Odnaleźć sisu. Fiński sposób na szczęście przez hartowanie ciała i ducha

„…Stawianie sobie umiarkowanych celów ma sens, ponieważ podpowiada nam, jak najlepiej wykorzystać nasze ograniczone zasoby czasu i energii. Dzisiaj jednak cele same wpraszają się w nasze życie…” Książka to „Uzależnienia 2.0”. Powiecie, że to nie jest możliwe, by w sposób racjonalny myśleć o wszystkich zagrożeniach. Autor zadaje pytanie: Dlaczego tak trudno się oprzeć nowym technologiom? Trudno jest oderwać wzrok od smartfona. Żyjemy w epoce uzależnień. Ciągle sprawdzamy, czy pojawiła się nowa wiadomość w skrzynce mailowej, wpis w mediach społecznościowych lub polubienie na innym portalu. Oglądamy odcinki seriali i filmiki. Średnio około trzy godziny spędzamy wpatrując się w ekran smartfonów. Wiele osób nie wyobraża sobie życia bez komórki. Dzieci przez to nie potrafią nawiązać i budować więzi z rówieśnikami w rzeczywistym świecie. „Uzależnienia 2.0” tłumaczą, w jaki sposób możemy świadomie korzystać z nowych mediów. Pokazują, jak zmniejszyć szkodliwy wpływ nowych uzależnień na nasze zdrowie. Autor książki to Adam Alter, który jest wykładowcą marketingu w Stern School of Business Uniwersytetu Nowojorskiego, pisarzem i publicystą. W 2009 roku obronił doktorat z psychologii społecznej na Uniwersytecie Princeton. Skąd się biorą nasze dzisiejsze uzależnienia? W styczniu 2010 roku Steve Jobs pokazał światu pierwszego iPada i powiedział o nim, iż jest to urządzenie o nadzwyczajnych możliwościach. Przestrzegał, by nie używały go dzieci. Niektórzy wprowadzają czasowe ograniczenia dotyczące każdego urządzenia. Użytkownicy czerpią korzyść z aplikacji i stron internetowych, zmagają się z pokusą ich używania. Do innych uzależnień zaliczamy papierosy, alkohol i narkotyki. Można się uzależnić od zakupów w sieci, bo jak nie zaimponować przed koleżanką w pracy, modnym ciuszkiem i ekstrawaganckim dodatkiem? Dlaczego tak trudno się oprzeć nowym technologiom? Odsłaniając mechanizmy uzależnień behawioralnych, autor wyjaśnia, dlaczego jest nam tak trudno, oprzeć się udogodnieniom oferowanym przez współczesne technologie. Kochany telefon, przydatny laptop i niezbędny w trakcie spotkań tablet. Tak jest 😉 Każdego dnia. Uzależniania dotyczą: - hazardu - miłości - seksu - zakupów - ćwiczeń fizycznych - pracy zawodowej - alkoholu - nikotyny - narkotyków i innych substancji psychoaktywnych - Internetu - i smartfonów. Sytuacja w erze uzależnień behawioralnych jest poważna. Uzależnienia wyrządzają nam szkodę (w pracy, zabawie, kontaktach społecznych, zaspokajaniu podstawowych potrzeb higienicznych). W jakim miejscu znajduje się zabiegany człowiek? Czy często myśli, przeżywa rozterki i płacze? Korzystanie z komórek jest dogodne, szybkie i zautomatyzowane. Zły jest hazard, ale również maniakalna aktywność fizyczna. Media społecznościowe całkowicie przeobraziły mózgi młodych ludzi. Zabrały im świat więzi z innymi. Jednocześnie nowoczesne formy manipulacji zniwelowały dzielące nas odległości fizyczne. Na uzależnienia behawioralne składa się sześć czynników: - cel, który wydaje się w zasięgu ręki, - pozytywna reakcja na nasze działania, która jest nieprzewidywalna i której nie sposób się oprzeć, - świadomość czynionych postępów, - rosnący stopień trudności stawianych nam zadań, - problemy wymagające rozwiązania, - silne więzi społeczne. Jeden z portali uzależnia dlatego, że niektóre fotografie zyskują bardzo dużo lajków. Osoby uzależnione od gier toczą rozgrywki całymi dniami i bez końca, ponieważ chcą ukończyć misję. Sytuacja w erze uzależnień behawioralnych jest poważna. Większość użytkowników korzysta z telefonu od godziny do czterech godzin dziennie, a wielu znacznie dłużej. Każdego miesiąca tracimy sto godzin życia na sprawdzaniu e – maili, pisaniu SMS-ów, gry, surfowaniu po Internecie, sprawdzaniu konta bankowego itp. W przeliczeniu na średni czas życia człowieka oznacza to 11 lat, co może przyprawić o zawrót głowy. Nadmierne przywiązanie do telefonu stało się tak powszechne. Smartfony okradają Nas z czasu, to jeszcze szkodzi sama ich obecność. Uzależnienie to głębokie przywiązanie do jakiegoś doświadczenia, które nam szkodzi i bez którego trudno nam się obejść. Z uzależnieniem behawioralnym blisko spokrewnione są obsesje (natrętne myśli) i kompulsje (zachowania od których, ktoś nie potrafi się powstrzymać). Pasję definiuję się jako silną skłonność do robienia tego, co się lubi, na co poświęca się czas i energię. Dzieci dzielą się z rówieśnikami zdjęciami, wiadomościami. Tu szukają potwierdzenia i przyjaźni. U dzieci obserwuje się niski poziom empatii. Czasami media społecznościowe są jedyną formą komunikacji, często dla dziewcząt są źródłem smutku i cierpienia. Chłopcy zaś częściej grają w gry komputerowe. One promują seks i przemoc i są bardzo uzależniające. Połowa mieszkańców krajów rozwiniętych jest od czegoś uzależniona (jakieś zachowania lub nałóg). Brak więzi emocjonalnych naprawdę jest widoczny. Świat bardzo się zmienił. Wszystko dzieje się szybciej. Kiedyś więcej ze sobą rozmawialiśmy. Nadzór dorosłych nad dziećmi jest ważny. Ekrany są bezduszne, a człowiek potrzebuje dwóch najważniejszych rzeczy – szczęścia i ciepła. Gorąco polecam i pozdrawiam mój Kraków. 😉 Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego Seria: #nauka Oprawa: miękka ze skrzydełkami Liczba stron: 368 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Mimo kilku lat rozwoju nauki, większość zawartych tu informacji jest zapewne nadal aktualna, a zatem z powodzeniem może służyć jako wstęp do zagadnienia mikrobioty. Głównie jelitowej, ale nie tylko. Sporo medycznych pojęć i nazw gatunków bakterii, do tego częste wtrącenia ciekawostek, niekoniecznie związanych z treścią rozdziału. Całość nieco spowalnia czytanie, ale zdecydowanie warto dotrwać do końca.

