Opowieść o życiu po traumie, doskonale zapamiętanej z dzieciństwa. Czy Filip będzie potrafił pokonać hydrę, zatruwającą jego serce obrazami katowanej mamy? Czy będzie potrafił zbudować zdrową relację, jeśli sam siebie nienawidzi? Czy będzie w stanie poznać smak szczęścia, jednocześnie uparcie sabotując swoje dorosłe życie?

Porywająca lektura, w której Patryk Fijałkowski po raz kolejny udowadnia swój kunszt pisarski. Historia nie wstrząsnęła mną tak mocno jak "Śnieg widmo", ale również poruszyła, zmusiła do refleksji i została we mnie na długo po zamknięciu książki.

Opowieść o życiu po traumie, doskonale zapamiętanej z dzieciństwa. Czy Filip będzie potrafił pokonać hydrę, zatruwającą jego serce obrazami katowanej mamy? Czy będzie potrafił zbudować zdrową relację, jeśli sam siebie nienawidzi? Czy będzie w stanie poznać smak szczęścia, jednocześnie uparcie sabotując swoje dorosłe życie?

Porywająca lektura, w której Patryk Fijałkowski po...

Do niedawna nie wiedziałam, że istnieje taki autor jak Patryk Fijałkowski. Dopiero podczas przeglądania oferty Wydawnictwa Poradnia K trafiłam na jego książkę pod tytułem „Rano cisza”. Spodobał mi się jej opis i postanowiłam napisać z prośbą do wydawnictwa o podesłanie jej. Wydawnictwo nie tylko wysłało ją, ale także poprzednią książkę pana Fijałkowskiego, czyli „Filip i hydra”. To właśnie od niej zaczęłam poznawanie twórczości autora.
Książkę „Filip i hydra” zaczęłam czytać trochę na ślepo, gdyż nie przeczytałam jej opisu i nie wiedziałam o czym jest. Pierwsze strony książki trochę mnie zaskoczyły. Historia wydała mi się najpierw dziwna, ale wciągająca. Chciałam się dowiedzieć, co stanie się dalej. Im więcej przeczytałam stron, tym dowiedziałam się, że niełatwo czyta się tę książkę. Opowiada ona dosyć trudną historię dzieciństwa Filipa, który był świadkiem przemocy ojca wobec matki. Wydarzenia z dzieciństwa są przeplatane z tymi z dorosłości Filipa i pokazują, jak przeszłość na niego wpłynęła i jakie ma teraz problemy.
„Filip i hydra” to niełatwa do czytania książka, lecz warto poświęcić jej więcej czasu, aby poznać historię, która wywołuje dużo emocji. Moje pierwsze spotkanie z twórczością Patryka Fijałkowskiego zostanie na pewno dla mnie niezapomniane. Jestem ciekawa czym zaskoczy mnie w drugiej książce, czyli „Rano cisza”, która stoi już na mojej półce.

Do niedawna nie wiedziałam, że istnieje taki autor jak Patryk Fijałkowski. Dopiero podczas przeglądania oferty Wydawnictwa Poradnia K trafiłam na jego książkę pod tytułem „Rano cisza”. Spodobał mi się jej opis i postanowiłam napisać z prośbą do wydawnictwa o podesłanie jej. Wydawnictwo nie tylko wysłało ją, ale także poprzednią książkę pana Fijałkowskiego, czyli „Filip i...

Przeczytałam jednym tchem. Długo siedział mi w głowie Filip. Książka dość wstrząsająca. Do mnie trafiła.

Przeczytałam jednym tchem. Długo siedział mi w głowie Filip. Książka dość wstrząsająca. Do mnie trafiła.

Wyczekana po "Śniegu widmo"....

Książka ta była niezwykle trudną przeprawą przez koszmar dzieciństwa. Bezsprzecznie trudno było przeczytać mi ją "jednym tchem". Wymagała przerw, na przemyślenia, nie ostudzenie emocji jakie wywoływała. Była swoistego rodzaju lekcją - lekcją ukazującą traumę dziecka, zamkniętego w chorym świecie swoich rodziców, uciekającego przez całe swoje życie. "Filip i hydra" pokazuje nie tylko wydarzenia, które z całą pewnością można nazwać koszmarem, ale chyba co ważniejsze także ich konsekwencje. Pozycja ta dotknęła mnie i zmusiła do tego, żeby szerzej otworzyć oczy i nie bać się okazywania empatii.

Wyczekana po "Śniegu widmo"....

Książka ta była niezwykle trudną przeprawą przez koszmar dzieciństwa. Bezsprzecznie trudno było przeczytać mi ją "jednym tchem". Wymagała przerw, na przemyślenia, nie ostudzenie emocji jakie wywoływała. Była swoistego rodzaju lekcją - lekcją ukazującą traumę dziecka, zamkniętego w chorym świecie swoich rodziców, uciekającego przez całe...

"...Babka i Kacper będą krzyczeć, jaki to ja jestem niedobry, ale sam widzisz, synek, że każdy kij ma dwa końce. Każdy medal ma dwie strony. Rozumiesz?"

Bohatera książki, Filipa, poznajemy z perspektywy dwóch przeplatających się linii czasowych – dziecka oraz osoby dorosłej. Jako dziecko Filip żyje w piekle domu rodzinnego. Widzi skrajnie toksyczną relację swoich rodziców, opartą na dynamice kata i ofiary. Ojciec fizycznie i psychicznie znęca się nad jego matką. Filip jako dorosły, młody człowiek próbuje ułożyć sobie życie, nieświadomie powielając mechanizmy, które pomogły mu przetrwać dzieciństwo, i odcinając się od swoich emocji. Jego pozorny spokój – fundament złożony z pasji do muzyki i relacji ze swoją dziewczyną, Hanią – burzy wiadomość od ojca, który chciałby się z nim spotkać po dziesięciu latach od urwania kontaktu.

Jest to opowieść o traumatycznym dzieciństwie, bliznach, jakie pozostają na duszy dziecka będącego świadkiem przemocy domowej, trudnościach, jakie to dziecko, już jako osoba dorosła, ma w budowaniu relacji i związków.

Powiem szczerze, że książka spodobała mi się bardzo. Od samego początku mnie zachwyciła, zainteresowała, a z rozdziału na rozdział, z kartki na kartkę przekonywałam się, że jest to naprawdę bardzo dobra pozycja. Książka niesamowicie trzyma w napięciu, jest wstrząsająca, przygnębiająca, genialna. Ta pozycja napisana jest dosyć prostym językiem, dlatego bardzo szybko się ją czyta, mimo, że momentami trzeba się naprawdę skupić na akcji, która jest naprawdę porywająca. Czas akcji podzielony został na dwa etapy - gdy Filip był dzieckiem - przestraszonym, lękliwym, nieustannie martwiącym się o los swojej matki, przeżywającym piekło rodzinnego domu, a także czas, gdy jest już dorosłym człowiekiem - będącym w związku, próbującym ułożyć sobie życie, jednak piętno jakie odcisnęło na nim przykre dzieciństwo, będzie ciążyło nad nim przez resztę życia. Czy Filip zazna spokoju? Czy ułoży sobie życie na nowo? Czy może jednak traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa wpłyną nieodwracalnie na osobowość i charakter głównego bohatera?

Temat poruszany w powieści jest bardzo ciężki - toksyczna relacja rodziców, oparta na relacji kata i ofiary, znęcanie się psychiczne i fizyczne, zdrada, manipulacje, przemoc domowa. Myślę, że kiedy każdy z nas myśli o dzieciństwie, to pojawiają nam się obrazy dobra, ciepła, rodzinnej atmosfery, zabawy, beztroski, ciekawości świata... Tego jednak nie mógł odczuwać główny bohater. U niego wspomnienia dzieciństwa wywołują wielki ból. Są traumą, z pewnością nieprzepracowaną, która wpływa na całe dorosłe życie i sprawia, że bardzo trudno uwolnić się od negatywnych emocji. Filip, będąc świadkiem okrutnej relacji rodziców, zostaje sam ze swoimi problemami, nie ma oparcia w bliskich. Demony przeszłości w tym wypadku przybierają postać wielogłowej hydry, która śledzi każdy krok bohatera, nie pozwalając mu normalnie żyć. Filip robi wszystko, aby zagłuszyć złe wspomnienia: zatraca się w muzyce, która jest jego pasją, żyje w związku ze swoją dziewczyną Hanią, która jako jedyna zna jego przeszłość, próbuje studiować, zapomnieć. Mimo tych wysiłków, krótka wiadomość od ojca, którego nie widział blisko dziesięć lat burzy cały spokój i sprawia, że bohater powraca na nowo do okrutnych wspomnień z dzieciństwa.

