Obudzę się na Shibui

Po przeczytaniu wcześniejszej jego powieści "Młyn do Mumii" stałem się fanem twórczości Petra Stancika. Jazda bez trzymanki, fabuła idealnie oddaje slogan "Czeski film" - czyli nie za bardzo wiemy o co chodzi, dlaczego bohater dokonuje takich wyborów plus rewelacyjny humor okraszony absurdalnymi wydarzeniami. Według moich wyliczeń akcja dzieje się w Pradze w 2018, młody gliniarz zaczyna śledztwo w sprawie spalenia 11 nosorożyc. Same tajemnice, tajne stowarzyszenie, które od XVIII w. odkryło wielką tajemnice. Nasz bohater przemierza ten dziwny i niebezpieczny świat, aby na końcu odkryć Nirwanę. Zakończenie cudowne, krótka forma. Bezrożec wprowadza w cudowny nastrój

Chyba nie jestem gotowa na Kereta. Nie zraził mnie wprawdzie, ale i niespecjalnie zachwycił. Za to doceniam jego poczucie humoru i pomysłowość. Było zwariowanie, zaskakująco, często absurdalnie, ale zawsze z wieloma przyczynkami do refleksji na temat międzyludzkich relacji, życiowych dylematów, wyborów itp. O klonowaniu, rodzinie, UFO, ludzkiej kuli armatniej itp. I właściwie to sama nie wiem, czego mi zabrakło. Chemii między nami? Czuję się zaciekawiona innymi odsłonami autora, więc do rychłego zobaczenia, panie Keret.

Piękno-smutny hymn na cześć Wolności – kobiety, religii, od kulturowego przymusu, wyboru ścieżki kariery i wielu innych jej form. Książka porównywalna z prześwietnym “Jeziorem” Autorki, choć jednak nie jest od niego lepsza. Świat przedstawiony to nieokreślony kraj, zapewne muzułmański (a może i bliższy Chinom), który dawniej zajmowali Francuzi, choć to raczej jakiś mikst kultur, gdzie generalnie królują zakazy. Choć kiedyś, po odejściu kolonizatorów, było normalnie, teraz trwa tam wojna domowa. Reżim się zaostrza, coraz bardziej bezwzględna religijno-ideologiczna kontrola wszystkiego. Rodzice tytułowej bohaterki, pielęgniarki w szpitalu, zostali porwani przez oprawców, tamtejszych ubeków. Mimo że wiele tu przemocy - i faktycznej, i symbolicznej - to kobiety, przynajmniej niektóre, czynią ten system mniej strasznym. Niemniej jednak, to świat antykobiecy, wobec czego nie może się obejść bez tego, co się robi dojrzewającym dziewczynkom. “- Nie, tylko nie to – krzyczała Mona, kiedy uświadomiła sobie, co się zaraz stanie.(...) Starsze kobiety uśmiechały się i kiwały głowami, dobrze wiedziały, że bez tego nie ożeniłby się z żadną nikt z tych dobrych mężów, którzy przez całe życie zamykali je na strychu albo wyrzucali z domu, kiedy miesiączkowały, to właśnie jest tradycja“. “Nigdy nikomu o tym nie opowiadała. Był tylko jeden jedyny człowiek, który mógł o tym wiedzieć, jej mąż Kamil. Ale Mona nie była pewna, czy kiedykolwiek odważył się przyjrzeć, jak ona wygląda tam, na dole“. I jeszcze walka z szatanem, perfidnie we włosach ukrytym. “Niekończące się uwagi, i wyzywanie od kurw, kiedy ma odkrytą głowę. W każdym dniem coraz mniej świata z czasu, kiedy Mona mieszkała tu z rodzicami“. “Dziewczyny, które zgrzeszyły przeciwko zasadom lub moralności, zamykano o wodzie w izolatce.(...) Musiały spać oczywiście spać z rękami na kołdrach“ (nb w Auschwitz też był taki nakaz). “Jako pielęgniarka będzie przecież musiała zakrywać włosy z przyczyn praktycznych. Pozbędzie się tego problemu na zawsze, bez dodatkowego społecznego ciężaru“. To kraj, gdzie matka ma nadzieję że “jeśli nie będzie się czepiać ani karać synka, jeśli pozwoli mu dorastać zgodnie z jego potrzebami, jeśli nie będzie wiedział, co to cierpienie, to wszystko będzie dobrze”. No właśnie nie będzie….. “Kiedy było już jasne, że innowiercy tacy jak Zhu będą mieli w kraju coraz trudniej, jego rodzina zdecydowała posłać chłopaka do klasztoru: niezupełnie pasował do tego świata, a klasztor przynajmniej będzie go chronić od pogromów, do których coraz częściej dochodziło“. Wstrząsający opis pożaru tego klasztoru, prawdopodobnie podpalonego przez fanatyków religijnych. “To kraj, gdzie najpierw jedzą mężczyźni a kobiety... cóż, wynoszą brudne naczynia a potem same jedzą....”w zaciszu kuchni”. Gdzie mężczyźni nie mogą wykonywać prac kobiecych - sprzątać, gotować, prać. Wolno im zaś na przykład hodować bakłażany czy pomidory“. “-​ Przecież musi być coś więcej?, myślała czasem Mona. Niemożliwe, żeby przez całe życie w kółko sprzątać rzygowiny, wracać wieczorem do apatycznego męża i przez cały dzień martwić się, czy na pewno ma się zakryte włosy“. “- Kobietom nie wolno już zajmować się mężczyznami, a mężczyznom – kobietami. - Jak to ma niby działać? Przecież nigdy nie było żadnej szkoły pielęgniarskiej dla mężczyzn. Kto się będzie opiekował pacjentami?“. “Tam jeszcze nie wiedzą o tym, jak ludzie w nocy znikają ze swoich łóżek i nigdy nie wracają. Jak krzyczy ten, kogo torturują. Jak rodziny dostają z powrotem ojców wypuszczonych z aresztu: bełkoczących, bez zębów, bez oczu“. Świetnie nakreślona jest relacja Mony z ciężko rannym Adamem, którym się opiekuje - w zasadzie jedyna to normalna komunikacja w tym nieprzyjaznym ludziom świecie. Wielką wartością, podobnie jak w poprzedniej książce Autorki jest powściągliwy język, oszczędny, pozbawiony opisów czy przymiotników, ale także i wartościowania - co tylko potęguje wrażenia osoby czytającej. Przemieszanie planów czasowych też mi odpowiada….

