masło maslane, brak ładu i składu , nie wiem po co tam w środku książki co chwilę było o kursach ? no sama historia atlasa i herkulesa całkiem spoko ale ten początek czy tam pierwsza połowa książki to myślałam że mnie pojebie coś

masło maslane, brak ładu i składu , nie wiem po co tam w środku książki co chwilę było o kursach ? no sama historia atlasa i herkulesa całkiem spoko ale ten początek czy tam pierwsza połowa książki to myślałam że mnie pojebie coś

Są pewne książki, po przeczytaniu których mogę jedynie wzruszyć ramionami i powiedzieć: „Acha, no dobra. Przeczytałem, ale co z tego. Nie było źle, nie było zachwycająco. Ot, taka książka. Może powstała jakaś refleksja, ale płytka, krótkotrwała i właściwie bez żadnego znaczenia”.
Niestety, tak jest w przypadku opowieści zatytułowanej "Brzemię” Jeanette Winterson. Pisarka wzięła udział w międzynarodowym projekcie MITY i podjęła się reinterpretacji historii Atlasa i Heraklesa. Niestety, ale coś poszło nie tak.
Wątek autobiograficzny wpleciony między zmagania dwóch herosów został chyba umieszczony nieco pochopnie. Poza tym nie jestem wielkim purystą językowym, wulgaryzmy mnie nie zrażają, a wręcz przeciwnie :-) , ale nagromadzenie "kutasów” w tak krótkim tekście uważam za lekką przesadę.
„Brzmię” krótko mówiąc, to jakiś niewypał, pretendujący do miana literatury z nieco wyższej półki, ale tak naprawdę jest to czytadło do przeczytania w autobusie i to jeszcze na jakieś podmiejskiej linii.

Są pewne książki, po przeczytaniu których mogę jedynie wzruszyć ramionami i powiedzieć: „Acha, no dobra. Przeczytałem, ale co z tego. Nie było źle, nie było zachwycająco. Ot, taka książka. Może powstała jakaś refleksja, ale płytka, krótkotrwała i właściwie bez żadnego znaczenia”.
Niestety, tak jest w przypadku opowieści zatytułowanej "Brzemię” Jeanette Winterson. Pisarka...

Od Olimpu przez Kaukaz do dwudziestowiecznej Anglii i lotów w przestrzeń - kolejna książka z serii MITY jest zakrojona na skalę iście kosmiczną. Opowiada historię spotkania tytana Atlasa, który w ramach boskiej kary dźwiga na barkach cały świat, i Heraklesa, osiłka idącego przez życie jak taran. Staje się ono źródłem kilku przygód (i powodem kilku zabójstw), ponadto jednak, nawet dla Heraklesa, który nigdy wcześniej nie zadawał innych pytań niż: "Którędy do...?" i "Czy jesteś mężatką?", niespodziewaną okazją do refleksji. Poddając mit o obu siłaczach współczesnej interpretacji, Jeanette Winterson wzbogaca go wybornym humorem i wątkami autobiograficznymi. Na podstawie poczynań swoich mitologicznych bohaterów i własnego życia rozważa, na ile przeszłość i przyszłość determinują ludzki los, jaką moc mają nasze wybory, pragnienia i ograniczenia. W zaskakującym zakończeniu podpowiada zaś, co może sprawić, że brzemię przestaje być nieznośnym ciężarem.


Książkę przeczytałam jednym tchem. Ze względu na wcześniejszy pisarski dorobek Autorki. I nie wiem jak to do końca nazwać, opisać... Mit o Heraklesie i Atlasie to po prostu to co się spodziewałam - najwyższej klasy pisarstwo nie umniejszającej żadnej stronie naszego życia. Ale minusem książki są prywatne przemyślenia Autorki - cząstkują one książkę. Choć sporo wnoszą do treści.
Mimo wszystko poleciłabym ją fascynatom mitów.



Recenzja z 2011 r.

Od Olimpu przez Kaukaz do dwudziestowiecznej Anglii i lotów w przestrzeń - kolejna książka z serii MITY jest zakrojona na skalę iście kosmiczną. Opowiada historię spotkania tytana Atlasa, który w ramach boskiej kary dźwiga na barkach cały świat, i Heraklesa, osiłka idącego przez życie jak taran. Staje się ono źródłem kilku przygód (i powodem kilku zabójstw), ponadto jednak,...

Historia znana, tutaj została przedstawiona nieco inaczej. Bogowie z Olimpu i herosi maja nie tylko swoje słabości, ale także potrzeby. Z seksualnymi włącznie!

Historia znana, tutaj została przedstawiona nieco inaczej. Bogowie z Olimpu i herosi maja nie tylko swoje słabości, ale także potrzeby. Z seksualnymi włącznie!

No i otwarłam TĘ książkę. Nasłuchałam się o niej tylu skrajnych opinii, że stanowiło, to dla mnie nie lada wyzwanie. Czy tą, która obróci w perzynę mój świat będzie Winterson? Niby przy obecnym nieumeblowaniu panującym w mojej głowie, to nic trudnego - jednak podstawy mam solidne, więc ruszyć je wcale nie jest tak łatwo. Tak, więc obróciłam kilka razy w dłoniach, pogłaskałam okładkę, otwarłam, zamknęłam, otwarłam i zamknęłam… Z jednej strony coś mnie odpychało, coś przyciągało. W końcu - w otwartej – oczy same znalazły słowa. I zaczęło się.

