z pięknymi zdjęciami, przeplatana wspomnieniami autora z dzieciństwa, relacja z niesamowitej podróży zakończonej spotkaniem z Dalajlamą. Polecam

Wyprawa przez Pireneje zajęła pół książki - dużo więcej niż o niebo ciekawsze relacje z biegów. Książka bez wiedzy biegowej ale fajna czytanka. Trochę przefilozofowana ale cóż, autor chciał przekazać swoje myśli i rozterki. Biegowo i mentalnie Kilian TOP :-)

Ciekawe spojrzenie na świat. Tak naprawdę to nie jest stricte podróżnicza książka, bo nie znajdziemy tutaj opisów miast czy przeżyć z podróży. Za to autor dzieli się swoją codziennością jako osoba niepełnosprawna - bez nóg. Bardzo fajne połączenie podróży i jego opowieści.

Książek podróżniczych jest na rynku bez liku, ale ta jest naprawdę niezła. Chłopaki przeżyli prawdziwą przygodę z niesamowitą historią w tle*. Pierwszą połowę czytałam z wypiekami, martwiąc się czy uda się im wyjść z głuszy. Doceniam również część faktograficzną. A poza tym, polubiłam autora za brak nadęcia. Teraz też robi wspaniałą dziennikarską robotę wobec rosyjskiej inwazji na Ukrainę i wczesniejszej wojny w Donbasie. I za ten calkosztalt ode mnie dziewiątka. Brawo Tomasz! * Historią z dużym prawdopodobieństwem nieprawdziwą i to należałoby jednak sprostować..

Mam książkę w wersji audio i zdecydowanie nie polecam... pan Marek jest słabym lektorem(o ile można go tak nazwać)pomimo, że czyta swoją książkę. Sama treść jest interesująca. Pan Marek jest ogromnie silną psychicznie osobą; odniosłam wrażenie, że również duchową. Czesto wspomina o modlitwie, wyraża szacunek do Boga, sił natury. Jest typem włoczykija więc-odpowiednia osoba w odpowiednim miejscu. Książkę polecam ,audiobook odradzam.

"Trzy mądre małpy" Łukasz Grass Łukasz Grass był kiedyś dziennikarzem radiowym i telewizyjnym. Miał dość takiego życia w kieracie, uwięzienia w bańce między zwykłym życiem, a ciągłą kontrolą mass mediów w poszukiwaniu ciekawych tematów do swojego programu. "Obudził" się z tego letargu, gdy jego waga przekroczyła 100 kg. Postanowił coś z tym zrobić. Wybór padł na triathlon olimpijski czyli 1.5 km pływania, 40 km rowerem i 10 km biegu. Swoje życie dostosował do treningów. Zmierzył się również z legendarnym Ironmenem czyli: 3.86 km pływania, 180,2 km rowerem i 42,195 km biegu. W książce autor opisuje swoje zmagania i sposób na sukces w tym, co się robi. To swojego rodzaju intymny notatnik męża jak i ojca, dziennikarza oraz zawodnika. To ogromna dawka motywacji i siły. Już jakiś czas temu bardzo polubiłam aktywność fizyczną, lektura książki sprawiła, że chcę sięgnąć po więcej. Pewnie nie będzie to triathlon, ale kto wie - nigdy nie trzeba mówić nigdy. Łukasz Grass w ostatnim rozdziale mówi o tym jak sport przekłada się na codzienność - pomaga żyć mądrze i nie pozwala na marnowanie czasu. Przyrównuje go do trzech małp - symbolu przeciw złu. Gdyż ten, kto nie widzi zła, nie słyszy zła, nie mówi o złu, tym samym chroni się przed nim. Mizaru, która zakrywa oczy jest jak triathlonista podczas pływania. Kikazaru, która zakrywa uszy, jest niczym triathlonista jadący na rowerze. Iwazaru, która zakrywa usta, jest jak człowiek w biegu, zmagający się z czasem i swoimi słabościami. Książkę przeczytać warto, szczególnie gdy szuka się motywacji do rozpoczęcia przygody ze sportem lub wtedy, gdy mamy dość życia w kieracie i chcemy coś zmienić. Łukasz Grass jest autorem dwóch książek - "Najlepszy" i "Szlag mnie trafił", które kolejno w 2017 i 2018 roku byly moim numerem jeden spośród wszystkich przeczytanych.