Jeden z najbardziej wziętych amerykańskich stand- uperów napisał książkę składającą się z autobiograficznych felietonów. Spodziewałam się ironii , złośliwych żartów i opisu Ameryki ok. roku 2020. Po części to dostałam , ale powolutku autor zaczął wprowadzać wzmianki o tragicznych wydarzeniach związanych z jego rodziną. Zapewne o to chodziło - o pokazanie jak sukces miesza się ze smutkiem - to zostało umiejętnie podane. Myślę , że to ciekawa pozycja dla fanów Davida Sedarisa , jednak ja przeczytałam już setki książek o tym , że człowiek potrafi sam siebie zniszczyć więc ta lektura nie przyniosła mi niczego nowego tylko wrażenie smutku. Niewiele poza tym zapamiętałam , a jeśli już to niezbyt pochlebne dla autora rzeczy , jak wydawanie w Tokio ogromnych pieniędzy na dziwaczne , niepotrzebne ubrania , co wprawia go w radosny nastrój. Książka dla kogoś kto chciałby się pochylić nad zaiłością ludzkich losów ale i trochę pośmiać.

Autor z lekkością przenosi nas do pełnego groteski świata. Buduje go z taką łatwością, że od razu można sobie go wyobrazić tak jakby się było niewidzialnym obserwatorem. Bohaterowie ukazują się w krzywym zwierciadle. Jak fatamorgana pojawiają się z krótką historią i chwilę później znikają, pozostawiając po sobie... zdziwienie? Jedne bardziej komiczne, często łączy je temat seksu a przede wszystkim obraz przeróżnych charakterów. Czyta się bardzo szybko i lekko...jedynie końcowe opowiadanie pozostawiło u mnie pewien niedosyt. Jak dla mnie, mogło zostać pominięte.

