Na zdrowy rozum. Dlaczego podejmujemy nieracjonalne decyzje

Ciekawa, można się dowiedzieć o innych związkach bez zadawania znajomym niewygodnych pytań. A nawet jeśli by zadać znajomym te pytania, to i tak nie znałoby się odpowiedzi na pytanie „a jak ma większość ludzi?”. Ciekawe korelacje między danymi, choć mam wrażenie, że niektóre wnioski mogły zostać wyciągnięte zbyt pochopnie, szczególnie w jednym zdaniu, które sugerowało, że wraz z upływem lat coś się zmienia w związkach, co sugeruje, że to badanie było powtarzane na przestrzeni lat. A z czego rozumiem nie było to badanie prowadzone na przestrzeni lat, a ten wniosek został tak sformułowany w oparciu o wyniki osób z różnych grup wiekowych. No jest jakaś zależność, ale czy to świadczy o tym, że to zmienia się w zależności od stażu związku czy że różne pokolenia inaczej na to patrzą? :)

Oceniam tę książkę na 7/10. Zawiera elementarne, ale bardzo ważne zasady skutecznej komunikacji, przede wszystkim dotyczące słuchania i realnego zainteresowania drugim człowiekiem. To fundamenty, bez których trudno budować dobre relacje — zarówno w pracy, jak i w życiu prywatnym. Nie jest to pozycja odkrywcza, szczególnie dla osób, które mają już doświadczenie w pracy nad komunikacją, ale dobrze porządkuje podstawy i przypomina rzeczy, o których łatwo zapominamy na co dzień. Solidna książka, szczególnie dla tych, którzy chcą poprawić jakość rozmów i relacji od podstaw.

Krótka i konkretna książka, oparta na prostych zasadach budowania relacji międzyludzkich. Robin Dreeke nie odkrywa tu Ameryki – wiele przedstawionych reguł to znane i intuicyjne oczywistości. Jej siła tkwi jednak w czym innym: w konsekwentnym powtarzaniu i osadzaniu tych zasad w praktycznych przykładach. To pozycja, która nie przytłacza nadmiarem teorii, lecz przypomina, że często to właśnie podstawy – dobrze zrozumiane i stosowane – przynoszą realne efekty w codziennych relacjach.

[ współpraca reklamowa ] Muszę przyznać, że jeśli chodzi o "Bogate dzieci" to zawiodłam się lekko. W porównaniu do innych książek, które czytałam z serii "Inwestuj w siebie" ta wypadła blado. Bardzo nie pasowała mi forma opowiadanej historii, ponieważ przez to utraciłam poczucie, że to poradnik i w którymś momencie stało się to dla mnie jedynie zwykłą opowieścią. Przez to też tak naprawdę nie wyniosłam wiele z tej pozycji, zostało mi coś w tej głowie, ale nie wiele. Czy to jednak znaczy, że "Bogate dzieci" w żaden sposób nie są w stanie nam pomóc i zmienić naszych nawyków? Nic bardziej mylnego. Sądzę, że jeśli ma się chęci oraz samozaparcie może wynieść z niej sporo. Po prostu trzeba wiedzieć jak się zabrać do jego czytania. Musicie zrobić to, co kiedyś autorowi kazał jego mentor. Wziąć notes i długopis, a następnie skrupulatnie wszystko notować. Oto klucz do sukcesu.

Nadszedł czas na kilka słów o "Jak nie bać się żyć. Sztuka panowania nad lękiem". Żałuję, że ta książka została wydana dopiero teraz, ponieważ przydałaby mi się wcześniej i podeszłabym inaczej do pewnych rzeczy. Ustalmy sobie na początek jedną rzecz, ta książka was na pewno nie wyleczy. Wydaje się to oczywiste, ale życie nauczyło mnie, że nie jednak znajdą się osoby, które będą sądzić inaczej. Na pewno jednak wskaże wam poprawą drogę, co jest niezwykle ważną według mnie rzeczą. Do tego jeszcze będzie ona źródłem najważniejszej wiedzy. Jeśli jakiś temat nie został dostatecznie rozwinięty autor odsyła nas do konkretnych pozycji. Wszystko zostało opisane w sposób przystępny oraz zrozumiały dla czytelnika. Jeśli jest wam potrzebna pozycji o lęku to myślę, że śmiało możecie po nią sięgnąć.

