Mgła nad Doliną Wiatrów

Główną bohaterką powieści jest dziesięcioletnia dziewczynka o imieniu Irka. Pewnego razu spotyka na ulicy sympatycznego kota i zabiera go do domu. Okazuje się, że kot nie jest żadnym kotem, ale panterą, która uciekła z cyrku. Cudowna książka. Pięknie i lekko napisana, co sprawia, że przez tę powieść się płynie. Wszyscy bohaterowie zostali wnikliwie scharakteryzowani. Narracja poprowadzona z kilku punktów widzenia (z punktu widzenia Irki oraz z punktu widzenia klauna Wardołka i młodego chłopaka Krystka). Polecam

Słoń potęgą jest i basta! Piękna opowieść o przyjaźni biednego, wietnamskiego chłopca o jakże poetyckim imieniu Hoang Kao Wan, czyli Wędrujący Obłok, który wraz z rodziną pracuje niewolniczo na plantacji ryżu pana Bao, ze słoniem o imieniu Pan Góra. Słoń też należy do okrutnego i złego Bao, ale zaprzyjaźnił się z rodziną Hoanga. Zwierzęta te w ogóle pomagają mieszkańcom w pracach na polu. Rzecz dzieje się podczas II wojny światowej. Leje się krew, padają strzały, ale i tu Słoń odgrywa ważną rolę. Jaką? Przeczytajcie!

Tę już trochę zapomnianą przez czytelników (a na pewno przez dzieci, do których była kierowana) powieść odnalazłam przypadkiem, opróżniając zakupione przeze mnie i męża mieszkanie z rzeczy byłej właścicielki. Leżała wciśnięta gdzieś w pojemnik na pościel starej kanapy. Najwyraźniej pani ta nie obdarzyła tej książki dużym sentymentem, skoro nie zabrała jej ze sobą. Ja jednak postanowiłam tę odrzuconą książczynę przygarnąć, zwłaszcza, gdy zobaczyłam, że jej autorką jest pani Krystyna Boglar, którą jako dziecko i nastolatka bardzo lubiłam. Niemała gratka! Nieznana dotąd książka lubianej z dzieciństwa autorki! To musiało być przeznaczenie ;) Bardzo się cieszę, że poprzednia właścicielka potraktowała ,,Zegar mistrza Kukułki" tak po macoszemu, gdyż dzięki temu mogłam się zapoznać z tą naprawdę wciągającą historią dziecięcych poszukiwań złodziei zabytkowego zegara. Lektura sprawiła mi wiele radości, znowu poczułam się jak małe dziecko, które próbuje rozwikłać jakąś zagadkę. I prawie czułam na plecach upał tego warszawskiego lata 71 roku, kiedy to miasto jeszcze wciąż było odbudowywane i zamieszkiwali je tacy fascynujący ludzie pamiętający czasy przedwojenne o jakichś wspomina tutaj autorka. Książka jest bardzo dobrze napisana, czytelnik z miejsca przywiązuje się do bohaterów, chwilami śmieje się rozbawiony perypetiami małych urwisów, a przede wszystkim ma zagadkę, która go absorbuje: Co będzie z zegarem?! Zdecydowanie polecam i to zarówno tym, którzy chcieliby swoim dzieciom podrzucić wartościową książkę (piękne są też ilustracje! klasyczna polska szkoła ilustracji, Marcin Szancer by z pewnością pochwalił ;)) jak i po prostu sami znowu chcą na chwilę wczuć się rolę dzieci! PS. tylko 13 ocen wraz z moją?!

Posiadam wydanie z 1990 roku- jest inne niż to ww., ale nie mogłam znaleźć na lubimy czytać tego, które ja mam. Ilustracje są kolorowe, żywe i wyraziste. Czcionka duża. Wszystko jest czytelne i wyraziste. Co prawda jest w niej wiele archaizmów, więc od najmłodszych lat nie polecam, ale myślę, że dziecku w podstawówce można i warto pokazać. Jest to klasyka, która jest obecnie ciężko dostępna (u mnie w rodzinie przekazywana z pokolenia na pokolenie i może stąd ten sentyment).