Długo jej szukałam, ale w końcu znalazłam. Zaintrygował mnie opis na stronie empik i ruszyłam na poszukiwania pomiędzy półkami. Nie zawiodłam się. Ta dziewczyna to wulkan energii. Od początku ma się ochotę do niej podejść i ją wyściskać. Jej biografia to zbiór przypadkowych podróży, spotkań i rozmów, które ostatecznie kształtują silną, niezależną i dążącą do celu zawodniczkę Ironmana. Taką, która wygrywa, ale i taką, która czeka na ostatniego zawodnika, by przybić mu piątkę na mecie. Ta książka powinna znaleźć się na półce każdego sportowca i kibica. Polecam ją jednak także osobom, które szukają swojej drogi życiowej.

Można powiedzieć, że to dość nietypowy poradnik biegowy. To książka, którą czyta się jak przygodę — wciągającą opowieść o ludziach, pasji i przekraczaniu własnych granic. I jest w tym sporo prawdy, bo dla tych, którzy lubią biegać, bieganie naprawdę potrafi być przygodą. Mam wrażenie, że to książka przede wszystkim dla tych, którzy już odkryli radość z biegania, szczególnie długodystansowego. Ale może też trafić do osób, które dopiero zaczynają i jeszcze nie wiedzą, że bieganie kiedyś stanie się dla nich czymś ważnym. Po lekturze pojawia się prosta myśl: skoro inni potrafią, to może ja też mogę. Może niekoniecznie w sandałach i niekoniecznie w najnowszych butach z kosmiczną technologią, ale mogę. Trzeba tylko trenować — bo naprawdę jest po co. Polecam tę książkę wszystkim długodystansowcom, ale też tym, którzy być może dopiero kiedyś nimi zostaną.

Z dużym poczuciem humoru typowego "Angola", opisane przygody w podróży wokół nowych cudów świata i poznawanie obcych kultur a także doświadczenie na własnej skórze nauki jazdy rikszą, plażowanie na pierwszej plaży nudystów w Rio de Janerio, lot helikopterem nad monumentem Chrystusa Zbawiciela 6 metrów nad powierzchnią wody. 300 stron czyta się mając uśmiech na twarzy. Lekka, przyjemna i zabawna. Zabawne jest także to kupiłam ją 13 lat temu a czytam teraz.

Fajny opis podróży Bartka i Marty. Zabrakło mi w niej jedynie szczegółów typu ile wydawali kasy na poszczególnych etapach podróży, gdzie robili pranie i tego typu inne sprawy. Dzięki zdjeciom możemy nie tylko przeczytać, ale i zobaczyć jak się żyło po drugiej stronie globu.

Dostalem dokladnie to, czego sie po Cejrowskim spodziewalem. Co prawda opowiesc o amerykanskiej prerii nie jest tak ekscytujaca jak o dzikich plemionach w amazonskiej dzungli, ale i tak dostajemy tu mase mnie lub bardziej ciekawych anegdot. No i zawsze podczas czytania tych ksiazek czlowiek sie rozmarzy i zaczyna myslec co by bylo gdyby...

Jeżeli ktoś zamierza przeczytać z myślą o poznaniu dokładnych jednostek treningowych oraz jak lepiej biegać to się zawiedzie. Autor opisuje codzienne życie Kenijczyków, opisuje swoje odczucia i rodziny co do danych posiłków, zachowań. Opisuje tez, ze jednego dnia idzie biegać i kto mu towarzyszy - ale nie nawiązuje to do żadnego planu treningowego itd. Ksiazka w zasadzie o krajobrazie, życiu Kenijczyków i o bieganiu w formie light.

