Mała Ameryka

"Dlaczego po prostu nie dasz mi spokoju? Nie możesz sobie znaleźć innej dziewczyny do prześladowania?" Lubicie komedie, w których główną rolę gra charakterna bohaterka, nie umiejąca powstrzymać języka za zębami? Tak, Debbie właśnie taka jest. Poza tym kobieta ma naprawdę poukładane w głowie, z pasją angażuje się w powzięte przez siebie projekty, mimo pragnienia, być chociaż raz móc złożyć swoje problemy na barkach kogoś innego. Debs to bohaterka, która zbyt szybko musiała dorosnąć, przez co ominęło ją wiele przyjemności. Niestety, nie tak łatwo dać ponieść się chwili, mając na uwadze problemy rodzinne. Czy w czasie wakacyjnego wyjazdu uda się jej choć na chwilę zapomnieć o troskach dnia codziennego? "Uderz, skarbie, jeszcze raz" Anny Dziedzic, to idealna lektura na nadchodzące lato. Autorka przenosi nas do Pohako, gdzie Debs ma pracować w luksusowym kurorcie. W trakcie podróży samolotem kobieta poznaje Connora, który bardzo szybko zdobywa jej sympatię. Od tego momentu zaczyna się nierówna walka serca z rozumem, w której to drugie zdaje się znajdować na straconej pozycji. Przyznam, że z przyjemnością obserwowałam przepychanki słowne bohaterów, w których to Debbie grała pierwsze skrzypce. Ewidentnie rzucała się w oczy jej słabość do Connora, mimo to kobieta długo broniła się przed jakimkolwiek kontaktem z nim. Owszem były momenty, w których główna bohaterka mnie irytowała i miałam ochotę mocno nią potrząsnąć. Chwilami zachowywała się jak rozkapryszone dziecko, nie do końca świadome czego chce. Jednak jej zachowanie można złożyć na młody wiek oraz na brak większego doświadczenia w sprawach damsko-męskich. Poza tym dziewczyna była naprawdę zaradna, a co najważniejsze, gotowa się poświęcić w imię czyjegoś dobra. Sam Connor zauważył w niej potencjał na matkę - kobietę skłonną do wyrzeczeń. Tak naprawdę fabuła książki nie jest zbyt odkrywcza, jednak uwagę zwraca sceneria, w której rozgrywają się wydarzenia. Czytając książkę, oczami wyobraźni widziałam rozgrzewające słońce oraz baseny, wypełnione po brzegi lazurową wodą. Powieść czyta się szybko i przyjemnie. Osadzenie akcji w zagranicznym kurorcie, gdzie żar leje się z nieba, już samo w sobie wydaje się atrakcyjne. Do tego wystarczy dwoje bohaterów i odrobina napięcia między nimi oraz szczypta dobrego humoru, garstka nieporozumień i mamy przepis na lekką wakacyjną historię. Jeśli o mnie chodzi, bardzo miło spędziłam z nią czas. Choć nie jest to opowieść, która zostanie w moim sercu na dłużej, z pewnością mogę przyznać, że dostarczyła mi świetnej rozrywki. "Uderz, skarbie, jeszcze raz" to historia, która bawi, ale jednocześnie zwraca uwagę na ważne zagadnienia związane z wcześniejszym życiem Debbie. Choć w pewnych kwestiach mogłaby być lepiej dopracowana, myślę, że autorce udało się osiągnąć całkiem dobry efekt. Moja ocena 7/10.