Według mnie jak na tak krótką formę, jest w stanie poukładać pewne rzeczy w głowie. Treść krąży ciągle wokół wątku „będziesz się martwić dopóki nie rozwiążesz problemu”. Jest to powtórzone tak wiele razy, że doszło do mnie, że tak po prostu jest. Wątki są ciągle powielane, przez co treść utrwala się w głowie. Takie terapeutyczne spotkanie z książką. Mi wystarczyło na początek drogi z taka literaturą. Zainteresowała mnie tematem, żeby dalej drążyć. Możliwe, że kiedyś będę mieć swój egzemplarz. Wiele przykładów miało odzwierciedlenie w moim życiu. Na ten moment bardzo pomogła.

Bardzo cieszę się, że natrafiłam na tę książkę. Przypadła mi do gustu jej forma - połączenie treści naukowych (np. budowa mózgu) z przykładami z życia autora i komediowymi wstawkami (które na dodatek mnie naprawdę śmieszyły). Ja stresuję się wszystkim i zawsze. Teorię stresu znam, jak sobie radzić z nim też wcześniej wiedziałam, ale najwyraźniej potrzebowałam przypomnienia i zsyntetyzowania tej wiedzy w formie książki. Nie mam się do czego przyczepić. Wiadomo, że były niektóre fragmenty, z których nic nie wyniosłam - np. te dotyczące posiadania dzieci - ale potraktowałam to jako element bardziej fabularny. Dla mnie największą wartością tej książki jest fakt, że szybko i łatwo mi się ją czytało, a przede wszystkim - że wiedzę z niej stosuję w praktyce! (A stosunkowo rzadko się do tego motywuję, żeby coś faktycznie zmienić w swoim życiu i podejściu). Wciąż zdarzają mi się stresujące sytuacje, ale lepiej rozumiem to, dlaczego w taki sposób reaguje na nie mój organizm, co robić, kiedy się zaczynam stresować, a nawet celowo wplątuję się, zgodnie z zaleceniami, w niegroźne stresujące sytuacje, żeby ten stres ujarzmiać. Nie jest to łatwe czy przyjemne, szczególnie gdy ktoś, tak jak ja, ze stresowania się uczynił swoje hobby i pomysł na życie, ale ta książka dała mi motywację, żeby to zmienić. Podoba mi się, że te rady są tak naprawdę banalnie proste, ale narracja jest zbudowana w taki sposób, że do każdej wskazówki dochodzi się z czasem, wynika to z konkretnych badań czy logicznych wyjaśnień, nie są one rzucone luzem od razu, przez co, przynajmniej w moim przypadku, zapamiętałam je lepiej i na dłużej. Moim zdaniem na pewno warto zerknąć do książki, żeby się dowiedzieć więcej i przekonać, czy taki styl przypadnie nam do gustu.

Bardzo dobrze napisana książka o planowaniu, jak to się mówi w Wielkopolsce - "w razie Niemca". Oczywiście, pisana na rynek amerykański, po więcej szczegółów trzeba sięgnąć do innych pozycji, ale jak na początek to doskonała pozycja. Bardzo gorąco polecam. Oby ta wiedza nigdy się nam nie musiała przydać... Ale czasy są, jakie są...

"Zostań ultrasamoukiem. Jak mistrzowsko opanować trudne umiejętności w zadziwiająco krótkim czasie"- bardzo chwytliwy i obiecujący tytuł, jednakże nieco mylący. Książka definiuje pojęcie ultranauki, przedstawia rys osób, które podjęły się ultranauki (w tym samego autora), z pewnością jest więc inspirującą publikacją, nie powiedziałabym jednak, że realnie przekazuje, jak opanować ów umiejętności. Co jednak muszę szczerze przyznać i oddać autorowi- książka napisana jest w przystępny i bardzo motywujący sposób. Autor przekonuje, że nie trzeba mieć wybitnych umiejętności ani predyspozycji, wystarczy tak naprawdę znalezienie odpowiedniej techniki, konsekwencja w działaniu i każdy może stać się ultrasamoukiem. Nie wiem, na ile jest to rzetelny przekaz, niemniej naprawdę poczułam "wiarę" w swoje możliwości i przy tym poczułam się zachęcona do nauki i stworzenia własnego jej planu. Z drugiej strony trzeba również dodać, że jest to ciekawa tematyka i warto byłoby kontynuować publikacje w tym zakresie. Może tym razem jako książka z ćwiczeniami- jak tworzyć plany nauki? Jak odpowiednio dobrać narzędzia? Trochę oczekiwałam tego tutaj, ale można byłoby potraktować tę pozycję jako wstęp i zagajenie do głównego tematu i na tej kanwie po prostu stworzyć coś bardziej praktycznego. Widzę potencjał, także ocena pozytywna.

