O miłości matczynej.
Główna bohaterka, Jadwiga, to młoda kobieta, która samodzielnie utrzymuje siebie i matkę, pracując jako krawcowa. Wśród sąsiadów uchodzi za wiecznie skrzywioną jędzę, ale trudno być radosnym jak skowronek, kiedy w domu słyszy się wyłącznie wyrzuty i narzekanie, a wszystkie starania pozostają niedocenione.
Jest to jedna z tych książek Orzeszkowej, które zestarzały się stosunkowo niewiele, a historia w niej opowiedziana mogłaby się wydarzyć właściwie w każdych czasach (po pewnych modyfikacjach nawet współcześnie). Główny wątek stanowi relacja Jadwigi z matką. Ta ostatnia jest naprawdę okropnym indywiduum, nie dostrzega w córce żadnych zalet, ze wszystkiego potrafi zrobić zarzut i właściwie na każdym kroku daje jej odczuć, że kocha ją znacznie mniej, niż synów, nawet mimo tego, że obaj od lat nie utrzymują z nią żadnego kontaktu. Zakończenie jest może nieco zbyt cukierkowe, nie do końca też przekonuje mnie to, że wszystkie ważne wydarzenia zostały upchnięte w ciągu dwóch dni, niemniej jako całość książka prezentuje się całkiem przyzwoicie, a "zginienie zdrowia i życia" prawdopodobnie wejdzie na stałe do mojego słownika.
O miłości matczynej.
Główna bohaterka, Jadwiga, to młoda kobieta, która samodzielnie utrzymuje siebie i matkę, pracując jako krawcowa. Wśród sąsiadów uchodzi za wiecznie skrzywioną jędzę, ale trudno być radosnym jak skowronek, kiedy w domu słyszy się wyłącznie wyrzuty i narzekanie, a wszystkie starania pozostają niedocenione.
Jest to jedna z tych książek Orzeszkowej, które...
Ta krótka powieść Orzeszkowej zachwyca kunsztem literackim. Autorka potrafi po mistrzowsku oddać emocje bohaterów, ich radości, smutki i rozterki.
Główna bohaterka, Jadwiga, jest młodą ubogą krawcową, która po odejściu braci, utrzymuje starszą schorowaną matkę. Życie Jadwigi dalekie jest od radości, kręci się wokół trudów dnia codziennego.
Smutny obraz ówczesnej rzeczywistości pełnej biedy i znoju przeplata się z pełnym rozterek dialogiem wewnętrznym głównej bohaterki. Książka jest nasycona całą gamą emocji, które czytelnik przeżywa razem z Jadwigą.
Krótka, ale z pewnością warta uwagi pozycja.
Ta krótka powieść Orzeszkowej zachwyca kunsztem literackim. Autorka potrafi po mistrzowsku oddać emocje bohaterów, ich radości, smutki i rozterki.
Główna bohaterka, Jadwiga, jest młodą ubogą krawcową, która po odejściu braci, utrzymuje starszą schorowaną matkę. Życie Jadwigi dalekie jest od radości, kręci się wokół trudów dnia codziennego.
Społeczno - obyczajowa powieść Orzeszkowej, ukazująca egzystencję i problemy dziewiętnastowiecznej biedoty. Wnikliwy obraz ludzkich zachowań, będących skutkiem ówczesnych warunków ekonomicznych.
Tytułowa Jędza to młoda szwaczka mieszkająca ze zgorzkniałą matką, na próżno wyczekującą wiadomości od synów, którzy opuścili rodzinny dom, aby już nigdy nie zainteresować się losem najbliższych. Beznadzieja, ubóstwo, wrogość matki - wszystko to sprawia, że Jadwiga postrzega swoje życie jako pasmo udręk i cierpienia. Nieoczekiwana wizyta kuzynów odmienia codzienność kobiet, przywracając im radość i nadzieję. Rodzi się miłość, a wraz z nią Jadwiga rozkwita.
Społeczno - obyczajowa powieść Orzeszkowej, ukazująca egzystencję i problemy dziewiętnastowiecznej biedoty. Wnikliwy obraz ludzkich zachowań, będących skutkiem ówczesnych warunków ekonomicznych.
Tytułowa Jędza to młoda szwaczka mieszkająca ze zgorzkniałą matką, na próżno wyczekującą wiadomości od synów, którzy opuścili rodzinny dom, aby już nigdy nie zainteresować się losem...
Nie wiem dlaczego ludzie nie pałają chęcią do czytania utworów Elizy Orzeszkowej, pewnie to przez "Nad Niemnem". "Jędza" jest opowiadaniem krótkim, ciekawym, dobrze obrazującym przemoc słowną w rodzinie (oj, jak się nawkurzałam na jedną z bohaterek powieści) oraz sytuacje finansowe różnych grup społecznych w XIX wieku. Szybko pochłonęłam tą lekturę i w ogóle się nie nudziłam!
