Mucha i Pajączek

Sama książka, a głównie dobór autora może wydawać się nieco dziwny. Baśnie z rosyjskiego folkloru spisuje bowiem (chyba) Francuz pochodzenia azjatyckiego. To pierwsze nie powinno jednak dziwić ze względu na to, iż oryginalne wydanie pozycji wyszło w kraju koneserów żab. Za piękną szatę graficzną są z kolei odpowiedzialne osoby, które zostały wyłonione w ramach 30 edycji konkursu "Obrazy wyobraźni". Pod tym kątem mamy nawet całkiem udany akcent polski, gdyż baśń "Mama wilczyca" lustrował... Józef Wilkoń, świetny ilustrator książek dla dzieci specjalizujący się w zwierzętach. I nie tylko. 90 - letni rzeźbiarz, malarz i autor scenografii to prawdziwy wyjadacz w świetnej formie. No generalnie szalony człowiek. W pozycji znajdziecie 8 baśni (pierwsza to właściwie wstęp, więc jej nie liczę) z klasycznego folkloru rosyjskiego. Posiada dobry wybór opowieści, choć chyba posiada nieco dziwne, polskie tłumaczenie (nie mam porównania do oryginału), szczególnie rzucające się w oczy w pierwszej opowieści, gdzie jednym z antagonistów są gęsi-łabędzie. To w końcu gęsi czy łabędzie? Nie mogli się zdecydować? Gęś wychędożyła łabędzia? Tyle pytań, żadnych odpowiedzi. Pomijając ten fakt, jest to klasycyzująca baśń o tytułowej Babie Jadze, która rozpoczyna i kończy naszą książkę, choć w oryginalnym wydaniu występowała również w baśni "Córka i pasierbica". Tutaj znajdziecie wariację z niedźwiedziem. W książce znalazł się też wątek chrześcijański w postaci diabła. Baśń o Aluszce i Iwanuszcze pamiętam z dzieciństwa, więc był to miły, nostalgiczny akcent. Znalazła się chyba w pozycji pt. "Baśnie ZSRR", jeśli się nie mylę. W prasówce dodano również jedną baśń szamańską z elementami totemizmu, która nawiązuje do najbardziej pierwotnych wierzeń. Pewnym zaskoczeniem było tu dla mnie znalezienie powieści o złotej rybce, która kojarzyła mi się bardzo mocno z polskim folklorem. Mam generalnie wrażenie, że baśnie gdzieś gnają, są mocno skrócone. Posiadają też dziwne łamanie, które nieco rozprasza, a z pewnością wygląda mało estetycznie. Dobrą manierą jest fakt, ze książka zawiera słowniczek trudniejszych dla dzieci wyrazów, choć jest niewygodny, bo na końcu. Być może pewnym mankamentem, co ciężko jest mi obiektywnie ocenić jest fakt, że - pewnie jak można byłoby się spodziewać - baśnie są bardzo ugrzecznione. Nie widać w nich również typowego dla słowiańskich opowieści fatalizmu o okrucieństwa sił przyrody reprezentowanych przez antagonistów.

Muszę się przyznać, że rzadko czytam książki dla dzieci, choć kilka ich w domu jest. Ta jednak jest nieco inna. Tu można powiedzieć, że dużą rolę odgrywają wiewiórki. Nie tylko jako zwierzęta, które opowiadają historię księżniczki Aurelki, ale też jako te pożyteczne dla nas, bez których natura by sobie nie poradziła. Autorka w ciekawy sposób wplata w opowieść ważne tematy związane z ekologią, do tego pokazuje jak wiele może się zmienić od jednej osoby, bo jednostka też ma znaczenie! Wszystko jest możliwe jeśli tylko tego chcemy! A kim jest główna bohaterka? To Kinga, która ma 9 lat, a jej mama zaczyna bieg w półmaratonie. Co najlepsze, cała przygoda z księżniczką sprzed ponad 100 lat oraz wiewiórkami zaczyna się na spacerze, który jest oczekiwaniem na zakończenie biegu mamy Kingi. To wspaniała i pouczająca książka dla każdego. Pokazuje, że każde zwierzę ma swoje miejsce na ziemi i zadanie do wykonania. Uczy szacunku i cierpliwości oraz, że każdy może coś zmienić, bo zmiany zaczynają się od małych kroczków. Oczywiście czekam na kolejną książkę z serii Pobiegane. Polecam dla małych i dużych 🙂

"Ania Robaczek" - Catherine Jacob, z niesamowitymi ilustracjami Lucy Fleming skradła nasze serca. Ania Robaczek to dziewczynka, która kocha małe stworzenia. Z okazji urodzin otrzymuje od babci Czarodziejską lupę. Dzięki lupie mogła usłyszeć o czym mówią owady i żyjątka z jej ogródka. Trafia na pszczołę, która donosi jej o sąsiedzie planującym zniszczyć ogród aby zbudować chodnik. Ania nie pozostawia pszczoły bez pomocy i stawia czoło sąsiadowi. Czy uda jej się ocalić ogród i jego mieszkańców?

