One-Punch Man tom 20 - Ruszamy!

Ta część historii, która została poświęcona pracy na polu Ketila, jest przeze mnie uznawana za najgorszą – na szczęście tylko w animacji. Pamiętam, że odcinki anime niemiłosiernie się dłużyły, przeciągając nieskończenie wątki, które skrócone byłyby całkiem niezłe. Pod tym względem tom piąty jest w mojej ocenie pierwszym, któremu animacja nie dorównała. To nadal spory ładunek emocjonalny, jednak w skondensowanej i lepszej formie. Postacie Patera, parobków czy starego pana są niesamowite i nie da się przejść koło nich obojętnie.

Przyznam szczerze, że początkowo trochę nie do końca mogłam zdzierżyć stronę graficzną tej opowieści. Ale kiedy rozpoczęła się historia rodziny Thorfinna, kiedy wyszło na jaw, co się stało z jego ojcem - dałam się porwać tej historii i nie mogłam odłożyć mangi, dopóki nie doczytałam do końca... To epicka opowieść o młodym chłopcu, który szuka odwetu za bestialskie zamordowanie swojego ojca. A równocześnie - robi wszystko, żeby ta jego śmierć nie poszła na marne. To krwawa opowieść o brutalnym świecie wikińskich wojowników. O łupieżczych wyprawach, bitewnym szale, walce o władzę, intrygach, których ofiarami padają często ci najlepsi. Z drugiej strony - to piękna opowieść o człowieku, który chciał porzucić życie wojownika, by żyć w spokoju ze swoją rodziną (tak, fanom Thorgala z pewnością się ten fragment historii spodoba). I który zapłacił za tę decyzję straszną cenę... Z przyjemnością (i niecierpliwością) sięgnę po kolejny tom, żeby przekonać się, jak dalej potoczyły się losy młodego Thorfinna.

Poranek Ściętych głów, to bardzo ciekawa ale też krwawa historia ścinacza głów. Zarazem jest to filozoficzna przygoda, która przechodzi kolejne szczeble jego historii, poprzez proste historie, często niezwiązane ze sobą ale dobrze prezentujące historię tego okresu i samego bohatera. Gorąco polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Pytanie na dziś: co to za maszkary z panem oficerem Miaau? Zdobyłam garść historii o Flashu i teraz będzie mnie zżerać ciekawość, bo co tak mało, dajcie mi więcej info o nim. Jeszcze jedna uwaga - jeśli walczysz z przeciwnikiem, co w imieniu ma feniks, to należy się zastanowić, jakie ukryte zalety ma to miano. Wiecie, żeby potem nie było, że wstaje z martwych czy coś...

Jestem skłonna nawet odrobinę polubić Jaco. Ale tylko odrobinę. A tak na poważnie to bardzo prosta historia o tym, jak przybysz z kosmosu ląduje nieproszony w ,,ogródku" zrzędliwego staruszka, który to dzięki tej znajomości z kosmitą (i wymuszonych przygodach, jakich przez niego doświadcza) na nowo uczy się lubić ludzi i patrzeć na świat w bardziej kolorowych barwach. Jaco też się co nieco uczy, ale nie oczekujmy od niego cudów... Dziecięca prostota, która charakteryzuje klasycznego Dragon Balla, specyficzny humor i sympatyczne postaci - a do tego nieoczekiwane połączenie z historią Goku! Nie miałam wygórowanych oczekiwań i nie nastawiałam się na nic, więc tym bardziej zostałam kupiona przez może momentami absurdalną, ale mającą w sobie sporo ciepła historię.

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Dragon Ball Super jest jakie jest – raz lepiej, raz gorzej. Jednak na pewno nie mogę narzekać na antagonistów w tej serii, bo ci potrafią pokazać więcej niż surową siłę i kolejne formy. Po Zamasu, który stracił rozum przyszła pora na Moro. Pewną starą kozę, której nie na darmo boi się Galaktyczny Patrol… Moro tak naprawdę na początku wcale nie jest silny. Ma jednak kilka sztuczek w zanadrzu, plus jest cholernie sprytny… połączenie, które rozkłada Goku i Vegetę na łopatki w przeciągu kilku chwil! I jestem naprawdę zadowolona. Nie dlatego, że Goku z Vegetą dostali po ryjach, ale dlatego, że Moro jest wyzwaniem, które będzie wymagało więcej niż samej siły. No i w końcu też potencjał Buu został wykorzystany. Znaczy nie samego Buu… ale sposób jego walki jest odświeżający po saiyańskim mordobiciu. Buu to dziwak o dziwacznych mocach. Jego pojedynek z Moro chyba był dla mnie najlepszym momentem w całym tomie. Był głupkowaty, ale to właśnie urok Buu – niepozorny, dziwny grubasek o niewyobrażalnej sile.

