Miss Bangkok. Wyznania tajskiej prostytutki

Mam mieszane uczucia. Opisywana przez autorkę przemoc ze strony męża i w ogóle sposób traktowania kobiet w krajach muzułmańskich poruszają i wstrząsają, to na pewno. Pogubiłam się jednak w wątkach politycznych i chwilami nie wiedziałam, co stanowi główną oś opowieści. I może nie zabrzmi to dobrze, ale odniosłam wrażenie, że autorka sama ma problem z uzasadnieniem i wyjaśnieniem wielu podejmowanych przez siebie decyzji - nie tylko tych dotyczących powrotów do przemocowego domu, ale też tych politycznych. Nie wiem ostatecznie, czy książka mi się "podobała".

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu. Podtytuł trochę mnie zmylił. Wyznania zakonnicy, która została prostytutką" - spodziewałam się jakiś ekscesów w zakonie, ale nic bardziej mylnego. Wyznania raczej byłej zakonnicy, która porzuciła pracę nauczycielki i wybrała "zawód" prostytutki, porzuciła męża, córkę i nie ma sobie nic do zarzucenia.

Książka „Cena mojego życia” Okpary Tiny to jedna z tych historii, o których naprawdę trudno zapomnieć. Mimo że nie jest długa, pokazuje bardzo realne piekło, w którym wciąż żyje wiele kobiet na świecie. Czyta się ją szybko, ale emocje zostają na dużo dłużej. To nie jest łatwy temat i myślę, że warto się na to przygotować, zanim sięgnie się po tę książkę. Autorka opisuje wszystko wprost i bez upiększeń, przez co historia staje się jeszcze bardziej poruszająca. Polecam tę pozycję, bo niesie ważny przekaz, ale zdecydowanie jest to lektura dla osób gotowych zmierzyć się z trudną prawdą.

"Amerykański Sen" ale czy aby na pewno? Wielu z nas zapewne wierzyło w to że wyjazd za morze odmieni nasze życia, w to samo wierzyły również kobiety żyjące w Rosji za czasów ZSRR jak i wiele lat po. ,,Sen o Ameryce" opisuje osobne historii kilku kobiet które postanowiły wyjechać do Ameryki by poznać lepsze życie, jednak w większości opisanych przypadków wiele z tych kobiet zaczęło zajmować się prostytucją lub innymi niemoralnymi rzeczami by zdobyć pieniądze. Podział na krótkie historię sprawił że czytało je się szybko i przyjemnie o ile można tak powiedzieć zważywszy na tematykę powieści, co jest zdecydowanym plusem tej książki, Same historię były mniej lub bardziej wzruszające, jednak wszystkie ukazały kulisy emigracji jakie spotkały najpewniej bardzo dużą ilość osób.

Historia oparta na faktach. Opis życia muzułmanki, która odważyła się zostać policjantką. Przez to ona i jej rodzina musi się ukrywać i jest prześladowana przez talibów. Najmłodszy brat zostaje shwytany, aby wydał gdzie jest jego wiarołomna siostra. "Muszę długo naciskać, aż wreszcie, między jednym a drugim szlochem, wyznaje mi, że przywiązali go nagiego do stołu i pięćdziesiąt razy przykładali mu do narządów plciowych kabel elektryczny". Dużo cennych wiadomości o życiu kobiet w Afganistanie. Poruszająca i pełna emocji historia.

Książka „Musiałam odejść. Wspomnienia żony i syna Osamy bin Ladena” autorstwa Jean Sasson oraz Najwy i Omara bin Laden została we mnie na długo. Minęło już sporo czasu od jej przeczytania, a ja wciąż pamiętam emocje, które wywołała. To jedna z tych historii, które zostawiają w człowieku ślad i nie pozwalają łatwo o sobie zapomnieć. Fakty opisane w książce pokazano z taką dbałością o szczegóły, że miałam wrażenie, jakbym naprawdę wchodziła w ich świat. W pewnym momencie sama zaczęłam sprawdzać mapy, żeby odnaleźć miejsca, o których była mowa. To tylko pokazuje, jak mocno potrafi wciągnąć ta opowieść i jak realna się wydaje. To książka, którą zdecydowanie warto przeczytać. Poruszająca, szczera i napisana w sposób, który budzi wiele uczuć. Dla mnie to jedna z tych lektur, które zostają w pamięci na lata.