Jest to bardzo poruszająca historia, której napięcie wzrasta z każdą kartką. Do końca nie jesteśmy pewni zakończenia, wyczuwamy pewnego rodzaju dramatyzm sytuacji. Autor niesamowicie stworzył całą postać Filipa, ukazując w genialny sposób jego emocje, strach, ból, niepewność, rozpacz, nadzieję i walkę o lepsze życie. To książka niezwykle trudna, niesamowicie smutna, myślę, że poruszy każdego. Skończyłam ją czytać wczoraj wieczorem, jednak dopiero dzisiaj przekonałam się, by do niej powrócić wraz z recenzją - tak wielkie emocje we mnie wzbudziła. Ta pozycja naprawdę skłania do refleksji i zastanowienia. Myślę, że każdy powinien ją przeczytać, ponieważ warto sobie dzięki niej uzmysłowić, co dzieje się w głowie dziecka, będącego świadkiem lub ofiarą przemocy domowej. Gorąco polecam.

"...Babka i Kacper będą krzyczeć, jaki to ja jestem niedobry, ale sam widzisz, synek, że każdy kij ma dwa końce. Każdy medal ma dwie strony. Rozumiesz?"

Bohatera książki, Filipa, poznajemy z perspektywy dwóch przeplatających się linii czasowych – dziecka oraz osoby dorosłej. Jako dziecko Filip żyje w piekle domu rodzinnego. Widzi skrajnie toksyczną relację swoich...

Kiedy myślimy o dzieciństwie to najczęściej pojawiają się w naszej głowie obrazy pełne ciepła, miłości i bezpieczeństwa: mama dmuchająca na stłuczone kolano aby szybciej przestało boleć (ta metoda zawsze działała cuda), tata który nosił nas na barana i uczył jazdy na rowerze, dziadek ukradkiem wkładający w kieszonkę parę złotych "na cukierki" i babcia karmiąca szarlotką i pączkami własnej roboty.
Kraina wiecznej szczęśliwości można by rzec, jednak nie dla wszystkich. U niektórych wspomnienia z dzieciństwa zamiast błogiego uśmiechu wywołują ból żołądka. Są traumą, często nieprzepracowną, która zatruwa dorosłe życie i sprawia że trudno się uwolnić od złych emocji nawet wiele lat po osiągnięciu pełnoletności.
Bo dzieciństwo to też często strach, agresja i przemoc zarówno fizyczna jak i psychiczna. To kłótnie, rękoczyny i chłód emocjonalny, który jest czasem gorszy niż podniesiona ręka czy wyzwiska. Dziecko żyjące w takiej rodzinie traci wszelkie oparcie, jest samo ze swoimi problemami a często jedyną metodą aby przetrwać jest udawanie, że złe rzeczy dzieją się gdzieś obok.

W takim domu wychował się Filip, bohater książki Patryka Fijałkowskiego "Filip i hydra". Jako dorosły już człowiek stara się ułożyć sobie życie jednak demony przeszłości nie dają o sobie zapomnieć. W tym przypadku demony te przybierają postać wielogłowej hydry, która obserwuje każdy krok bohatera i tylko czeka aby dopaść swoją ofiarę.
Filip robi wszystko aby zagłuszyć złe wspomnienia: zatraca się w muzyce która jest jego pasją, zatraca się w miłości do swojej dziewczyny Hani, która jako jedyna zna jego przeszłość, bezskutecznie szuka zapomnienia w studiach, które go nudzą i ciążą.
Mimo tych wysiłków krótka wiadomość od ojca, którego nie widział dziesięć lat burzy ten kruchy spokój i sprawia że Filip powraca do dramatycznych wydarzeń sprzed lat których był zarówno świadkiem jak i uczestnikiem.

To bardzo poruszająca historia w której do początku wiemy, że nie ma co liczyć na szczęśliwe zakończenie. Każda strona, powoli acz nieubłaganie zbliża nas do dramatycznego finału. Autor niezwykle sugestywnie opisuje świat małego Filipa: jego emocje i próby znalezienia choć odrobiny okruchów normalności w domu przesiąkniętym wiecznym strachem i bólem.

Wstrząsnęła mną ta książka. Jeśli szukacie w lekturach czegoś więcej niż taniej rozrywki to zachęcam Was do sięgnięcia po tę pozycję. Mocna rzecz. Polecam!

Kiedy myślimy o dzieciństwie to najczęściej pojawiają się w naszej głowie obrazy pełne ciepła, miłości i bezpieczeństwa: mama dmuchająca na stłuczone kolano aby szybciej przestało boleć (ta metoda zawsze działała cuda), tata który nosił nas na barana i uczył jazdy na rowerze, dziadek ukradkiem wkładający w kieszonkę parę złotych "na cukierki" i babcia karmiąca szarlotką i...

„Filip i hydra” to książka ukazująca wpływ traumatycznych doświadczeń z dzieciństwa na dorosłe życie. Główny bohater – Filip coraz intensywniej wkracza w dorosłość, jednak nie jest to dla niego łatwe. Przez cały czas goni za nim hydra symbolizująca demony przeszłości. Książka składa się z kilku części, w której każda zawiera opis sytuacji w teraźniejszym życiu Filipa oraz odniesienia do jego burzliwego dzieciństwa.
To, co trzeba przyznać autorowi, to fakt, iż nie boi się poruszać trudnych tematów. Wielu autorów unika odniesień do trudnej przeszłości swoich bohaterów, natomiast tym razem fabuła skupia się głównie na tym. Filip nie miał w życiu łatwo i jego historia skłania nas do przemyśleń nad naszym postępowaniem w przypadku zetknięcia się z przemocą w rodzinie czy zaniedbywaniem dzieci. Czy my także, tak jak postacie drugoplanowe w tej książce, nie odwracamy oczu, a wręcz nie żywimy chorobliwego zainteresowania podobnymi sytuacjami, wmawiając sobie, ze nas to nie dotyczy i sami jesteśmy lepsi, ponieważ postępujemy w inny sposób? Czy odwracanie oczu jest dobrym wyjściem z sytuacji czy stajemy się współodpowiedzialni za krzywdy wyrządzone innym?
Przyszło nam żyć w trudnych czasach, kiedy pęd za pieniądzem i kolejnymi gratyfikacjami pozbawia nas empatii. Nie potrafimy na chwilę zatrzymać się przy osobach potrzebujących naszej pomocy. A może chwila naszej uwagi czy ingerencja w okrutne traktowanie bliskich pozwoliłaby uniknąć sytuacji w jakiej znalazł się Filip? Nie jest to książka lekka do czytania, ponieważ porusza bardzo trudny temat i zmusza nas do zmian dotychczasowego toku myślenia, zmusza nas do zatrzymania się na chwilę i przemyślenia własnego postępowania.
Jednak czegoś mi w tej książce brakowało. Nie potrafię jednoznacznie określić czego, ale odnosiłam wrażenie, że znajduje się tam sporo niedokończonych wątków, które poruszone były jedynie pobieżnie. Natomiast duży szacunek do autora, iż mimo młodego wieku nie bał się poruszyć tak trudnego tematu. Z pewnością czas spędzony z tą książką nie będzie czasem zmarnowanym, a może pozwoli zmienić coś w życiu naszym lub innych osób, z którymi mamy styczność.

