Namiętności Skye O'Malley

Przeczytałam ze względu na sprzeczne opinie,chciałam sprawdzić kto ma rację.Ale każdy ma swoją. Nie zgodzę się, że ta książka jest lekka i przyjemnie czyta się przez jeden wieczór. Czytając nie miałam takiej cierpliwości, jaką wykazał Julian wobec swojej żony. Mieszane emocje,nie polecam .

Wymęczyła mnie nieco ta książka. Bywały fragmenty, które czytałam z przyjemnością, i takie, które mnie nużyły. Mimo wszystko jest to przyzwoity romans, jeśli oczywiście ktoś lubi historie o miłości w scenerii surowego średniowiecza i nie zniechęca go liczba stron. Główna bohaterka strasznie wyidealizowana, piękna, dobra, wyrozumiała, cierpliwa, podziwiana i lubiana, w ogóle to anioł nie kobieta. Nie irytowało mnie to co prawda aż tak jak w "Kwiecie i płomieniu", niemniej jednak kilka razy zdarzyło mi się przewrócić oczami. Stylizowany język całkiem zgrabnie przenosi nas w czasy średniowiecznej Anglii, choć ilość użytego w powieści słowa "dziewka" przyprawiła mnie o ból głowy.

Patrząc na książkę „Na zawsze w twoich ramionach” mamy: Kathleen E. Woodiwiss zaliczaną do autorek romansów historycznych, okładkę ze zdjęciem wprost wyjętym z serii „harlekinów” i romansowy tytuł. Pozycja została zatem zaszufladkowana i oceniona niekoniecznie pozytywnie. Jak mówi „Słownik języka polskiego” PWN, romans to „lekka powieść o tematyce miłosnej, zwykle pozbawiona wartości artystycznych”. A w środku… wciągająca powieść osadzona w realiach XVII-wiecznej carskiej Rosji. Do tego główna bohaterka zupełnie inna od postaci standardowo występujących w romansach, bowiem Zinowia, pomimo młodego wieku, jest kobietą obytą światowo, wykształconą i mądrą. Niestety niedoświadczoną w zasadach panujących przy dworze, tak jak i w sprawach intymnych relacji damsko-męskich. Po śmierci rodziców, zostaje zawezwana do Moskwy w charakterze podopiecznej księżniczki Anny, pomimo tego, że dziewczyna odziedziczyła po ojcu hrabim majątek jako wiano i opieka nie jest jej potrzebna. Jednak samotna panna nie może stanowić sama o sobie. Niestety, księżniczka, kuzynka cara i Zinowia nie darzą sympatią, ale carowi odmówić nie można. W długiej drodze, dziewczyna w dramatycznych okolicznościach poznaje pewnego Anglika, jednak jako obcokrajowiec nie jest on przez innych mile widziany w towarzystwie rosyjskiej hrabianki. Do tego, Zinowia pomimo swojej inteligencji, doprowadza do sytuacji zagrażającej jej życiu i życiu ukochanego. Książki pisarki Kathleen E. Woodiwiss to jedyne pozycje zaliczane do romansów, które czytam z zaciekawieniem, bowiem nie obrażają czytelniczek płytkością fabuły ani charakterów postaci (z małymi wyjątkami). Co prawda, nie jest to literatura, którą można zaliczyć do wybitnych i oczywiście zawiera elementy romansowe (jak opisy fizycznego zespolenia kochanków), ale jak na ten gatunek książki są przyzwoicie napisane. Wielkim minusem są od połowy tekstu egzaltowane dialogi miłosne. W tekście bolą też pewne drobne nieścisłości (np. dotyczące jednej z części garderoby arystokracji umieszonej niesłusznie w XVII w.), jednak czytanie „Na zawsze w twoich ramionach” przynosi na tyle miłe chwile dla czytelniczki, że można to wybaczyć. Polecam kobietom jako lekturę lekką i odprężającą, a jednak niezwykle wciągającą. Książka nie jest zupełnie „pozbawiona wartości artystycznych”. Autorka potrafi opisywać przyrodę używając pięknych porównań, używa delikatnego humoru, umie barwnie pokazać klimat tamtej epoki i kraju, zobrazować społeczeństwo, ubiór i wprowadzić rys historii politycznej. Do książki powinny być dołączone ilustracje przedstawiające oryginalne tradycyjne rosyjskie kobiece stroje, jak nakrycia głowy - czepce (kokoszniki), czyli wysokie, zdobione półkoliste pionowo postawione „daszki” i sarafany – długie, rozcinane z przodu suknie z wysokim stanem, na ramiączkach, a pod spodem jasna koszula z bufiastymi rękawami. Potrafimy sobie takie wyobrazić, bowiem w dzieciństwie niejedna z nas czytywała ilustrowane rosyjskie bajki, ale człowiek Zachodu może nie być tak obeznany w temacie. Książka ciekawie przedstawia ówczesny świat bohaterów. Tym bardziej jest to godne podziwu, że autorka była Amerykanką.

