Mister X, część 1

To pierwszy tom skandynawskiej serii klasycznych kryminałów. Porucznik policji Helmersen, wypoczywający w znanym i luksusowym kąpielisku w Danii, wdaje się w romans z piękną Sonią, żoną adwokata Gade. Szybko okazuje się, że niezwykłą kobietę prześladuje tajemniczy człowiek z niebieskim szalikiem. Kiedy niektóre sekrety wychodzą na jaw, a małżonkowie Gade stają w obliczu śmiertelnego zagrożenia, Helmersen poprzysięga za wszelką cenę ich uratować. Jednak gdy w tajemniczych okolicznościach znika Sonia, bezradny porucznik zwraca się z prośbą o pomoc do swego przyjaciela – detektywa Asbjørna Kraga. Historia przeczytana przez Janusza Zadurę, doskonale tu pasującego, jest z jednej strony schematyczna (jak to w klasykach), z drugiej wciągająca i zaskakująca. Ma klimat.

Powieść Demon wyścigów to sensacyjny kryminał, osadzony w realiach przedwojennej Warszawy, który odsłania kulisy świata wyścigów konnych, zakulisowych intryg i wielkich pieniędzy. Głównym bohaterem jest Jan Grot, doświadczony dżokej, który cieszy się nie tylko doskonałą reputacją na torze, ale również ogromnym zainteresowaniem różnych środowisk – zarówno tych legalnych, jak i półświatka hazardowego. Jego umiejętności i uczciwość czynią go celem dla tajemniczej grupy, która chce podporządkować sobie wyniki wyścigów. Fabuła rozpoczyna się, gdy Grot otrzymuje tajemnicze wezwanie – ma pojawić się w nocy na ulicy Belwederskiej. Tam czeka na niego ktoś, kto podpisuje się jako Demon wyścigów. W tym samym czasie na torze zaczynają się dziać niepokojące rzeczy: faworyci przegrywają w dziwnych okolicznościach, wyniki stają się coraz bardziej nieprzewidywalne, a pojawia się coraz więcej podejrzeń o manipulacje. Jan Grot, nieufny wobec licznych propozycji korupcyjnych, od lat bronił się przed wpływami nielegalnych grup bukmacherskich, jednak tym razem sprawa jest poważniejsza. Tajemnicza organizacja ma szerokie kontakty, nie tylko wśród dżokejów, ale również wśród właścicieli koni i bogatych graczy. Grot staje się kluczowym celem – albo się podporządkuje, albo poniesie konsekwencje. Sytuację komplikuje fakt, że jego koń, Magnus, ma ogromne szanse na wygraną w nadchodzących gonitwach. Jego właściciel, hrabia Hubert Świtomirski, liczy na wielką wygraną, która ma uratować go przed finansowym upadkiem. W tle pojawia się także postać Irmy, kochanki hrabiego, która prowadzi własne gry i utrzymuje tajemnicze kontakty.

Bardzo fajnie napisany, spokojny (ale nie nudny) kryminał. Tym razem zamordowany budzi głęboką antypatię a tych którzy mieli motyw do zabójstwa jest aż za wielu. Kilka motywów jest zbyt prostych i zbyt moralizatorskich,ale całość zrobiona jest zgrabnie i przeplatana lekkimi scenkami obyczajowymi. Ps Pan Stanisław Biczysko dołączył do grona moich ulubionych lektorów.

Książka "Zakręt samobójców" G. R. Tarnawy to kryminał osadzony w małym miasteczku Zastawie, które staje się miejscem tajemniczych i śmiertelnych wydarzeń. Główną bohaterką jest Ola, młoda lekarka, która wraca do rodzinnego miasta i wkrótce zostaje wciągnięta w zagadkę kryminalną. W centrum wydarzeń znajduje się również Krzysztof Domański, jej znajomy, oraz jego ciotka, Łucja Dolska, u której mieszka. Punktem zwrotnym historii jest odnalezienie zwłok rudowłosej kobiety w kamieniołomach – okazuje się, że to siostra porucznika Groszkowskiego, pracownica miejscowej poczty. Ola, jako pierwsza osoba na miejscu zdarzenia, zostaje wciągnięta w śledztwo. Okazuje się, że ofiara dzień wcześniej rozmawiała przez telefon o "duchu", który miał się pojawiać w okolicy kamieniołomów i którego sposób chodzenia wydawał się jej znajomy. Śledztwo ujawnia, że nie było to zwykłe samobójstwo, lecz skomplikowana intryga, w którą uwikłanych jest kilka osób. Podczas dochodzenia pojawiają się liczne poszlaki, w tym informacje o dawnym samobójstwie, które miało miejsce w tym samym miejscu kilka lat wcześniej, co rodzi pytanie: czy w Zastawiu działa ktoś, kto popycha ludzi do śmierci, czy może tajemnica ma zupełnie inne podłoże? Ola, mimo że nie chce angażować się w sprawę, nie może uniknąć jej konsekwencji – im więcej dowiaduje się o mieszkańcach miasta, tym bardziej sama naraża się na niebezpieczeństwo. Książka łączy elementy klasycznego kryminału z klimatem małego miasteczka, w którym wszyscy się znają, ale nikt nie mówi całej prawdy.