„Filip i hydra” to książka ukazująca wpływ traumatycznych doświadczeń z dzieciństwa na dorosłe życie. Główny bohater – Filip coraz intensywniej wkracza w dorosłość, jednak nie jest to dla niego łatwe. Przez cały czas goni za nim hydra symbolizująca demony przeszłości. Książka składa się z kilku części, w której każda zawiera opis sytuacji w teraźniejszym życiu Filipa oraz...

W mitologi hydra oznacza potwora o wielu głowach. Potwora, którego bardzo ciężko pokonać. Udalo się to tylko Heraklesowi (była to bodajże jedna z 12 jego prac). Nie dziwi więc fakt takiego tytylu w książce Pana Patryka Fijałkowskiego. Niemniej, tutaj poteorem sa nasze doświadczenia, nasze lęki i frustrację. Tytułowy Filip to mlody chlopak, który stoi u progu dorosłości, jeat młodym artystą hip - hopowym. Młody chlopak ktiry usilnie próbuje żyć terazniejszoscią, chociaż smutna i bolesna przeszlość nie daje o sobie zapomnieć.
Autor w dość poruszający sposób przedstawil temat przemocy domowej. Zrobił to za pomocą sugestywnych obrazów, ktore chos oszczędne w słowach i drastycznych opisach na długo pozostają w pamięci i w sercu. Jest to książka niezwykle trudna, niezwykle smutna i niezwykle ważna. Jest swiadectwem obserwatorów a nawet biernych uczestników przemocy domowej. Historia Filipa sklania do refleksji i zastanowienia. My, jako spoleczenstwo nie możemy zamykać oczu i zatykać uszu na krzywde innych. Nie powinniśmy obojetnir mijać pokrzywdzonych na ulicy, gsy właśnie uciekaja przed swoimi potworami.

W mitologi hydra oznacza potwora o wielu głowach. Potwora, którego bardzo ciężko pokonać. Udalo się to tylko Heraklesowi (była to bodajże jedna z 12 jego prac). Nie dziwi więc fakt takiego tytylu w książce Pana Patryka Fijałkowskiego. Niemniej, tutaj poteorem sa nasze doświadczenia, nasze lęki i frustrację. Tytułowy Filip to mlody chlopak, który stoi u progu dorosłości,...

Niepozorny tytuł skomplikowanej histori chłopca, który dorastał w trudnych warunkach, gdzie ojciec fizycznie i psychicznie znęcał się nad rodziną. Filipa poznajemy z dwóch perspektyw czasowych, teraz jako dorosłego już mężczyznę i kiedyś jako chłopcka, dorastającego w tych skomplikowanych warunkach.
Książka, która porusza, wywołuje łzy, i daje do myślenia. Historia zdecydowanie nie jest lekka i przyjemna, niemniej jednak zdecydowanie warta przeczytania.
Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy.

Niepozorny tytuł skomplikowanej histori chłopca, który dorastał w trudnych warunkach, gdzie ojciec fizycznie i psychicznie znęcał się nad rodziną. Filipa poznajemy z dwóch perspektyw czasowych, teraz jako dorosłego już mężczyznę i kiedyś jako chłopcka, dorastającego w tych skomplikowanych warunkach.
Książka, która porusza, wywołuje łzy, i daje do myślenia. Historia...

"Demony dzieciństwa niełatwo ujarzmić w literaturę. Patrykowi Fijałkowskiemu się udało. Brawo! Czytajcie!" - rekomendacja okładkowa bardzo cenionego przeze mnie Ignacego Karpowicza skusiła mnie, aby przyjrzeć się tej książce i przekonać na własne oczy, czy faktycznie jest tak dobra i mocna. Nie zawiodłam się.

W powieści poznajemy Filipa - młodego mężczyznę, który, wydawać by się mogło, ma wszystko, czego może zapragnąć. Studiuje, tworzy z pasją muzykę, ma wspaniałą dziewczynę - czegóż chcieć więcej? A jednak Filipowi nie jest dana choćby odrobina wytchnienia i spokoju w wewnętrznej walce z własną przeszłością, którą w niezwykłej metaforze animizuje w postać mitologicznej hydry. Dlaczego akurat hydra? Bo każda próba zamknięcia jakiegoś rozdziału, uporania się z trudnym zdarzeniem wywołuje lawinę kolejnych traum, niczym odrastających głów potwornego stworzenia. Chłopak boryka się z piekłem, które przeżył w domu rodzinnym, obserwując znęcanie się ojca nad jego matką i jej tragiczne w skutkach próby radzenia sobie z tym. Po 10 lat od urwania kontaktu ojciec chce spotkać się z, już dorosłym, synem, a Filipa zalewa fala lęków z dzieciństwa.

Konstrukcyjnie powieść składa się ze zdarzeń obecnych, przeplatanych wspomnieniami, które dają coraz szerszy obraz całej tragicznej sytuacji oraz prób przepracowania lęków w postaci "walki" z hydrą. Zabieg w postaci różnych perspektyw jednego człowieka w odmiennych etapach życia jest niezwykle trafny. Autor zadbał o niezwykły realizm w każdym ujęciu. Emocje, nie tylko głównego bohatera, ale też pozostałych członków rodziny czy innych, otaczających go osób, wprost krzyczą czytelnikowi w twarz, który zostaje wciągnięty w ten trudny i przejmujący świat - co gorsza, ze świadomością, że jest on rzeczywistością niejednej rodziny. Książka jest bardzo trudna, przeczytałam ją może i bardzo szybko, ale długo po lekturze we mnie siedzi i gdzieś z tyłu głowy o niej myślę. Wpis będzie więc o tyle krótszy, że trudno mi dodać coś więcej - to trzeba po prostu odkryć samodzielnie na kartach powieści.

Niezależnie od poziomu utożsamienia się osobiście, czy też znajomości takich środowisk z różnych źródeł, jest to książka, którą będę zdecydowanie polecać każdemu. Dotyka ona trudnego, ale ważnego tematu, bezkompromisowo ukazując go w całej "okazałości". Skłania do refleksji - bo kto wie, czy ci głośniejsi sąsiedzi za ścianą z głośnym dzieckiem nie przeżywają właśnie podobnego horroru? A może ten wycofany kolega z pracy nie jest "dziwny", a doświadczył niegojących się ran lata temu...?

Zachęcam do przeczytania.

"Demony dzieciństwa niełatwo ujarzmić w literaturę. Patrykowi Fijałkowskiemu się udało. Brawo! Czytajcie!" - rekomendacja okładkowa bardzo cenionego przeze mnie Ignacego Karpowicza skusiła mnie, aby przyjrzeć się tej książce i przekonać na własne oczy, czy faktycznie jest tak dobra i mocna. Nie zawiodłam się.

W powieści poznajemy Filipa - młodego mężczyznę, który, wydawać...