Nie wiem dlaczego ludzie nie pałają chęcią do czytania utworów Elizy Orzeszkowej, pewnie to przez "Nad Niemnem". "Jędza" jest opowiadaniem krótkim, ciekawym, dobrze obrazującym przemoc słowną w rodzinie (oj, jak się nawkurzałam na jedną z bohaterek powieści) oraz sytuacje finansowe różnych grup społecznych w XIX wieku. Szybko pochłonęłam tą lekturę i w ogóle się nie...
Książka jest wspaniale napisana, czytający pochłania każdą stronę w zawrotnym tempie - tak było przynajmniej w moim przypadku. Opis książki podkreśla wiele aspektów, które są warte uwagi podczas lektury, ale brakuje wspomnienia o jednym.
Tytułowa bohaterka to złota kobieta o niesamowitym kręgosłupie moralnym i dumie, cierpliwa córka, dobra sąsiadka... jest tak pozytywistycznie idealna w swej pracy i miłości, co może wydawać się sztuczne, ale w końcu to akurat oznaka epoki, w której została stworzona. Ważne dla mnie było ukazanie, jak ideały, w które wierzyła przeistaczały ją w tytułową jędzę. Jak walka o nie wtrącała ją w smutek, biedę, wieloletnią, przerażającą samotność i brak nadziei na lepsze jutro. Wspaniale było móc przeczytać, jak w chwili załamań pojawiało się nagle wokół niej pełno ludzi, gotowych pomóc.
Trafiłam na ten utwór Orzeszkowej przez przypadek, zabierając ją z półki wolnych książek. Gorąco polecam wszystkim potrzebującym motywacji do walki o swoje!
Książka jest wspaniale napisana, czytający pochłania każdą stronę w zawrotnym tempie - tak było przynajmniej w moim przypadku. Opis książki podkreśla wiele aspektów, które są warte uwagi podczas lektury, ale brakuje wspomnienia o jednym.
Tytułowa bohaterka to złota kobieta o niesamowitym kręgosłupie moralnym i dumie, cierpliwa córka, dobra sąsiadka... jest tak...
O miłości matczynej.
Główna bohaterka, Jadwiga, to młoda kobieta, która samodzielnie utrzymuje siebie i matkę, pracując jako krawcowa. Wśród sąsiadów uchodzi za wiecznie skrzywioną jędzę, ale trudno być radosnym jak skowronek, kiedy w domu słyszy się wyłącznie wyrzuty i narzekanie, a wszystkie starania pozostają niedocenione.
Jest to jedna z tych książek Orzeszkowej, które zestarzały się stosunkowo niewiele, a historia w niej opowiedziana mogłaby się wydarzyć właściwie w każdych czasach (po pewnych modyfikacjach nawet współcześnie). Główny wątek stanowi relacja Jadwigi z matką. Ta ostatnia jest naprawdę okropnym indywiduum, nie dostrzega w córce żadnych zalet, ze wszystkiego potrafi zrobić zarzut i właściwie na każdym kroku daje jej odczuć, że kocha ją znacznie mniej, niż synów, nawet mimo tego, że obaj od lat nie utrzymują z nią żadnego kontaktu. Zakończenie jest może nieco zbyt cukierkowe, nie do końca też przekonuje mnie to, że wszystkie ważne wydarzenia zostały upchnięte w ciągu dwóch dni, niemniej jako całość książka prezentuje się całkiem przyzwoicie, a "zginienie zdrowia i życia" prawdopodobnie wejdzie na stałe do mojego słownika.
O miłości matczynej.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGłówna bohaterka, Jadwiga, to młoda kobieta, która samodzielnie utrzymuje siebie i matkę, pracując jako krawcowa. Wśród sąsiadów uchodzi za wiecznie skrzywioną jędzę, ale trudno być radosnym jak skowronek, kiedy w domu słyszy się wyłącznie wyrzuty i narzekanie, a wszystkie starania pozostają niedocenione.
Jest to jedna z tych książek Orzeszkowej, które...
Ta krótka powieść Orzeszkowej zachwyca kunsztem literackim. Autorka potrafi po mistrzowsku oddać emocje bohaterów, ich radości, smutki i rozterki.
Główna bohaterka, Jadwiga, jest młodą ubogą krawcową, która po odejściu braci, utrzymuje starszą schorowaną matkę. Życie Jadwigi dalekie jest od radości, kręci się wokół trudów dnia codziennego.