Arto Paasilinna (1942-2018) - fiński pisarz i dziennikarz, autor ponad 30 książek. Jego książki były tłumaczone m.in. na angielski, francuski, koreański, włoski, czeski i polski. „Rok zająca” to trzecia i przełomowa książka autora, który po jej wydaniu rzucił pracę w gazecie i poświęcił się pisaniu. Książka opowiada historię Kaarlo Vatanena, wypalonego dziennikarza, który ratuje potrąconego zająca i od tego momentu postanawia zmienić swoje dotychczasowe życie. „Rok zająca” to zwariowana, awanturniczo-pijacka historia z serii „rzucić wszystko i pojechać w Bieszczady”. Czytałam tę książkę w pełnym zamętu i dość nerwowym dla mnie czasie i dzięki niej poczułam się trochę swobodniej, wprowadziła mnie w bardziej luzacki nastrój. W samej opowieści jest dużo ironii, abstrakcji, szaleństwa i chaosu, przy jednoczesnym poruszaniu trudnych i wymagających tematów. Całą historię odbieram jako bardzo spójną i pasującą do głównego bohatera. Nie jest do końca politycznie poprawna i warto wziąć na to poprawkę. Bardzo podobało mi się ciepłe i wzruszające przywiązanie głównego bohatera do zająca, a także przedstawienie nieskomplikowanej surowości i autentyczności natury oraz szczerości i prostolinijności bohaterów i bohaterek, których/które spotyka Vatanen. Uważam książkę za ciekawą do przeczytania zarówno dla rozrywki jak i delikatnej refleksji, fantazji na temat swojego nastawienia do zmian oraz co by było gdyby to czytelnik/czytelnicza znalazł/a takiego zająca. --- https://www.instagram.com/kofeinowe.ksiazki/

Z opowiadaniami mam tak, że czytam, a po dwóch tygodniach zapominam. Tak też było z tym zbiorem -w głowie zostały mi jedynie dwa, no ale to pierwsze, rozpoczynajęce zbiór: jak dla mnie mistrzostwo świata! Gdy się skończyło szukałam kontynuacji w kolejnym, a tu niespodzianka... to opowiadania. Żałuję, że z tego pierwszego nie zrodził się pomysł na powieść. Ogólnie - przyjemna lektura.

Muszę przyznać, że była to ciężka lektura. Tematyka poruszana przez autorkę, a także opowieść snuta przez głównego bohatera były interesujące. Jednak styl przedstawienia tej historii już niekoniecznie. Wtrącenia w główną opowieść powodowały spory chaos, co przekładało się na jakość czytania. Dopiero gdy mocno się skupiało na głównym wątku styl tak nie raził. Mimo wszystko ważna opowieść, ale nie dla każdego.

Książka zaczyna się w taki sposób, że już się bałam, że do końca tak będzie. Mnóstwo metafor, poetyckich zagrań, których ja chyba do końca nie rozumiem. Nie jestem fanką poezji, ale jak zaczęło już przybierać formy normalnej powieści - dobra, chodźmy w to. Muszę przyznać, że są w książce momenty śmieszne, dziwne, ale i wzruszające, przynajmniej dla mnie. Zależy, jak się podejdzie do tematu. Jestem osobą refleksyjną, często zadumaną i myślę, że taki Daniel (w sumie główna postać) w moim życiu byłby kimś interesującym i rozmowy byłby naprawdę ciekawe, właśnie zmuszające do zastanowienia. Jeśli ktoś na co dzień stąpa twardo po ziemi, chyba się nie odnajdzie w tej lekturze.

W Faunie północy poznajemy sześć historii zawartych w sześciu onirycznych opowiadaniach. W części z nich znalazłam jakiś punkt zaczepienia. Pomost do ich interpretacji, symbolikę która mnie poruszyła. Inne pozostawiły mnie z pustką lub ogromnym znakiem zapytania, przerosły mnie. Wszystkie zasiały we mnie niepokój. Nie jestem pewna czy jestem fanką opowiadań (nie czytałam ich zbyt wielu od czasów szkolnych). Za mało mi było, za krótko, zbyt ulotnie, urywanie. Z drugiej strony one też coś po sobie pozostawiają. Tak jak krótka wymiana zdań o krowach z baristką czy rozmowa o podsumowaniu mijającego roku w sylwestrową noc z recepcjonistą w hotelu. Myślę, że warto poświęcić te parę godzin na lekturę Fauny północy, ponieważ opowiadania są na tyle zróżnicowane, że jest duża szansa iż każdy znajdzie coś, co poruszy jego struny.