Tytuł zapowiada jakąś bajkę, może tajemnicza opowieść.
Niestety, ale ta książka nie jest ani jednym ani drugim.
Pisze niestety ponieważ to niezwykle bolesna, trudna i na długo zapadająca w pamięć opowieść o traumatycznym, mega toksycznym dzieciństwie, nieprzepracowanych na terapii cierpieniach i skutkach, jakie to niesie ze sobą, tym czym taka trauma będzie w życiu dorosłym.
Bardzo ciekawa jest konstrukcja książki. Bohatera książki,tej historii, Filipa poznajemy z perspektywy dwóch przeplatających się linii czasowych – dziecka oraz osoby dorosłej.
Będąc dzieckiem Filip żył w piekle toksycznej rodziny.
Jako dorosły, Filip wcale nie ma lepiej. Nadal żyje w piekle, tylko jeszcze większym, nie zdając sobie jednocześnie sprawy z tego, jak trauma niszczy wszystko, wszystko wywraca do góry nogami, nie daje normalnie żyć, oddychać, czuć.
Filip, jako dorosły człowiek próbuje ułożyć sobie życie, nieświadomie powielając mechanizmy, które pomogły mu przetrwać dzieciństwo. Mężczyzna próbuje odciąć się od swoich emocji, zapomnieć o dzieciństwie, żyć. Na moment Filip osiąga złudny spokój, tak zewnętrzny, bo pod powierzchnią Filip jest kłębowiskiem strachu, nerwów, traum. Jednak nawet ten pozorny spokój bury jedna wiadomość, wiadomość od kata z przeszłości.
Napisałam, iż historię Filipa poznajemy na dwóch płaszczyznach czasowych.
Filip obecny, dorosły przeraża. Jednak jeszcze bardziej porusza, aż boli Filip-dziecko. Retrospekcje wręcz zadają ból.
Czy Filip będzie w stanie stawić czoła przeszłości i teraźniejszości równocześnie? czy będzie mógł stanąć na wprost kata z dzieciństwa? Czy dojdzie do ładu sam ze sobą? Czy będzie potrafił normalnie żyć? Na te i wiele innych pytań znajdziecie odpowiedź w tej niezwykłej książce.
Filip i hydra to potrzebna, mocna, dobrze napisana i z pewnością bardzo poruszająca opowieść. Fijałkowski porusza temat, który dotyka wielu z nas bądź naszych bliskich. Często nie zdajemy sobie sprawy, że za pozornym spokojem kulegi, koleżanki, sąsiadki kryje się coś więcej.
Tak, jak napisałam, historia dot. małego Filipa porusza i to bardzo. Porusza także opowieść o dorosłym męźczyźnie. Jednak jest jedno ale. Autor dorosłego Filipa potraktował moim zdaniem zbyt lakonicznie Można było przy tej postaci jeszcze trochę pogrzebać, porpacować nad jego uczuciam, reakcjami, bardziej to wszystko dopracować. W kilku miejscach wyszło zbyt słabo, nawet odrobinę infantylnie.
Nie mniej to warta przeczytania, zapadająca w pamięć, potrzebna, trudna książka. Zachęcam do lektury.

http://pasje-fascynacje-mola-ksiazkowego.blogspot.com/

Tytuł zapowiada jakąś bajkę, może tajemnicza opowieść.
Niestety, ale ta książka nie jest ani jednym ani drugim.
Pisze niestety ponieważ to niezwykle bolesna, trudna i na długo zapadająca w pamięć opowieść o traumatycznym, mega toksycznym dzieciństwie, nieprzepracowanych na terapii cierpieniach i skutkach, jakie to niesie ze sobą, tym czym taka trauma będzie w życiu...

"Po prostu chciałbym go opluć. Chciałbym go zabić, chociaż wiem, że nie mogę. Chciałbym mu powiedzieć, że wygrałem."
~
"Filip i hydra" Patryka Fijałkowskiego to książka, którą niestety bardzo mało widuję w internecie. Być może tytuł może was mylić. Przecież wygląda jak w książce dla dzieci. Nic bardziej mylnego.
Historia opowiada o Filipie. Teraz już dorosłym mężczyźnie, który w swoim dzieciństwie doświadczył przemocy domowej ze strony ojca. Teraz mija 10 lat od momentu, gdy widział go po raz ostatni. Właśnie po dekadzie Filip otrzymuje wiadomość od ojca z pytaniem o ponowne spotkanie. Równocześnie od tego czasu za chłopakiem wędruje hydra, która tylko czeka na moment, aby znów go zaatakować.
Powieść prowadzona jest z dwóch perspektyw: Filipa-dziecka i Filipa-dorosłego. Tytułowa hydra natomiast to jak dla mnie metaforyczne odzwierciedlenie demonów przeszłości, które ciągną się za nim latami. Trzeba przyznać że jest to ciężka książka. Z początku wydawała mi się czymś prostym i lekkim, nawet mimo opisu, jednak wyszło zupełnie inaczej. Tematyka poruszana w tej książce jest bardzo poruszająca. Przemoc domowa nie jest łatwym wątkiem i autor zdecydowanie o to zadbał, aby nikt przypadkiem nie poczuł się zbyt miło, czytając takie sceny. Podsumowując, książka według mnie ma niezasłużenie bardzo mały rozgłos, a na tak ważny temat i naprawdę ogromne wartości jakie ze sobą niesie powinna być o wiele bardziej rozpoznawalna. Mimo, że nie jest to łatwa lektura, to zachęcam każdego, aby się z nią zapoznał, ponieważ warto poznać co może się dziać w głowie osoby będącej świadkiem lub ofiarą przemocy domowej.

"Po prostu chciałbym go opluć. Chciałbym go zabić, chociaż wiem, że nie mogę. Chciałbym mu powiedzieć, że wygrałem."
~
"Filip i hydra" Patryka Fijałkowskiego to książka, którą niestety bardzo mało widuję w internecie. Być może tytuł może was mylić. Przecież wygląda jak w książce dla dzieci. Nic bardziej mylnego.
Historia opowiada o Filipie. Teraz już dorosłym mężczyźnie,...

Dwudziestojednoletni Filip pasjonuje się rapem, który sam też tworzy, studiuje, ma dziewczynę – Hanię. Mogłoby się wydawać, że nie wyróżnia go nic specjalnego, a jednak – walczy on z demonami przeszłości, które nazywa Hydrą.

Demonami przeszłości są wspomnienia z dzieciństwa i mechanizmy obronne, jakie wykształcił, funkcjonując w rodzinie patologicznej. Nie pozwalają mu one na normalne funkcjonowanie – nieumiejętnie buduje związki, ma niską samoocenę i ciągle walczy z lękiem. Akcja zawarta w książce jest pisana z perspektywy dwóch czasów – dzieciństwa i dorosłości Filipa. Mnie bardziej do gustu przypadły rozdziały z perspektywy przeszłości. Wywoływały we mnie więcej emocji, a ponadto akcja toczyła się w latach 90 i autor dużo nawiązywał do specyfiki tych czasów, co wywołało u mnie pewne rozrzewnienie, ponieważ przypomniałam sobie, w co sama grałam czy jakie bajki oglądałam. Mniej podobały mi się wątki, w których Filip walczy z Hydrą, czasami było to opisane jakby zbyt dosłownie.

Reasumując, tematy poruszone w książce są bardzo ważne i choćby dlatego warto poświęcić jej uwagę. Myślę, że szczególnie zachwyceni będą czytelnicy, których dzieciństwo przypadało na lata 90. Polecam !

Dwudziestojednoletni Filip pasjonuje się rapem, który sam też tworzy, studiuje, ma dziewczynę – Hanię. Mogłoby się wydawać, że nie wyróżnia go nic specjalnego, a jednak – walczy on z demonami przeszłości, które nazywa Hydrą.

Demonami przeszłości są wspomnienia z dzieciństwa i mechanizmy obronne, jakie wykształcił, funkcjonując w rodzinie patologicznej. Nie pozwalają mu one...

Filip to chłopak, który z pozoru wiedzie normalne życie. Ma dziewczynę Hanię, studiuje, oddaje się swojej pasji jaką jest rap. Jednak wewnątrz ten młody mężczyzna, wciąż prowadzi walkę na śmierć i życie. Zmaga się z problemami, które towarzyszą mu od dzieciństwa.
Dom - miejsce to powinno być pełne ciepła, miłości i życzliwości. Dla Filipa był on jaskinią pełną smutku, bólu i cierpienia. Mieszkała tam przemoc. Mały wówczas Filip, wielokrotnie był świadkiem wybuchów ojca, który na jego oczach znęcał się nad zastraszoną mamą.
Dorosły Filip wciąż toczy wewnętrzną walkę z demonami przeszłości, które objawiają się pod postacią okropnej hydry, pragnącej go zniszczyć.
Czy poradzi sobie w tej walce i ujarzmi potwora? Czy może pozwoli się pokonać? Sprawdźcie sami.
"Filip i hydra" to bardzo trudna książka. Porusza poważny temat, a mianowicie przemocy domowej. Tytułowy Filip to dobry przykład tego, w jaki sposób na dziecku będącym świadkiem przemocy w domu, odbija się to w dorosłym życiu. Powieść wywoływała u mnie najróżniejsze emocje. Najczęściej był to smutek i żal, gdy czytałam przebieg wydarzeń z awantury domowej ukazany oczami małego Filipka. Bardzo chciałam mu pomóc...
Książka zdecydowanie warta uwagi.