Smutny obraz ówczesnej rzeczywistości pełnej biedy i znoju przeplata się z pełnym rozterek dialogiem wewnętrznym głównej bohaterki. Książka jest nasycona całą gamą emocji, które czytelnik przeżywa razem z Jadwigą.
Krótka, ale z pewnością warta uwagi pozycja.
Ta krótka powieść Orzeszkowej zachwyca kunsztem literackim. Autorka potrafi po mistrzowsku oddać emocje bohaterów, ich radości, smutki i rozterki.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGłówna bohaterka, Jadwiga, jest młodą ubogą krawcową, która po odejściu braci, utrzymuje starszą schorowaną matkę. Życie Jadwigi dalekie jest od radości, kręci się wokół trudów dnia codziennego.
Smutny obraz ówczesnej...
Społeczno - obyczajowa powieść Orzeszkowej, ukazująca egzystencję i problemy dziewiętnastowiecznej biedoty. Wnikliwy obraz ludzkich zachowań, będących skutkiem ówczesnych warunków ekonomicznych.
Tytułowa Jędza to młoda szwaczka mieszkająca ze zgorzkniałą matką, na próżno wyczekującą wiadomości od synów, którzy opuścili rodzinny dom, aby już nigdy nie zainteresować się losem najbliższych. Beznadzieja, ubóstwo, wrogość matki - wszystko to sprawia, że Jadwiga postrzega swoje życie jako pasmo udręk i cierpienia. Nieoczekiwana wizyta kuzynów odmienia codzienność kobiet, przywracając im radość i nadzieję. Rodzi się miłość, a wraz z nią Jadwiga rozkwita.
Społeczno - obyczajowa powieść Orzeszkowej, ukazująca egzystencję i problemy dziewiętnastowiecznej biedoty. Wnikliwy obraz ludzkich zachowań, będących skutkiem ówczesnych warunków ekonomicznych.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTytułowa Jędza to młoda szwaczka mieszkająca ze zgorzkniałą matką, na próżno wyczekującą wiadomości od synów, którzy opuścili rodzinny dom, aby już nigdy nie zainteresować się losem...
Nie wiem dlaczego ludzie nie pałają chęcią do czytania utworów Elizy Orzeszkowej, pewnie to przez "Nad Niemnem". "Jędza" jest opowiadaniem krótkim, ciekawym, dobrze obrazującym przemoc słowną w rodzinie (oj, jak się nawkurzałam na jedną z bohaterek powieści) oraz sytuacje finansowe różnych grup społecznych w XIX wieku. Szybko pochłonęłam tą lekturę i w ogóle się nie nudziłam!
Nie wiem dlaczego ludzie nie pałają chęcią do czytania utworów Elizy Orzeszkowej, pewnie to przez "Nad Niemnem". "Jędza" jest opowiadaniem krótkim, ciekawym, dobrze obrazującym przemoc słowną w rodzinie (oj, jak się nawkurzałam na jedną z bohaterek powieści) oraz sytuacje finansowe różnych grup społecznych w XIX wieku. Szybko pochłonęłam tą lekturę i w ogóle się nie...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka jest wspaniale napisana, czytający pochłania każdą stronę w zawrotnym tempie - tak było przynajmniej w moim przypadku. Opis książki podkreśla wiele aspektów, które są warte uwagi podczas lektury, ale brakuje wspomnienia o jednym.
Tytułowa bohaterka to złota kobieta o niesamowitym kręgosłupie moralnym i dumie, cierpliwa córka, dobra sąsiadka... jest tak pozytywistycznie idealna w swej pracy i miłości, co może wydawać się sztuczne, ale w końcu to akurat oznaka epoki, w której została stworzona. Ważne dla mnie było ukazanie, jak ideały, w które wierzyła przeistaczały ją w tytułową jędzę. Jak walka o nie wtrącała ją w smutek, biedę, wieloletnią, przerażającą samotność i brak nadziei na lepsze jutro. Wspaniale było móc przeczytać, jak w chwili załamań pojawiało się nagle wokół niej pełno ludzi, gotowych pomóc.
Trafiłam na ten utwór Orzeszkowej przez przypadek, zabierając ją z półki wolnych książek. Gorąco polecam wszystkim potrzebującym motywacji do walki o swoje!
Książka jest wspaniale napisana, czytający pochłania każdą stronę w zawrotnym tempie - tak było przynajmniej w moim przypadku. Opis książki podkreśla wiele aspektów, które są warte uwagi podczas lektury, ale brakuje wspomnienia o jednym.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTytułowa bohaterka to złota kobieta o niesamowitym kręgosłupie moralnym i dumie, cierpliwa córka, dobra sąsiadka... jest tak...