Kalsarikänni. Sztuka relaksu po fińsku to lekka, przyjemna, a co najważniejsze - wciągająca i mądra książka o najznamienitszej sztuce relaksu jaką znam, piciu w bieliźnie. Ta prosta i dla niektórych osób obcesowa czynność to filozofia relaksu, ładowania baterii i w kontraście do Hygge czy Lagom - przeznaczona dla każdego i praktycznie w każdej lokalizacji choć 99% osób preferuje swoje cztery kąty. Książkę bardzo szybko się czyta, dużo zabawnych infografik i w ogóle humoru. Lekka pozycja, którą mogę polecić każdemu. na skalach: goodreads: 3,7/5 lubimyczytać: 7,4/10 u mnie: 74/100

Nie rozumiem średniej oceny na tym portalu. Ta książka to kawał fajnej popularyzatorskiej etnologii, która ogólnie omawia zagadnienie Lapończyków (Saamów). Czytelnik dowie się skąd się oni wzięli na tych terenach, jak byli postrzegani już przez starożytnych, a także wszystkiego co jest związane z ich ludem. Jadłospis, Religia, Mity, Ubiór, Obyczaje. Aż do czasów obecnych. Wziąłem sobie jako lekką lekturę na święta. Książeczka w sam raz do czytania w podróży. Wszystko jest w niej wytłumaczone zatem nie trzeba ratować się Internetem. Mamy sporo kolorowych zdjęć krajobrazów. Język i styl jest przystępny, z humorem i anegdotkami, a książka nadaje się dla dzieci w wieku powyżej 10 lat. Czego chcieć więcej od pracy popularyzatorskiej? Z tej dowiemy się wszystkiego o Saamach aby wyrobić sobie w głowie obraz tego ludu.