Zrecenzowałam dzięki Czytampierwszy.

Filip to chłopak, który z pozoru wiedzie normalne życie. Ma dziewczynę Hanię, studiuje, oddaje się swojej pasji jaką jest rap. Jednak wewnątrz ten młody mężczyzna, wciąż prowadzi walkę na śmierć i życie. Zmaga się z problemami, które towarzyszą mu od dzieciństwa.
Dom - miejsce to powinno być pełne ciepła, miłości i życzliwości. Dla Filipa był on jaskinią pełną smutku, bólu...

Dom, ten rodzinny, to miejsce, w którym powinniśmy doświadczyć miłości, akceptacji, zrozumienia. To nasze najważniejsze środowisko, matryca, na którą zostają nałożone kolejne doświadczenia. Niestety dla wielu miejsce dorastania to nie czas beztroski. Ten znaczący okres to terror, zagrożenie, lęk. Tytułowy bohater książki, Filip, spędza swoje dzieciństwo w rodzinie, gdzie jest przemoc ojca wobec matki, gdzie jest alkohol, rozwiązłość, brak zainteresowania i śmierć. To wszystko niszczy młodego chłopaka psychicznie, uniemożliwiając mu zdrowy rozwój emocjonalny. Z piętnem przeszłości jako dorosły człowiek próbuje odnaleźć sobie właściwą drogę, ale ciągle gdzieś z tyłu głowy przypomina o sobie przeszłość, goni go, burzy wypracowany spokój i ład. Ma problemy w relacjach z ludźmi, nie potrafi stworzyć związku z kobietą. Każdego dnia toczy walkę z samym sobą, z emocjami, lękiem, które objawiają się jako mitologiczna hydra. Cokolwiek by nie zrobił, by żyć normalnie, ile głów nie ściął potworowi, ten powróci z zaskoczenia, by przypomnieć o sobie. Próbuje wyrwać się z tej matni, zapomnieć, żyć szczęśliwie, ale to wszystko burzą wspomnienia i nagła wiadomość od ojca, że po 10 latach chce się spotkać. Czy Filip zdoła stanąć twarzą w twarz z oprawcą i co przyniesie to spotkanie?
Książka mocna, trudna, pełna bólu i żalu, przejmująca i tak bardzo realna, bo ilu wśród nas takich ludzi, którzy mają w sobie tą hydrę. Porusza wrażliwy temat przemocy domowej, która trwale pozostawia ślad w dorosłym życiu. Jestem zachwycona tą pozycją. Wywołała we mnie ogromne emocje. Polecam każdemu.
"Dom" każdy nosi w sobie.

Dom, ten rodzinny, to miejsce, w którym powinniśmy doświadczyć miłości, akceptacji, zrozumienia. To nasze najważniejsze środowisko, matryca, na którą zostają nałożone kolejne doświadczenia. Niestety dla wielu miejsce dorastania to nie czas beztroski. Ten znaczący okres to terror, zagrożenie, lęk. Tytułowy bohater książki, Filip, spędza swoje dzieciństwo w rodzinie, gdzie...

Niech Was nie zmyli tytuł, to nie jest książka dla dzieci, to nie jest książka z gatunku fantastyki, jest to książka która porusza bardzo trudny temat, przemocy w rodzinie.
Filip jest dorosłym, młodym chłopakiem, raperem, jednak ma swojego demona, hydrę która podąża za nim krok w krok, nie pozwalając zapomnieć o przeszłości. Niestety dzieciństwo Filipa to wieczne znęcanie się ojca nad matką, bicie, katowanie. Matka również chadza własnymi ścieżkami, z lodówce często może znaleźć zepsutą szynkę a w chlebaku czerstwych chleb. Oderwaniem są chwile które spędza u babci. Filip próbuje się z tym wszystkim uporać w dorosłym życiu, ale hydra atakuje i cały czas przypomina mu o dzieciństwie.

Pierwszy raz czytałam książkę gdzie dorosła osoba próbuje sobie ułożyć życie po tym co przeszła w dzieciństwie. Jak probuje się uporać ze swoimi demonami. Naprawdę polecam, warta przeczytania.

Niech Was nie zmyli tytuł, to nie jest książka dla dzieci, to nie jest książka z gatunku fantastyki, jest to książka która porusza bardzo trudny temat, przemocy w rodzinie.
Filip jest dorosłym, młodym chłopakiem, raperem, jednak ma swojego demona, hydrę która podąża za nim krok w krok, nie pozwalając zapomnieć o przeszłości. Niestety dzieciństwo Filipa to wieczne znęcanie...

„Filip i hydra” to opowieść o traumatycznym dzieciństwie, które odcisnęło ogromne piętno na bohaterze tej książki. Filip jest dwudziestojednoletnim młodym mężczyzną. Rapuje, pisze teksty, występuje razem ze swoim zespołem, studiuje, ma dziewczynę Hanię. Wydawać by się mogło, że jest normalnym pełnym życia i radości człowiekiem. Niestety tak nie jest. Wspomnienia z dzieciństwa uniemożliwiają mu normalne funkcjonowanie, nieustannie go dręczą, prześladują i nie pozwalają spać. Przybrały one postać hydry – ohydnego potwora o wielu głowach, który krok w krok kroczy za Filipem, próbując go zniszczyć.

Autor relacjonuje wydarzenia z życia Filipa dwutorowo. Raz obserwujemy jego obecne dorosłe życie, a innym razem podglądamy jego dzieciństwo. I właśnie wspomnienia Filipa z dzieciństwa zrobiły na mnie największe wrażenie, ponieważ widzimy w nich realny świat oczami kilkuletniego dziecka, które codziennie doświadcza przemocy domowej. Jego ojciec znęcał się fizycznie i psychicznie nad jego matką, co w końcu pchnęło ją do samobójstwa. Filip każdego dnia żył w strachu o swoją mamę, nie raz widział jak ojciec brutalnie ją bije. Te wydarzenia na zawsze wryły się w jego pamięć i prześladują go w dorosłym życiu.

Postać hydry i walka Filipa z nią to nawiązanie do gier wirtualnych, z którymi autor książki ma styczność na co dzień w swojej pracy zawodowej. Z początku nie byłam przekonana do tego nietypowego pomysłu, ale im dalej zagłębiałam się w historii Filipa, tym bardziej podobał mi się ten motyw. Autor dzięki stworzeniu hydry świetnie zobrazował strach i walkę dorosłej już osoby, która będąc dzieckiem doświadczyła przemocy domowej. Zmagania Filipa z hydrą przenoszą czytelnika w zupełnie inny, trochę wirtualny świat, niczym w grze komputerowej. To bardzo fajny i udany zabieg, który wzbudził moje zainteresowanie.

Powieść okazała się być trudną, brutalną i smutną historią walki o bezpieczne i szczęśliwe życie. Autor dotknął trudnego tematu przemocy domowej, której doświadcza wielu z nas, jednak wszystko skrywają mury naszych mieszkań, dobrze chroniące oprawców. Dopiero, gdy stanie się jakaś tragedia, sąsiedzi i reszta znajomych, dostrzegają co działo się za zamkniętymi drzwiami z pozoru normalnej rodziny. Wszystkie wspomnienia Filipa i jego emocje są tak realnie opisane, że czytając je, współodczuwałam je razem z nim. Strach, którego Filip doświadczył jako dziecko, nie opuścił go nawet w dorosłym życiu. Próbuje z nim walczyć, ale nie zawsze zwycięża. Dopiero spotkanie z ojcem po dziesięciu latach od urwania kontaktu, pozwala Filipowi na odzyskanie jako takiego spokoju i wyjście z emocjonalnej rozpaczy. Polecam tę książkę wszystkim osobom, lubiącym trudne i bolesne historie.