"Piękna, inteligentna i odważna Skye O’Malley, dziedziczka wielkiej fortuny, ciężko doświadczona przez życie, ulega szantażowi królowej Elżbiety i poślubia, z przyczyn politycznych, ponurego diuka de Beaumont de Jaspre, władcę śródziemnomorskiego księstewka. I właśnie wtedy dociera do niej wiadomość, iż jej poprzedni ukochany mąż, którego uznano za zmarłego, prawdopodobnie żyje i przebywa w Algierze. Skye stawia wszystko na jedną kartę, by się przekonać, czy to prawda." - opis z okładki

Książka jest godna polecenia, wciąga i ciężko się od niej oderwać. Chociaż fabuła opiera się głównie na wątku romantycznym, to dobrze zarysowane są też problemy kraju, w którym żyją bohaterowie. Historia nie jest cukierkowa. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i na pewno nie ostatnie.

to opowieść o losach wnuczki Skye- Jasmine, Córkę wielkiego Mogoła Akbara. Urodzona i wychowana w Indiach, zostaje wysłana przez ojca do rodziny matki, na angielski dwór, gdzie postrzegana jako dzikuska, zaczyna jednak wzbudzać niesamowite zainteresowanie u mężczyzn. Ciąg dalszy jest oczywiście do przewidzenia, ale co tam! I tak warto książkę przeczytać!

Oj, miałam rumieńce czytając. :D Może dlatego, że był to pierwszy przeczytany przeze mnie romans z taką mnogością scen erotycznych. I to jakich! Z książkami jest podobnie, jak w życiu - pierwszego razu się nie zapomina. I może właśnie dlatego "Pirata i poganki" ja nigdy nie zapomnę. Ciekawa fabuła, niezwykle wciągająca. Dobry romans z tych, w których kobiety w pięknych długich sukniach, obwieszone klejnotami eksponują biust i wąskie talie, a mężczyźni są dla nich gotowi na wszystko.

Ja jej dałam 8 gwiazdek za: 1 - magiczną sukienkę, którą pamiętam do tej pory, a czytałam dobrych kilka lat temu (będzie pewnie z dziesięć) oraz 2 - za kreację dojrzałego mężczyzny, który - zadziwiające - rozumiał problem swojej żony, był cierpliwy i wyrozumiały. No wiem, wiem - fantastyka :P, ale co tam - pomarzyć zawsze można ;) Mnie się czytało bardzo dobrze, ale ja też i fanką takich romansów jestem.

Trochę naiwny romans historyczny, lubię do niego wracać ze względu na główną bohaterkę - panna z temperamentem choć córka pastora.Z wdziękiem zdobywa serce wyniosłego arystokraty, czyli książka ma wszystko to i co chodzi w romansach - wspaniałych bohaterów, perypetie, przeszkody i szczęśliwe zakończenie!