Długo nie mogłam się zabrać do tej książki, bo wydawało mi się, że będzie to kolejna opowieść jakiegoś hipstera, który postanowił rzucić wszystko i wyruszyć w świat... więc jak już się do niej zabrałam, zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona opisem wyścigu z czasem wokół globu. Historia inna niż wszystkie. Czasem irytowały mnie nieścisłości w opisach, nie wiem czy to kwestia tłumaczenia, czy w oryginale też tak to wyglądało, ale wyłapałam parę "zakrzywień czasoprzestrzeni", co jednak nie zmieniło ogólnego dobrego odbioru całej książki. To, czego na pewno mi brakowało, to zaznaczenia na mapach znajdujących się w książce miejsc kolejnych noclegów, co moim zdaniem ułatwiłoby śledzenie postępów opisanej podróży.

Stefan Czerniecki zabiera nas ze sobą w podróż po Argentynie, Chile i Boliwii. Zabiera dosłownie, bo książka opisuje dokładnie gdzie Autor był, co widział czy też jak wyglądało samo przemieszczanie się po Ameryce Południowej. W książce znajdziemy też informacje odnośnie campingów, które wybrać, cen tak za campingi jak i busy czy tzw. życie, co właściwie jest cechą charakterystyczną dla przewodników a mniej książek podróżniczych. Na szczęście nie ma tego dużo i nie odrywa od samej przygody jaką przeżywamy razem z Autorem. Dlaczego na szczęście? Bo za dużo tego typu informacji w tego rodzaju książkach powoduje, że odrywamy się od głównego wątku. Generalnie książkę mogę polecić.

Książka przedstawia kolarstwo zupełnie z innego poziomu, a zwłaszcza ciemne jego czasy początku wieku, kiedy doping w zasadzie był tam czymś naturalnym. Pokazuje sztuczki jakie stosowano, by wygrać i nie dać się złapać, a jednocześnie jak trudna była to rywalizacja. Dla fanów kolarstwa pozycja ciekawa, jak ktoś jest przeciwny temu sportowi to i tak znajdzie wady.

Lubicie pozycje z gatunku „wywiad rzeka”? Dzisiaj polecam Wam jedną z najbardziej refleksyjnych i mądrych, jakie czytałem. Z Markiem Kamińskim miałem możliwość spotkać się i porozmawiać dobre 10 lat temu. To podróżnik, polarnik i człowiek biznesu w jednej osobie. Pierwszy na świecie zdobył w jednym roku 2 bieguny Ziemi. Z pewnością pamiętacie również jego wyprawę na bieguny z niepełnosprawnym Jaśkiem Melą, którego także miałem okazję poznać kilka lat później. Tytułowe „dotykanie świata” to dla Marka Kamińskiego nie tylko dalekie wyprawy i przygody, ale przede wszystkim wyprawa w głąb siebie. I o tym jest ta książka… Opowiada o dzieciństwie Kamińskiego, pierwszych podróżach, kaszubskich korzeniach i dzisiejszych refleksjach nad ważnością tamtych czasów. „Światem albo „całym kosmosem” może być dla człowieka każde miejsce, w którym akurat żyje” – zdradza Kamiński. „Myślę, że ważniejsi od tych dziecinnych zainteresowań są ludzie, których później w swoim życiu spotykamy, i perspektywa, z jakiej oni patrzą na świat” – z przekonaniem stwierdza. Wywiad pełen jest także refleksji o ryzyku. „Życie nauczyło mnie, że czasami, aby coś osiągnąć, trzeba zaakceptować ryzyko. Nie sądzę, aby nadmierna ostrożność mogła nas uchronić przed jakimś nieszczęściem” – uważa podróżnik. „Perfekcyjne przygotowanie nie wystarczy do tego, aby osiągnąć sukces, ale do niego zbliża. Fakt, że coś jest niebezpieczne, nie powinien decydować o tym, czy zdecydujemy się to zrobić, czy nie” – podsumowuje Kamiński. Polarnik rozprawia także o przeznaczeniu. „Zastanawiałem się wiele razy, czy człowiek, gdy się rodzi, jest tą przysłowiową niezapisaną tablicą, czy też jest inaczej. Intuicja i doświadczenie własnego życia podpowiadają mi, że jednak coś jest na tej tablicy zapisane, a przeznaczenie jest jakąś próbą znalezienia harmonii między tym, co zostało zapisane, a światem tu i teraz. Przeznaczenie to podążanie za wewnętrznym głosem, ale to również próby, aby ten głos usłyszeć” – przekonuje Marek Kamiński w wywiadzie. W książce nie brakuje również filozoficznych dyskusji o odpowiedzialności, sławie, harmonii, wierze i samotności. „Trzeba iść do przodu, ciągle na nowo planować swoje życie, osiąganie celu to tylko początek następnego etapu” – mówi Kamiński. „W wielkim mieście ludzie często przeżywają dramaty, czują się straszliwie samotni, mimo że otacza ich tłum. Samotność nie jest bowiem stanem fizycznym, ale stanem ducha, naszą relacją ze światem” - opowiada. Chyba wystarczy, co? Poczuliście?