Książkę odebrałam za punkty w portalu Czytam Pierwszy.

„Filip i hydra” to opowieść o traumatycznym dzieciństwie, które odcisnęło ogromne piętno na bohaterze tej książki. Filip jest dwudziestojednoletnim młodym mężczyzną. Rapuje, pisze teksty, występuje razem ze swoim zespołem, studiuje, ma dziewczynę Hanię. Wydawać by się mogło, że jest normalnym pełnym życia i radości człowiekiem. Niestety tak nie jest. Wspomnienia z...

Książek o tej tematyce jest trochę na rynku. Nie jest ona ani łatwa ani przyjemna, ale ma niezaprzeczalną wartość. Ta ujęła mnie sposobem narracji - po pierwsze ze względu na przeplatające się dwie perspektywy czasowe. Doświadczający przemocy w dzieciństwie Filip codziennie zmaga się z przeszłością, która blokuje jego działania, utrudnia kontakty z innymi ludźmi i zmusza go do życia w nieustającym poczuciu winy. Tonie we wspomnieniach, które wciąż rozdrapują świeżo podleczone rany. Po drugie w sposobie prowadzenia narracji, która bierze czytelnika na świadka tych wydarzeń, mocno nim wstrząsa i nie pozwala być obojętnym. Niesamowicie przejmująca i bardzo mocna lektura.

Książek o tej tematyce jest trochę na rynku. Nie jest ona ani łatwa ani przyjemna, ale ma niezaprzeczalną wartość. Ta ujęła mnie sposobem narracji - po pierwsze ze względu na przeplatające się dwie perspektywy czasowe. Doświadczający przemocy w dzieciństwie Filip codziennie zmaga się z przeszłością, która blokuje jego działania, utrudnia kontakty z innymi ludźmi i zmusza go...

Książka pełna niewybaczonego bólu,bólu dziecka i dorosłego już mężczyzny który z nie potrafi się uporać z przeszłością.
.
.
Czytając książkę Patryka Fijałkowskiego "Filip i hydra" od samego początku można odczuć jak bardzo jest i może być prawdziwa historia Filipa.I to jest bardzo smutne bo przemoc w domu rodzinnym to częste zjawisko w naszym społeczeństwie.Nie żadko jest bagatelizowana przez sąsiadów i dopiero gdy dojdzie do tragedii ,można dostrzec zainteresowanie.
.
.
Filip to młody mężczyzna zaledwie 21 ,student.Należy do zespołu muzycznego,pisze teksty,rapuje.W dzieciństwie był świadkiem przemocy domowej ,fizycznej i psychicznej.Demony przeszłości nigdy nie dają o sobie zapomnieć ,przez co nieukłada mu się z dziewczynami,koledzy w zespole też dostrzegają ,że coś niedobrego się z nim dzieje.
.
.
Filip przez dziesięć lat nie miał kontaktu z ojcem,bał się go chociaż on nigdy nie podniósł na niego ręki .Nagle dostaje wiadomość od ojca że ten chce spotkać się z nim ,wtedy demony rosną w siłę i nie dają się pokonać.Zachęcam do przeczytania książki ,lecz nie jest to łatwa lektura.

Książka pełna niewybaczonego bólu,bólu dziecka i dorosłego już mężczyzny który z nie potrafi się uporać z przeszłością.
.
.
Czytając książkę Patryka Fijałkowskiego "Filip i hydra" od samego początku można odczuć jak bardzo jest i może być prawdziwa historia Filipa.I to jest bardzo smutne bo przemoc w domu rodzinnym to częste zjawisko w naszym społeczeństwie.Nie żadko jest...

Dzieciństwo ma bardzo duży wpływ na przyszłość, to wtedy poznajemy życiowe wartości i wszystkiego się uczymy, to jacy będziemy w przyszłości, w dużym stopniu właśnie zależy od naszego wychowania.
Filip jako dziecko nie miał łatwo, miał tatę tyrana, którego wszyscy się bali, często musiał dłużej czekać na odebranie go z przedszkola i nie chciał do swojego domu zapraszać kolegów. Kiedy Filip wreszcie zaczyna mieszkać ze swoją dziewczyną Hanią, nie umie normalnie żyć, ma koszmary i śpi niespokojnie, nie umie poradzić sobie z tym, co spotkało go w dzieciństwie. Hania próbuje mu pomóc, ale Filip nie chce z nią szczerze porozmawiać i mówić o swoich uczuciach czym wywołuje u niej irytacje. Spokój tego związku burzy niespodziewana wiadomość od ojca Filipa, który chciałby się z nim spotkać.
Ta książka przyciągnęła mnie swoim opisem, lubię, jak w książkach poruszane są tak ważne tematy, ponieważ ludzie w podobnych sytuacjach mogą zobaczyć, że nie są sami i z każdych problemów da się wyjść. Na początku trudno było mi wczuć się w tę książkę z powodu niezrozumiałych opisów, dopiero z czasem poznałam pełen obraz dzieciństwa i teraźniejszości Filipa. Co do dzieciństwa to byłam wręcz zła na jego mamę, bo już dawno powinna odejść od męża tyrana, a co do teraźniejszości to denerwował mnie Filip, który powinien otworzyć się dla swojej dziewczyny i ona wtedy pomogłaby mu przejść przez tę traumę i mogliby żyć inaczej.
Całość jest przygnębiająca, mi zdecydowanie szybciej czytało się o przeszłości, a to, co działo się teraz, mnie trochę nudziło, ale to chyba przez postawę bohatera, pomimo wszystko historia mnie bardzo poruszyła.
Wiele osób doświadcza przemocy domowej, ale to nie przekreśla dziecka jako człowieka, bo przy pomocy specjalistów i najbliższych da się z tego wyjść i żyć normalnie. My jako ludzie powinniśmy reagować na każdy przejaw przemocy i bezwzględnie pomagać słabszym, bo nie wiadomo kiedy tej pomocy będziemy potrzebować my.

Dzieciństwo ma bardzo duży wpływ na przyszłość, to wtedy poznajemy życiowe wartości i wszystkiego się uczymy, to jacy będziemy w przyszłości, w dużym stopniu właśnie zależy od naszego wychowania.
Filip jako dziecko nie miał łatwo, miał tatę tyrana, którego wszyscy się bali, często musiał dłużej czekać na odebranie go z przedszkola i nie chciał do swojego domu zapraszać...

Tytuł powieści Patryka Fijałkowskiego „Filip i Hydra” może zapowiadać, że to opowieść o chłopcu, któremu towarzyszy pies, kot czy inne zwierzątko o imieniu Hydra. Tymczasem to historia o traumach dzieciństwa, o dziecku które dorasta otoczony przemocą. Filip żyje w rodzinie, gdzie ojciec jest tyranem i wciąż sieje postrach. Matka ma problemy z alkoholem, który zniewala jej umysł i wybory.

W mitologii greckiej hydra to wąż wodny, potwór z wieloma głowami (różne źródła podają różne ilości łbów). Pokonanie stwora było jedną z prac Heraklesa, co było o tyle trudne, że na miejsce jednej odciętej głowy, wyrastały dwie czy trzy nowe. Według Jana Parandowskiego stwór miał wężowe sploty, a wężowe łby wyrastały z kadłuba lub psiego ciała.

Tytułowego bohatera książki – Filipa – poznajemy w dwóch perspektywach czasowych. Jako dziecko beztrosko bawiące się figurkami Power Rangers i grające na konsoli oraz dorosłego, który walczy z demonami przeszłości, za wszelką cenę nie chce powielić błędów ojca i nie potrafi stworzyć związku z kobietą. Relacja między rodzicami Filipa jest skrajnie toksyczna, w układzie kata i ofiary. Są też momenty dobre i przyjemne, które chłopiec będzie wspominał z rozrzewnieniem i nostalgią. Rytm życia dziecka wyznaczony jest przez kolejne awantury, dni umila przyjaźń z psem Bono. Dorosły Filip próbuje swoich sił jako raper, próbuje studiować, a w międzyczasie spędza czas z dziewczyną Hanią. Trauma z dzieciństwa co chwilę burzy wypracowany ład i wewnętrzny spokój. Wszystkie wybory Filip ocenia jako złe, ma zaniżone poczucie własnej wartości. Kumulowane przez lata emocje wybuchają jako hydra, z którą na co dzień dorosły Filip będzie toczył walkę. Która będzie go ścigać po nocnym mieście, która będzie zajmowała miejsce przed nim w autobusie i biegła kanałami metra. Hydra najczęściej pojawia się w mocno surrealistycznych scenach, która przeplata się z dynamiką rodem z filmów akcji.