„W walce z Arseniuszem Lupinem” Marka Romańskiego to powieść kryminalno-sensacyjna, w której polski detektyw Konrad Wichura staje do pojedynku z legendarnym włamywaczem-dżentelmenem, Arseniuszem Lupinem. Historia zaczyna się w warszawskim klubie „Marabutów”, gdzie Wichura opowiada o swoich dotychczasowych sukcesach w walce z przestępcami. W rozmowie z obecnym tam Francuzem, Albertem Medievalem, pada niespodziewane nazwisko – Lupin. Medieval twierdzi, że spotkał go niedawno i że słynny włamywacz, którego świat uznał za martwego, wciąż żyje. Co więcej, może przebywać w Warszawie. Dla Wichury, dumnego i pewnego siebie detektywa, to nie tylko wyzwanie, ale również okazja do udowodnienia swojej skuteczności. W wyniku rozmowy dochodzi do zakładu – jeśli Wichura odnajdzie Lupina i go unieszkodliwi, wygra ogromną sumę pieniędzy. Detektyw nie zdaje sobie jednak sprawy, że już wtedy jego przeciwnik zna każdy jego ruch. Wkrótce potem w Warszawie zaczynają się dziać rzeczy, które potwierdzają obecność Lupina. Dochodzi do serii zuchwałych kradzieży, a Wichura sam pada ofiarą włamania – tajny dokument dyplomatyczny, który miał pod swoją opieką, znika bez śladu. Następnie detektyw otrzymuje anonimowy list, który nie pozostawia wątpliwości – to Lupin wyzywa go na pojedynek, dając mu jednocześnie do zrozumienia, że zawsze jest o krok przed nim. Tymczasem w sprawę zostaje wciągnięty francuski milioner Izydor Bitru, który otrzymuje od Lupina tajemniczy list zapowiadający wyrównanie rachunków. Bitru, dawny gracz na granicy prawa, obawia się, że włamywacz wróci, by go zniszczyć. Wichura postanawia osobiście udać się do jego majątku w Sandomierskiem, licząc, że to tam trafi na ślad swojego przeciwnika. Równocześnie do Warszawy przybywa tajemniczy Lionel Ravenal, znajomy Medievala, którego tożsamość budzi coraz więcej podejrzeń.