Należę do pokolenia, którego matki i babki wychowały się w biedzie, dlatego i ja wyniosłam z domu umiejętności pozwalające zagospodarować każdą cząstkę żywności. W moim domu niewiele się wyrzuca, a zakupy robi się z listą w ręku i tylko takie,jakie w danym momencie są potrzebne. Nie magazynuję żywności, rzadko zdarza mi się przegapić termin przydatności do spożycia. Dlatego ze zdumieniem przyglądam się zawartości kontenerów na śmieci na moim osiedlu po świętach, czy długich weekendach. Wyrzucone tacki z mięsem, gotowe dania, wędliny i pojemniki z sałatką jarzynową walają się wszędzie i potwierdzają tezę postawioną przez Martę Sapałę w reportażu „Na marne”- Polacy wyrzucają bardzo dużo żywności, przyczyniając się tym samym do marnotrawstwa i ekologicznej katastrofy. W dobie nadprodukcji i nadkonsumpcji temat tego reportażu jest niezwykle ważny. Autorka przygląda się zagadnieniu bardzo wnikliwie i z różnych stron. Rozmawia z freeganami, osobami bezdomnymi korzystającymi ze społecznych stołówek, organizatorami lodówek społecznych, gospodyniami wiejskimi, a także osobami, które przeżyły wojnę i wiedzą, czym jest prawdziwy głód. Poprzez te rozmowy tworzy zbiorowy portret społeczeństwa, które z jednej strony upojone możliwością dostępu do licznych dóbr zatraciło się w tym nadmiarze i beztrosko konsumuje i marnuje jedzenie, a z drugiej nauczone latami niedostatku potrafi wykorzystać każdą odrobinę żywności i przetworzyć ją w jadalne danie. Marta sapała nie poprzestaje jednak tylko na rozmowach. Próbuje też dotknąć problemu własnymi rękoma. Dlatego dołącza do grupy ludzi szukających jedzenia na śmietnikach i sprawdza, co można z niego przygotować, uczestniczy w kursie gotowania bez resztek, angażuje się jako wolontariuszka i obsługuje społeczne lodówki. Swoje spostrzeżenia popiera argumentami naukowymi, oddając głos specjalistom- naukowcom, ekonomistom, prawnikom. Mimo ciekawego tematu miałam wrażenie, że reportaż jest nieco nierówny. Autorce zdarzają się tu dłużyzny, niepotrzebne dywagacje, czasami zbyt drobiazgowo podchodzi do niektórych problemów. Na przykład historia mężczyzny, który niemyślnie podpalił budynek Biedronki,szukając jedzenia w kontenerze z usuniętą ze sklepu żywnością, nie wnosi nic do tematu, a jest nadmiernie rozwleczona. Podobnie jest w rozdziale, którego bohaterem jest sławny swego czasu piekarz z Legnicy, który trafił przed oblicze wymiaru sprawiedliwości za rozdawanie niesprzedanego chleba. Sama historia jest bardzo ciekawa, ale dlaczego autorka opowiada ją od roku 1936, kiedy niemiecki piekarz Alfred Türpitz zakłada w Liegnitz piekarnię, którą 50 lat później odkupi od miasta Waldemar Gronowski? Zainteresowały mnie rozdziały poświęcone badaniom nad rozmiarami marnotrawstwa żywności w Polsce, w których dokładnie przedstawiono, co ląduje w śmietniku, dlaczego i jaki typ gospodarstwa domowego generuje najwięcej odpadów. Sama zaczęłam się zastanawiać, jak wypadłabym w takich badaniach. „Na marne” to potrzebna książka, bo naświetla ważny cywilizacyjny problem i uświadamia, na czym polega odpowiedzialna konsumpcja.