Prosta, przyjemna. Nie nazwałbym ją książką typu "motywacyjna" lub "samorozwojowa", a bardziej biografia/opowieść, a przeżyciach Deana. Zaczynając od dzieciństwa i pierwszych biegów, aż po ostatnie imponujące ultramaratony. Autor też nie próbuje nam wciskać jakieś typu diety czy sposobu trenowania jak mają w zwyczaju często inni biegacze np Rich Roll. Nie powiedziałbym też że książka jest jakaś wybitna choć jest to na pewno pozycja warta przeczytania

Było kolorowo, pięknie i zachwycająco nie tylko dzięki opowieściom dyktowanym sercem i pasją, ale i ich licznym ilustracjom tak, jak tylko potrafi być książka o podróżach wydana w formie albumowej, na kredowym papierze, z dołączoną płytą zawierającą 4 filmy je dokumentujące. I chociaż przy tytule tej książki umieściłam tylko jedno nazwisko redaktora, który, zebrawszy te wszystkie pojechanie i szalone wyprawy, pomysłowo ją opracował, to tak naprawdę autorów jest 21, w pełni zaprezentowanych na okładkowych skrzydełkach. To są właśnie wszyscy uczestnicy 17 relacji z podróży do miejsc ludnych w Maroku i bezludnych w Australii, gorących jak Indie i zimnych jak Antarktyka, wiejskich na Madagaskarze i miejskich w Kathmandu, położonych wysoko w górach Kolumbii i ukrytych w głębinach wielkiego błękitu mórz i oceanów. A wszystkie tak różnorodne, wielobarwne, wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju tak, jak tylko potrafi być planeta Ziemia. W tym zachwycie wszystkimi nie miałam jednak problemu, od czego zacząć, a ponieważ formuła publikacji nie narzucała mi kolejności, otworzyłam ją najpierw na stronie 118. Dlaczego, napiszę później, bo to trochę dłuższa historia, a przecież czeka jeszcze pozostałych 16 opowieści, które łączyło jedno – podróżnicza pasja, a wszystko pozostałe było tak odmienne i indywidualne, jak potrafi być sam człowiek. Sposób narracji od ogromnego luzu i stoickiego spokoju miłośników motocykli nawet w obliczu legendarnego ducha górskiego, których nic nie dziwiło i nie zaskakiwało, poprzez przekazywaną miłość, serdeczność i zachwyt dla mieszkańców Madagaskaru, atmosferę niebezpieczeństwa stwarzaną przez lodowe przepaście Antarktyki, kruchy lód na rzecznym szlaku w Czadarze, wojnę w Kongu czy spotkanie z maoistami w Himalajach, aż po kuchenne smaki świata, które zawsze ostatecznie przypominały kurczaka czy zachwyt australijską naturą przypominającą pradawne czasy sprzed tysięcy lat. A każdy z autorów wspomnień przemieszczający się na ulubionych i odmiennych środkach transportu. Zarówno tych tradycyjnych jak własne nogi, samochód, samolot, motocykl, łódka czy rower, jak i mniej tradycyjnych jak koń, i bardzo nietradycyjnych, jak pakistańska ciężarówka, która w nocy świeciła niczym choinka, a także bardzo niekonwencjonalny, jak poczciwy, polski traktor. Można więc podróżować na wszystkim, co tylko myśl podsunie, by dotrzeć tam, gdzie serce dyktowało, przygoda wzywała, zrządził przypadek i sprzyjające okoliczności lub przewidywał plan lub program. Do krajów czasami niebezpiecznych, również tych