Bardzo bolesna lektura. Z przykrością - w naszym spokojnym w miarę wygodnym życiu - czyta się o potwornym losie milionów Kobiet będących ofiarami przemocy seksualnej, oraz częstokroć za pomocą oszustw i wyzysku uczynionych niewolnicami. Wiem, że ktoś powie że bardzo wiele Kobiet wybiera taki los, ale jest jaszcze więcej takich które są po prostu ofiarami, i nie mają szans na wyrwanie się ze swojej sytuacji, częstokroć w obcym kraju i pilnowane przez stosujących przemoc mężczyzn. A Dzieci ...? A dziewczynki niemające nawet kilkunastu lat ...? Dla mnie jako mężczyzny wiele opisanych historii jest trudnych nawet do wyobrażenia, a dla bardziej empatycznych Kobiet? Jestem pewien że seks dla pieniędzy lub z przymusu nawet dla Kobiety lubiącej to jest bardzo przykrym doznaniem. A dla dziesięcio lub nastolatki ...? Chciałbym tą wypowiedź zakończyć jakoś optymistycznie, ale jedyne co przychodzi mi na myśl to byśmy w naszym codziennym życiu przeciwstawiali się łatwym prostym ocenom. Być może za każdą stojącą na ulicy lub na poboczu w lesie Kobietą kryje się jakiś dramat. Nie wypowiadajmy o nich wulgarnie. Mamy szczęście że to nie nas spotkał taki los. PS Jest to absolutnie "nietrafiony" tytuł, i jeszcze gorsza okładka.

Mimo że temat jest przejmujący i ciekawy, wykonanie trochę kuleje. Głównie dlatego, że pierwsze rozdziały są napisane chaotycznie, informacje się powtarzają, niektóre fragmenty powinny być opisane w innych rozdziałach. Długo czytałam tę książkę, bo przez ten brak uporządkowania gubiłam się w treści i ciężko było mi się skupić. Na szczęście im dalej, tym lepiej- później zachowany jest względny porządek, informacje są rzetelne i widać w nich ogrom wykonanej pracy. Ale, jak zauważyła sama autorka, ani jej praca, ani to, że możemy poznać jej treść w krajach Ameryki i Europy w niczym nie pomoże tym azjatyckim dziewczętom, które wciąż będą wyzyskiwane, a proceder niewolnictwa seksualnego i zmuszania do prostytucji pozostanie nie zmieniony- głównie przez prawo panujące w krajach azjatyckich i spojrzenie na kobiety jak istoty niższego gatunku.

Ważny temat, a potraktowany po łebkach, nie wiem, może taka była koncepcja (choć bardziej myślę, że to miała być oszczędność), ale mi nie pasuje. Historie są krótkie, jakby urywki, niewiele się dowiadujemy. I bardzo bym chciał coś więcej napisać, ale naprawdę nie ma tu czego napisać - to jest tak krótka książka, że zajmie 2 godziny, nie tylko że treści jest mało, to jeszcze uważam, że nie mamy dość czasu by ją naprawdę "poczuć" - jeśli to miało poruszyć, to zupełnie nie wyszło. Szkoda, naprawdę bardzo. Jeden drobiazg mnie nawet rozbawił: cyt.: "Sklepy z komórkami wyrosły jak grzyby po deszczu – dwanaście lat temu nikt tu nie miał telefonu komórkowego; podczas tego pobytu mój telefon działa lepiej w najdalszych afrykańskich wioskach niż w większości południowych hrabstw w Anglii." - rozbawił mnie ten niespotykany zbieg okoliczności - słuchałem tej książki właśnie dokładnie wracając z południowego hrabstwa Anglii i tak, to prawda w tej podróży, pierwszy raz od lat zdarzyło mi się mieć zero zasięgu na obu kartach, ja nie wiem jak ludzie tam żyją ;) (przczytana/wysłuchana: 3.06.2023) 3/5 [6/10]