Wolno snuje się ta opowieść poprzedzielana historią, legendami i opowieściami z przeszłości. Drobniutkimi wiadomościami, które tworzą swoisty klimat całej historii. Spokojny, niekiedy nostalgiczny. Czy przewidywalny? Zdecydowanie tak. Czy interesujący? Raczej tak. Czy wciągający? Raczej tak. Jednak raczej na zasadzie wolnego delektowania się z kubkiem gorącej herbaty w ręku, w bujanym fotelu pod wełnianym kocem z mruczącym kotem na kolanach, niż biegając po domu z nieodłączną książką i myślą – co dalej, co dalej. Czytelnik snuje się z Amelią, która jeździ po polach, uczy rysunku kulawego chłopca, ratuje nagabywane niewolnice, nadzoruje wyrób masła czy myśli o bieleniu ścian w kościółku. Od jednej czynności do drugiej. W mleczarni tego dnia ubijano masło. Amelia nadzorowała kobiety przy wyparzaniu maślnic, pokryw i ubijaków, przy wyciąganiu mleka z cysterny, do której zwykle opuszczano je w wiadrach dla schłodzenia… I tak dalej. I tak dalej. Kolejny dzień, kolejne zadania i kolejni goście ubrani w szykowne stroje z interesującymi nowinkami. Jak ktoś lubi, to może się cieszyć, bo jest tego całkiem sporo. Sporo na tyle, że sama fabuła niekiedy niknie między tym wszystkim. Główna bohaterka nabiera rysu i zyskuje w momencie, kiedy gubi się jej mąż, a ona postanawia go odszukać. Wtedy podejmuje samodzielne działania, występuje przeciw konwenansom i zasadom. Zaczyna żyć ponad oddychanie i jedzenie do momentu, kiedy nie wpada w ramiona prokreatora Roberta z którym jednak, jak się okazuje, łączy ją więcej niż wynikałoby z jej założeń. Zaryzykowałabym odnośnie tej książki stwierdzenie - im dalej tym lepiej. W moim odczuciu, stało się bardziej żywo, bardziej naturalnie, bardziej ciekawie i interesująco. Nie rozumiem, a może nawet nie staram się zrozumieć, konwenansów pętających tych ludzi. Hierarchia wartości, ważności, czy wszelkie rankingi tego, czemu należy się poświęcić i do czego dążyć są dla mnie na tyle odległe, że czytelniczo subiektywnym okiem krzyczałabym o jakieś wyjaśnienia. Bo wiele mogę przyjąć i w wiele uwierzyć, ale potrzebuję podstaw do tego. A tutaj tego nie ma. Przynajmniej na zadowalającym mnie poziomie. Mimo wszystko cieszę się, że przeczytałam Walc o północy. Było i ciekawie i niekiedy lirycznie. Bywało ospale, wręcz na granicy snu. Irytująco, bo niekiedy mój organizm i głowa domagały się dodatkowych informacji. Interesująco – bo lubię niecodzienne tematy. Drażniąco – bo poczucie niedopowiedzenia nadal mnie prześladuje. Jak dla mnie kawałek dobrego tematu, którego opracowanie nie sprostało wymaganiom czytelniczym.

Tu naprawdę mamy podłoże historyczne - blisko Francja i Anglia (nawet szczypta Polski) co daje pole dla dwójki szpiegów, głównych bohaterów. po raz któryś z rzędu widzimy, jak delikatny jest teren między miłością, a nienawiścią. Z jednej strony twarda, nie chcąca w niczym ustąpić Gabrielle, z drugiej Nathaniel - gburowaty, z zerem zaufania. W całość jest wpisany Jake - syn Nathaniela, który też odgrywa dużą rolę. Szybko rodzą się emocje, fascynacja ale i powtarzające się myśli o braku lojalności. Kiedy nadchodzi moment śmiertelnego niebezpieczeństwa w pierwszym momencie w głowach pytanie - czy faktycznie lojalna/lojalny, po czym przestają o tym myśleć i jak zawsze mimo niedopowiedzeń zwycięża miłaść. Bardzo miły jest akcent, kiedy pod wpływem Gabby zmienia się mały Jake i stosunek Nathaniela do syna. Gorąco polecam, nie można się nudzić :)

Sięgnęłam po tę książkę zachwycona "Uzurpatorem" tej samej autorki. Naiwnie wierzyłam, że w tym przypadku dostanę coś w podobnym klimacie. A jednak mocno się pomyliłam! "Zamek na wrzosowisku" to teoretycznie romans - ona biedna pół-Żydówka, rozmiłowana w logopedii, on mroczny baron, który szuka kogoś, kto pomoże odzyskać mowę jego niepełnosprawnemu intelektualnie bratu. Zapowiada się ciekawie, prawda? Ale wbrew pozorom to nie wszystko, ba! To zaledwie wycinek tego, co się dzieje w tej książce. Znajdzie się też sporo wątków kryminalnych czy tych związanych z duchami. Czytelnik długo nie wie, czym jest prawda - gdzie zaczyna się granica między ich szaleństwem, a kończy się książkowa rzeczywistość. Znajdziemy tu też wątki odnośnie molestowania dzieci i wpływu tego na ich późniejsze życie - jak bardzo mroczne cienie przeszłości mogą ważyć na naszej przyszłości. Podsumowując- niewątpliwie ciekawa pozycja, nie jestem jednak pewna, czy przypadnie do gustu wszystkim fanom "standardowych" romansów historycznych.