Emocje towarzyszą nam przez całe życie, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Ale czym tak naprawdę są emocje? Czy jesteśmy w stanie ogarnąć je w naszym miejscu pracy? Przyznam szczerze, że emocje w pracy to temat nienowy i dość rozległy, to bowiem właśnie one potrafią być w pewnym sensie drogowskazami i wypadałoby umieć je wyrażać i z nich się uczyć. Liz Fosslien i Mollie West Duffy, dwie przyjaciółki, autorki zabawnie ilustrowanego przewodnika "Jak ogarnąć emocje w pracy", obalają mit, iż w pracy nie ma absolutnie miejsca na emocje, co więcej - autorki uczą nas, jak przestać tłumić emocje w pracy, poradzić sobie z lękami, zazdrością, zainwestować w empatię, otworzyć się i postrzegać swoje uczucia, jako coś, do czego warto podejść z troską i sympatią. Przeczytany przeze mnie poradnik, napisany potocznym, prostym językiem, składa się z ośmiu rozdziałów. W każdym z nich przyglądamy się, jak emocje wpływają na jeden z siedmiu głównych aspektów zawodowych tj. zdrowie, motywację, podejmowanie decyzji, pracę zespołową, komunikację, kulturę oraz przywództwo. Rozdziały tej książki pełne są cennych porad - możemy z nich korzystać i wprowadzać je od zaraz do naszego życia zawodowego. Autorki, bardzo zwięźle i na temat, w punktach, podsumowały każdy rozdział, podając najważniejsze wskazówki dla nas, które warto zapamiętać. Ponadto mnóstwo obrazków i wykresów pomaga zrozumieć sens i mądrość płynącą z tej książki. Dodatkowo na końcu poradnika współtwórczynie dołączyły, stworzony przez siebie test do oceny tendencji emocjonalnych i przyznam szczerze, że robiąc go już na samym początku, jak tylko była o nim wzmianka w tekście, w pełni zgadzam się z jego wynikiem. Kończąc książkę, dowiadujemy się o dodatkowych źródłach w sprawie samych emocji. Czy książka pomogła mi coś zrozumieć i nauczyć mnie czegoś nowego? Myślę, że na pewno. Co więcej, uświadomiła mnie, że może nie zawsze jesteśmy zadowoleni ze swojej pracy i nie zawsze będzie nam idealnie odpowiadać to, co robimy, ale najmniej przyjemne zadania, okazują się znośne, jeśli będziemy przypominać sobie o ludziach, tzn. będziemy mieć w głowie ludzi, dla których nasza praca ma wpływ czy też sens. Dzięki cennym wskazówkom samych autorek wiem, że trzeba nauczyć się samego siebie oraz sytuacji, które wywołują w nas stres. Warto zwolnić tempo, gdy stwierdzimy, że wpływamy na innych poprzez swoje negatywne emocje. Zdałam sobie również sprawę - kiedy będziemy odzywać się weselej, mniej niecierpliwie, to wszyscy dookoła też będą mieć lepszy nastrój, większą wydajność. Zdecydowanie polecam Ci tę książkę, jeśli chociaż raz czułeś się w swojej pracy osamotniony, sfrustrowany, znużony, a nawet czułeś lęk i przytłoczenie. Uważam, że powinna to być obowiązkowa lektura dla każdego menedżera, który chce budować kulturę organizacyjną i zgrany, lubiący się zespół. Ponadto jeśli jesteś osobą, która pracuje w zespole z denerwującym współpracownikiem, to na pewno dowiesz się, jak sobie z tym poradzić. A może jesteś pracoholikiem, który uważa, że jedyny sposób na sukces to nigdy nie przestawać pracować - to książka również dla Ciebie!