Jest taki odcinek drogi kolejowej w Anglii prowadzącej do stacji Londyn Paddington, na którym stwierdzono „nieproporcjonalnie wysoki odsetek” ogólnej liczby samobójstw poprzez śmierć pod kołami nadjeżdżającego pociągu, Brytyjek azjatyckiego pochodzenia. Jednak nie sam fakt samobójstw był powodem zainteresowania się tym problemem lokalnych władz, ale jego niekorzystny wpływ na wizerunek kolei państwowych. Takie podejście do problemu nie zdziwiło autorki tej książki. Kobiety, która przyczyną targnięcia się na własne życie tak wielu kobiet, czasami nawet razem z dziećmi, jaką jest wymuszone małżeństwo i zabójstwo honorowe, zajmuje się od lat wraz z założoną przez siebie fundacją Karma Nirvana. Sama będąc ofiarą przemocy ze strony najbliższych, wie jak pomóc kobietom mającym odwagę sprzeciwić się tradycji i źle pojmowanemu honorowi rodziny, pod którymi kryją się tragedie "kobiet faszerowanych narkotykami, bitych, więzionych, gwałconych i terroryzowanych w czterech ścianach rodzinnych domów". Celowo użyłam pojęcia „tradycji”, ponieważ zwyczaj aranżowanych małżeństw i przymuszania do nich nawet dzieci (dotyczy to nawet dwunastolatek) nie ma podłoża religijnego. Jak sama autorka podkreśla, cytując wypowiedź lorda Ahmeda, członka Izby Lordów: "Żadna religia – chrześcijaństwo, judaizm, hinduizm, sikhizm czy islam – nie zezwala na takie praktyki." Przeciwnie, potępia je. Dlatego właśnie należy traktować je tak, jak przemoc w rodzinie i łamanie praw człowieka i dzieci. Anglia dzięki działalności fundacji Karma Nirvana zaczyna powoli rozumieć ten problem właśnie w taki sposób, przyjmując ustawy ułatwiające ściganie tego typu przestępstw, tworząc Jednostkę do spraw Wymuszonych Małżeństw, przeprowadzając szkolenia dla policjantów, do których zgłaszają się kobiety z prośbą o pomoc, tworząc system wsparcia dla ofiar, które uciekły z domu i wreszcie wspierając działalność fundacji autorki. I mimo, że na okładce widnieje takie zdanie: "Otwiera oczy na okropności będące udziałem niektórych kobiet." To do tytułu tej książki, dopisałabym również słowo „i synowie”, ponieważ problem wymuszanych małżeństw i zabójstw honorowych dotyczy również mężczyzn i chłopców. Brytyjski raport rządowy donosi nawet o piętnastu procentach ich udziału w tym zjawisku społecznym. To ważna książka dla nas, Polaków. Ważne doświadczenie, z którym podzieliła się autorka. Jesteśmy krajem otwartym. Coraz więcej wśród nas obcokrajowców. Warto być przygotowanym na tego typu problemy. Warto uczyć się od innych, jak sobie z nimi radzić. Jak reagować, gdy na posterunek policyjny zgłosi się nastolatka mówiąc: Ojciec chce mnie zabić, bo rozmawiałam z kolegą z klasy. Dzisiaj brzmi to komicznie, ale za kilka lat może zabrzmieć bardzo realnie. To dzięki takiej książce, jak ta "coraz więcej osób uświadamia sobie, że wymuszane małżeństwa, przemoc i zabójstwa honorowe zdarzają się nie tylko w odległych, obcych krajach, ale tuż pod ich nosem, w Wielkiej Brytanii, może w sąsiednim domu", a niedługo również w Polsce. Nie unikniemy tego, wiec bądźmy przygotowani. Posłuchajmy uważnie już w tym doświadczonych. http://naostrzuksiazki.pl/

Wstrząsająca historia kilkuletniej dziewczynki którą wbrew swojej woli wydano za mąż za dorosłego mężczyznę. Nadżud wychowuje się na małej wsi w Jemenie. Wraz z rodzicami i rodzeństwem mieszkają w małym domku, hodują zwierzęta i sami produkują przetwory które potem jedzą. Jednak pewnego dnia wszystko zmienia się. Konflikt z pozostałymi mieszkańcami narasta przez co cała rodzina jest zmuszona zostawić swój dobytek i przenieść żyć gdzie indziej. Dalsze perypetie rodziny również nie są kolorowe. Ojciec traci i tak kiepsko płatną pracę, najstarsza siostra wraz z mężem młodszej siostry zostają zatrzymani przez policje, a Nadżud z dnia na dzień zostaje wydana za mąż. Jej kolejne dni są przepełnione strachem i bólem. Mąż pomimo obietnicy zachowania wstrzemięźliwości do czasu aż Nadżud osiągnie odpowiedni wiek nie dotrzymuje danego słowa. I tak pierwsza noc w domu teściowej mija na strachu i bólu dziecka, które jest niegotowe i nieświadome tego co do końca się dzieje poza bólem, krzywdą i pamiętną plamą krwi. Tak samo wyglądają kolejne dni do których dochodzi również przemoc ze strony "męża" jak i teściowej. Nadżud w końcu nie wytrzymuje. Pewnego dnia gdy w końcu udało jej się odwiedzić rodziców ucieka. Dociera do budynku sądu i chce rozmawiać z sędzią. Ten po wysłuchaniu jej jest wstrząśnięty i za wszelką cenę chce jej pomóc. Cały świat obiega informacja o tym, że dziesięciolatka dostała rozwód. Na ulicach obce kobiety jej gratulują, a Nadżud w końcu może być dzieckiem. Książkę ze względu na na jej rozmiar i format czyta się szybko. Historia Nadżud jest mimo wszystko wciągająca pomimo tego, że jest przerażająca.