www.tinarecenzuje.pl www.facebook.com/tinarecenzuje www.instagram.com/tinarecenzuje Ostrożnym krokiem zeszli na brzeg rzeki na wysokości mostu. Ilość zgromadzonych funkcjonariuszy policji nie wróży niczego dobrego. Przyspieszyli kroku. Dało zauważyć się dwie spore grupy interwencyjne oraz łysinę szefa, który stał między nimi. Po prawej stronie policjanci wraz z psami wycofywali się na nasyp, po lewej natomiast pracowała grupa techników, która przepychała się z noszami. Spodziewali się wszystkiego, jednak nie tego, że za moment będą widzieli makabryczny obraz spalonego doszczętnie ciała. W grudniu 2020 roku, nakładem Wydawnictwa CM ukazała się książka z serii: Nowy Polski Kryminał. Poznaj “Centrum” (tom I z cyklu: Centrum) Joanny F. Bielak. Joanna Bielak zawodowo jest trenerem, coachem, konsultantem projektów doradczych dla przedsiębiorców w zakresie zarządzania organizacjami. Współpracowała z topowymi firmami. Monitorowała rozwój i ekspansję zachodnich marek na Europę centralno-wschodnią. W liceum pomagała tworzyć sztuki teatralne. Jest również laureatką nagród literackich i scenariopisarskich. W momencie, gdy policja otrzymuje zgłoszenie o zaginięciu bratanicy dyrektora Biura Kryminalnego KGP, w Centrum Poszukiwań Zaginionych osób tworzy się oddzielna, specjalna grupa dochodzeniowa, do której dołącza Eryk Denar. Jest on człowiekiem ambitnym, nieugiętym, jednak boryka się także z demonami przeszłości, które rzutują na teraźniejszość i jego pracę, a zwłaszcza na relacje z przełożonym. Kilka lat temu jego narzeczona zaginęła i po dziś nie wiadomo w jakich okolicznościach. Ślad po niej zaginął. Tymczasem w Internecie trwa coaching samobójstwa - w życiu realnym ludzie spotykają się na kursach realizacji celów, główną misją jest własna śmierć. Przed Erykiem Denarem czeka trudne zadanie. Musi on odnaleźć zaginioną dziewczynę, ustalić kto czyha na jego własne życie, a także nie dopuścić by kolejne ciało zostało zamurowane w ścianie tunelu Warszawskiej Trasy Średnicowej. “Centrum” Joanny F. Bielak, to pierwszy kryminał, który otwiera cykl Centrum. Jest to powieść, w której główną rolę, jak przystało na mroczną twórczość gra trup. Jednak nie tylko o morderstwo tutaj się rozchodzi. Aby było ciekawiej i zawilej, czytelnika czeka także zderzenie z psychologiczną stroną lektury, a także walką z czasem, który nieubłaganie szybko przemija, a przynajmniej w przypadku prowadzenia śledztwa, bo fabuła już taka wartka nie jest. Trochę musiałam naczekać się, aby dojść do sedna książki. Wszystko to za sprawą bardzo skrupulatnych opisów architektury, przyrody, życiorysów bohaterów i wszystkiego innego co da się zobrazować, a co tak naprawdę nie musiało zostać tak dokładnie ukazane. Wystarczyła symbolika, napomknięcie i też byłoby dobrze i o wiele bardziej dynamicznie. Tymczasem autorka odkrywa tajemnicę stopniowo, z licznymi przerwami na “a wplotę tutaj coś”. Bywały momenty, w których piekielnie nudziłam się podczas czytania. Idąc dalej. Lektura napisana została lekkim piórem, które mimo wszystko czyta się dobrze, bez najmniejszych zakłóceń. Podzielona została na liczne, wielowątkowe, krótkie, zatytułowane lokalizacjami rozdziały. Poprowadzona w narracji trzecioosobowej, co też według mnie jest zabiegiem pożądanym, ponieważ miałam pełny wgląd na wydarzenia nie tylko od jednej osoby, ale od wszystkich bohaterów. Postaciami są ludzie z krwi i kości, którzy popełniają błędy, za które przychodzi im ponieść konsekwencje w teraźniejszości. Zostali doskonale nakreśleni od strony psychicznej i również poprawnie od strony fizycznej. Zdecydowanie są to bardzo emocjonalne jednostki, z którymi prosto jest złapać nić porozumienia. Bardzo miło przeżywało się z nimi się wzloty i upadki. Podsumowując: Do przeczytania “Centrum” Joanny Bielak zachęciła mnie poprzednia książka, którą miałam przyjemność przeczytać od Wydawnictwa CM. Poziom poprzedniej lektury był rewelacyjny, idąc tym tropem, sądziłam, że tak samo będzie i tutaj. Niestety trochę się pomyliłam. Lektura nie zadowoliła mnie należycie. Po pierwsze długo trzeba czekać na rozwinięcie fabuły, po drugie zbyt dużo zakłócaczy było w książce, co utrudniało odbiór. Na plus lekkie pióro, postacie. Reasumując można przeczytać.

Opowieść trochę w klimacie Indiany Jonesa albo Dana Browna. Archeologowie na podstawie tajemniczej mapy wyruszają do Syrii by odnaleźć dzieła sztuki zrabowane przez nazistów. W międzyczasie dochodzi do porwania córki pewnego profesora. Ta historia ma duże tempo, ciągle coś się dzieje. Wspaniałe pustynne krajobrazy, stare zamki, podwodne jaskinie, zabytkowe miasta przedwojennej Syrii, nieprawdopodobna legenda i skrywana przez lata tajemnica, której ujawnienie odciśnie piętno na losach współczesnego świata.