Mimo że książka została napisana niemal pół wieku temu i jej adresatami była nawet nie tyle młodzież, co po prostu dzieci, bawiłem się podczas lektury więcej niż przyzwoicie. Muszę jednak przyznać, że do dobrego odbioru tej lekko szurniętej historyjki niezbędna jest więcej niż pobieżna znajomość PRL-owskich realiów. W przeciwnym razie gros smaczków po prostu ucieknie czytelnikowi, a bez tych smaczków "Nie głaskać kota pod włos" jest trącącą molami obyczajówką z nie do końca zrozumiałym humorem. Polecam więc lekturę, ale - trochę przewrotnie - czytelnikom 35+.

,, Księżniczka i chłopcy "autorstwa Janusza Domagalika to książka która dostałam w nagrodę podczas ostatnich lat szkoły podstawowej. Długo jednak czekała za ja przeczytam. Dziś żałuję, że nie zrobiłam tego wcześniej. Jest to książka nie zbyt długa, ale zawierająca w sobie aż siedem opowiadań, które uczą, bawią i uświadamiają młodzieńcze umysły. Bohaterowie opowiadań to również są młodzież, która tak jak i dziś spotyka się z odrzuceniem, etykietowaniem, wyśmiewaniem, wytykaniem odmienności. Warta uwagi. Czyta się ją naprawdę bardzo szybko, a wnosi naprawdę wiele. Polecam.

Kontekst całej książki jest kontrowersyjny. Autor wyraźnie sprzyja wietnamskim komunistom, ale musimy pamiętać, w jakim czasie to napisano. Wojciech Żukrowski opisuje tutaj własne przeżycia w obozie partyzantów z Vietcongu, jednakże nie koncentruje się na nich, a na opowieściach jednego z nich, który przyjął pseudonim Kuok Viet. A jego opowieści są piękne! To stare wietnamskie legendy i baśnie. Obce polskiemu czytelnikowi, a szkoda, bo warto je poznać. Każda z nich opatrzona jest wyraźnym morałem, jak to baśnie. Choć można tam znaleźć również opowieści prawdziwe, jak ta o wielkim pytonie. Warto zagłębić się w nieznaną bliżej kulturę Wietnamu i poznać te historie. A jeśli kogoś razi polityczna otoczka, to można ją pominąć, bowiem książka jest napisana w taki sposób, że można czytać same opowieści. A legendy są warte poznania: O kamiennym psie, o mocarnym dziecku, o poważaniu, o usłużnej tykwie...

Świetnie się to czytało, ten język, to ludzkie myślenie i zachowania.. jakby cofnąć się w czasie. Niestety ten piękny staropolski język nie jest zrozumiały dla dzieci, córka wielu rzeczy nie rozumiała a tłumaczenie każdego wyrywało ją z historii więc po pewnym czasie daliśmy sobie z tym spokój i słuchała bez tłumaczenia. Nawet pomimo tego przygody Kichusia się jej podobały (gdyby kiedyś powstało nowe wydanie dobrze by było je wydać w dwóch wersjach: oryginalnej oraz z uwspółcześnionym językiem - słowniczek na końcu obowiązkowy bo część słów siłą rzeczy trzeba wyjaśnić co to był ten cały Babski Comber, ale już uwspółcześnione antałek, sionka, komornica czy inne ułatwiłyby tę lekturę dzieciom)

Czuję się poniekąd jak ekspertka od tej książki, hah. Nie bez powodu też pisałam o niej swój licencjat na filologii polskiej. Trzy razy czytałam powieść o Rozalce, co "wszystko przewraca do góry nogami" i powiem szczerze, że za każdym razem bawiłam się przednio. Przy każdej lekturze znajdowałam też coś nowego, kolejną myśl, refleksję. Nie jest to tylko książka dla dzieci. Jest w niej ponadczasowa historia, która może łączyć pokolenia. Niesie ze sobą paletę wartości, które chętnie przemyciłabym uczniom, zadając tę powieść jako lekturę. Z tej książki bije dobro i po jej przeczytaniu robi się lżej na duszy. Bowiem Anna Kamieńska, pomimo cenzury uchwyciła autentyczny obraz PRL-owskiego miasteczka. Zawarła zarówno patologie społeczne, jak i próby naprawy rzeczywistości. Mamy tu problem alkoholizmu, niepełnosprawności, choroby psychicznej, wdowieństwa i sytuacji samotnych matek, ramy, w których musiała zmieścić się kobieta, ale również dziewczynka. Autorka porusza też kwestię warunków mieszkaniowych oraz presji, jaka ciążyła na dzieciach, które oprócz chodzenia do szkoły, musiały pomagać rodzicom w gospodarstwie. Są to trudne tematy, ale Kamieńska przedstawia je w przystępny dla młodego czytelnika sposób. Przeważnie jest to pejzaż optymistyczny, ale można też dostrzec także smugi prawdziwego życia. Jest to moja ulubiona książka z charakterną młodą bohaterką w polskiej literaturze. Rozalka Bożek to dziewczynka, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Wszędzie jest jej pełno. Nie bez powodu zdobyła miano Rozalki Olaboga. Ta niezmordowana mała kobietka, choć wciąż słyszy: "świata nie przerobisz", nie zamierza się poddawać. Jest niczym wróżka chrzestna dla mieszkańców miasteczka. Wnosi swoją osobą radość w monotonną wiejską rzeczywistość.