Szczerze mówiąc, mam mieszane uczucia. Z jednej strony autorka rozprawia się z różnymi aktualnie dominującymi przekonaniami, twierdzeniami (choć w kwestii ochrony przeciwsłonecznej jej punkt widzenia można dość łatwo obalić i poprzeć różnymi badaniami nt. słońca). Z drugiej nie podpowiada jak mądrze dbać o urodę (co ma swoje plusy - nie lansuje konkretnych marek, składników, widać, że stara się być maksymalnie obiektywna w tej pracy). Największym plusem, dla mnie, jest analiza marketingowa produktów kosmetycznych, myślę, że będę o wiele bardziej uczulona na "zapewnienia" producentów.

Z jednej strony książka zawiera sporo bardzo cennych informacji, które powinny znaleźć się w powszechnym systemie nauczania, a często - jak w moim przypadku - były niemal odkryciem (makroelementy to jedno, ale mikroelementy, zależność między nimi oraz czynnikami dodatkowymi: sposobem obróbki, łączeniem różnych składników, substancje antyodżywcze, jak można poprawiać wchłanianie konkretnych elementów z diety itd - mnóstwo ważnych tematów!). Z drugiej strony książka jest nie do końca spójna, bardziej zlepkiem informacji, są w niej błędy (np ilościowe), są również cytowane wyniki badań i opisywane oddziaływania danych substancji nierzadko sprzeczne ze sobą, bez końcowego komentarza, więc nie zawsze wiadomo, czy w końcu lepiej czegoś jeść więcej czy wręcz unikać, czy wegetarianizm ma pozytywne skutki czy negatywne (w praktyce pewnie wszystko zależy od konkretnej osoby i szczegółowych warunków)... W sumie głównym wnioskiem jest podawany często komentarz, że jakiekolwiek ograniczenia w diecie trzeba konsultować z lekarzem, dietetykiem i regularnie się badać - co wydaje mi się słuszne. Dla mnie największą wartością tej książki jest to, że pokazuje na ile różnych czynników należy zwrócić uwagę przy żywieniu, jak wielki ma ono wpływ na zdrowie i jak bardzo ważna jest zróżnicowana i w mądry sposób komponowana dieta!! Brakowało mi w tej książce porównania występowania i przyswajalności poszczególnych elementów również z produktów pochodzenia zwierzęcego, żeby mieć jakiś punkt odniesienia, np. przy stopniowym ograniczaniu mięsa i produktów odzwierzęcych - móc świadomie rezygnować z tych, które stanowią najmniejszą wartość. Jako początek przygody ze świadomym odżywianiem - godna polecenia.