Oceniam książkę bardzo wysoko ponieważ jestem fanką kryminałów sądowych i pisanych w konwencji przesłuchań. Daje ona autorowi szanse pokazania bogatej palety postaci, ich zachowań i różnorodnych reakcji. A Jacek krakowski zrobił to z lekkością i naturalnością dialogów, malowniczością stylów wypowiedzi, soczystym językiem i poczuciem humoru. Stopniowo atmosfera coraz bardziej się zagęszczała i komplikowała. M>O>R>D to przede wszystkim świetna zabawa z wykorzystaniem konwencji kryminału.

Och, wielką frajdę sprawił Igor Frender swoim cyklem kryminalnym. Jak sam podkreśla, jest fanem kryminałów klasy B i filmów klasy C. To one miały stanowić główną inspirację dla tej serii. Trylogia z Janem Jedyną wpisuje się w nurt giallo. Czy jednak potrzeba nam tu jakichś szufladek? Nie! Bo właśnie to granie na nosie konwencjom stanowi tu główną atrakcję! „Człowiek-Jatka” rozpoczyna całą zabawę. Poznajemy tu bohatera, który będzie nam towarzyszył we wszystkich tomach. Jan Jedyna to kapitan MO. Ta postać nieco wyłamuje się z ram typowego milicjanta. Jan bowiem jest nieprzyzwoicie przystojny – zielone oczy, jasne włosy – i ta uroda także pomaga mu w pracy. Jednak najważniejsze są jego przymioty intelektualne – mężczyzna to „źródło profesjonalnej wiedzy, doświadczenia i rutyny, z których z czasem począł się bezgraniczny cynizm”. Jedyna to typ wrażliwca, po kryjomu pisze wiersze, a w młodości zaczytywał się m.in. w „Kapitanie Żbiku” czy „Egipcjaninie Sinhue”. Napotykanych ludzi dzieli na dwie kategorie: umiarkowanie rozsądnych i inteligentnych oraz „nieczytaczy” – reprezentują żałosny poziom i naprawdę, szkoda czasu na dysputy z nimi. Jeśli Jan jest milicjantem, to wiemy, że będzie trzeba wyjaśniać jakieś zbrodnie. I u Frendera sprawa się ma tak, że jesteśmy tu i teraz (czasy PRL), ale w toku śledztwa musimy zajrzeć w stare akta – cofamy się więc w przeszłość, nawet do czasów II wojny światowej! Autor wybiera naprawdę ciekawe zagadnienia, które rzadko spotykamy w literaturze (np. mało znane eksperymenty nazistów). Tę prozę wyróżnia przede wszystkim świetna atmosfera. Osadzenie akcji w czasach PRL-u wymaga precyzyjnego budowania tła. I wszystko tu mamy. Ogólny klimat się zgadza, ale na niego z kolei składają się rzeczy najmniejsze, rekwizyty codzienności, jak np. miesięcznik „Non Stop”, festiwal w Jarocinie, czekolada Goplana, kanapki z mortadelą i wątrobianką itp. Nie bez znaczenia pozostaje też miejsce akcji. Choć podążamy za zdarzeniami w różne rejony, to jednak centrum jest tu poznańskie. Najmocniej widać to w „Człowieku-Jatce”, gdzie gwara wielkopolska przenika do dialogów bohaterów. W ostatniej części zaś sięgniemy nieco głębiej do historii Poznania! Więcej o trylogii tutaj: https://dajprzeczytac.blogspot.com/2024/02/trylogia-z-kapitanem-janem-jedyna-igor.html

Tym razem prokurator Adam Karski będzie musiał wyjaśnić sprawę śmierci biznesmena i członka BBWR, zanim władza z Poznania przyśle do Gostynia swoich ludzi. Czy Karskiemu uda się dowiedzieć co stało się w wieczór śmierci Zygmunta Korniłowskiego? Książka, która wciąga w wir wydarzeń. Świetnie napisana historia, której warto poświęcić swój czas. Polecam!

Lubie stare kryminaly I tamten klimat. Bardzo fajna odskocznia. Prosty jezyk, nieskomplikowane dialogi b charakterni bohaterowie Mnie najbardziej rozbawil Poeta R I Jego rozdmuchane ego. Co prawda domyslilam sie mniej wiecej w polowie kto moze byc sprawca, ale intryga byla przednia, plan byl doskonaly. Kazda postac mocno zarysowana. Krotkie, w ciekawej formie. Polecam, chwila relaksu gwarantowana.