Nie kombinuj. Im prościej tym lepiej. Jak to jest z tą motywacją? Wydaje mi się że wciąż bardziej jesteśmy nastawieni na to, jak to inni nas mają motywować, niż na to jak to my możemy motywować innych. Tu jest sens. Moim zadaniem. Czy się mylę? Polecam krótki wykład Dana Arleya dzięki uprzejmości @wydawnictworelacja https://www.instagram.com/p/CPph7vqBmaZ/?utm_source=ig_web_copy_link

Zbyt wiele wątków, brak spójności i konsekwencji przy wyborze poruszanych tematów. Zabrakło mi składowej, która pozwoliłaby scalić i uporządkować wszystkie elementy. Traktuję więc bardziej jako dłuższe, trochę rozlane, przyjacielsko-motywacyjne spotkanie przy kawie, niż faktyczne narzędzie do pracy nad samym sobą.

"Houston, lecimy!" Paula Dye to fascynująca opowieść, która przenosi czytelnika do serca amerykańskiego programu kosmicznego. Dye - inżynier, konstruktor, pilot oraz były dyrektor lotów w NASA, dzieli się swoim 40-letnim doświadczeniem z pracy w Centrum Kontroli Lotów Kosmicznych NASA. Opowiada o najbardziej ekscytujących i porywających wyzwaniach stojących przed agencją. Podczas swojej pracy m.in. uczestniczył w wysłaniu w kosmos 135 wahadłowców, licznych ważnych satelitów naukowych, brał udział w regularnej współpracy z Rosjanami w ramach misji stacji kosmicznych oraz w zbudowaniu ISS. Książka jest podzielona na różne etapy kariery Dye'a, od jej początków w NASA, przez lata spędzone w roli dyrektora lotów, aż po jego wkład w najważniejsze misje kosmiczne. Autor szczegółowo opisuje zarówno techniczne aspekty swojej pracy, jak i emocjonalne wyzwania związane z zarządzaniem kryzysami oraz współpracą z astronautami i zespołem naziemnym. Przytacza rozliczone zakulisowe ciekawostki dotyczące jednostek NASA, procesów decyzyjnych, współpracy z różnymi zespołami, obowiązkowymi procedurami, rozrywkami, naziemnymi awariami czy trybem pracy. Dye opisuje m.in.konkretne misje promów kosmicznych, w tym te najbardziej dramatyczne i kluczowe dla historii NASA, np. katastrofy promów Challenger i Columbia. Książka zagłębia się w techniczne szczegóły misji kosmicznych, omawiając wszystko, od przygotowań przedstartowych, przez zarządzanie lotem, aż po procedury lądowania. Dye opisuje technologie używane w NASA, wyzwania związane z ich rozwojem i wdrażaniem oraz innowacje, które pozwoliły na realizację ambitnych celów eksploracyjnych. Jednym z największych atutów książki jest jej autentyczność. Bystry umysł, logiczne myślenie oraz ogromne poczucie humoru autora przekładają się na dynamiczną opowieść pełną pasji i oddania sprawie. Autor nie tylko przedstawia szczegółowe opisy technologii i procedur, ale również dzieli się osobistymi refleksjami na temat stresu, odpowiedzialności, determinacji, poświęcenia, zaangażowania, pomysłowości i satysfakcji związanej z pracą w NASA. Liczne anegdoty i osobiste historie dodają książce ludzkiego wymiaru, czyniąc ją bardziej relatywną i emocjonalnie angażującą. Czytając, mogłam poczuć, jak to jest być na pierwszej linii frontu eksploracji kosmicznej - z jej triumfami i tragediami - w jednym z najbardziej prestiżowych i stresujących miejsc na świecie. Uwielbiam takie publikacje! Relacja Dye'a dała mi niepowtarzalny wgląd w świat, który pozostaje dla mnie nieosiągalny. Uzmysłowiła też, jak skomplikowane i fascynujące jest zarządzanie lotami kosmicznymi. To była niecodzienna niezapomniana podróż do samego serca lotów kosmicznych! Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Osobiście uważam książkę za ciekawą, wiele informacji w niej zawartych wiedziałem już wcześniej, lecz sporo jest tam też wiedzy, z którą spotkałem się pierwszy raz. Książka ta jest przeznaczona dla osób, które chcą rozwijać swoje umiejętności myślenia i decyzji, zarówno w życiu prywatnym jak i zawodowym. Autor przedstawia wiele przykładów z różnych dziedzin, co pozwala czytelnikowi na lepsze zrozumienie modeli mentalnych i ich zastosowanie w różnych sytuacjach. "30 Modeli Mentalnych" jest książką, która może pomóc w rozwijaniu umiejętności analizy i podejmowania decyzji oraz w budowaniu szerokiej perspektywy. Książka ma nieco ponad 170 stron, z czego około 30 to powtórki tego co było w książce, dlatego moja ocena to 7/10.

