Berów śmiesznych i uciesznych nie czyta się jak książki z półki „humor”, tylko jak zapis mówienia, które ktoś wreszcie zatrzymał na papierze, zanim zniknęło razem z kuchniami, ławkami pod domem i długimi wieczorami, gdy opowieść była ważniejsza niż pointa. Te teksty nie są dowcipami w dzisiejszym sensie, nie grają pod szybki śmiech, raczej budują sytuację, przeciągają ją, pozwalają jej się rozlać, a dopiero na końcu lekko podcinają nogi, tak jak robiło się to w opowiadaniu, kiedy widziało się twarz słuchacza i wiedziało, kiedy jeszcze chwilę poczekać.
Najważniejsze jest tu poczucie rytmu i języka, bo „bery” żyją właśnie w mowie, w sposobie prowadzenia zdania, w drobnych przesunięciach znaczeń, w ironii, która nie musi być głośna, żeby była celna. Czytane dziś brzmią chwilami archaicznie, chwilami naiwnie, ale częściej zaskakują tym, jak dobrze rozpoznają ludzkie słabości, małe ambicje, spryt i kombinowanie, które wcale się nie zestarzały. To humor osadzony w konkretnej wspólnocie, ale przez to uczciwy, bo nie próbuje być uniwersalny na siłę.
Książka nie udaje literatury wysokiej i nie potrzebuje jej udawać, bo jej siłą jest właśnie to, że pozostaje blisko mówionego źródła. Ilustracje tylko podkreślają ten charakter, nie konkurują z tekstem, raczej go dopowiadają, jakby ktoś w trakcie opowieści dorzucił gest albo spojrzenie. Berów śmiesznych i uciesznych zostaje w pamięci nie pojedynczym żartem, ale atmosferą opowiadania, w której śmiech jest wspólny i trochę spóźniony, przychodzący dopiero wtedy, gdy historia zdążyła się ułożyć w całość.

Berów śmiesznych i uciesznych nie czyta się jak książki z półki „humor”, tylko jak zapis mówienia, które ktoś wreszcie zatrzymał na papierze, zanim zniknęło razem z kuchniami, ławkami pod domem i długimi wieczorami, gdy opowieść była ważniejsza niż pointa. Te teksty nie są dowcipami w dzisiejszym sensie, nie grają pod szybki śmiech, raczej budują sytuację, przeciągają ją,...