Auroville to eksperymentalne miasto w Indiach. Miejsce z założenia wolne od polityki czy religii, skupione na braterstwie, a wszystko to by odnaleźć duchową ścieżkę w zgodzie ze światem. Po latach starań, starć z korporacjami oraz państwem, stało się kulturową enklawą, odrębnym terytorium, które jest samowystarczalne pod względem energii, edukacji, opieki medycznej i wytwarzanych towarów. Wiele początkowych założeń na pewnym etapie uległo erozji — powstał kult Matki-założycielki, miasto stało się popularnym miejscem dla turystów, a starcia z państwem oraz wielkimi korporacjami udowodniły, że nie da się pozostać całkowicie wolnym od polityki czy dzisiejszego świata — ale miasto zachowało swój duchowy wymiar. Niektórych zawiodło, dla innych okazało się miejscem, którego od zawsze poszukiwali i postanowili tam już zostać. Niezależnie jednak od emocji — Auroville to marzenie o utopijnym mieście przyszłości, które ciągle dąży do postępu, ale najważniejsza dla jego mieszkańców jest duchowa równowaga. Katarzyna Boni odwiedziła Auroville kilka razy. Mieszkała tam dłuższy okres, poznawala ludzi, rozmawiała z tymi, co zostali oraz zdecydowali się odejść, zbierała doświadczenia własne oraz cudze, a to by na kartach książki odbić życie i mentalność, jaka wypełniła to miejsce. Z mojego punktu widzenia wykonała kawał dobrej roboty, a na szczególną uwagę zasługuje odbicie kultu matki i zgubienie wcześniejszych ideałów, gdy doszło do koniecznej walki o niezależność. Zabrakło mi w tym wniknięcia w pewne elementy, pogłębienia codziennych tematów, ale jako całość zostałam pozytywnie zaskoczona. Dobry reportaż o temacie, który budzi wiele emocji oraz przemyśleń.

Lubię czytać wywiady z wielu różnych powodów. Głównie jednak dlatego, że jest to sposób na minimalne poznanie autora, ale bez głębokiego wnikania w jego całą biografię. Zbiór Z niejednej półki: wywiady Nogasia to rozmowy z plejadą gwiazd i ciekawa oraz przyjemna lektura, choć długa. Dobry wywiad nie jest łatwo przeprowadzić. Trzeba się świetnie przygotować, przemyśleć pytania, żeby nie były sztampowe i takie same, jakie już były zadawane setki razy. Widać, że Nogaś odrobił pracę domową i literatura, czy też najnowsze książki rozmówców są tylko punktem wyjścia do rozważań nad stanem świata, polityką, bliższym i dalszym otoczeniem rozmówców. Wszelkimi okolicznościami tychże książek powstawania. ✒️ Rozmowy o świecie I są to rozmowy ciekawe, jednocześnie wzbudzające u mnie odruch niechęci i zmęczenia. Większość tekstów ma smutny, lub nawet pesymistyczny wydźwięk. Współczesny świat, choć w pewnych wymiarach jest lepiej niż kiedykolwiek, to także schodzi na psy. Chociaż w sumie nigdy nie był za wysoko, więc to schodzenie niżej to tylko jakaś forma przenośni. Gdzieniegdzie jest coraz lepiej pod pewnymi względami, np. prawa kobiet, dzieci czy ekonomia. Są też miejsca, gdzie jest coraz gorzej. A wspólna dla wszystkich jest zmiana klimatyczna oraz zwiększające się poparcie dla populistów. Niektóre z tych tekstów lub historii źle się zestarzały. Np. ta historia o poszukiwaniu Alice Munro, albo wywiad z Llosą o wierze, że Trump upadnie po pierwszej kadencji. Że niby ludzie się ockną. Nie ocknęli, jak wiadomo. ✒️ O świecie Ostatecznie Z niejednej półki: wywiady to mnóstwo słusznych obserwacji świata i społeczeństw, trochę psychologii i uwag na temat dzisiejszych czasów. Stricte informacji o literaturze jest tu w sumie mało, choć na niektórych autorów zerknę uważniejszym okiem, bo jeszcze nie czytałam, a mnie zaciekawili. Trzeba przyznać, że Nogaś odwalił kawał rzetelnej roboty, chociaż zebrane w jeden tom mogą się te wywiady wydawać o tym samym. A jednak każdy z rozmówców ma trochę inne poglądy, spojrzenie, doświadczenia, mimo że wnioski podobne. To ważne, żeby o takie rzeczy pytać. [Na stronie bloga jest spis wszystkich nazwisk]