Z jednej strony, duży plus, że ukazuje tę branżę od środka, dzięki czemu informacje w niej zawarte są z pierwszej ręki. Ale książka jest też bardzo jednostronna, i wyraźnie pisana pod tezę. Autor stara się przedstawić branżę porno jako "biznes jak każdy inny". Jestem tylko ciekaw czy byłby dumny, gdyby jego żona, siostra lub córka sama rozwijała się zawodowo w tej branży? Z ręką na sercu nie mówię tego złośliwie, tylko się zastanawiam, czy w tych swoich ochach i achach wobec tej branży autor jest konsekwentny i serio by z tym nie miał problemu? Fajnie się dowiedzieć jak ta branża i jej środowisko wygląda od środka, zwłaszcza, że jak wspomniałem, informacje są tu z pierwszej ręki, ale stronniczość tej pozycji bije po oczach

Książka wyskoczyła mi jako sugestia po przeczytaniu innej pozycji. Dla mnie coś innego, nowego, spoza zakresu zainteresowań. Przesłuchana kilkukrotnie z zaciekawieniem, zainteresowaniem. Przyjemnie się słuchało, można dowiedzieć się wielu interesujących rzeczy. Popycha do większego zainteresowania tematem.

Mateusz Grzesiak w swoim środowisku jest chwalony ale także uważany za hipokrytę i teorie są rozjechane z rzeczywistością. Ja uważam że w tej książce dużo znalazłem swoich cech dlatego typu takie poradniki są kwestią indywidualną i należy sobie samemu wyrazić zdanie.

Przed zakupem książki otworzyłam ją i przejrzałam. Spodobał mi się styl takiego "reportażu", który opowiada o podstawach pracy w Gamedev, o których warto wiedzieć. Książka jest dla osób początkujących, racja, ale uważam że to też jest potrzebne, żeby np. zainteresować kogoś do wgłębienia się w temat. Mi osobiście styl pisania bardzo się spodobał, był to dobry odpoczynek od cięższych lektur! :D Też napomnę, że książka przytacza trochę ciekawych aplikacji i stron, z których można korzystać, aby ułatwić sobie pracę. Ps. Dla wszystkich osób, które sięgają po te książkę z myślę "CHCĘ ZROBIĆ GRE!" i potraktują ją jako poradnik bez wcześniejszego zapoznania się z tym, co znajdą w środku... Jest to także dobry wybór! Zobaczcie jak gamedev działa naprawdę, i ile specjalistów jest potrzebnych, aby taki projekt skończyć (ewentualnie, jeśli chcecie pracować sami, to ile umiejętności musicie posiąść, żeby zrobić grę na poziomie :D) i że wcale to nie jest takie proste jak może się wydawać! :> Nie jest to książka wybitna, ale bardzo dobra na początek dla osób zainteresowanych karierą w studiach gier!

Książka godna polecenia, choć podejrzewam, że metody autora nie każdemu się spodobają. Wzięcie winy na siebie, albo po prostu przyznanie się do błędu może być dla niektórych wyjściem ze strefy komfortu. Choć podejrzewam, że ludzie, dla których to problem, to najczęściej właśnie ci tytułowi furiaci :)

Książka przedstawia mnóstwo wskazówek dotyczących najważniejszych aspektów pracy zdalnej. Pracuję zdalnie od początku 2019 roku, ale nadal wiele narzędzi i informacji było dla mnie nowych i z pewnością wprowadzę je w życie. Duży plus za to, że autor książki wprowadza w swoją historię. Iwo jest osobą inspirującą, która pisze bazując na swoim doświadczeniu. Polecam zarówno początkującym, jak również doświadczonym pracownikom zdalnym. Każdy znajdzie coś dla siebie.