Główny bohater jest wielkim fanem Dragon Balla. Pewnego dnia dość pechowo spada ze schodów i… budzi się w świecie swojej ulubionej mangi. (Nie)stety odradza się jako Yamcha. Musi zrobić wszystko, żeby skończyć lepiej, niż zostało to przedstawione w oryginalnej historii. 🐉 Yamcha to synonim porażki. Definicja pecha. Przykład złośliwości losu. Postać-mem. Tutaj jednak dostaje szansę i właśnie dzięki temu powstało takie „co by było, gdyby…”. I wyszło fajnie. 🐉 Krótka historia, pełna żartów i świetnych, typowo dragonballowych rysunków - przedstawia historię, która jest ciekawą odskocznią od oryginalnej fabuły. Yamcha… a właściwie to nie dosłownie on, ma tę możliwość, że może kierować własnym losem, znając przyszłe wydarzenia. Kusząca perspektywa. Jednak tu nie o same walki chodzi. Najważniejsza jest Bulma i fakt, że trzeba przeszkodzić jej w spotkaniu z Vegetą. 🐉 Główny bohater podróżuje po lokacjach znanych z oryginalnej mangi. Wyprzedza wszystkie wydarzenia, by finalnie… i tak mu się nie udało. Taki przerywnik w historii Smoczych Kul to jedna z najfajniejszych rzeczy. Kilka zwrotów akcji, odnośniki do gier, przedziwne zrządzenia losu i karykaturalna fuzja dwóch słabych wojowników sprawiły, że naprawdę chciałbym więcej takich historii, bo: a) spojrzałem łagodniej na postać Yamchy i zrozumiałem, w jak beznadziejnym położeniu musiał się znaleźć, niezależnie ile pracy włożyłby w trening; b) zapomniałem o pierwszych pięciu odcinkach anime DBS; c) seria z innymi postaciami „Odrodzony jako…” mogłaby być mega ciekawym pomysłem; d) fuzja na końcu mangi to najlepsza rzecz w świecie Smoczych Kul! ig: multiverse_hunter