Dzisiaj mam dla was niezwykłą książkę, która ukazała się w ramach projektu Kreatywna Europa. Jest to opowieść utrzymana w baśniowej konwencji, której treść można traktowana jako alegorię naszych czasów. W prostej formie porusza istotne tematy, a niezliczone możliwości interpretacji stanowią świetne pole manewru do rozpoczęcia dyskusji o, nie zawsze prawidłowych, mechanizmach funkcjonowania państwa. W pewnym królestwie mieszkał chłopiec, który bał się ciemności, a że był księciem, który w przyszłości zostanie królem, postanowił wprowadzić jej całkowity zakaz. Gdy nadszedł ten dzień doradcy zaczęli rozsiewać plotki o ciemności. Ciemność jest zła... Ciemność jest nudna... Ciemność kradnie zabawki, cukierki oraz pieniądze... Mieszkańcy zaczęli bać się mroku, a niekontrolowany lęk sprawił, że lud uznał zakaz ciemnosci za swój pomysł. Nad pałacem zainstalowano wielkie, sztuczne słońce, a specjalna policja wlepiała mandaty każdemu kto zgasi światło. Mieszkańcy dość szybko zaczęli czuć się zmęczeni. Zrozumieli, że popełnili bład, a noc jest niezbędna do odpoczynku oraz prawidłowego funkcjonowania. Zaczęli się buntować... Brzmi znajomo prawda? "Król, który zakazał ciemności" to niezwykle aktualną opowieść o władzy i polityce. Nie trzeba daleko szukać, by znaleźć odniesienia w otaczającej nas rzeczywistości. Na każdym kroku jesteśmy bombardowani fake newsami i próbami manipulacji. Warto uwrażliwiać dzieci na problem i od najmłodszych lat uczyć przesiewania informacji oraz wyrabiania własnych opinii. Nieobliczalna władza, która nie zwraca uwagi na ludzi i ich problemy, a jedynie realizuje swoje własne, często totalnie bezsensowne, widzimisie prowadzi do destabilizacji państwa i buntu, niosącego za sobą długotrwałe konsekwencje. Czy w takim przypadku możemy mówić o państwie demokratycznym czy to już dyktatura? Lektura skałania do refleksji nad konsekwencjami swoich czynów. W ostateczności król nie okazał się, aż takim ignorantem i zrozumiał błąd znajdując inne rozwiązanie swoich problemów niż skazując poddanych na wieczną jasność. Co myślicie o tej książce? Czy takie zagadnienia warto poruszać z dziećmi?

O jakiej książce mowa? Oczywiście, że chodzi tutaj o “Szaty dla króla” Petera Bently od wydawnictwa Dwukropek z ilustracjami Claire Powell!🥳 Któż nie zna tej pięknej bajki, w której to cesarz był tak próżny, iż nabrał się na rzekome umiejętności dwóch łotrzyków chcących zarobić duże pieniądze? Któż z nas nie zna tej śmiesznej historii o niewidzialnej dla głupców tkaninie, która sprawiła, że cesarz pokazał swoim poddanym goły tyłek? Otóż Wydawnictwo Dwukropek wydało nową wersję tej właśnie bajki. Została ona ubrana w wiersz oraz przepiękne ilustracje, od których aż ciężko oderwać wzrok. “Szaty dla króla” czyta się niezwykle szybko, wiersz jest rytmiczny, skoczny, zabawny, a to wszystko dzięki tłumaczce Katarzynie Biegańskiej. Książka ta dedykowana jest dzieciom od 4. roku życia. Polecam, niech Wasze dzieci również wybuchną gromkim śmiechem na widok i na wieść o gołym tyłku króla!