„Czerwona skrzynia” Walerego Przyborowskiego to klasyczna powieść kryminalna, której akcja rozgrywa się w Warszawie w 1825 roku. Historia rozpoczyna się, gdy do zajazdu „Na Dziekance” przybywa dwóch tajemniczych mężczyzn. Są dobrze ubrani, starannie otuleni w futrzane płaszcze, ale od początku ich zachowanie budzi niepokój właściciela hotelu. Żądają obszernego, cichego pokoju i z najwyższą ostrożnością każą wnosić swoje bagaże, wśród których znajduje się duża, czerwona skrzynia, rzekomo zawierająca delikatne instrumenty naukowe. Już następnego dnia okazuje się, że przybysze zniknęli bez śladu, pozostawiając w hotelu wszystkie swoje rzeczy, w tym tajemniczą skrzynię. Kiedy policja otwiera bagaż, dokonuje makabrycznego odkrycia – wewnątrz znajduje się ciało młodej kobiety, owinięte w krwawe prześcieradło. Śledztwo szybko nabiera tempa, ale sprawa okazuje się niezwykle trudna. Władze mają jedynie ślady dwóch podejrzanych mężczyzn, którzy uciekli z Warszawy, a trop urywa się w okolicach Magnuszewa. Do śledztwa włącza się Ludwik Cordier, doświadczony francuski detektyw, który osiadł w Polsce po rewolucji. Cordier, wykorzystując swoje doświadczenie, dostrzega ślady, które umknęły lokalnej policji. Zaczyna podejrzewać, że zbrodnia nie była zwykłym morderstwem, lecz egzekucją dokonaną przez tajne stowarzyszenie. Dowodem na to jest dziwny znak, odnaleziony zarówno na skrzyni, jak i na tkaninie w kufrze podróżnych. Kolejną wskazówką jest strzęp papieru znaleziony w dłoni ofiary – fragment wyroku śmierci, który wskazuje na istnienie organizacji skazującej ludzi na śmierć w ramach wewnętrznych porachunków. Cordier stara się prześledzić drogę zbiegłych sprawców, bada powiązania tajemniczego symbolu i próbuje dowiedzieć się, kim była zamordowana kobieta. W miarę jak odkrywa kolejne szczegóły, w śledztwie pojawia się coraz więcej niepokojących elementów – możliwe powiązania z lożami wolnomularskimi, udział wysoko postawionych osób oraz tajemnice, których ujawnienie może kosztować życie. Czy Cordierowi uda się rozwikłać zagadkę i dopaść morderców?

Tajemniczy wróg to sensacyjna powieść kryminalna, w której Stanisław Wotowski snuje intrygę pełną mroku, oszustw i nieuchwytnych przeciwników, osadzoną w przedwojennej Warszawie. To opowieść o świecie, gdzie pieniądze, zdrada i strach kształtują losy bohaterów. Główny bohater, Antoni Korski, jest młodym człowiekiem uwikłanym w przestępczy świat. Choć początkowo zajmuje się jedynie drobnymi zadaniami, pewnego dnia dostaje zlecenie, które ma zmienić jego życie – ma zdobyć informacje o baronie Gercu, bogaczu, który dorobił się majątku w niejasnych okolicznościach i mieszka samotnie w luksusowym pałacyku w Alei Róż. Baron, znany ze swojej paranoi i podejrzliwości, od lat żyje w strachu, otaczając się ochroną i licznymi zabezpieczeniami. Korski, podszywając się pod krewnego wpływowej osoby, dostaje się do domu Gerca jako sekretarz. Szybko jednak zdaje sobie sprawę, że zadanie, które miało być zwykłą misją szpiegowską, przeradza się w coś o wiele bardziej niebezpiecznego. Baron rzeczywiście ma tajemniczego wroga – ktoś prześladuje go listami z pogróżkami, podejmuje próby zamachu i wniknął do jego domu w sposób, którego Gerc nie potrafi wyjaśnić. Wśród podejrzanych jest lokaj Jan, który wydaje się wiedzieć więcej, niż mówi, pasierbica Lili, zamknięta w domu przez swojego ojczyma, oraz tajemnicza kobieta, która pojawia się nocą w ogrodzie barona i ostrzega Korskiego przed nieuchronnym niebezpieczeństwem. Atmosfera napięcia narasta, gdy okazuje się, że Gerc nie tylko ukrywa coś w swoim domu, ale i sam zdaje się nie być tym, za kogo się podaje. Kto naprawdę chce go zabić? Czy Korski jest tylko pionkiem w większej grze, czy też sam stanie się celem niewidzialnego przeciwnika?

