Wróć na stronę książki

Oceny książki Huzarzy. Opowieści ku pokrzepieniu serc

Średnia ocen
7,7 / 10
12 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE


Sortuj:
avatar
15
14

Na półkach:

Super że wydaje się Raspaila w Polsce. To nie tylko autor słynnego "Obozu świętych" ale też ciekawych opowiadań. Jedno opowiadanie dziennie jest świetnym sposobem na lekturę tej książki

Super że wydaje się Raspaila w Polsce. To nie tylko autor słynnego "Obozu świętych" ale też ciekawych opowiadań. Jedno opowiadanie dziennie jest świetnym sposobem na lekturę tej książki

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
188
181

Na półkach:

Prawdziwie powieści te krzepią serce. Odrywają do ziemi i przenoszą do świata innego. Świata idei, wyobrażeń, dawnych historii, odwiecznych zasad. Czytając słyszymy dalekie, a może i bliskie, echo powieści autora. Opowieści mają silne emocje. Romantyzm zaginionego syberyjskiego plemienia, białoruska wieś będąca francuską enklawą, dziwna siekiera z czarnego granitu - obiekt kultowy, niejako zawieszony ponad czasem, biskup idealista, straceniec odprawiający Ofiarę w zrujnowanej bazylice. Największe wrażenie robi jednak "Złoty Klucz". Pisarz, alter ego autora, idealista, romantyk, który ginie przy papieskim szlabanie, już nawet nie w obronie idei, ale tylko symbolu, wręcz humoreski, groteski. Coś co jest intelektualna zabawą w stary ład staje się niewybaczalne dla czterech żandarmów uosabiających Republikę. Republikę która już się nie śmieje. Strzela już nawet do symbolu. Kara śmiercią za każde wspomnienie, nawet za próbę pomyślenia inaczej niż obowiązujące kanony. Demokracja, ekologizm, humanizm, socjalizm, sanitaryzm, kowidianizm - dzisiaj żandarmi strzelą i do nas którzy odwazymy się stanąć za szlabanem dzierżąc z dłoni złoty klucz. Pięknie się czyta Raspaila. Symbole, gesty, humor, złoty klucz i ten duchowy spokój człowieka pogodzonego z tym że żyć mu przyszło w nieodpowiednich czasach, gdyż jak sam twierdził - "wierzę w ołtarz, tron i prawo feudalne". Samotny watykański gwardzista w środku nocy na leśnej drodze. Kto w to uwierzy?

Prawdziwie powieści te krzepią serce. Odrywają do ziemi i przenoszą do świata innego. Świata idei, wyobrażeń, dawnych historii, odwiecznych zasad. Czytając słyszymy dalekie, a może i bliskie, echo powieści autora. Opowieści mają silne emocje. Romantyzm zaginionego syberyjskiego plemienia, białoruska wieś będąca francuską enklawą, dziwna siekiera z czarnego granitu -...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to