„Było gdzieś kiedyś królestwo. Nie pamiętam dokładnie, jak się nazywało ani gdzie leżało. Wiem, że było wyjątkowe”. O tak! Uwierzcie mi na słowo, było wyjątkowe. Pod pewnymi względami przypominało wiele innych królestw, ale jednocześnie różniło się od nich. Królestwo znajdowało się na wyspie. Panował tu hawajski klimat i rosły palmy kokosowe. Pośrodku była góra, na którą padał śnieg. Od góry aż po piaszczyste plaże ciągnęły się pola ziemniaków. Superziemniaków! Pewien ogrodnik naukowiec wyhodował ziemniaki, które rosły już jako gotowe usmażone frytki. Pychota! Ludzie nie musieli obierać ziemniaków, tylko od razu mieli gotowe frytki. Poznajcie króla, królową, do której wszyscy mówią „miłościwa pani”, ich córkę królewnę Tuberozę, królową bakę i jej mopsa Pusia.Pewnego dnia królewna zaczęła się nudzić, choć miała wszystko. Wszystko było dla niej bez sensu. No bo jaki jest sens w pościeleniu łóżka rano, kiedy wieczorem znów trzeba je pościelić? Recenzja na: http://zycieipasje.net/2020/06/01/poczytaj-mi-na-ucho-krolestwo-jakich-wiele-katarzyna-wasilkowska-recenzja-audiobooka/

Tytułowa Ada Judytka ma dziesięć lat, mieszka z rodzicami w Białymstoku. Przygotowują się do święta Rosz Haszana, a przy okazji dziewczynka wypytuje o zwyczaje noworoczne swoich przyjaciół - Ukrainki i katolika. Z rodziną odkrywa też zwyczaje i przesądy z krańców świata. Przypatrujemy się poczynaniom dziewczynki z tałesem - od nieszczęśliwego wypadku, po przeprosiny, aż po niespodziankowy podarunek (nie zdradzę szczegółów, musicie przeczytać). Gramy razem w drejdla i zajadamy się owocami w miodzie. Poznamy też kilka słów w języku hebrajski (wraz z zapisem), co pokaże nam Czytelnikom odmienny alfabet, co może zainteresować szczególnie dzieci. Dzięki dziewczynce i jej dziecięcej ciekawości odkrywamy nie tylko kulturę żydowską. Przekonujemy się, że każdy może być inny, może wierzyć w coś innego... ale ważne jest to jakim jesteśmy człowiekiem - czy potrafimy przeprosić, zadbać o drugą osobę. Po prostu być dobrym. Książka jest wartościową pozycją w rozmowie o tolerancji i różnorodności religijnej. Na przykładzie polskiego miasta i to w czasie obecnym przedstawiono jak w zgodzie i zrozumieniu żyją obok siebie różne kultury i religie. Agnieszka Suchowierska w piękny i subtelny sposób pokazuje, że można się przyjaźnić nie zależnie od dzielących nas różnic. A właściwie te różnice ubogacają relacje międzyludzkie.

Kiedyś mówiła o tej książce @madelaine.booklover dlatego z ciekawości stwierdziłam że sprawdzę 𝗢𝗽𝗶𝘀: W świecie ptaków odbywa się tv show pod tytułem "Ptaki dziwaki", w którym wspólnie wybierany jest najdziwniejszy ptak ze względu na wygląd, zachowanie lub wygląd. Niestety jest też druga mroczniejsza strona tego show. 𝗢𝗽𝗶𝗻𝗶𝗮: Na @empikgo mamy dostęp do słuchowiska z udziałem całej rodzinki @zaksiazko_wane 🥰 Ogromnie mi się podobała ich gra aktorska głosem, według mnie dobrze oddali swoje postaci np. zadziorność, głupotę, roztrzepanie. Sama historia jest mega urocza i wciągająca. Prócz postaci oraz plot twist'tu mega podobał mi się morał na końcu jest mega bliski memu sercu. Oczywiście jest tu infantylizacja, ale nie zapominajmy że jest to książeczka dla dzieci 😉 Całość trwa nie całą godzinę w audio, dlatego też nie chcę psuć wam zabawy ✌️ Ja mega się bawiła i gdybym miała dziecko to kupił bym oraz czytała wraz z nim (7/10⭐)

Ciekawa pozycja dla małych i dużych. Piękne obrazki i rozdziały. Zachęca do zatrzymania się i uważnego przyglądania temu, co dzieje się wokół nas. Mnie zachwyciła swoją prostotą i zwróceniem uwagi na małe rzeczy, na które w zabieganej codzienności nie zwraca się żadnej uwagi. Polecam :)