Małżeństwo Zankiewiczów to dobre małżeństwo. Codzienne, dość dynamiczne kłótnie, urozmaicają życie sąsiadów Sobieszków. Dzisiaj z kolei utyskiwania Sobieszkowej utrąca jej mąż niezwykłą konstatacją: u Zankiewiczów jest cisza. Tym niezwykłym odkryciem dzielą się Sobieszkawie z milicjantami z komisariatu. Okazuje się, że Zankiewiczowie zniknęli, mało tego, pewien anonim wskazuje, że może chodzić o zdradę małżeńską i zemstę z tego powodu. Poszukiwania nie przynoszą efektu, sprawa jest na tyle poważna, że śledztwo przejmuje kapitan Halny – legendarny kapitan Halny. Określenie „legendarny” jest odpowiednie i zasłużone, Halny – krok po kroku – odtwarza historię Zankiewiczów, szczególnie Zankiewicza. Pojawiają się świadkowie, którzy łżą nieudolnie, na przemian grożąc konsekwencjami i oferując pełną współpracę. Halny zaczyna podejrzewać, że los Zankiewiczów jest przesądzony. Pozostaje ustalić tylko gdzie, jak, kiedy, kto i dlaczego... Powieść meandruje między charakterystyczną a pospolitą, Halny jest na przemian interesujący i nudny. Zaczyna się jak pospolity, ale dość charakterny kryminał z ciekawym śledztwem, kończy jak ograny schemat: sąd ostateczny nad hermetyczną grupą podejrzanych i spektakularna dedukcja prowadzącego.

Edgar Wallace w Tajemnicy szpilki tworzy pełen napięcia kryminał, w którym kluczową rolę odgrywa zagadka zamkniętego pokoju, wielki majątek i zbrodnia, której rozwiązanie wymaga sprytu i niezłomnej dedukcji. Głównym bohaterem jest Tab Holland, reporter śledczy „The Megaphone”, który przypadkowo zostaje wciągnięty w sprawę morderstwa Jessego Trasmere’a – ekscentrycznego milionera, znanego ze swojego skąpstwa i obsesyjnego strzeżenia majątku. Trasmere był typem samotnika, trzymał pieniądze w domu i nie ufał bankom, a jego codzienne nawyki były ściśle ustalone. Pewnej nocy zostaje jednak znaleziony martwy w swoim opancerzonym pokoju, a drzwi do niego są zamknięte od wewnątrz. Wszystko wskazuje na samobójstwo, lecz szybko okazuje się, że Trasmere został zamordowany. Sprawą zajmuje się Scotland Yard, a śledztwo prowadzi inspektor Kelk, który od początku podejrzewa, że rozwiązanie zagadki leży w osobliwym zamku drzwi oraz tajemniczej szpilce, którą znaleziono w pobliżu ciała ofiary. Holland, jako dziennikarz, zaczyna własne dochodzenie, które prowadzi go do odkrycia sieci powiązań, w której kluczowe role odgrywają Rex Lander, siostrzeniec zamordowanego, oraz piękna Ursula Ardfern, aktorka, której los zdaje się być w jakiś sposób spleciony z tragedią milionera. Tajemnica nabiera nowego wymiaru, gdy na scenie pojawia się Wellington Brown, były wspólnik Trasmere’a, który twierdzi, że zna prawdziwe źródło jego bogactwa i może ujawnić sekrety z przeszłości ofiary. Jego słowa jednak nie zdążą nabrać znaczenia, gdyż wkrótce Brown również znika w tajemniczych okolicznościach. W miarę jak Holland i inspektor Kelk łączą kolejne elementy układanki, staje się jasne, że w sprawę zamieszane są zdrada, chciwość i dawne porachunki, a morderca działa z chłodną precyzją. Rozwiązanie zagadki okaże się bardziej skomplikowane, niż ktokolwiek przypuszczał, a kluczowym elementem będzie właśnie tajemnicza szpilka, której znaczenie stanie się jasne dopiero w finale. Tajemnica szpilki to klasyczny kryminał Wallace’a, w którym zagadka zamkniętego pokoju i skomplikowana intryga prowadzą czytelnika przez świat fałszywych tropów, skrywanych motywów i sprytnych manipulacji.