Poranek Ściętych głów, to bardzo ciekawa ale też krwawa historia ścinacza głów. Zarazem jest to filozoficzna przygoda, która przechodzi kolejne szczeble jego historii, poprzez proste historie, często niezwiązane ze sobą ale dobrze prezentujące historię tego okresu i samego bohatera. Gorąco polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Ten tom ma w sobie coś, co w Dragon Ball Super lubię najbardziej, kiedy seria przestaje udawać, że wszystko da się rozwiązać głośniejszą aurą, a zaczyna układać napięcie na kilku torach naraz, walka na Ziemi, trening w innym miejscu, kosmiczne zasady w tle, dzięki czemu tempo nie jest monotonne, a ja czuję, że strony mają rytm, który coś waży. Okładka od razu zdradza, że coś się odsłoni, Vegeta w stroju z Yardrat i Goku z Merusem w Komnacie Ducha i Czasu to sygnał podany wprost, tytuł też nie próbuje udawać tajemnicy, więc nie liczyłem na szok, raczej na to, że wyjaśnienie będzie ciekawsze niż najbardziej oczywista odpowiedź, i pod tym względem dostaję rzecz zrobioną sprawnie, bo informacje nie zatrzymują akcji, tylko pojawiają się jak przerwy na oddech w dobrym montażu. Największą świeżością jest dla mnie Seven-Three, bo jego umiejętność nie polega na żadnym „powielaniu” czy robieniu kopii, tylko na brutalnie prostym przejęciu pakietu, dotyka karku i nagle zna wszystkie techniki przeciwnika, a do tego dostaje jego poziom mocy, co natychmiast zmienia mi sposób czytania walki, bo każda wymiana przestaje być tylko próbą przebicia, a staje się ryzykiem ujawnienia własnego arsenału. To jest genialne narzędzie do scen, bo zmusza bohaterów do ostrożności i planu, rysownik może grać napięciem w małych gestach, w ustawieniu ciała, w unikach, w przerwaniu kontaktu, i faktycznie czytelność ruchu w tych sekwencjach jest bardzo dobra, przejścia między ujęciami trzymają oś, a kadry często pokazują, dlaczego ktoś nie idzie „na wymianę”, tylko szuka kąta i dystansu. Jednocześnie mam tu największy zgrzyt tomu, bo przejmowanie nie tylko technik, ale i mocy na tym samym poziomie, po jednym dotknięciu, jest dla mnie narracyjnie zbyt potężne, bo zaczynam w głowie układać proste konsekwencje, wystarczy kilku takich żołnierzy i cały system stawki robi się kruchy, bo eskalacja przestaje zależeć od drogi postaci, a zaczyna od przypadkowego kontaktu skóry, i wtedy nawet świetnie poprowadzona scena zaczyna mi się niebezpiecznie „matematyzować”. Paradoksalnie właśnie dzięki temu walka Gohana i Piccolo z Seven-Three wypada tak dobrze, bo ten duet ma naturalną chemię i różne tempo, Piccolo czyta sytuację chłodno, Gohan reaguje bardziej impulsywnie, więc w scenach jest kontrast, który da się narysować bez gadania, a sam pojedynek należy do najlepszych w całej serii Super, nie przez liczbę efektów, tylko przez klarowność ruchu i poczucie, że każdy błąd ma natychmiastową cenę. Trening Goku z Merusem działa dla mnie jako lekka odskocznia od Ziemi, bo zmienia temperaturę, mniej hałasu, więcej korekty i techniki, a spotkanie Whisa z Wielkim Kapłanem daje wreszcie twarde ramy pod to, kim Merus jest i jakie są ograniczenia wyższych bytów, co jest potrzebne, bo bez tych zasad całość wisiałaby na deklaracjach. Bardzo mocno trafia do mnie też pokazanie sił Ziemi i Galaktycznego Patrolu przeciw armii Moro, bo nagle czuję skalę konfliktu bez dokładania kolejnej formy, widzę tłum, logistykę, strach i improwizację, a to buduje stawkę prościej i uczciwiej niż kolejne rozbłyski. Dodatkowa manga o Freezerze jest świetnie wstawiona, bo ma energię i przypomina o jego chłodnym sposobie myślenia, tylko że trudno mi uwierzyć, by tak łatwo porzucił ambicję podboju wyłącznie dlatego, że pojawiło się większe zagrożenie, bo Freezer w mojej głowie raczej szuka zysku w chaosie, niż się cofa. Po zamknięciu tomu zostaje mi satysfakcja z tego, jak dobrze zagrano strukturą, równoległymi wątkami i scenami walki, zwłaszcza z Gohanem i Piccolo, oraz niepokój o to, czy mechanika „dotyk i mam twoją moc” nie będzie dalej podcinała wiarygodności skali, jeśli seria nie trzyma jej na krótkiej smyczy. Ten tom jest najlepszy wtedy, gdy napięcie wynika z tego, że siłę można stracić jednym kontaktem.

Po lekturze możnaby rzec - co tu się odjaniepawliło :) tej mangi nie czyta się na pewno dla fabuły, chociaż ma jakieś tam swoje momenty. Warto sięgnąć, ale trzeba mieć czysta głowę, bo to nie jest pozycja, która zachwyca, ale mimo wszystko robi dobre wrażenie. Pokazuje Japończyków jako naród, który widzi siebie jako pępek świata, coś jak Amerykanie tylko ze skośnymi oczami i taki jest ten komiks.

Cyberpunkowy klasyk z pędzącą na złamanie karku akcją, co z mojej perspektywy nie musi być zaletą, ale się na tę konwencję godzę. Całość nieziemsko zobrazowana. Nie dziwię się, że w momencie wydania robiła takie wrażenie i ostatecznie była (i chyba nadal jest) pozycją tak wpływową. Obowiązkowo, choćby ze względów czysto poznawczych w temacie historii mangi czy komiksu w ogóle.

"Piekielny Raj" się rozkręca ! Z jednej strony dowiadujemy się, kim są Mei i jej towarzysz, z drugiej autor podsuwa kolejne tajemnice/intrygi. Podoba mi się takie poprowadzenie wątków - czytelnik ma czas, żeby samemu zastanowić, "o co może chodzić?", jednocześnie Yuuji Kaku nie przeciąga bez sensu. W końcu poznajemy też dokładniej mechanizmy, którym kieruje się to piekielne miejsce.