zniszczonych przez człowieka, gdzie cywilizacja afiszowała się workami foliowymi roznoszonymi przez wiatr, czasami do miejsc nieistniejących, które pozostały już tylko na fotografii tak , jak krater wulkanu Merapi na Jawie,a czasami do krainy jak z bajki, której krajobraz, jak napisał autor - "powalił nas na kolana". Zamarzyło mi się być chociaż raz, przez moment, częścią tego Korytarza Wachańskiego i poczuć to samo albo poczuć jedność z dzikim światem zwierząt tak ufnych, bo jeszcze nieznających drapieżnej, ludzkiej natury. Jedna ze scen jest dla mnie symbolem przesłania prostego przekazu, że żyjemy w ziemskim raju, w którym dzikie zwierzę może przytulić się do największego drapieżnika – człowieka, jeśli tylko mu na to pozwolimy, jeśli tylko damy sobie taką szansę. Zwiedzanie, bo tylko tak mogę określić moją przygodę z tą książką, zaczęłam jednak od wyjątkowej dla mnie wyprawy, o czym wspomniałam na początku. Wyprawy, z powodu której sięgnęłam po tę pozycję. To opowieść Tomasza Grzywaczewskiego, który z dwoma towarzyszącymi mu kolegami, pod wpływem przeczytanej książki "Długi marsz" Sławomira Rawicza, wybrał się szlakiem jej bohatera Witolda Glińskiego. W podobne mapki podróży, pozwalające mi na śledzenie szlaku, wyposażony był każdy rozdział. To dzięki tej wyprawie wzruszyłam się, słysząc niezwykłe pożegnanie polskiej ekipy, z ust rodowitego Jakuta, wypowiadane płynną polszczyzną – "Jeszcze Polska nie zginęła, chłopcy!!!" To tak, jakbym odebrała ustny list przekazany za pośrednictwem tubylców od tych wszystkich Polaków skazanych, wywiezionych i zamordowanych w łagrach sowieckich. Chciało mi się odpowiedzieć – Nie zginęła, jesteśmy, trwamy i nie oddamy! Może usłyszą… Wróciłam do rzeczywistości z innego wymiaru, w którym dzięki różnorodności osobowości autorów i ich sposobu patrzenia na świat, jego przyglądaniu się i pojmowaniu, mogłam nie tylko dotrzeć tam, dokąd nigdy nie wybrałabym się (chociażby na dno morza), ale i zachwycić się, zadumać i po prostu wzruszyć. Ta cząstka świata zamknięta między okładkami to pokłosie Festiwalu Podróżników Trzy Żywioły, który premierę miał w 2004 roku, skupiający znanych i mniej znanych, zawodowców i początkujących globtroterów, chcących podzielić się swoimi przeżyciami na krańcach świata. Autor opracowania miał więc w czym wybierać, by podzielić się z tym ze mną, zapowiadając kontynuację tej formy pokazywania świata. Jego młodszym bratem są Trzy Żywioły Festiwal Filmów Świata prezentujący filmy dokumentalne z wypraw. Cztery z nich dołączono do książki na płycie CD, wśród których jest "Długi marsz 70 lat później". To książka, która inspiruje do ruszenia się z domu, kusząc pięknem widoków i mamiąc radością kontaktu z odmiennym sposobem myślenia ludzi z różnych krajów. Pozwala również uwierzyć, że wędrować każdy może, przestrzegając przed nieodłącznym niebezpieczeństwem i ryzykiem czekającym na podróżniczych żółtodziobów, ale przede wszystkim ukazuje spektrum możliwości, otwierając szeroko bramę świata na oścież. naostrzuksiazki.pl