Franek Kociuba w akcji. Młody milicjant, który w powieści "Czerwona nitka" pomógł majorowi Downarowi w rozwiązaniu skomplikowanej zagadki kryminalnej, zaczyna pracę w Warszawie. Skończył właśnie szkołę oficerską, i zaczyna układać sobie życie w stolicy. Narzeczona została na wsi, ale jak w tej Warszawie się już Franuś zaaklimatyzuje to ją ścignie do siebie i wtedy przyjdzie czas na ślub i perspektywiczną rodzinę socjalistyczną, bo wiadomo że dla dobrego milicjanta znajdzie się mieszkanie. Ale na razie niepewny swoich śledczych umiejętności Kociuba jest na skraju depresji bo nowe środowisko i trudne zadania, czyli przytłacza go skomplikowana rzeczywistość. Na szczęście kryminał sam się o niego upomina i nie daje mu wpaść w rozpacz. Właścicielka mieszkania w którym wynajmuje pokój ma córkę. A ta córka ma narzeczonego... Franek nie powiedział że pracuje w milicji i pewnie dlatego młodzi zapraszają go na wspólną imprezę. No i zaczyna się historia w której młodzież bananowa dobrze się bawi i wydaje pieniądze lekką ręka, a tymczasem w kraju wcale nie jest tak dobrze żeby żyć ponad stan. Więc tam gdzie ludziom żyje się zbyt łatwo musi pojawić się przestępstwo. Na szczęście Milicja Obywatelska w postaci podporucznika Kociuby ma na wszystko oko. A na podporucznika Franka Kociubę ma oko major Downar, więc nie ma obawy, żeby młody i zdolny oficer popełnił jakiś błąd. Jak zwykle u Zeydlera Zborowskiego ciekawa opowieść osadzona w realiach późnego Gomułki, odkrywająca świat który już dawno odszedł nie pozostawiając po sobie śladów, za wyjątkiem tych zapisanych na kartach powieści.

Książka "Martwy punkt" Jerzego Żukowskiego to klasyczny kryminał milicyjny, w którym śledztwo nad śmiercią znanego adwokata ujawnia sieć intryg i niejasnych powiązań. Akcja rozpoczyna się w jednej z warszawskich kawiarni, gdzie prokurator Klecz spotyka się z mecenasem Sewerynem Marcem. Ich rozmowa pełna jest subtelnych napięć – obaj mężczyźni mają do siebie wzajemne pretensje i ukrywają rzeczy, które nie powinny ujrzeć światła dziennego. Wkrótce jednak dochodzi do tragedii – Marzec zostaje znaleziony martwy w swoim mieszkaniu. Oficjalna przyczyna śmierci wskazuje na atak serca, ale pojawiają się dowody, które sugerują, że mógł zostać zamordowany. Śledztwo prowadzi kapitan Polikarp Rybka, doświadczony, ale nieco ekscentryczny milicjant. Już na początku dochodzenia pojawiają się niepokojące fakty – mecenas obawiał się o swoje życie, a noc jego śmierci pełna była dziwnych wydarzeń, w tym tajemniczej obecności nieznanego mężczyzny w pobliżu willi. Rybka zaczyna łączyć tropy, bada powiązania Marca z przestępczym światem i próbuje ustalić, czy jego śmierć była efektem porachunków, zemsty czy może jeszcze czegoś innego. W tle pojawia się również postać dziennikarki Klaudii Hamer, której zainteresowanie sprawą wydaje się nieprzypadkowe. Rybka podejrzewa, że kobieta coś wie, ale celowo unika bezpośrednich odpowiedzi. W miarę postępu dochodzenia milicjant odkrywa coraz więcej powiązań między denatem a tajemniczą grupą osób działających na granicy prawa. Powieść charakteryzuje się dynamiczną narracją, precyzyjnie budowanym napięciem i realistycznym obrazem pracy milicji w latach 50.