Fire Punch to historia, która rozgrywa się w bliżej nieokreślonej przyszłości, podczas, gdy resztki ludzkości starają się przetrwać w świecie skutym lodem. Świecie, w którym obok zwykłych ludzi żyją błogosławieni, czyli ludzie obdarzenie różnymi mocami. W wyniku spotkania głównego bohatera - Agniego, z innym błogosławionym - Domą, zostaje on odpalony, ale jego siła regeneracji nie pozwala mu umrzeć. Tak powstaje Fire Man. Fire Punch to manga pozornie prosta o fabule napędzanej żądzą zemsty. W rzeczywistości to dramat psychologiczno-filozoficzny. ..... Podsumowując jest to tytuł, kontrowersyjny o tematyce skierowanej na dorosłego, dojrzałego czytelnika, który szuka głębszych treści ukazanych w krzykliwy, przerysowany i wulgarny sposób. Osobiście niejednokrotnie byłem wstrząśnięty treścią. Stadium wewnętrznych bolączek, rozterek moralnych bohatera i tego świata wystawionego na ciężką próbę. Po pełną recenzję zapraszam na YouTube/@Wombai.

Druga część Sagi o wojowniczym króliku śmieje się ze stwierdzenia, że kontynuacje są gorsze od początków. A skąd! Tu, prócz zalet z pierwszej części antologii, mamy jeszcze rozbudowaną, wielowątkową fabułę, która spina wiele wcześniejszych wątków z pojedynczych epizodów w całkiem sprawnie utkany gobelin. Dominująca nad tym tomem historia Pożeracza Traw jest absolutnie cudowna, wciągająca jak diabli no i ma naprawdę satysfakcjonujący finał! Nie mogę nie polecić!

To już trzeci tom Sagi za mną i mój podziw dla Stana Sakai nie słabnie. Owszem, historie tu zamieszczone nie są aż takimi brylantami jak opowieść o Pożeraczu Traw z części poprzedniej, w dodatku kilka pierwszych, krótkich historyjek trochę zaskoczyło mnie swoją... miałkością, ale w momencie, w którym zawiązały się kolejne większe opowieści, znowu było znakomicie. Wybijają się tu: kontynuacja opowieści o cesarskim mieczu i „Bezksiężycowa noc”. Taki klejnocik z pierwszej: Chizu opłakująca poległych towarzyszy z klanu Neko, anonimowych ninja stanowiących dotąd standardowy cannon fodder opowieści - kto wpadłby na taką fabularną dygresję prócz autorów naprawdę utalentowanych? Podoba mi się też sposób prowadzenia tej wielowątkowej narracji: stopniowe narastanie napięcia, dawkowane wyjętymi pozornie z szerszego kontekstu epizodami - tu rosną w ten sposób opowieści o nadciągającym pojedynku mistrza Katsuichiego oraz nowej konfrontacji z Jei (och, jak wspaniale Jei została tu wprowadzona...). I ci wszyscy bohaterowie wykreowani przez Stana... Ostatecznie stałem się zatwardziałym fanem Gena, którego słowne potyczki z Usagim i Kitsune są po prostu mistrzostwem świata.

Ależ to było dobre! Inna seria tego pana, a mianowicie ,,Hellsing" kompletnie nie przypadła mi do gustu, lecz ,,Drifters" jest świetne! Manga opowiada o dryfujących bohaterach, którzy trafiają do alternatywnego świata i w nim podejmują dalszą walkę. Całe spektrum nawiązań historycznych jest genialne. Oby więcej takich perełek pojawiało się na naszym rynku! :)

Poprzedni tom był świetny, a ten - jeszcze lepszy! Dobry balans: sceny walki z Mū Danem, spotkania z innymi skazańcami i eskortą, nieuniknione straty w fajnych postaciach, stopniowe odkrywanie tajemnic mocy "Tao", a nawet krótkie przewinięcie się wątku żony Gabimaru... Sporo wydarzeń - i tak pewnie o niektórych zapomniałam wspomnieć - aż chce się od razu sięgnąć po następny tom.