🌿🌳 Odkryj Potęgę Natury: "Żyjemy w Miastach, Otoczeni Ekranami, Ale Nasza Więź z Przyrodą Wciąż Jest Silna" 🌳🌿 📚 Czy nasza codzienna egzystencja w betonowych miastach i wszechobecne ekrany sprawiają, że coraz bardziej oddalamy się od natury? 🏙️ Czy jednak jeszcze nie wszystko jest stracone? Peter Wohlleben, czerpiąc z najnowszych badań naukowych i swoich obserwacji, otwiera nasze oczy i uszy na potęgę, jaką natura ma dla nas przygotowaną. 🌿👂 💚 Przez jego pióro poznasz, jakie dobroci niesie za sobą kontakt z naturą i jak ważne jest zachowanie żywego związku z nią. Wskazówki autora pozwolą Ci zauważyć, usłyszeć i poczuć mocniej, a Twoje zmysły nabiorą nowego blasku. Przyroda jest tutaj, aby nas otoczyć i ukojenie, jakie daje, jest bezcenne. 🌳✨ 🌱 "Żyjemy w Miastach, Otoczeni Ekranami", ale nie musimy się na to zgadzać. Ta książka jest przewodnikiem do odkrywania natury na nowo i docenienia jej dobroczynnego wpływu na nasze zdrowie i samopoczucie. Zyskasz szerszy wgląd w to, jak zielony kolor drzew uspokaja, a las wyostrza nasze zmysły. 🌲🌈 🔍 Peter Wohlleben zadziwia wnikliwością i rzetelnością. W swojej książce przyznaje się do błędów z przeszłości i pokazuje, jak zmieniły się jego poglądy na ochronę przyrody. Ciekawe opowieści o różnorodności roślin i związku z przyrodą zapadają w pamięć, inspirując nas do aktywności na rzecz środowiska. 🌏💡 🌿 Jego styl pisania jest po prostu hipnotyzujący! Fascynujące wyniki badań stają się łatwe do zrozumienia, a wykorzystanie ich w życiu codziennym jest niezwykle inspirujące. Ta książka to idealna dawka wiedzy i motywacji do tego, by wyjść na łono natury i w pełni cieszyć się jej urokami. 🌞🌳 🗻 Czy wiesz, że autor poświęcił również rozdział polskim lasom? To prawdziwa ciekawostka, która zapewni Ci niezapomniane chwile związane z odkrywaniem piękna natury na naszych terenach. 🇵🇱🌳 🌿 Jeśli chcesz odzyskać bliski kontakt z przyrodą, odkryć jej tajemnice i znaleźć ukojenie w otoczeniu drzew i zieleni, ta książka jest dla Ciebie! Zainspiruj się historią Petera Wohllebena i pozwól naturze wnieść do Twojego życia dobroć, która jest nie do przecenienia. 🌿🌟 #ŻyjemyWMiastach #Przyroda #ZwiązekZNaturą #Ukojenie #Zmysły #KsiążkaMiesiąca #OdkrywajPrzyrodę #CzytajMądrze #Motywacja #Ekologia #ZieloneMiasto #ZrównoważonyRozwój #PięknoNatury

Świetna pozycja. Poszerza horyzonty i otwiera oczy na świat. Zdecydowanie przypadła mi do gustu. Każdy z krajów ma u siebie coś, co go relaksuje. Swój sposób na szczęście. Wiele z ich zwyczajów było dla mnie nowych i z ciekawością zagłębiłam się w lekturze. Bardzo fajna pozycja.

Opis doświadczeń autorki, która angażuje się w działalność pomocową w terenach najuboższych. Ciekawe były wątki o znaczeniu antykoncepcji, edukacji i niewielkich zmian, które mają ogromne znaczenie w życiu kobiet (włączanie partnerów i społeczności we wsparcie kobiet, przykłady działań i dialogu, który pomagał wprowadzać zmiany np. dot. podziału pracy lub rytualnych okaleczeń kobiet). Trochę wycieczek prywatnych o tym, jak budowała partnerstwo w swoim małżeństwie, ale to akurat było mniej ciekawe, sama autorka pisze o tym z dystansem, mając świadomość, że jej problemy są mniej poważne niż bieda i brak dostępu do podstawowych praw kobiet.

Spodziewałam się czegoś więcej. Czasem styl autorki jest chaotyczny, bo nagle z jednego zagadnienia przeskakuje nagle w środku rozdziału do inteligencji cieląt, czasem po prostu są rzucone jakieś suche fakty, czasem wspomnienia z podróży. Czasem rozdział ma ręce i nogi, czasem czyta się go tylko żeby przeczytać.

Drodzy Czytelnicy, "Na ratunek" zdecydowanie nie było dla mnie łatwą lekturą; do tego stopnia, że musiałam czytać "na raty", by ochłonąć pomiędzy kolejnymi rozmowami z mądrymi ludźmi. Krążyło mi po głowie wiele myśli i emocji, począwszy od poczucia winy z powodu przynależności do gatunku Homo sapiens, przez szok, że ja, która uznaje się za osobę z otwartym umysłem i raczej szerokim kątem widzenia przeróżnych problemów, na równi z innymi ludźmi widzę zbyt wąskie pole. Poczułam motywację do poprawy swojego życia, ale też głęboką bezsilność. Bardzo spodobała mi się forma książki, skupiająca wielu ludzi, znających się na różnych rzeczach, poznanie szerszej perspektywy i wskazówek dla codziennego działania. Tę książkę umieszczam na swojej domowej półce książek najważniejszych w moim życiu i osobiście uważam, że w szkole, zamiast kolejnej książki w tematyce 2 wojny światowej, powinno być omawiane "Na ratunek".