Znacie Mikołajka? Nie byle jakiego Mikołajka, bo chodzi mi oczywiście o bohatera książek od René Goscinny'ego i Jean'a-Jacques Sempe. Dla tych, którzy go jedynie kojarzą - jest to zwykly-niezwykly chłopiec, który w swoim życiu doświadcza wielu ciekawych przygód. Mamy okazję poznać nie tylko jego rodziców, ale i sąsiadow, przyjaciół, resztę rodziny. . Przezabawne tytuły wprowadzają nas w świat jeszcze bardziej zabawnych sytuacji. Dowcipy, bardzo realistyczne rozmowy, charaktery bohaterów - wszystko jest tak przesiąknięte luzem, naturą i szczeroscia, że podczas czytania czujesz się, jakbyś brał w tym udział. . Po jakąkolwiek część nie sięgniesz - będziesz chciał przeczytać więcej! Ogromne ilości śmiechu, radości i łez szczęścia gwarantowane. Również morał, który znajdziecie w każdej opowieści sprawi, że się uśmiechnięci. Choc każda z książek wydaje się być niepozorna - malutka, minimalistyczna - to za każdym razem poprawia humor czytelnika w każdym wieku. . W swojej bibliotece posiadamy tytuły: - Mama, tata i banda urwisów - Jedziemy na wakacje - Kochany Święty Mikołaju - Jestem najlepszy! - Nowy rok szkolny . Niezmiennie moim ulubieńcem jest "Mama, tata i banda urwisów", która doprowadza mnie za każdym razem do łez. - Tata jest konający - to chyba moja gwiazda wśród opowiadań tej książki. Bo kto nie zna faceta, który przez katar, czy delikatne przeziębienie, zaczyna pisać testament?

Mama Lidki na co dzień pracuje w Bergamo we Włoszech. Co kilka miesięcy przyjeżdża na trochę do domu, odwiedza córkę i odjeżdża tam autobusem o 16.10. Lidka znowu zostaje sama z ukochanym dziadkiem w Cebulówce. Dziewczyna tęskni za rodzicielką i odlicza kolejne dni do ponownego spotkania z mamą. Kiedy jedynego opiekuna dziewczyny, zabiera pogotowie dziewczynka zostaje sama. Wiedźma z opieki społecznej razem z policjantką zastanawiają się nad losem eurosieroty. Lidka postanawia nie tracić więcej czasu i ucieka z domu. Postanawia wsiąść w ten sam autobus, o 16.10 którym zawsze odjeżdża mama. Cudem, z różnymi przygodami udaje jej się dostać do Bergamo, gdzie zaczyna poszukiwania matki. Jak wpłynie na dziewczynę samotna podróż? Czy ludzie poznani w trakcie wyprawy będą w porządku wobec Lidki? Czy dziewczyna odnajdzie matkę? Czy kobieta zrozumie, że córka za nią tęskni i zrezygnuje z pracy za granicą? Co z dziadkiem dziewczyny? Książka Piotra Rowickiego to warta uwagi książka młodzieżowa. Opowiada o samotnej wyprawie nastolatki tęskniącej za matką i jej konsekwencjach.

Baśnie, bajki uwielbiam. Kocham literaturę dla dzieci i młodzieży. W powyższej książce mamy kilka klasycznych baśni, doskonale wszystkim znanych: Ali Babę, Jasia i Małgosię, Kopciuszka, Kota w butach i Mickiewiczowskiego Janka, co psom szył buty. Kupiłam tę niewielką książeczkę, bo jej największym atutem są ilustracje Jana Marcina Szancera, a to był przecudowny grafik, którego intensywną miłością darzę od dzieciństwa. Jego ilustracje pożerałam wzrokiem, usiłując dotrzeć do tego magicznego świata zawartego gdzieś "out there". W świecie ilustracji baśniowej były dla mnie południkiem Greenwich, istotą wyobraźni baśniowej, stanowiły 100% baśni w baśni. I to się nie zmieniło! 🥰 Kontynuuję zbieranie książek z jego grafiką. 😍

Z dzieciństwa pamiętam przede wszystkim klasyków: Bracia Grimm ( Jaś i Małgosia, Kopciuszek), Andersen (Calineczka, Brzydkie kaczątko), Perrault (Śpiąca królewna, Kot w butach). Nie znałam bajek Oskara Wilde'a. Zapoznałam się z Jego dorobkiem dopiero teraz i dziwię się ,że Jego bajki są szerzej nieznane polskiemu Czytelnikowi. Oprócz jednej pozycji wydawniczej nie znalazłam więcej książek dla dzieci z Jego bajkami. Polecam szczególnie bajki "Szczęśliwy książę" i "Olbrzym -Samolub". Bajki z morałem , do pogłębionej refleksji. Zarówno dla dzieci i dorosłych