Carlye lubię. Bardzo lubię. Zwłaszcza te jej książki które mają Diabła w tytule, tak jak ta ;) Lubię język autorki i sposób w jaki prowadzi akcję. Mam wrażenie że bardzo przykłada się do wszelkich opisów. Pierwsze spotkanie bohaterów bomba. Pierwsze książkowe, bo przecież znają się od zawsze, i pierwsze takie nie niewinne. Oczywiście bohaterka jak to w romansie płodną jest i po jednej nocy z mężczyzną zachodzi w ciążę. Trochę to naciągane, ale bez tego akcja nie mogłaby potoczyć się w sposób który zażyczyła sobie dla bohaterów autorka. Że facetowi wysiadło myślenie jestem w stanie zrozumieć ale że dziewczynie? Hmm… Chyba Carlyle lubi jak jej bohaterki są łatwe w uwiedzeniu. Zoe z Bałamutki też nie należała do trudnych do zdobycia. Wydaje mi się że Ruledge podkochiwał się w Freddie jeszcze przed akcją książki. A jego przemyślenia po, jak on to nazywa, popełnieniu grzechu śmiertelnego wywoływały u mnie wybuchy śmiechu. Niezłego miał stracha, ale w sumie chciał się od początku zachować jak trzeba tylko los mu trochę spsuł plany. Moment gdy Rannych dowiaduje się kto narobił jego ulubienicy kłopotów rozbawił mnie prawie do łez. W ogóle książka zabawna jest. Uwielbiam tytuły rozdziałów. Tylko w książkach Carlyle i Carriger spotkałam się z tak świetnymi, a na ogół jest to niedoceniane na rzecz zwykłych cyferek. Przejdźmy do bohaterów. Ona jedzie mi troszkę schematem, podobna jest do swej kuzynki Zoe, jest trochę za mało charakterna i trochę uległa. Są momenty że pokazuje pazurki, ale raczej nie robi awantur i nie jest typem ‘po mojemu albo wcale’. Łatwo ulega pożądaniu i jest ciapowata. Jakoś nic więcej na jej temat powiedzieć nie umiem. Jest troszkę płytkawa. Za to Bentley… Mroczny, z przeszłością, choleryk dążący do tego czego chce, lub do tego co według siebie zrobić musi, prawie że po trupach. Ach, jak ja lubię takich facetów… A jego przeszłość, no cóż, kolorowa nie była. Po takich przejściach nic dziwnego że jest trochę poharatany i nawet wybaczę mu cios w głowę żony. Okoliczności zdecydowanie przemawiają na jego korzyść. Ach i ich kłótnia okołooświadczynowa. No jeśli to co się działo można nazwać oświadczynami… Ale za akcję z Quinnie miałam ochotę go udusić. Niewiniątko się znalazło! On przecież nic złego nie robił, niech go trzaśnie. A panna Frederica zamiast lać drania po pysku i patrzeć czy aby na pewno równo puchnie kiedy wrócił ze szlajanki, to się nad nim litowała że zmęczony. Ech… Niektóre baby to jednak głupie są. Postacie drugoplanowe rewelacyjne. W niektórych romansach są lepsze od tych pierwszoplanowych, tu im wiele do tego nie brakuje. Jak zwykle kamerdyner bije wszystkich na głowę. No i jest też babcia rodu. Signora Castelli. O niej nie ma co pisać, ją trzeba poznać :P No i reakcja Cama, czyli braciszka bohatera na wieść o ślubie tegoż: Helene! Mój Boże, wydaje mi się, że Bentley zaczął palić opium! Wesoła powieść ;) Początek szedł mi długo, ale jak przysiadłam to wystarczyła jedna noc i książka za mną. A szkoda, bo dobra była. W porównaniu do tej pozycji, poprzednia którą czytałam się chowa. Ubawiłam się, troszkę zasmuciłam i powkurzałam. Ale tak pozytywnie

Jak każdy romans by Amanda Quick - dobre, i jak każdy - inne od poprzednich. I to się chwali! Tym razem nie mamy do czynienia z obrzydliwymi bogaczami, ale z ludźmi bardziej zwykłymi i to też się chwali. Postać Baxtera - very nice! Fajny facet. Ona ujdzie. Tym razem to ten zły był nieziemsko przystojny... Dobre.

Sięgając po "Angielski niewolnicę" spodziewałam się przesłodzonego romansidła. Tymczasem przyjemnie rozczarowałam się. Jemima pochodzi z bogatego domu i jest rozmieszczoną młodą damą. Do czasu. W wyniku tragicznych zdarzeń traci rodzinę i trafia do niewoli okrutnego paszy. Po jakimś czasie jej los na krótko odmienia się, gdy trafia pod opiekę miejscowego lekarza. Jednak, gdy pasza przypomina sobie o niej, decyduje się na radykalny krok. Jemima zmienia się. Z rozpuszczonej dziewczyny przemienia się w zahartowaną, twardą kobietę, nie zrażającą się niepowodzeniami. A tych niestety jest bardzo dużo. Mam do niej dużo sympatii. Dziewczyna obrywa z każdej strony. Za każdym razem, kiedy wydaje się, że będzie już dobrze. Na szczęście na jej drodze, oprócz złych ludzi, pojawiają się też tacy, którzy ją wspierają. Książka jest bardzo wciągająca. Dużo tu tajemnic i gwałtownych zwrotów akcji. Bohaterowie są bardzo barwnikowe i skupiają na sobie uwagę. Polecam.