Każdy chce żyć jak najdłużej, ale żyć w pełnym zdrowiu i być aktywnym. W Japonii żyje najwięcej ludzi, którzy przekroczyli 100 lat. Autor przeprowadza z niektórymi wywiady próbując wydostać od nich receptę na długowieczność. Każdy tę receptę ma inną, ale generalnie to trzeba być aktywnym, mieć plany, marzenia, realizować je. Nawet w wieku ponad 100 lat osiągać rekordy sportowe i chodzić do lekarzy jak tylko zauważamy, że coś nam dolega. Najlepiej do tego samego lekarza bo on zna nas najlepiej. Nie przejadać się, odżywiać się zdrowo. Wszystko to nie jest nam obce i w dzisiejszym, zabieganym świecie winniśmy dla siebie znaleźć czas.. by długo i dobrze żyć.

Dotyk stanowi niezwykle niedoceniany zmysł: czasami próbujemy sobie wyobrazić, jak to jest nie widzieć lub nie słyszeć, a czasowy brak zmysłów węchu i smaku niektórzy z nas mogli odczuć na własnym ciele w odniesieniu do stosunkowo niedawnych wydarzeń pandemicznych. A co ze zmysłem dotyku? Doświadczenia z zakresu doznań haptycznych towarzyszą człowiekowi już od dziesiątego tygodnia życia płodowego. Jest to zatem najwcześniej kształtujący się zmysł. Zmysł dotyku niemal bezustannie dostarcza człowiekowi bodźców, z których nie zdaje on sobie sprawy: pozycja ciała, odnajdowanie położenia kończyn w przestrzeni oraz wykrywanie granic ciała. Bardziej charakterystyczne są doznania poznawcze oraz rola dotyku w relacjach międzyludzkich. Znaczna większość doznań haptycznych i taktylnych ma jednak miejsce poza granicami naszej świadomości. O roli zmysłu dotyku traktuje książka "Homo hapticus" napisana przez Martina Grunwalda. Zawiera ona treści, które nie powstałyby, gdyby nie niemieckie centrum "Haptik" zajmujące się badaniami nad omawianym zmysłem. W książce znajdziemy liczne ciekawostki potwierdzone badaniami naukowymi. Autor wyjaśnia czym jest lanugo, jak anoreksja wpływa na zdolności poznawcze, a także omawia choroby i zaburzenia cechujące się szwankowaniem zmysłu dotyku. Książka autorstwa Martina Grunwalda zawiera pewną dawkę treści, która niestety - w mojej opinii - jest przemieszana z laniem wody. Pod kątem językowym mam wrażenie, jakbym czytała owoc pracy osoby, która ma nikłe doświadczenia piśmiennicze, ale to może być kwestia tłumaczenia. Wiele wątków poruszonych w książce krąży wokół tematu i nie zmierza do jego sedna. Kilka rozdziałów o niezwykle intrygującej tematyce zostało jedynie zasygnalizowanych - na przykład ten o bólach fantomowych: zostało to odniesione do dzieci, które urodziły się bez danej kończyny. Można byłoby wzbogacić ten wątek o badania poświęcone osobom, które straciły kończynę wskutek nieszczęśliwego zdarzenia. Zabrakło mi w tej książce zagłębienia tematu istoty dotyku w relacjach międzyludzkich, szczególnie z uwzględnieniem jego roli w związkach. Nie mogę powiedzieć, że czuję się rozczarowana tą książką; Pomimo że nie zaspokoiła ona mojego pragnienia wiedzy, to jednak z czystym sumieniem mogę ją polecić.

Historia kriosfery i życia dookoła lodowców podana w bardzo przyjemny sposób. Podczas czytania nie czuć zdystansowania autora, a wręcz przeciwnie, przytacza on swoje historie. Wśród zdań można wyczuć jego fascynację tematem, co pociąga za sobą czytelnika. Pozycja nie tylko dla tych, którzy kochają zimowe klimaty, ale tych chcących lepiej poznać naszą planetę.