Zaczynajac od pozytywów, to jest tak, że mój prawie 7-letni syn słucha tych historii z dużym zaciekawieniem, co wcale nie jest takie oczywiste, bo chłopcy w tym wieku interesują się ninja i postaciami z gier, a tu mamy ciekawe i faktycznie mądre historyjki. Minus za brak morału, brakuje wytłumaczenia, być może jest to specjalny zabieg, aby rodzic porozmawiał z dzieckiem i sam od siebie dodał… Minus również za język, nie jest to coś na wysokim poziomie, ale swoją rolę spełnia.

"Dawno, dawno temu w krainie, której nazwy nikt już nie pamięta..." Tak rozpoczyna się piękna "Baśń o dębowym sercu". Gatunek literacki, który kiedyś był nieodzowną częścią literatury dziecięcej, a w ostatnich współczesnych czasach jest rzadkością w wielu wydawnictwach i księgarniach, co tym bardziej skłoniło mnie, by sięgnąć po tę właśnie książkę. Oczywiście czytam też i klasyczne, znane baśnie i bajki, które w dzieciństwie kreowały mój świat, moją wyobraźnię, zabierały do świata magii, wielu królestw, wróżek, smoków, prawdawnych legend, podań i wierzeń, walki dobra ze złem. Kiedyś było to bardzo popularne, bo na kanwach baśni Andersena czy braci Grimm, wyrosły pokolenia na całym świecie. Na obecne czasy autorzy piszą bajki mocno osadzone na lata współczesne, które mają kompletnie inne problemy, niż te choćby sprzed wieku. Ale i kiedyś i dzisiaj niektóre tematy ciągle są ponadczasowe. Autorzy piszą i uczą o szlachetności, miłości, dobroci ale już sięgają po inne formy i środki stylistyczne, też są to treści edukacyjne i kończące się mądrym przekazem. Chcemy jednak poczuć tę magię i przeniknąć do świata "Niekończącej się opowieści", przeżyć przygodę jak Atrey czy Bastian. Przenieść się do krainy fantastycznych postaci. Tak oto poznajemy w tej historii, do której zabiera nas autor Artur Jasiński wioskę i jej mieszkańców, których największym problemem jest susza i klęska nieurodzaju. Rośliny, krzewy, drzewa przestały rosnąć, nie ma upraw, a co za tym idzie, ludziom zaczyna doskwierać bieda i głód. W tej wsi przez wszystkie lata żyło się bardzo dobrze i dostatnio, ludzie byli szczęśliwi, uprawiali ziemię, niczego im nie brakowało. Nikt nie wiedział, dlaczego nagle ich piękną krainę nawiedziła taka susza, że nic zupełnie nie rosło. Jedynym źródłem, które ich jeszcze utrzymywało była studnia. Ludzie zebrali się i uzgodnili, że nie pozostało im nic innego, jak opuścić wioskę i ruszyć w inne nieznane miejsce, bo tu czeka ich już tylko śmierć. Za całą sytuację oskarżyli stojące nieopodal o 162 kroki drzewo. Tylko ono się utrzymywało, kwitło i wiało od niego grozą. Ludzie się go bali, było niedostępne. Zaczarowane? Magiczne? Nikt nie odważył się do niego podejść lękając się o własne życie. Ale jak to w baśniach i bajkach bywa, pojawił się jeden odważny śmiałek, niczym Szewczyk Dratewka, który postanowił, że uratuje całą wioskę i przede wszystkim swoją mamę, którą bardzo kochał. Nie bał się dębu, miał czyste odważne serce. Mały Antoś, bo to właśnie ten uroczy chłopiec, ruszył pod osłoną nocy pod drzewo, aby z nim porozmawiać. Poznał całą historię, poznał prawdziwy powód i historię dębu oraz dlaczego jest susza I nieurodzaj w wiosce. To chciwość ludzka i zazdrość i podłość, niegodziwość - najgorsze ludzkie cechy sprawiły, że serce człowieka osnute zazdrością i chciwością poprzez czarną magię i ręce czarnoksiężnika wyrwały z ufnego i kochającego ludzi drzewa jego serce. Dąb bez swego serca, bez mocy, które niósł wszystkim dookoła i roślinom i zwierzętom i ludziom obumierał, a wraz z nim cała reszta. Płakał nocami nad swym i ludzkim losem, stąd była woda w studni. Jakże Antoś zapłakał i się wzruszył. Postanowił, że uczyni wszystko, by pomóc biednemu drzewu. Czy małemu chłopcu wystarczy odwagi? Czy uda mu się odzyskać od nikczemnego czarnoksiężnika Agenora serce drzewa? Czy ta niewielka siła chłopca będzie w stanie pokonać magię, złe czary i przede wszystkim zło zasiane w ludzkim sercu? Ta baśń jest krótka, ale jakże treściwa, chwytająca za serce i skłaniająca do refleksji, przemyślenia. Przyznam się, że w kilku miejscach zakręciła mi się łezka w oku. Zawiera wszystko to, co powinno się znaleźć w dobrej opowieści dla dzieci. Obraz