I tak jak z początkiem czytania jest z całą lekturą. Autorka ma dosyć enigmatyczny styl pisania. Nie uzyskujemy jednoznacznej informacji. Głębokie myśli ubrane w poetycki język, momentami przyciężkawy, momentami subtelny – ale do zniesienia - zderzone zostają z wulgarnością, która wydaje się nie pasować, być częścią innej układanki - pomyłką. Jak igła wbita w oko, którą jeszcze ktoś ma czelność kręcić i gmerać… Taki był jednak zamysł autorki, wyrwać nas z melancholijnego odrętwienia. Wzbudzić niepokój, zniesmaczyć. Pokazać odwieczną dwoistość świata. Brutalną siłę, która wygrywa, chociaż przegrywa. Narzucić temu wszystkiemu kostium mitologii i z drwiącym uśmieszkiem obserwować reakcję. Tak przynajmniej ja to odbieram.


całość na: http://alicyawkrainieslow2.blogspot.com/2014/08/chce-opowiedziec-te-historie-jeszcze.html

No i otwarłam TĘ książkę. Nasłuchałam się o niej tylu skrajnych opinii, że stanowiło, to dla mnie nie lada wyzwanie. Czy tą, która obróci w perzynę mój świat będzie Winterson? Niby przy obecnym nieumeblowaniu panującym w mojej głowie, to nic trudnego - jednak podstawy mam solidne, więc ruszyć je wcale nie jest tak łatwo. Tak, więc obróciłam kilka razy w dłoniach,...

Najgorsza część całego cyklu. Zacznijmy od sztampowego (popkultorowego) przedstawienia bohaterów. Herakles to prostak, opój i kobieciarz. Atlas to niesłusznie skazany, mądry olbrzym. Ich spotkanie zmieni życie jednego i drugiego. Tiaaa.... Nie wiem co brała autorka tej książki, ale scena gdy Herakles zdobywa Troję (sam?) i gwałci księżniczkę, ryje mózg i to naprawdę mocno. Otóż nasz bohater dopada dziewczynę na murach, ta jednak postanawia się zabić i skacze w przepaść. Ale cóż to? Czas zwalnia. Herakles wykorzystuje to (dla niego dziwnym trafem nie zwolnił), obiega fortecę i nadstawia swojego penisa pod spadającą dziewczynę. WTF????
Takich kwiatków znajdziecie kilka. Dodatkowo masa jadu wylana na mężczyzn i przesłanie, że brzemię nałożone na nas przez Los/Boga/bogów/przypadek można spokojnie odrzucić i pójść własną drogą. Książka dobra dla lesbijek, feminazistek i innych dżenderów. Utwierdzą się w swoich wyborach.
Na plus – czasem jest naprawdę zabawna.

Najgorsza część całego cyklu. Zacznijmy od sztampowego (popkultorowego) przedstawienia bohaterów. Herakles to prostak, opój i kobieciarz. Atlas to niesłusznie skazany, mądry olbrzym. Ich spotkanie zmieni życie jednego i drugiego. Tiaaa.... Nie wiem co brała autorka tej książki, ale scena gdy Herakles zdobywa Troję (sam?) i gwałci księżniczkę, ryje mózg i to naprawdę mocno....

Kupiłam książkę ze względu na autorkę, no i opis był całkiem zachęcający. Na szczęście nie popełniłam błędu.Utwór jak najbardziej warty przeczytania.
Winteron ma swoje spojrzenie na świat i sprawy, które nim kierują. Książka pełna metafory, którą uwielbiam w twórczości tej Pani. Porusza dość ciekawy temat, podsuwa chęci do refleksji nad swoimi decyzjami. Nie pokazuje jak żyć, za to mówi w jaki sposób się nie usprawiedliwiać. Nie możemy zwalić winy za swoje poczynania na innych. Świetnie też ukazuję, że czasem warto zaryzykować i coś zmienić w swoim życiu. Jest także mowa o wyobrażeniach o innym świecie czy światach.
Książka bardzo mi się podobała i nie żałuję, że kupiłam ją nawet bez chwili zastanowienia.

Kupiłam książkę ze względu na autorkę, no i opis był całkiem zachęcający. Na szczęście nie popełniłam błędu.Utwór jak najbardziej warty przeczytania.
Winteron ma swoje spojrzenie na świat i sprawy, które nim kierują. Książka pełna metafory, którą uwielbiam w twórczości tej Pani. Porusza dość ciekawy temat, podsuwa chęci do refleksji nad swoimi decyzjami. Nie pokazuje jak...

Genialna. Pierwsza od 'stu lat samotności',w trakcie której czułam bardzo podobny klimat. Dawno się tak nie śmiałam czytając książkę. Dodatkowo lubię mity więc stawiam ją na mojej półce bardzo wysoko.

Genialna. Pierwsza od 'stu lat samotności',w trakcie której czułam bardzo podobny klimat. Dawno się tak nie śmiałam czytając książkę. Dodatkowo lubię mity więc stawiam ją na mojej półce bardzo wysoko.

Powieść tej klasy co "Jedwab" Boccacio i "Anna In w grobowcach świata" Tokarczuk. Dobrze, niech będzie, że forma jest lekka i miejscami dowcipna, ale tak naprawdę to książka głęboko filozoficzna, psychologiczna, tak piękna, że od pierwszych zdań nabiera się świadomości obcowania z dziełem wyjątkowym i niezwykłym. Jak dla mnie, tak na chwilę obecną, najlepsza powieść Winterson.

Powieść tej klasy co "Jedwab" Boccacio i "Anna In w grobowcach świata" Tokarczuk. Dobrze, niech będzie, że forma jest lekka i miejscami dowcipna, ale tak naprawdę to książka głęboko filozoficzna, psychologiczna, tak piękna, że od pierwszych zdań nabiera się świadomości obcowania z dziełem wyjątkowym i niezwykłym. Jak dla mnie, tak na chwilę obecną, najlepsza powieść Winterson.