Fire Punch to historia, która rozgrywa się w bliżej nieokreślonej przyszłości, podczas, gdy resztki ludzkości starają się przetrwać w świecie skutym lodem. Świecie, w którym obok zwykłych ludzi żyją błogosławieni, czyli ludzie obdarzenie różnymi mocami. W wyniku spotkania głównego bohatera - Agniego, z innym błogosławionym - Domą, zostaje on odpalony, ale jego siła regeneracji nie pozwala mu umrzeć. Tak powstaje Fire Man. Fire Punch to manga pozornie prosta o fabule napędzanej żądzą zemsty. W rzeczywistości to dramat psychologiczno-filozoficzny. ..... Podsumowując jest to tytuł, kontrowersyjny o tematyce skierowanej na dorosłego, dojrzałego czytelnika, który szuka głębszych treści ukazanych w krzykliwy, przerysowany i wulgarny sposób. Osobiście niejednokrotnie byłem wstrząśnięty treścią. Stadium wewnętrznych bolączek, rozterek moralnych bohatera i tego świata wystawionego na ciężką próbę. Po pełną recenzję zapraszam na YouTube/@Wombai.

POPKulturowy Kociołek: Sięgając po Vigilante: My Hero Academia Illegals tomy 1-3 zagłębiamy się w świecie, w którym 80% populacji ma unikalne zdolności, a wielu młodych ludzi marzy, aby zostać superbohaterami. Nie każdemu jest jednak pisany taki los, chociaż za wszelką cenę chcą oni pomagać innym. Do tego grona zalicza się dziewiętnastoletni Koichi, którego moc jest zbyt słaba, aby został on profesjonalnym herosem. Pozostają mu więc dobre i proste uczynki, dzięki którym jego sąsiedztwo staje się lepsze. Wiele w jego życiu zmienia się w momencie, kiedy napotyka on na swojej drodze Kazuho Haneyame (Pop Step) introwertyczną licealistkę, która działa jako zamaskowany idol oraz Knuckle Dustera, podstarzałego twardziela, który za wszelką cenę chce walczyć z przestępczością, chociaż nie jest do tego predestynowany. Tak o to trzy osoby o przeciętnych mocach zaczynają ze sobą współpracować, wzajemnie uzupełniając swoje braki. Rzucają oni wyzwanie niesprawiedliwości i pewnym panującym w ich świecie zasadom. Głównym celem grupy jest jednak odkrycie, kto stoi za narkotykiem Trigger, coraz popularniejszym środkiem odurzającym wzmacniającym naturalne moce, powodującym utratę kontroli nad swoimi zdolnościami w momencie przedawkowania, co prowadzi do wielu tragedii. Pierwsze trzy tomy serii to przede wszystkim ciekawe wprowadzenie ukazujące czytelnikowi zarówno nowych bohaterów, jak i cały otaczający ich świat. Uniwersum, które z jednej strony powinno być dobrze znane każdemu wielkiemu fanowi MHA z drugiej odkrywające przed nim swoje nowe sekrety. Akcja mangi rozgrywa się bowiem kilka lat przed wydarzeniami z głównego cyklu. Dzięki czemu pozycja sprawdzi się w przypadku każdego odbiorcy (nawet jeśli nie czytał on oryginału), idealnie dopełniając dzieło Kohei Horikoshiego. Oba tytuły zachowują przy tym wyrazistą różnorodność, nie ma więc tu mowy o przysłowiowym odcinaniu kuponów. Jedną z zalet tytułu jest oczywiście akcja. Na jej temat nie ma jednak większego sensu się rozpisywać, bo twórcy opierają się w tym elemencie, na sprawdzonych shonenowych schematach zapewniając czytelnikowi intensywne chwile doznań. O wiele większą uwagę należy za to skupić na samych bohaterach. Ich mniejsza ilość pozwala na ich znaczne rozwinięcie. To z kolei powoduje, że twórcy nie boją się tu prezentować różnego oblicza bohaterstwa. Manga zagłębia się w dylematy etyczne, przed którymi stają strażnicy, którzy działają poza prawem i często uciekają się do wątpliwych metod ochrony swojego miasta. Seria stawia pytania o równowagę między porządkiem a sprawiedliwością oraz o to, czy słuszne jest łamanie zasad dla większego dobra. Nie brakuje tu również problemów emocjonalnych powiązanych z konsekwencjami niektórych działań...... https://popkulturowykociolek.pl/vigilante-my-hero-academia-illegals-tomy-1-3-recenzja-mangi/