całego społeczeństwa zbudowane w interesującej historii z dobrymi i złymi bohaterami, gdzie toczy się walka dobra ze złem, gdzie dobro zwycięża, a zło zostaje ukarane. Znajdziemy w niej motywy, jakimi kierują się bohaterowie: mały Antoś, drzewo czy zły czarnoksiężnik, a nawet jeden chciwy mieszkaniec wioski. Zawarte cechy takie jak: odwaga, męstwo, dzielność, pokonywanie trudności wbrew nadziei, dobroć, czyste serce, miłość. I te ze strony drzewa, które pomimo że cierpiało i dostało cios od człowieka, nie przestawało kochać i dalej się poświęcać. W baśni ta druga mroczna strona czarnoksiężnika też potrafi wzbudzić wiele emocji, które zaciekawione dziecko będzie oceniać, a może nawet lekko być wystraszone i przejęte. Tu ważny jest też czas, bo Antoś musi zdążyć, musi przed nastaniem dnia odzyskać skradzione serce drzewa. Jeśli tego nie zrobi wszystko przepadnie, a dąb umrze. „Baśń o dębowym sercu” pięknie opisuje przyjaźń, jaka nawiązała się między małym chłopcen, a starym drzewem. To także opowieść o złożonej ludzkiej naturze, o ludzkich zaletach i niestety wadach. Jest też szersza perspektywa, która ukazuje, jak człowiek traktuje naturę, czy ważne jest dla niego środowisko, otaczająca go przyroda. Uświadomienie sobie tak istotnej sprawy, że bez świata fauny i flory, życie ludzkie nie istnieje. Jesteśmy od siebie zależni, współodpowiedzialni za wszystko dookoła. To natura, jak w książce symbol drzewa, utrzymują człowieka przy zdrowiu i życiu, zapewniają dobrobyt, dobrostan. Dobrze zatem, że książka poprzez baśniową historię przybliża ten temat i nie pozostawia dzieci, małych czytelników bez pochylenia się nad tym, jakże ważnym na obecne czasy problemem. Pokazana jest siła i wielka odwaga małego chłopca, który sam stanie do walki ze złem. Pokazana jest właściwa postawa, godna naśladowania, utrwalająca dobre wzorce, aby dbać o środowisko. Wedle przekonań i nauk płynących że "czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci". Stare dobre porzekadło. Ta książka idealnie spełnia swoje zadanie ucząc dzieci świadomości i szacunku do świata przyrody, co na pewno będzie odbiciem w przyszłości, zaprocentuje, można by śmiało rzecz - zaowocuje. Książka "Baśń o dębowym sercu" to klasyka oferująca barwną i ciepłą, prostą w przekazie historię nieustannie toczącej się batalii dobra ze złem, w której stawką jest istnienie ludzi, w tym wypadku całej wioski i innych okolicznych krain również zatrutych przez złego czarnoksiężnika. Jest przygoda, odwaga, poświęcenie, a nawet "uwielbiany przeze mnie w bajkach motyw smoka". Książka uczy empatii, rozwija uczucia wyższe, zdolność myślenia, przewidywania, ponoszenia konsekwencji, uczula na ból i łzy, uwrażliwia. Cierpią nie tylko ludzie, ale wszystkie żyjące istoty na Ziemi. To ważna lekcja! Całości przekazu dopełnia również szata graficzna Pawła Kasperka. Zaprezentował ciekawe, przyjemne dla dzieci ilustracje, które będą zachętą, kiedy mama lub tata przeczytają dziecku tak malowniczą i pięknie zilustrowaną bajkę. Autor używa też starannego języka bez zbędnego epatowania przemocą. Schemat jasny, prosty i oczywisty. Choć Antek się boi, znalazł w sobie odwagę, by uratować drzewo i całą wioskę. Uwierzył w siebie, jego dobre, czyste serce zwyciężyło! Ostatnia szansa ratunku została pomyślnie wykorzystana. Książka jest bezpieczna dla małych dzieci i jak na baśń przystało, zawiera morał i mądry przekaz, który staje się wskazówką na resztę życia! Antoś to świetny, super mały bohater, a stare drzewo, to siła i dostojeństwo, wielka niezachwiana wiara, dobroć pomimo doznanej krzywdy, odpowiedzialność i miłość do człowieka, niech ona nas niesie, niech nas otula i strzeże, abyśmy też odwdzięczali się przyrodzie, dbali o nią, nie niszczyli, nie dewastowali Matki Ziemi. Szacunek ludzi do natury, aby kolejne pokolenia też mogły cieszyć się jej magią, urodzajem i pięknem. Spotkanie z "Baśnią o dębowym sercu " to wielka przyjemność, emocje, wzruszenie dla każdego czytelnika. Kraina dziecięcych marzeń, fantazji, przygody i mądrości. Wszystkich zachęcam do sięgnięcia po tę jakże wartościową książkę. Przeczytajcie ją Waszym dzieciom. Serdecznie polecam. Miłej lektury :)