Piekielnie dobra i wciągająca jak najczystsza kokaina! Rozpaczliwe próby przetrwania i w miarę normalnego funkcjonowania w nieludzkich warunkach więzienia w kraju słynnym z najcięższych tego tupu instytucji. Z dala od kraju, przyjaciół i przede wszystkim córeczki trzyma się skrawków nadziei - na ułaskawienie przeniesienie, a w ostateczności nawet ucieczkę. Trzyma w napięciu do ostatnich stron!

To zdumiewające, ile wartościowych książek można znaleźć zupełnie przypadkiem, w koszach pełnych podniszczonych egzemplarzy, między kiepską literaturą grozy, a jeszcze słabszymi "powieściami sentymentalnymi". Zdarza mi się wyłowić dobre książki. Takie, których potem nie sposób zapomnieć. Ostatnio trafiłam na książkę "Droga utraconej niewinności", autorstwa kambodżańskiej aktywistki, Somaly Mam. To poruszająca opowieść o upokorzeniu, bólu, wstydzie. O dzieciństwie zniszczonym przez biedę, poniżenie i przemoc. O pełnej fizycznego i psychicznego cierpienia, długiej drodze do bezpiecznego życia. Wreszcie - o trudnej walce i zwycięstwie. Somaly Mam przez wiele lat była prostytutką. Nie wybrała takiej drogi. Sprzedano ją do burdelu, gdy była dzieckiem. Wielokrotnie bito ją, gwałcono i poniżano. Klienci i alfonsi stosowali wymyślne tortury i rozmaite sposoby zastraszania. Pomimo ogromnego bólu Somaly znalazła w sobie siłę, by wyrwać się, rozpocząć nowe życie, a później chronić dziewczęta, którym przysparzano podobnych cierpień. Somaly jest cenioną działaczką. Walczy o godność i bezpieczeństwo kobiet, które padały ofiarami przemocy i handlu ludźmi. Dziś działa nie tylko na terenie Kambodży, ale także m.in. w Wietnamie, Laosie. Odebrała wiele prestiżowych nagród za zaangażowanie społeczne. Książka Somaly Mam to niezwykła opowieść. Nie ma w niej nawet małego pierwiastka fikcji literackiej. Jest brutalna prawda do kambodżańskich (i nie tylko) realiach, o upadku człowieczeństwa. Jest ogromny smutek, złość i bijąca z każdego zdania niezwykła siła autorki. Siła, którą Somaly Mam potrafi wykorzystać, by żyć - pomimo traumatycznych zdarzeń z przeszłości, oraz by działać - budować kolejne placówki dla młodych kobiet uratowanych z domów publicznych, dawać swym podopiecznym wsparcie. Somaly jest wyjątkową kobietą. Jej siła i odwaga inspirują. Jej życie pokazuje, że wszystko jest możliwe. Polecam "Drogę utraconej niewinności". Otwórzmy oczy.

Kolejna prawdziwa historia. Tym razem handel ludźmi, stręczycielstwo i przymus prostytucji. Sophie na zaproszenie przyjaciela wyjechała do Włoch. Przyjaciel okazał się katem. Przez pół roku była zmuszana do prostytucji, obsługiwała nawet 30 klientów przez noc. Była bita, poniżania i traktowana jak maszynka do zarabiania pieniędzy. Straciła swoją osobowość i poczucie własnej wartości. Jak się z tego uwolniła przeczytajcie sami.