„- To najpodlejsze, co może nas spotkać: błaganie o miłość – wypluwałam słowa, choć jakiś głosik z tyłu głowy kazał mi się przymknąć. – Bo można nieszczęśliwie kochać, można skończyć ze złamanym sercem, ale błagać, żeby nas kochano… To jak wziąć swoje serce i złamać je własnoręcznie na pół.”. Arcydzieło! Komedia romantyczna z krwi i kości! Znałam już pióro Justyny Luszyńskiej, ale nie spodziewał się, że tak mnie zaskoczy. „Łączy nas nienawiść” już od samego początku wywołuje uśmiech na twarzy i parsknięcia śmiechem. A scena, w której Malina szuka pokoju swojego przełożonego, no mistrzostwo 🤣. Malina i Kuba Kubiak (co za połączenie imienia i nazwiska) to bohaterowie tak różni i nieidealni, że na początku, aż dziw bierze, że może to się udać. Ale udaje, i to jak! To postacie, które wiele mają ze sobą, ale też sporo muszą uporządkować w swoich głowach. Malina to tak dzielna kobieta, że parokrotnie miałam ochotę ją przytulić i powiedzieć odpuść. Kubie również miałam ochotę wykrzyczeć daj sobie już spokój, zacznij żyć po swojemu, ogarnij się. Och, takich bohaterów uwielbiam. Do ukochania, do utożsamienia się z nimi. Są tacy bliscy naszego życia. Nie brakuje sarkazmu, zadziorności, nieprzemyślanych decyzji i dużą dawkę humoru. To oczywiście coś więcej niż komedia romantyczna. Powiem szczerze, że do końca nie byłam pewna zakończenia. „Łączy nas nienawiść” dotyka relacji rodzinnych, tolerancji, odpuszczaniu sobie, gonienia za marzeniami, przewrotności losu, pozwoleniu na pomoc. Malina bierze wiele na swoje barki, często przekraczając granicę dbania o swoje potrzeby. Pokochałam ją od samego początku. No i oczywiście te nieoczywiste przesłania od autorki. Justyna Luszyńska potrafi w przepiękny sposób ubierać słowa, opisywać uczucia, malując je na naszych sercach i duszy, a jej książki zawsze są pełne wartościowych przekazów i głębi. Malina widzi przed sobą świetlaną przyszłość – właśnie dostała wymarzoną posadę w Adeline, poważnej i szanowanej korporacji. Niestety zamiast pięknego gabinetu z wielkim oknem otrzymuje małą klitkę, a jej szef okazuje się niesfornym playboyem, który zawdzięcza pozycję ojcu. Jakby tego było mało, na głowie ma również problemy rodzinne i należącą do mamy podupadłą wegańską restaurację. Kłopoty piętrzą się i przychodzą z każdej strony. A Malina udaje, że doskonale sobie z nimi radzi. Tymczasem w jej życie wkrada się miłość – uczucie, którego dziewczyna nienawidzi. Wierzy w pracę, karierę i sukces, a nie w mrzonki o szczęśliwym zakończeniu. Czy spełni w ten sposób swoje marzenia, czy czeka ją absolutna katastrofa?

Dałam tej książce 9, bo mi się podobała, po prostu. A myślę, że to najlepsze co czasami można powiedzieć. Ale przejdźmy do szczegółów. Przede wszystkim książkę kupiłam przypadkowo, akcja z zapakowanymi książkami, gdzie widać opis, ale nie okładkę. I cieszę się, że tak się stało, ponieważ okładka do mnie nie przemawia. Jest ładna, estetyczna, ale pierwsza moja myśl "wygląda jak z canvy". Teraz sprawdziłam i rzeczywiście wykorzystano tu Canvę. Melania maluje farbami olejnymi, może lepiej byłoby nawiązać właśnie do nich? Okładka mi się podoba, jak już wspomniałam, ale nie wiem czy zwróciłabym na nią uwagę. O autorce nie słyszałam wcześniej, ale była dla mnie miłym odkryciem i czuję, że chcę więcej. Podoba mi się, że na starcie dostajemy playlistę odpowiadającą książce. Ja sobie na początku puściłam, ale potem czytałam już bez, bo łatwiej mi się było skupić. Jednakże taka playlista poszerza nam też gdzieś wiedzę o utworach, możemy odkryć coś nowego. Zgadzam się z innymi, że fabuła nie jest zbyt odkrywcza, ale powiem też coś innego - jest bardzo przemyślana i to czuć. Książkę się czyta super! Szybciuteńko i wciąga. Jest po prostu przyjemna. Ja się zanurzyłam w lekturze i totalnie nie żałuję, bo był to miło spędzony czas. Bardzo polubiłam bohaterów i to wszystkich bez wyjątku. I całą drogę postaci, zmiany nastrojów, charaktery. Niektóre wydarzenia są mało prawdopodobne, tak jak to, że Melania od razu zgarnęła Wiktora pod swój dach, ale oprócz tego wszystkie inne wydają się być przemyślane i są takie, że po prostu mogłyby się wydarzyć. Bardzo podoba mi się dobór czcionek, np. te czcionki z imionami. I zamysł na kompozycję tekstu. Duża uwaga, bo mnie to zawsze wytrąca z równowagi: błędy edytorskie/ korektorskie. Zdarzyły się jakieś trzy. Raz powtórzone obok słowo z małej litery i zakończone kropką, innym razem niedociągnięcia w postaci innej literki, ale warto mieć to na uwadze... Nie podoba mi się do końca początek opowieści, jest jak wrzucenie na głęboką wodę, a jednocześnie my o tym wszystkim wiemy już z opisu, więc nie wywołuje ten początek zbytnio emocji... Autorka fajnie działa na zmysły. Można poczuć zapachy, zobaczyć krajobrazy itd. Fajnie pisze, ma taki luźny styl pisarski (choć fragment z wyborem bieli wydał mi się mało naturalny a nasi bohaterowie momentami trochę "prychają jak dzieci", to znaczy na przykład łatwo się denerwują, ale dzięki temu może się nabiera do nich sympatii). No i mało jest o Gośce i Piotrze, są trochę jak tło, jakby ich w ogóle nie było. Tak o dwa słowa więcej, żeby się nimi jakby też zaopiekować, dać im przestrzeń do wykazania się, to też by było fajnie, myślę. Ale wiem że pierwsze skrzypce grali Melania i Wiktor (w ogóle jakie piękne dobory imion! Podobały mi się chyba wszystkie imiona, a Wiktor i Marcel to taki serio pasujący, zgrany duet i imionami i charakterami). Ogólnie polecam i mam ochotę sięgnąć po więcej. Taki ciepły, choć skłaniający do lekkiej refleksji, i nie stroniący od niektórych bolesnych emocji, romans.