Kiedy byłam dużo, dużo młodsza poznałam autorkę tej książki na konkursie recytatorskim i otrzymałam nawet od niej autograf. :) Bardzo podobała mi się ta książka, polubiłam tego małego stworka. Było to bardzo krótka historia, więc nie ma się co rozpisywać. Na koniec trochę mi było smutno, że Rokiś poszedł "w świat", a nie został z Kasią.

To książka z mojej starej biblioteczki, dodaję na LC, aby mieć kontrolę nad swoimi zasobami, gdyż niektórych egzemplarzy mam po kilka sztuk, warto do nich wracać; baśnie i wierszyki lubiłam zawsze, może dlatego, że czytałam je od dziecka i mam sporo ich w domu i chcę sobie przypomnieć dzieciństwo oraz dać młodszemu pokoleniu przykład aby czytali książki

Książkę Janiny Broniewskiej czytałem niedawno i wpadła mi kolejna skierowana do dzieci pozycja, która zapowiadała się dobrze. Sam byłem ciekawy co tym razem dostanę i miałem nadzieje na coś miłego, przygodowego i wciągającego. Książka Filip i jego załoga na kółkach jest opowieścią o wojennych perypetiach konia ciągnącego wóz z kuchnią dla żołnierzy prowadzoną przez Woźnicę i Kucharza. Po drodze przeżywają wiele przygód i spotykają małego zagubionego chłopca. Autorka skupiła się nie na samej walce wojsk i potyczkach z przeciwnikiem. Fabuła dotyczy dwójki bohaterów karmiących żołnierzy, którym po drodze z dala od walk mają za zadanie dostarczyć jedzenie. Koń imieniem Filip jest postacią, która nie bojąca się niczego, ale czasami mająca swoje zdanie wyrusza w podróż. W krótkiej historii dostajemy obraz wojenny, ale zarysowany delikatnie i skupiający się na kuchennych momentach, czasami wyłania się z tego pobitewne sceny lekko tylko opisane i widok spotykanych ludzi. Dobrym pomysłem było wprowadzenie młodocianego bohatera ukrywającego się przed niemieckim wrogiem, który bierze udział w podróży w poszukiwaniu rodziny. Wszystko sprawia, że opowieść z czasów drugiej wojny światowej skierowana do młodego czytelnika czyta się szybko. Same przygody po drodze wypadają ciekawie i potrafiły wciągnąć. Zarysowanie poszczególnych sylwetek postaci jest dobrze przedstawione i można ich polubić. Na pewno Woźnica, Kucharz, chłopak i sam koń są główniejszymi bohaterami jakich tutaj spotkałem. Na dalszym planie pojawiają się inne osoby mające tym razem do odegrania rolę w fabule w mniejszym lub większym stopniu. Autorka potrafiła wykreować ciekawych i dobrze nakreślonych postaci jakich spotykamy na kartach krótkiej powieści. Relacje pomiędzy nimi są ukazane lekko, potraktowane z dozą humoru i troszkę poważne. Dialogi sprawnie napisane i nie przeszkadzające, ale mające w sobie lekkość przez cały czas. Zakończenie książki jest dobre i pasujące do krótkiej opowieści jaką dostajemy. Finał może mnie nie zaskoczył za mocno, ale właśnie skupiając się na obrazie wojennym, przygodach bohaterów, poszukiwaniu rodzinny przez chłopca i jego perypetie fabuła potrafi wciągnąć. Mający w sobie pozytywne przesłanie dla wszystkich dotyczące, że po uwolnieniu będzie żyło się lepiej niż pod zaborem wojsk niemieckich. Książka Filip i jego załoga na kółkach jest moim drugim spotkaniem z autorką, której pierwsza powieść spodobała mi się bardzo. Również skierowana była do młodego czytelnika, lecz nawet mimo tego dobrze się przy niej bawiłem. Sięgając po kolejną pozycję z jej dorobku miałem nadzieje też na przyjemną i lekko podaną opowieść. Okazuje się, że autorka sięga po motywy drugiej wojny światowej ukazując losy bohaterów gdzieś na tyłach wojsk skupiając się na pokazaniu obrazu po bitwach i odzyskiwania niepodległości okupioną ciężką przeprawą w potyczkach. Jednak nie brakuje naleciałości po czasach w jakich powstawała i jest zarazem wadą książki. Wojska rosyjskie są ukazane jako wyzwoliciele naszego kraju wraz wspólnie z polskimi napisanej w propagandowy sposób. Pomimo wszystko dostajemy przyjemną, lekką opowieść z happy endem na końcu o szansie na życie po odzyskaniu wolności w dużo lepszych czasach. Filip i jego załoga na kółkach jest skierowaną do młodego czytelnika pozycją jaką czyta się szybko i przyjemnie. Mającą szybko poprowadzoną akcję i wydarzenia wciągające od samego początku. Nie przynudza i nie sposób nudzić się przy niej. Kolejna książka autorki za mną i po pierwszej Filip i jego załoga na kółkach jest tylko dobrą pozycją z ciekawą fabułą do przeczytania. Może kiedyś jeszcze będę miał okazje do sięgnięcia po książki autorki, lecz nie będę na siłę szukać.