Każdy z nas ma w sobie hydrę. Karmiona latami, podsycona złym nastrojem, złym humorem, siedzi w kącie i czeka. Dla każdego hydra może znaczyć co innego, ale tylko od nas zależy czy potrafimy ją spacyfikować, uśpić czy zapomnieć. Gromadzone latami złe emocje odradzają się w postaci kolejnej głowy. Sam autor przyznał w jednym z wywiadów, że niestety zbyt wiele w treści, szczególnie jeśli chodzi o samo dzieciństwo, jest z jego życia.

„Filip i hydra” to trudna powieść. Przeżycia chłopca, szczególnie te z czasów dzieciństwa, są tak mocne i dosłowne że chwilami trzeba dawkować czytanie. Mimo, że nie odkrywa nowego, bo przecież o traumie dzieciństwa pisało wielu, to dzięki postaci hydry wnosi powiew świeżości w tematykę. Styl Fijałkowskiego sprawia, że czytelnik wtapia się w tekst i jest w epicentrum wydarzeń, a do tego czuje i reaguje, razem z bohaterami. Aż dziw, że dziecko jest świadkiem scen tak brutalnych i pełnych krwi. Przeskoki w czasie pomagają lepiej zrozumieć trudną, pełną frustracji, zniechęcenia i kompleksów osobowość dorosłego Filipa. Czytelnik dostrzeże też ukłon w stronę dzieciństwa lat 90. XX w. – komiksy, gry video, bajki rysunkowe, batoniki i gumy.

Fijałkowski niemalże obnaża się w książce. To bardzo osobiste wyznanie, które moim zdaniem dojrzewało w autorze. Niech dowodem na to będzie zakres dat, który mówi o powstawaniu książki. „Filip i hydra” to udana powieść, o trudach dzieciństwa, która ma za zadanie trochę rozliczyć, trochę pocieszyć. Osobiście – nie zachwyciła, bardziej przeraziła.

Tytuł powieści Patryka Fijałkowskiego „Filip i Hydra” może zapowiadać, że to opowieść o chłopcu, któremu towarzyszy pies, kot czy inne zwierzątko o imieniu Hydra. Tymczasem to historia o traumach dzieciństwa, o dziecku które dorasta otoczony przemocą. Filip żyje w rodzinie, gdzie ojciec jest tyranem i wciąż sieje postrach. Matka ma problemy z alkoholem, który zniewala jej...

Mały Filip mieszka z rodzicami i często jest świadkiem przemocy domowej, jak ojciec znęca się nad matką. Ojciec jest tyranem, postrachem, oprawcą. Dużego Filipa prześladują demony przeszłości. Nie może sobie z nimi poradzić, nie jest w stanie stworzyć normalnego związku z kobietą. Za wszelką cenę nie chce być taki jak ojciec. W książce teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Losy Filipa dorosłego i Filipa małego chłopca. Temat książki jest bardzo trudny, książka nie jest łatwa w czytaniu. Poruszony jest w niej problem przemocy domowej i to jak ta przemoc wpływa później na losy dorastającego dziecka. Bo, że zostawi na dziecku piętno, to jest pewne. Czy można sobie z taką traumą poradzić? Kolejnym problemem jest znieczulica społeczna. Wszyscy sąsiedzi wiedzieli, o tym co dzieje się w tej rodzinie. Wiedzieli, ale nikt nie zareagował, nikt nie chciał się wtrącać, przecież to nie moja sprawa.
Przyznaję, że trochę bałam się tej książki i miałam rację, bo wywołała dużo negatywnych emocji. Nawet poczułam niechęć do samej ofiary, bo dlaczego nie chciała przyjąć pomocy od własnej matki?
Chociaż książka nie jest łatwa to mimo wszystko warto po nią sięgnąć.

Mały Filip mieszka z rodzicami i często jest świadkiem przemocy domowej, jak ojciec znęca się nad matką. Ojciec jest tyranem, postrachem, oprawcą. Dużego Filipa prześladują demony przeszłości. Nie może sobie z nimi poradzić, nie jest w stanie stworzyć normalnego związku z kobietą. Za wszelką cenę nie chce być taki jak ojciec. W książce teraźniejszość przeplata się z...

Bardzo przejmująca książka. Autor ma genialne ucho do ludzi. I robi coś, co w moim przekonaniu rzadko się pisarzom udaje tak w stu procentach: wydarzenia dzieją się tu i teraz, na naszych oczach, jesteśmy w epicentrum i reagujemy całym ciałem. Tutaj literatura naprawdę równa się życie.

Bardzo przejmująca książka. Autor ma genialne ucho do ludzi. I robi coś, co w moim przekonaniu rzadko się pisarzom udaje tak w stu procentach: wydarzenia dzieją się tu i teraz, na naszych oczach, jesteśmy w epicentrum i reagujemy całym ciałem. Tutaj literatura naprawdę równa się życie.

WYRWAĆ SIĘ Z ZAMKNIĘCIA

Wspomnienia, które iskrzą jeszcze dziś oczy szklą
Mały pokój i ja modląc się za ciszą
Która była mi najbliższą rzeczą, bliższą niż ona i niż on
Bliższą niż dom gdzie wyrosłem
Brak pieniędzy i alkohol niszczą proste
Ktoś powiedział mi opisz to opisuję
- Trzeci Wymiar

Piekło ma wiele twarzy, tak samo jak koszmar. Horror wcale nie musi być paranormalny, by być horrorem. Wiedzą o tym wszystkie dzieci z patologicznych rodzin i o tym właśnie traktuje powieść „Filip i hydra”. Dzieło może i niezbyt oryginalne, bo ileż już podobnych mieliśmy okazję czytać czy oglądać, ale jednocześnie całkiem przy tym udane. Szczególnie, jeśli należycie do pokolenia obecnych trzydziestolatków.

Dwie płaszczyzny czasowe. Ten sam bohater. I te same problemy.
Jako dziecko Filip przechodzi piekło toksycznego związku rodziców i wiecznego znęcania się ojca nad matką. Wypracowuje wówczas mechanizmy. Zamyka się w sobie.
Jako dorosły mężczyzna wciąż w owym zamknięciu tkwi. Próbując wyrwać się z tego wszystkiego stara się ułożyć życie, oddawać muzycznej pasji, stworzyć dobry związek z Hanią. Wtedy jednak ojciec po latach nieobecności kontaktuje się z nim i chce spotkać. Czy Filip w ogóle zechce ulec prośbie rodzica? I czy wyniknie z tego więcej dobrego, czy złego?

Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2020/04/filip-i-hydra-patryk-fijakowski.html

WYRWAĆ SIĘ Z ZAMKNIĘCIA

Wspomnienia, które iskrzą jeszcze dziś oczy szklą
Mały pokój i ja modląc się za ciszą
Która była mi najbliższą rzeczą, bliższą niż ona i niż on
Bliższą niż dom gdzie wyrosłem
Brak pieniędzy i alkohol niszczą proste
Ktoś powiedział mi opisz to opisuję
- Trzeci Wymiar

Piekło ma wiele twarzy, tak samo jak koszmar. Horror wcale nie musi być...