Zacznijmy od tego, że sięgnęłam po "Happy Food", bo przyciągnęła mnie piękna oprawa – liczyłam na inspirującą książkę kucharską. Tymczasem okazało się, że to coś więcej niż klasyczny zbiór przepisów. Happy Food to książka o jedzeniu, które nie tylko odżywia ciało, ale i otula – prezentuje podejście do jedzenia jako współczesny gest miłości i troski. Po jej lekturze zaczęłam inaczej patrzeć na jedzenie: na jego przygotowywanie i dzielenie się nim. Jedzenie przestało być dla mnie jedynie sposobem na zaspokojenie głodu, a stało się formą przyjemności i okazją do celebracji. Być może to wynik dorosłości, a może czasów, w których żyjemy, ale książka ta skłoniła mnie do bardziej świadomego podejścia do posiłków. Piękne zdjęcia i ilustracje dodają jej uroku, a liczne zakładki, które zaznaczyłam, na pewno posłużą mi za inspirację w przyszłości. Choć mogłoby się w niej znaleźć więcej przepisów, Happy Food pozostaje wyjątkową lekturą, do której chętnie będę wracać.

Pozycja podkreśla wpływ korporacji i producentów dóbr na zanieczyszczenie, co jest ważne w świecie, w którym przerzuca się odpowiedzialność na konsumentów. Spora doza informacji o aktywizmie, a także porad w pozbyciu się plastiku z otoczenia. Co do tych ostatnich - polecam jednak dobrze je przemyśleć, idea używania tytanowej wykałaczki nie jest zbyt dobrym pomysłem dla naszych zębów. Lepiej sięgnąć po nić dentystyczną.

Książka Marca Bekoffa (badacza emocji zwierząt, biologa ewolucyjnego i ekologa) zgodnie tytułem – faktycznie jest manifestem – choć nie radykalnym czy rewolucyjnym, bliżej jej bowiem do koncepcji buddyjskiej lub głębokiej ekologii, która postrzega sieć wzajemnych współzależności. I dlatego po 13 latach od pierwszego wydania wciąż jest tak aktualna. Ogień rodzi ogień, gniew wywołuje agresję, a współczucie i empatia rodzą miłość. Badacz proponuje, aby kręgiem moralnym objąć nie tylko zwierzęta pozaludzkie, ale również naszych "przeciwników" - tych, z którymi kłócimy się przy stole, tych którzy nas wyśmiewają, osądzają lub władze do których wysyłamy petycje. Czuję, że potrzebujemy więcej takich książek – pozytywnych, optymistycznych, wspierających mały aktywizm – takich które nie wywołują poczucia winy, a mimo to budują chęć większego zaangażowania poprzez prosty i życzliwy przekaz. Więcej na: https://emocjonalnie.com

Nie pociąga mnie samotnicze życie więc nie mogłem wejść w dusze tych Islandczyków, którzy zdecydowali się na takowe w zachodniej części tego pięknego kraju. Autorzy odwiedzili to niezwykłe pustkowie i rozmawiają z tymi którzy tam jeszcze zostali: rybakami, myśliwymi, hodowcami, wszystkimi, którzy zdecydowali się na taki sposób życia w bliskości do pięknej i niebezpiecznej przyrody. Opowiadają co znaczy tak żyć, z czym muszą się mierzyć, czego im potrzeba i czego wcale nie muszą mieć. W tle cały czas jest majestatyczna i dzika przyroda równie fascynująca co bezkresna. Surowość krajobrazu przechodzi w jeszcze większą surowość dnia codziennego, a mimo to są tam cały czas. Pewną ciekawostką był opis funkcjonowania bazy amerykańskich wojsk w tej części Islandii w czasach zimnej wojny – widziałem zdjęcia z tego czasu, naprawdę robi wrażenie to gdzie ją zlokalizowano.

Wiele książek tego typu po które miałam okazję sięgnąć, w większej części zawierało opisy konkretnych gatunków kwiatów. Tu natomiast mamy potężną dawkę wiedzy ogólnej o roślinach, co jest zdecydowanie dużym plusem tej książki. Na deser oczywiście też jest atlas z wybranymi gatunkami:)