Nie zgadzam się z opiniami, ze książka jest ciężka i ponura. Autorka często obraca się w obszarze tematów trudnych wyjątkowo lekkim stylem pisania. Dla mnie to ciekawa forma oddania ulotności chwil, wielowymiarowości sytuacji. Czasem nie potrzeba wielu słów by zawrzeć dużo tresci. Autorka pozostawia przestrzeń na dopowiedzenie sobie niewypowiedzianego. Mimo wszystko Kuchnia jest lepszą pozycją na zapoznanie się z autorką. Gdyby dało się dawać 0,5 gwiazdki dałabym N.P 6,5

Ciekawie skonstruowana książka. Skaczemy dookoła globu, od jednego lotu do następnego. Od pierwszej historii do kolejnej, a każda następna, ma swój początek w poprzedniej. Brzmi skomplikowanie, ale jest fajne i przyjemne w odbiorze. Tak jak samolot przylatuje a następnie opuszcza lotnisko, tak my zapoznajemy się na chwilę z problemami pewnej osoby, by po chwili ją i jej zmartwienia porzucić i udać się dalej. Książka nie jest jakaś wybitna, ale pomysł na jej napisanie na prawdę bardzo mi się spodobał.

Bardzo złożona powieść, która porusza wiele tematów. Jednym z nich jest trauma jednego człowieka, która przechodzi z pokolenia na pokolenie i zatruwa życie ludziom, których tak naprawdę nie dotyczy.. Drugim ważnym tematem jest poczucie winy, które ciągnie się przez całe życie człowieka.. Trzeci to ten o braniu odpowiedzialności: za siebie, za swoje czyny, za innych.. Bardzo dobra książka.

Urocza, choć przecież opowiadająca o krwawym reżimie Pinocheta, jest powieść Pedra Lamebela "Drżę o ciebie matadorze". Jest rok 1986. Ciotuchna z Naprzeciwka żyje w Santiago, stolicy Chile w swoim małym świecie. Ma niewielki, sypiący się domek, wynajmowany, ale samodzielne urządzony i ozdobiony. Ma grupę zaprzyjaźnionych ciotek. I ulubioną piosenkę - tytułowe "Drżę o ciebie matadorze". Utrzymuje się z robótek ręcznych, które wykonuje dla wysoko postawionych osób. Nie interesuje się polityką, ale odrobinę niepokoju wprowadzają w jej życie opozycyjne Radio Cooperativa oraz uliczne protesty. Pewnego dnia pojawia się w jej życiu Carlos (choć może wcale nie ma tak na imię). Twierdzi, że jest studentem i prosi o przechowanie kilku dużych skrzynek z "książkami". Zauroczona nim Ciotuchna zgadza się, a potem pozwala też spotykać się na stryszku swego domu grupie kolegów Carlosa, którzy "nie mają się gdzie uczyć". W ten sposób zostaje wplątana w działania Frontu Patriotycznego Manuela Rodrígueza. Tyle wprowadzenia, nie będę więcej zdradzał. Dodam jeszcze tylko, że opowieść o Ciotuchnie i Carlosie przeplata się z historią dyktatora i jego żony, na których wspomniana organizacja przygotowuje zamach. Pomimo politycznego tła, "Drżę o ciebie matadorze" to przede wszystkim subtelna historia miłosna. Opisana z dystansem, poczuciem humoru i wdziękiem. Świadomie też kiczowata, jak kiczowaty jest świat Ciotuchny. I nawet jej język jest ciut delikatniejszy od tego, jakim posługują się bohaterowie/bohaterki książek Michała Witkowskiego. Zapraszam na profil Sczytalim na Instagramie!