"Powiedz mi w końcu, do czego to - wskazał na mnie, a potem na siebie - prowadzi? Czego pragniesz?" Gaia marzy o zostaniu pisarką, w tym celu podejmuje studia w Bostonie, odcinając się od bolesnej przeszłości. Zaczyna uczęszczać na zajęcia do słynącego z kontrowersyjnych plotek Edgara Johanssona, wkrótce jej obawy do osoby profesora przeradzają się w fascynację, do tego obustronną. Okazuje się, że Gaia zajęła miejsce zmarłej rok temu studentki, łudząco do niej podobnej, a podejrzenia o morderstwo przypisuje się owemu Edgarowi. "Wszystkie nasze granice" to połączenie romansu z thrillerem, przy którym nie sposób się nudzić. Choć z początku strasznie denerwowała mnie główna bohaterka, to później zaczęłam ją tolerować, a ona także uległa zmianie. Historia ciągle brnie naprzód w tym samym tempie, czyta się ją szybko i lekko, czasem nawet chciałabym, by niektóre wątki były nakreślone mocniej. Koniec zaskoczył ciekawym rozwiązaniem akcji, powiem szczerze, że się nie spodziewałam, choć i tu miło by było poznać nieco obszerniej motywy. Polubiłam styl pisania Natalii i myślę, że niedługo sięgnę po jej debiutancką powieść, a później może po jeszcze kolejną ;) Jeśli chcecie rozerwać się przy czymś lekkim, to polecam, mi bardzo ta książka umiliła ostatnie podróże. Recenzja pochodzi z instagrama @ofeti_fetio - tam możesz przeczytać ją w całości i zobaczyć zdjęcia oraz cytaty z powieści! :)

Dziękuje za możliwość udziału w BT Autorka zabiera nas dziewiętnastoletniej Anglii gdzie poznajemy historie młodziutkiej Elizabeth i Arystokraty Rodericka. Książka zawiera brutalne sceny, które nie oszczędzają głównej bohaterki a watek miłości toczył się trochę za szybko. Początek zaczyna się ciekawie watek bestii bardzo interesujący, ale niepotrzebnie autorka z bestii zrobiła wampira, przez co straciłam zapał do książki. Książka nie jest dla wrażliwych osób przez brutalne i krwawe opisy.

"Nadzieja. Jakże ona była zgubna. Ile razy się zawiódł na jej rzekomo niezniszczalnej sile. Ile razy miała być lekarstwem na kłody podkładane przez los, a okazywała się trutką pustoszącą serce gorzej niż huragan." "Nikt by ich nie oceniał, nikt by nie słyszał rzucanych słów. Cisza rozpościerała się wraz z gwiazdami, którymi oprószone było niebo i które migotały coraz śmielej." " - Chmury mają w sobie coś niezwykłego - rzucił jednak mimowiednie. - Z pozoru są tylko białawymi kłębkami, ale w rzeczywistości kryją za sobą cały wszechświat." "Między nami gwiazdy" to piękna powieść obyczajowa z płynnym językiem, który otacza nas jak te gwiazdy na niebie. Głównymi bohaterami są Jagoda i Wiktor. Dwie osoby skrzywdzone przez los, które mają szansę na nowy wspólny start, choć bardzo się przed tym wzbraniają. Są jeszcze inni bohaterowie, np. taka Łucja, młodsza siostra Wiktora, który się nią opiekuje. Dziewczyna jest bardzo skryta i ma swoje tajemnice, którymi z nikim nie chce się dzielić, a w sieci jest naprawdę sobą. Jej historia bardzo mnie urzekła. Ta powieść na pierwszy rzut oka wydaje się lekka, płynie sobie spokojnie. Ale pod tą piękną okładką kryje się historia, która dotknie waszego wnętrza. Poznacie smak zdrady, samotnej opieki nad dzieckiem, prześladowania. Przekonacie się również, że świat jest jednak bardzo mały... Że wsparcie rodziny jest nieocenione, a miłość między rodzeństwem pomimo, że silna, może się gdzieś rozchodzić i zaczynają się pojawiać sekrety. Czy nasi bohaterowie odnajdą szczęście?