Filip miał dwadzieścia jeden lat!
Piękny wiek! Można śmiało powiedzieć – przyszłość świetlana przed nim. Przecież studiuje, rapuje, ma bardzo wyrozumiałą dziewczynę Hanię i należy do zespołu muzycznego. Po ojcu odziedziczył rudą brodę i włosy, a po mamie drobny, lekko zadarty nos.
Otrzymał coś jeszcze.
Od ojca wściekłość i głupotę, a od mamy smutek i strach. Z tej mieszanki negatywnych emocji i skłonności narodziła się hydra. Ten zwierzęcy „pupil”, był najważniejszym, największym i najcięższym psychicznie dziedzictwem. Jeszcze chodził do przedszkola, kiedy rodzice zaczęli ją dla niego hodować. Trzeba przyznać, że bardzo się starali, żeby była wyjątkowo kąśliwa, wściekła, wierna i wyposażona w żrący jad kapiący jej z wielu paszcz. Zadbali, żeby z czasem również rosła, jak na drożdżach. Z każdym wyzwiskiem ojca, z każdym jego uderzeniem w miękkie, drobne, podatne ciało mamy, hydra rozrastała się i nabierała mocy zjadliwości. W wieku, kiedy poznałam Filipa, miała już czterdzieści siedem głów i nie mieściła się w autobusie, biegnąc ciężkim krokiem za chłopakiem. Zresztą goniła go stale, a próby zabicia jej kończyły się wyrośnięciem trzech kolejnych łbów w miejscu jednej obciętej. Próbował więc uciec od hydry i koszmaru, które stworzyli mu rodzice, w świat marzeń, wyobraźni i gier komputerowych, ale częściej zwyciężała plama krwi na ścianie z głowy jego mamy. Hipnotyzowała i wciągała w siebie. W krainę okropnych krajobrazów z ropiejącymi wzgórzami zbitej skóry, stawami pełnymi bulgoczącej krwi, kościanymi wieżami z wybitych zębów i deficytem powietrza. Mroczny świat, z którym mierzył się mały chłopiec, a potem młody mężczyzna, ze stale goniącą, paraliżującą, kąsającą i przygniatającą go ciężarem przeszłości, był jego środowiskiem „wychowawczym”, a potem naturalnym, codziennym, powszednim, jak gorzki chleb z piołunem.
Autor inteligentnie i z wyczuciem stworzył opowieść o traumie dzieciństwa.
Miał świadomość, że brzemię przemocy, którą z trudem dźwigał Filip może przytłoczyć czytelnika, więc zastosował z myślą o nim kilka miłosiernych środków stylistycznych, by poprzez agresję, przemoc fizyczną i psychiczną wyraźnie wyłonić obraz procesu zjawiska dziedziczenia skutków przemocy wraz z jego kontekstami społecznymi. To dlatego wybrał narratora zewnętrznego, który budując mapę emocji i topografię zachowań małego, a potem dużego Filipa, tworzył niezbędny dystans emocjonalny potrzebny czytelnikowi. Chociaż niektóre sceny były tak brutalne i pełne krwi, że z trudem przez nie brnęłam. Narracja dodatkowo była naprzemienna i bardzo płynnie przechodziła z teraźniejszości dużego Filipa do jego dzieciństwa i z powrotem. Te retrospekcyjne wycieczki pomagały mi zrozumieć trudną, pełną frustracji, zniechęcenia, kompleksów, cierpienia psychicznego i egzystencjalnego, osobowość dorosłego Filipa, który nie mógł odnaleźć się w kontaktach z kolegami i w relacjach osobistych z Hanią. Hydra wizualizowała traumę, z którą główny bohater walczył tak, jak w grze komputerowej. Dzięki tej metaforze i ożywieniu niewidoczne rany psychiczne widzialnie „krwawiły”, ślady uderzeń „bolały”, a oddech i zmęczenie walką wewnętrzną przybierały wyraźnie fizyczne objawy. Ucieczka w świat wyobraźni i cyberprzestrzeń miały odciągnąć moją uwagę od realiów dramatu rodzinnego, ale paradoksalnie je podkreślić i wyostrzyć. Muzyka miała zagłuszać w dorosłości ataki, sapanie i ciężki tupot hydry, jednak jego kawałki zawsze nawiązywały do prześladujących go strachów z przeszłości, osiągających rozmiary demonów w teraźniejszości, które autor wplatał w tekst lub je wyraźnie wyodrębniał.
„Coś do mnie woła z rur: ciul,
coś do mnie woła: pierdoła,
coś do mnie woła i grozi, i bulgocze jak smoła.
Nawiedza mnie w odbiciach, lustrach, dźwiękach, lękach,
kłębi się w tęczówkach, zwojach i bębenkach.
Całą noc, kiedy śpię, całą noc, kiedy leżę,
jestem słaby i wątły, mów mi: „zaszczute zwierzę””.
Autor nie dzieli jednak bohaterów jednoznacznie na katów i ofiary.
Zarówno matka, ojciec, jak i Filip przejawiają cechy każdej z tych ról. Ojciec, pozornie największy kat w rodzinie, był nieszczęśliwym, rozgoryczonym i rozczarowanym mężem, którego zdradzała żona. Matka, ofiara przemocy fizycznej i psychicznej, zaniedbywała rodzinę, uciekając w alkohol i zdradzając męża. Filip, bierny świadek przemocy rodzinnej, w życiu dorosłym powielał kompilacje zachowań ojca i matki w postaci naprzemiennej agresji i przeprosin. To powieść, która świetnie pokazuje mechanizm zapętlonej fiksacji, w której słowo „przepraszam” pojawia się niemalże, na co drugiej stronie. Dodatkowo w tle dramatu rodzinnego autor umieścił zmowę milczenia sąsiadów i członków rodziny w roli całunu grzebiącego widoczne fakty, by oficjalnie nadal wszyscy kochali się i wyglądali na normalną rodzinę. Kolejnym, precyzyjnie ukazanym mechanizmem zachowań patologicznych bohaterów było wykorzystywanie dziecka jako narzędzia manipulacji w grze psychologicznej między dorosłymi, ale również wobec samego Filipa, z którym nikt szczerze nie rozmawiał o zdarzeniach, stosując przekupstwo, szantaż, obietnicę, kłamstwo i wymuszenie.
Jestem zauroczona i zachwycona tą powieścią!
Umiejętnością autora, który tak trudne, skomplikowane i dynamiczne zjawisko przemocy w rodzinie potrafił ująć i przekazać w słowach z różnych punktów widzenia językiem narracji charakterystycznym dla wieku i płci bohaterów. Sam zabieg uosobienia tramy w postaci hydry – rewelacyjnie plastyczny, a walka z nią i oswajanie na tyle sugestywne, że można bezpiecznie wejść w emocje bohatera i uświadomić sobie bezsens powszechnie udzielanej rady osobom z problemami traumatycznymi – stary ogarnij się i weź się w garść.
Cieszę się z jeszcze jednej rzeczy!
Dobrze, że ta powieść ukazała się właśnie teraz, w okresie przymusowej izolacji narodowej. Jej przesłanie wybrzmi wyraźniej i głośniej w kontekście alarmującego artykułu „Tych telefonów są tysiące” o koszmarze izolacji dzieci doświadczających przemocy, przed którą nie mogą uciec, a telefon zaufania jest jedynym kołem ratunkowym. Ta opowieść to okno z poufnym dostępem do cierpień, przez które można zajrzeć do środka wielu mieszkań oraz domów i „zobaczyć” codzienność dysfunkcyjnych rodzin z dziećmi. Osobistą, prawdziwą i bez fikcji – jak zapewnia autor w filmowej rekomendacji swojej książki.
Powieść znokautowała mnie emocjonalnie, literacko i merytorycznie!
naostrzuksiazki.pl

Filip miał dwadzieścia jeden lat!
Piękny wiek! Można śmiało powiedzieć – przyszłość świetlana przed nim. Przecież studiuje, rapuje, ma bardzo wyrozumiałą dziewczynę Hanię i należy do zespołu muzycznego. Po ojcu odziedziczył rudą brodę i włosy, a po mamie drobny, lekko zadarty nos.
Otrzymał coś jeszcze.
Od ojca wściekłość i głupotę, a od mamy smutek i strach. Z tej...