Książka, która przybliża kulturę, sposób życia, a przede wszystkim to, jak traktowane są kobiety w Kurdystanie. I jest to przerażająca lektura, nie do pojęcia dla kogoś, kto żyje w świecie, w którym kobiety mają takie same prawa jak mężczyźni. Trudno zrozumieć, że istnieje w świecie przyzwolenie na śluby dziesięcioletnich dziewczynek z czterdziestoletnimi mężczyznami, że zgwałcona kobieta nie otrzyma wsparcia ze strony najbliższych, a wręcz przeciwnie, za jej nieczystość istnieje przyzwolenie na dokonanie okrutnego morderstwa. Przerażająca i ciężka książka, gorsza niż jakikolwiek horror, bo prawdziwa.

Bardzo potrzebna książka. Na początku ogrom przemocy i niesprawiedliwości wobec bohaterki niemalże przerasta, jednak warto czytać dalej i obserwować transformację dziewczynki, dziewczyny, a później kobiety. Autorka miała ogromne szczęście i zdaje sobie z tego sprawę, docenia i wykorzystuje je do walki o lepszą sytuację kobiet-muzułmanek. Choć pamiętać trzeba, że przemoc i nienawiść do kobiet nie ma rasy, religii ani narodowości. Tak samo, jak rasizm, uprzedzenia i ignorancja. Miejcie oczy i uszy szeroko otwarte.

Po książkę „40 batów za spodnie” Lubny Ahmad Al-Hussein sięgnęłam z czystej ciekawości. Od czasu do czasu lubię przeczytać coś z literatury faktu. W tym przypadku zaintrygował mnie tytuł. Bo w jakim kraju kobieta może być ukarana za noszenie spodni? Lubna jest ciekawą postacią. Dziennikarka, aktywistka, współpracuje z ONZ. Niniejsza książka to jej opowieść, o tym co przytrafiło się jej w Sudanie. Kobieta w krajach arabskich nie ma zbyt łatwego życia. Wie o tym chyba każdy bo niemal codziennie można usłyszeć bądź przeczytać jakąś przerażającą historię. W tych krajach kobieta jest całkowicie podporządkowana mężczyznom, którzy decydują o wszystkim, łącznie z tym jak mogą się one ubierać. Lubna została oskarżona o noszenie w miejscu publicznym nieprzyzwoitego ubrania. A chodzi konkretnie o spodnie. Tak, w Sudanie spodnie dla kobiety są zakazane! A karą za to jest chłosta. W większości stawia to skazaną w bardzo złej sytuacji, bo rodzina ma prawo jej się wyrzec. Przerażające, prawda? Autorka książki miała wówczas duże poparcie,wobec czego zdecydowała się na proces, by ukazać światu marną pozycję kobiety w Sudanie. Lubna nie skupia się jedynie na procesie ale próbuje przedstawić proces przemian w swoim kraju. Wspomnieniami sięga aż do szczęśliwych lat dziecięcych. Poznajemy również okres jej studiów oraz początki pracy dziennikarki. Muszę przyznać, że książka wstrząsnęła mną. Wprawdzie czytałam już kilka podobnych pozycji ale każda z tych historii jest trudna do zrozumienia dla Europejki. Każda z nas może samodzielnie decydować o własnym życiu, podczas gdy w krajach arabskich jest to nie do pomyślenia. Historia Lubny jest tylko niestety jedną z wielu. Książkę polecam wszystkim, zwłaszcza tym kobietom, które narzekają na swój los, nie doceniając tego, co mają.

pisana jakby dwu tomowo, pierwszy tom to relacje reporterki drugi to juz opowiesc samej w owej chwili dojrzałej kobiety. Ogólnie historia opowiedziana ze szczegółami jakby sama bohaterka chciała jak najlepiej opisac to co ja spotkało i co tak najprawdopodobniej spotyka tez inne kobiety. jak widac można się temu przeciwstawic i wygrać

Książka bardzo przydatna, szczególnie kalendarium z tyłu książki. Pierwsze 60 - 100 stron jest... zwykłe. Nic się tam praktycznie nie dzieje. Niby jest opisywana nędza i bieda, ale horror zaczyna się dopiero w połowie. Można by rzec, że książka jest jedną z wielu..., ale nie. Książka została napisana przed zamachem z 11 września 2001 roku. Czyli zanim dowiedzieliśmy się co to jest Afganistan, islam, talibowie.