"Przeznaczenie.Coż za dziwna i naiwna rzecz..." Maylea Ukiyo jest zwykłą dziewczyną, która za wszelką cenę pragnie uniknąć arażowanego małżeństwa. Zmuszona przez babkę,uczęszcza na lekcje u surowej Pani Hirukany, która jest zawodową swatką. Zamiast tego Maylea woli uczyć się ziołolecznictwo u wiejskiego mistrza Pana Fujimoto. Pewnego dnia do wioski wracają mężczyźni, którzy bronili ziem przed atakami demonicznych zwierząt. Wraz z nimi zjawia się Tsukiyo - Łowca Demonów z Doliny Mgły - Maylea wyczuwa kłopoty. Nie mijaj wiele dni,gdy jej kuzyni, którzy wrócili wraz z Łowcą dostają wezwanie do wojska. W nocy zabierają najpotrzebniejsze rzeczy i uciekają. Dziewczyna jest tego świadkiem,ale nie robi nic, by ich zdradzić. Gdy wstaje słońce, dowiaduje się,że ma wyruszyć do stolicy,gdzie czeka jej wybranek- gen. Kira Samboo. Nie myśląc zbyt wiele, postanawia podać się za jednego ze swoich kuzynów i zaciągnąć do armii cesarskiej. I tak oto zjawia się w obozie Shayak jako Asa Vidarr. Jej początki są trudne,ale pomimo upadków nie podaje się.  Z każdym dniem radzi sobie coraz lepiej, a nawet zyskuje w oczach samego gen.Samboo. Tak, dobrze czytacie. Najwidoczniej nie da się uciec od tego,co jest nam pisane.  Niestety dziewczyna zostaje pojmajna przez cesarską armie i zabrana do stolicy,gdzie zostaje wtrącona do więzienia.Na szczęście po kilku dniach zostaje uratowana przez Kirę, a  potem przedstawiona jako jego narzeczona Pani Alayi, która zmusza ich aby wzięli udział w przyjęciu.Tam Maylea poznaje cesarza i jego syna - Księcia Issy'ego. Pani Alaya odkrywa kim tak naprawdę jest Maylea - Najświętsza Kapłanka Feniksa -za wszelką cenę chce mieć ją przy sobie.Gdy sprawy przybierają zły obrot ,dziewczyna musi ratowac sie ucieczką.Wraz z Łowcą opuszcza Pałac Cesarski. Od tego momentu zaczyna się wędrówka mająca odnaleźć wszystkich z drużyny Ośmiu Nieśmiertelnych, a potem artefaktów przynależnych każdemu z nich. To była wspaniała przygoda. Autorka ma ogromną wiedzę na temat kultury i historii Chin i Japoniii. Dobrze zbudowany świat, w głównej mierze bazujący na XIV - wiecznej Japonii, z elementami chińskimi stanowi główne podłoże opowieści.  Doskonała znajomość mitologii przekłada się na lekkie inspiracje kreacji bohaterów. Ośmiu Nieśmiertelnych, którzy byli moi pierwszym skojarzeniem z filmem -"Legendy pijanego mistrza".  Dodatkowo nić przeznaczenia, yōkai i wiele innych mitów zgrabnie wplątanych w akcję pozwalają na poznanie świata, który nadal jest dla nas egzotyczny. A skoro o bohaterach mowa. Maylea przywodzi na myśl Mulan. Ale jej przeżycia znacznie przewyższają legendarną wojowniczkę Disneya. Podobało mi się,że Maylea jest przedstawiona bardzo ludzko. Była wybranką, jednak nie oznaczało to,że wyjdzie na scenę niczym Terminator i nie zostawi nic nikomu. Ukazana jest jej podróż, wewnętrzna przemiana. Strach,lęk,ból, rozpacz. Ewoluje z każdą strona. Łowca stanowi trochę zagadkę. Chłopak ma problemy z kontrolowanie emocji. Chociaż, gdy gania yōkai po lasach i dolinach może to być przydatne.Autorka wyjaśnia dlaczego Tsukiyo zachowuje się w ten sposób - co również jest plusem. Na uwagę zasługują również pozostali bohaterowie. Zwłaszcza przyjaciółka Maylei - Ami. Moje serce płakało nad jej losem.  Mogłabym pisać i pisać. Zapraszam serdecznie do zapoznania się z tą pozycją. Każda strona jest warta naszego czasu.