Lubię to, co niezwykłe. I lubię to, co nietuzinkowe i odmienne. Mówię o tym głośno, zawsze. 😊 Tym razem chciałabym przybliżyć Wam książkę, która jest już kolejnym wydaniem istniejącej od 1969 roku opowieści. Urocza, zabawna, pełna tajemnic. "Zguba Michałka" napisana przez Julię Hartwig i przyozdobiona rysunkami Gabrieli Cichowskiej to skok w klasyczne wydania z uniwersalną treścią. Ale co się zgubiło?🤔 Tego zdradzić nie mogę!🤫 Mogę za to opowiedzieć o tym, jak Michałek prowadzi poszukiwania razem z uosobioną biedronką!🐞 Każdy z nas ma czasem gorszy dzień. Taki, który sprawia, że czujemy się znużeni i przytłoczeni. I w taki właśnie dzień nasz główny bohater poznał uroczego owada z czerwonym pancerzykiem. Co więcej! Biedronka odezwała się ludzkim głosem oferując sposób na odnalezienie zguby! Pamiętasz bajkę o Alicjii w krainie czarów? Najbardziej uwielbiałam moment, w którym dziewczynka zmienia swój rozmiar aby przejść przez magiczne drzwi. Tutaj także pojawił się otulony, niczym czarami wątek, w którym Michałek pomniejsza się aby wspólnie z biedronką odwiedzić pobliskie trawy. Ogród, łąka i las bez dwóch zdań kojarzą się z tętniącym życiem. Tym bardziej, gdy stajesz się człowieczkiem wielkości owada. Chłopiec na swojej drodze spotyka rozmaitych mieszkańców okolicy, którzy zajmują się własnymi zadaniami czy przyjemnościami. Pracowita mrówka, smakosz królik, złodziejska sroka, stara sowa, szona wiewiórka...Tekst wzbogacony jest o proste, niewymagające dialogi, bez wzniosłych metafor. Prosta, oszczędna a przy tym wszystkim niebywale urocza. Opowiada o sposobach spojrzenia na swoje życie i postrzeganie problemów. Wydaje się aktualna, prawda? Każdy z nas ma własne przekonania i perspektywę. Na tym polega urok otaczającego świata. Gdy dochodzi do tego również wyobraźnia, która ma szanse na odmianę dnia... Dzieje się magia.✨️

Wspaniała książka ukazująca jak ważna w życiu jest tolerancja, akceptacja i siła marzeń. W przystępny sposób pokazuje, że bycie innym wcale nie znaczy gorszym, a ocenianie innych przed ich poznaniem może być bardzo mylące. Książka ukazuje również, że każdy może się zmienić, tylko wystarczy dać mu szansę. Razem z synkiem polecamy gorąco! :)