W krótkich rozdziałach, w których Barba demonstruje imponującą kontrolę nad napięciem narracyjnym, "Świetlista republika" oscyluje między mrocznymi insynuacjami protagonisty, a rygorystyczną ekspozycją wszystkich weryfikowalnych faktów. Odrzucone przez społeczeństwo, wychowane w atmosferze skrajnej dekadencji i perwersji, niesławne dzieci z San Cristóbal stanowią niepokojące przypomnienie, że nie wszystko idzie gładko w tej przesadnie kapitalistycznej bańce, w której żyjemy. Dzięki orzeźwiającej oszczędności środków, Barba tworzy mrożącą krew w żyłach atmosferę, gdzie fizyczne i moralne zepsucie mieszkańców staje się trucizną, która ostatecznie zaraża najsłabszych. Niewątpliwie najbardziej przerażającą rzeczą w "potworach" jest rozpoznanie w nich siebie. Skoro dzieci są zwierciadłem dorosłych, nic dziwnego, że bohaterowie "Świetlistej republiki" panicznie boją się własnego odbicia. Odkrycie, jak łatwo stracić niewinność, pozostawia głęboką bliznę, głębokie poczucie wyrwania z korzeniami, straty, dla której nie ma ukojenia. Andrés Barba stworzył mroczną i ponurą powieść, w której słychać nieustanne bicie czarnego serca. Mistyczna, bajeczna, niepokojąca to lektura, której intensywność stopniowo rośnie, aż do oczekiwanego zakończenia, ale które nie traci przez to na wzniosłości.

Miwako to postać, którą po prostu chce się poznać. Czytamy, by zrozumieć, co doprowadziło do tragedii i czy w tej historii było miejsce na miłość. Mimo trudnej tematyki powieść jest bardzo dobra: wciągająca narracja, sprawna akcja i interesujący bohaterowie. Szkoda tylko, że Miwako nie pojawi się w kolejnych tomach.

Nie jestem już pensjonarską nastolatką z otchłaniami rozpaczy i wyżynami ekstazy... a jednak ta książka poruszyła mnie do głębi i to na wielu poziomach. Poziom pierwszy: miłość do dźwięku i do muzyki przy okazji. A że rzecz dotyczy fortepianów i stroicieli, jest mi wyjątkowo bliska. Poziom drugi: jedno trywialne zdarzenie, jedno przypadkowe spotkanie, które zmienia całe życie. Been there, done that, więc trąca czułą strunę w sercu. Poziom trzeci: związek między talentem a pasją. Czy wystarczy jedno z nich? Czy pasja podbudowana pracą może zastąpić talent? Czymże jest talent, jeśli brak chęci do pracy? Jako niespełniona, niedoszła pianistka, która talent miała niewątpliwie, ale pasję odkryła znacznie później - znów gdybam i zerkam tęsknie na klawiaturę. Poziom czwarty: niemal każdy cytat dotyczący fachu stroiciela możnaby z powodzeniem zastosować w opisie innych rzemiosł i pasji. Gdzieś wszystko łączy jedna zasada - cierpliwości, szukania własnej drogi, doskonalenia. Poziom piąty: relacja mistrz-uczeń. Nie od każdego mistrza nie każdy czeladnik nie na każdym poziomie i nie w każdej chwili ma szansę się czegoś nauczyć. Czasami również to, czego uczy mistrz nie ma nic wspólnego z tym, czego faktycznie uczy się terminator. Poziom szósty: będąc rzemieślnikiem trafiamy na różnych klientów. Czy mistrz powinien tworzyć swe dzieło tak, by zawsze spełniać własne wygórowane standardy, czy powinien dostosować efekt końcowy do oczekiwań klienta? A może relacja między klientem a mistrzem jest bardziej złożona i subtelna? Może oboje dają sobie wzajemnie coś, dzięki czemu mogą się wciąż dostosowywać, uczyć, zmieniać? Poziom siódmy: immanentny związek całego piękna we wszechświecie. Obrazy, które widzimy słysząc muzykę, dźwięki kosmosu, słyszalne tylko w naszych głowach, gdy widzimy czy smakujemy piękno. Tu jest oddane tak pięknymi słowy, z taką subtelnością i wrażliwością, że wiele z tych obrazów zostanie ze mną na zawsze. Poziom ósmy: wspaniała lekcja uważności. Czasem szkopuł nie w tym, że czegoś nie ma, tylko w tym, że nie potrafimy tego zauważyć. Cała recenzja tutaj: https://baixiaotai.blogspot.com/2025/11/las-z-weny-i-stali.html

Dla mnie dziwna i smutna historia o dwójce młodych bohaterów, którzy muszą radzić sobie z ciężkim obliczem natury. Ich osamotnienie i oczekiwanie na cykliczne przypłynięcie Nadziei aż wbija w fotel. Jak radzą sobie tylko sami we dwójkę z bezlitosną naturą? Jak czerpią żywność? I jak radzą sobie z problemami?