Choć tytuł tej antologii jest jednobrzmiący z najbardziej znanym poematem Máchy, zawiera ona o wiele więcej przykładów jego twórczości. Znajdziemy tu kilka sonetów, rozproszone wiersze młodzieńcze i te dojrzalsze (jakkolwiek cezury czasowe 1830-32 i 1833-36 mogą się wydać dość abstrakcyjne). Oprócz tego dwa mini-urywki z jego dwóch dramatów i drobne fragmenty prozy z notatnika wędrówek po Karkonoszach i Czechach. Poemat "Máj" stanowi 1/10 całego zbioru. Nigdy chyba nie zrozumiem, po co drukować wyrwane z całości fragmenty - dramatów, prozy, poematów...

Końcowy ustęp z poematu stawia autora pośród jego tragicznych bohaterów jego własnego utworu:

"Wieczorny maj na łonie skalistej opoki;
na twarzy lekki uśmiech, w sercu żal głęboki.

Czy widzicie pielgrzyma, co przez puste błonie
spieszy do celu, póki zorza płonie?
Tego pielgrzyma więcej wy już nie ujrzycie,
gdy zajdzie za urwiska tam na nieboskłonie,
nigdy - ach, nigdy! To jutrzejsze moje życie.
Czy takie serce czyjeś ukoją ramiona?
Miłość jest wieczna! Miłość moja - zawiedziona!
(Maj, s.140)

Na końcu narrator woła w rozpaczy do siebie samego tak, jak przez jezioro wołali do siebie niedoszli kochankowie: "Hynku!"

Całość opinii pod adresem: http://tsantsara.booklikes.com/post/2019833/post

Choć tytuł tej antologii jest jednobrzmiący z najbardziej znanym poematem Máchy, zawiera ona o wiele więcej przykładów jego twórczości. Znajdziemy tu kilka sonetów, rozproszone wiersze młodzieńcze i te dojrzalsze (jakkolwiek cezury czasowe 1830-32 i 1833-36 mogą się wydać dość abstrakcyjne). Oprócz tego dwa mini-urywki z jego dwóch dramatów i drobne fragmenty prozy z...