To książka z mojej starej biblioteczki, dodaję na LC, aby mieć kontrolę nad swoimi zasobami, gdyż niektórych egzemplarzy mam po kilka sztuk, warto do nich wracać; baśnie i wierszyki lubiłam zawsze, może dlatego, że czytałam je od dziecka i mam sporo ich w domu i chcę sobie przypomnieć dzieciństwo oraz dać młodszemu pokoleniu przykład aby czytali książki

Ta książka była tak zaskakująca, że nadal nie wierzę, jak świetnie autorce udało się tak rozegrać całą tę historię! Początkowo "Tydzień z godziną zero" mnie wkurzał: po mieszkaniu biega Arika i Todik, jedenastoletnie bliźniaki, wystawiają jakieś domowe teatrzyki. Ich widzami są mama-aktorka, która zaraz ulatnia nam się na występy w Jugosławii, znerwicowany ojciec-archeolog, który zamyka się ciągle w swojej dziupli przeznaczonej do pracy i apeluje o ciszę, oraz roztrzepana, zwariowana nieco babcia, która wciąż coś gubi, czegoś szuka, gdzieś znika. W tle jest dziadek-marynarz, do którego wszyscy piszą listy, i sąsiad, chłopiec Bobek, który nieustannie znosi jakieś przedmioty lub zwierzęta na przechowanie. Ogólnie wpadamy w niemały rozgardiasz i narracyjny chaos. Nie mogłem się w tym odnaleźć. Pomyślałem sobie: kolejna taka tam książka dla dzieci o życiu zwariowanej rodzinki w PRL. No ale im dalej, tym ciekawiej. Tytuły rozdziałów zaczynają się od cyfry, odliczamy od ośmiu do zera. Autorka fantastycznie buduje napięcie i rozdział po rozdziale wywala na wierzch tajemnice każdego z bohaterów, rozplątuje zawiązane na początku supełki, łączy te nitki w całość, by na koniec nam taką bombę zasunąć, że aż wstrzymałem oddech! Pozornie przeciętna książeczka o perypetiach dzieciaków i ich rodziny przekształca się w opowieść o fundamentalnej wartości, jaką jest rodzina, bezwarunkowa miłość, zaufanie, poświęcenie i oddanie. No i te ilustracje autorstwa Julitty Karwowskiej-Wnuczak - pasują tu idealnie!