Retro kryminał w klimacie wakacji w PRL-u, idealny na wakacje A.D. 2025. W "Nieudanym urlopie majora Downara" nie ma: - epatowania rzeźnickimi opisami (choć trup jest, nawet niejeden, - ani jednego niepotrzebnego zdania, - błędów językowych, od których zgrzytają zęby, - nudy i rozwlekłych opisów nie wiadomo czego i po co, - śledczych o głębokim wnętrzu, równie głębokim życiu wewnętrznym i/lub jeszcze głębszej nieprzepracowanej traumie - mdłych postaci bez polotu. Natomiast w "Nieudanym urlopie majora Downara" jest: - wartka akcja, - ciekawa, lekka intryga, idealna na wakacyjną lekturę, - świetne dialogi, - żywy, naturalny język, - postaci, nawet te pojawiające się na moment, "jakieś" (a przypomnę, że zero zbędnych opisów, charakterystyczne cechy bohaterów poznajemy z wypowiadanych przez nich kwestii) - lekkość i dyskretnie przemycane poczucie humoru. A do tego, w wersji audio dostajemy rewelacyjnego Leszka Filipowicza, który z tej napakowanej dialogami powieści, zrobił lektorską perełkę.

Książka "Plan Wilka" Tadeusza Starosteckiego to powojenny kryminał osadzony w realiach lat 50., gdzie w tle rozgrywa się odbudowa życia na Ziemiach Odzyskanych. Głównym bohaterem jest Tomasz Gruza, leśnik z zawodu, który po powrocie z oflagu postanawia osiedlić się w poniemieckiej leśniczówce i prowadzić gospodarstwo leśne. Wkrótce jednak w jego uporządkowanym życiu zaczynają dziać się niepokojące wydarzenia – drobne incydenty, które stopniowo nabierają groźniejszego charakteru. Tajemnicze osoby kręcą się wokół leśniczówki, dochodzi do włamań, a nawet prób zamachu na Tomasza. Zaniepokojony Gruza zwraca się o pomoc do swojego przyjaciela Rafała Żychonia, który szybko orientuje się, że sytuacja jest poważniejsza, niż się wydaje. W miarę rozwoju fabuły odkrywają, że kluczem do wszystkich wydarzeń może być ukryty Plan Wilka – tajemniczy dokument lub mapa, związana z ukrytym majątkiem z czasów wojny. Akcja przybiera dramatyczny obrót, gdy na scenie pojawiają się nieznani sprawcy, niebezpieczne zasadzki oraz próby pozbycia się Gruzy i Żychonia. W międzyczasie pojawia się też wątek romantyczny, związany z postacią Joanny Topolskiej, młodej nauczycielki, która przypadkowo zostaje wciągnięta w środek kryminalnej intrygi.

Książka "Alibi" Adama Nasielskiego to przedwojenny kryminał, który należy do cyklu „Wielkie gry Bernarda Żbika” i osadzony jest w realiach międzywojennej Polski. Akcja powieści obraca się wokół klasycznej zagadki kryminalnej: morderstwa dokonanego w zamkniętym gronie osób, w atmosferze narastającego napięcia i tajemnicy. Fabuła rozpoczyna się podczas spotkania towarzyskiego w warszawskim mieszkaniu Alberta Godlewskiego, który niespodziewanie oznajmia, że otrzymał anonimowy list grożący mu śmiercią. Wśród gości znajduje się Jerzy Klin, słynny kryminolog i detektyw-amator, który z początku lekceważy ostrzeżenie jako nieprawdopodobne. Sytuacja zmienia się dramatycznie, gdy gospodarz nagle umiera. Wszystko wskazuje na to, że został zamordowany, a zabójca nadal znajduje się wśród zgromadzonych. Śledztwo rozpoczyna się natychmiast, a Klin przeprowadza dochodzenie, badając tropy i analizując psychologię obecnych osób. Pojawiają się liczne zwroty akcji, podejrzenia i napięte konfrontacje między uczestnikami wieczoru. Atmosfera klaustrofobii i rosnącego niepokoju podkreśla poczucie, że każdy z obecnych może być zabójcą. Nasielski buduje historię w stylu klasycznych kryminałów detektywistycznych, inspirowanych twórczością Conan Doyle’a czy Agathy Christie, gdzie logika, dedukcja i drobiazgowa analiza dowodów odgrywają kluczową rolę w rozwiązaniu zagadki. Jerzy Klin prowadzi śledztwo z metodyczną precyzją, a w finale wychodzą na jaw ukryte motywy, które rzucają nowe światło na wydarzenia. To klasyczny kryminał, który wciąga czytelnika w misternie skonstruowaną intrygę i trzyma w napięciu aż do samego końca.