"Błądzi człowiek, póki dąży" /Johan Wolfgang Goethe/ Powszechnie wiadomo, że ten kto nie ma w sobie dosyć odwagi by wyruszyć w świat i stawić czoła niebezpieczeństwom będzie wiódł jałowe życie. Leo mimo traumatycznych przeżyć, których zdążył w swoim krótkim życiu doświadczyć, odważył się podążyć za marzeniem i odmienił swój smutny los. Z jego postępowania wynika dla małego czytelnika bardzo wartościowa lekcja: nie ważne, co złego nas do tej pory spotkało i ile sami wyrządziliśmy zła, nigdy nie jest za późno na to, by zawalczyć o siebie. Jak już wspomniałam Leo nie miał łatwego życia. Jego tata zniknął jeszcze zanim się urodził. Później musiał bezsilnie patrzeć na to jak umiera jego mama. Gdy został na świecie całkiem sam, umieszczono go w sierocińcu. W tym przesiąkniętym smutkiem miejscu nikt go nie polubił. Odreagowując swój ból, smutek, gniew i żal na wszystkich wokoło, zraził do siebie otoczenie. Złe emocje tak bardzo nim zawładnęły, że odebrały mu nawet głos. Przestał w ogóle mówić. Wydawałoby się, że jeśli nikt się nim nie zaopiekuje, nie pomoże mu, to już nic dobrego z niego nie wyrośnie. Autor książeczki pokazał nam jednak, że wcale nie musi tak być. Chłopiec jeśli zechce, dzięki marzeniu do którego zacznie nieprzerwanie i uparcie dążyć, może uratować się sam. I tak się właśnie dzieje. A marzenie Leo jest wyjątkowe: pragnie on zostać pomocnikiem rekwizytora. Co ciekawe, nie chodzi wcale o zwykłego rekwizytora. Otto do którego się włamuje jest rekwizytorem Krainy Baśni! Mimo początkowej niechęci z czasem mężczyzna odkrywa, że nie przeszkadza mu wcale towarzystwo milczącego chłopca. Leo godzinami, z zachwytem w oczach, przygląda się jego pracy. Mężczyzna nie wie, że chłopiec zmaga się bezskutecznie z własną słabością: chciałby poprosić by wziął go za pomocnika, niestety nie może wydać z siebie żadnego dźwięku. Leo nie poddaje się jednak i gdy tylko nadarza się okazja, wyrusza potajemnie na wyprawę z rekwizytorem. W Krainie Baśni kilkukrotnie zaskakuje towarzysza swoją odwagą, a gdy stary rekwizytor popada w tarapaty, chłopiec by go uratować odblokowuje się i odzyskuje głos. Otto jest do tego stopnia zachwycony swoim towarzyszem, że sam proponuje mu, by pracował wraz z nim. Książeczka nie obfituje w tekst, przemawia do czytelnika głównie obrazami. Stanowią one punkt wyjścia do stworzenia dodatkowych wątków i poszerzenia objętościowo całej historii. Nie mam wątpliwości, że bezgraniczna dziecięca wyobraźnia opowie nam o wielu przygodach, które przeżyli Leo i Otto, wędrując po Krainie Obfitości i Wraku Trójzębu, o których nie wspomniał nam autor. Ilustracje o których mowa są „żywe”, barwne i mocno nasycone. Kilka z nich może nawet przerazić, np. atak diabła podkreślony czerwonymi i czarnymi kolorami jest niezwykle niepokojący, zwłaszcza, że ten spuszcza rekwizytorowi niezłe manto. Podobnie jednak jak w Miasteczku szeptów i tutaj delikatna, miękka kreska łagodzi groźny przekaz. Przygody chłopca na pewno zaskarbią sobie dziecięcą sympatię. Ucieleśnia on bowiem jeden z podstawowych lęków naszych małych czytelników: paraliżujący wręcz strach przed odrzuceniem i samotnością. Co ważniejsze uczy także, że nigdy nie jest za późno na to by odmienić swój los na lepsze. Leo, mimo że początkowo się zagubił i pozwolił by stłamsiły go złe emocje, udowodnił, że dziecko może samo znaleźć wyjście z przykrej sytuacji. Musi tylko odkryć w sobie chęć i siłę by to zrobić. http://alicya.pl/rekwizytor-otto/

W tej książce autorka dotyka problemów i emocji dzieciaków, takich jak wyobcowanie, presja rodzicielska, definiowanie i poszukiwanie szczęścia, marzenia, przystosowanie społeczne, tęsknota za zmarłym członkiem rodziny, dialog na linii rodzic-dziecko, odkrywanie i pomoc w realizowaniu dziecięcych pasji, radzenie sobie w trudnych sytuacjach. To książka o tym, jak świat dziecka jest widziany z perspektywy dorosłego i obowiązkowa lektura dla każdego rodzica.Myślę, że nie przez przypadek mamy tu wplecione motywy z Pana Kleksa czy Lokomotywę Tuwima, klasykę dzisiejszego pokolenia rodziców a bynajmniej ich części. TatArek