Przyjaciółki Elli próbują ją wyswatać. Minęło już odpowiednio dużo czasu od rozstania, pora od nowa się otworzyć. Ella z niechęcią wykorzystuje karnet do swatki i daje się umówić na randkę. Jako, że sama nie ma na to ochoty, postanawia sabotować spotkanie. Po interesującej wymianie zdań z kandydatem, okazuje się, że pomyliła stoliki i rozmawia nie z tym mężczyzną. W pośpiechu opuszcza restauracje, postanawiając, że już nie odezwie się do swatki. Connor po szokującym spotkaniu z fanką superbohaterów z niewyparzonym językiem, postanawia zrobić wszystko, aby ponownie się z nią spotkać. Historia jest pokazana z dwóch perspektyw. Zarówno Connor jak i Ella przeprowadzą nas przez ich mniej lub bardziej planowane spotkania, które zrządzeniem losu zawsze musi coś przerwać. Książka opowiada również o relacjach rodzinnych, trudach wychowawczych, problemach z zaufaniem oraz przyjaźni, która nie zawsze okazuje się prawdziwa. Na początku książki znajdziemy słowniczek dla niewtajemniczonych w świat Marvela. Także jeśli nie wiesz kto to Jane Foster lub Sokole Oko, nie pogubisz się tak bardzo 🤭 To moje pierwsze spotkanie z wydawnictwem jak i z samą autorką. Muszę przyznać, że dobrze się bawiłam. Była to przyjemna i lekka lektura na jedno popołudnie.

Koleja bardzo wciągająca część cyklu, który zachęcił mnie do czytania swoim opisem w 1 tomie. Cały czas się coś dzieje, poznajemy coraz więcej tajemnic Inicjan i to co działo się przed Czasami Teraźniejszymi. Odnosząc się do 1 tomu człowiek myślał że to kolejne romansidło a tutaj takie zaskoczenie bo obydwa tomy są mroczne, krwawe a co warto zwrócić uwagę nie wszyscy "dobrzy dobrze" kończą. Super seria polecam 🔥 Z niecierpliwością czekam na tom 3 który podobno ma być jeszcze w tym roku 🔥. "Lepsza śmierć niż życie w niewoli - Lepiej umrzeć, niż paść na kolana przed wrogiem " 🔥. PS - Lavena 🤢🤮

Asystentka – Karolina Jaskóła Typowy romans biurowy? Może i tak – ale wciąga jak szalony! 😏 Mamy tu wszystko: nieszczęśliwego narzeczonego, gorącego szefa z tajemnicą, zazdrosne koleżanki, intrygi, plotki i... żonę, która robi wszystko, żeby utrudnić życie głównej bohaterce. A mimo to – albo właśnie dlatego – nie mogłam się oderwać! Emily od lat pracuje w tej samej firmie – zna wszystkie biurowe zasady, układy i dramaty. Aż tu nagle… zmienia się szef. I nie jest to byle kto – przystojny, charyzmatyczny i totalnie nie do końca wolny. 😏 Między nimi iskrzy od pierwszego spotkania, choć wszystko – od jego statusu małżeńskiego po zazdrosne spojrzenia koleżanek z open space’u – mówi: nie rób tego. Ale serce rządzi się własnymi prawami... Na szczęście Emily ma u boku Lily – najwierniejszą, najzabawniejszą i najbardziej wspierającą przyjaciółkę, jaką można sobie wymarzyć. Serio, taka przyjaciółka to skarb 💎 Wciągająca, emocjonalna i idealna na wieczór z herbatą (albo kieliszkiem wina 😉). Dla fanek biurowych romansów – must read! #mamaczyta #asystentka #karolinajaskóła #romansbiurowy #czytam #bookstagrampl #czytambolubie #czytanietozawszejestdobrypomysl #przyjaciółkaidealna #mamachillujeAsystentka – Karolina Jaskóła Typowy romans biurowy? Może i tak – ale wciąga jak szalony! 😏 Mamy tu wszystko: nieszczęśliwego narzeczonego, gorącego szefa z tajemnicą, zazdrosne koleżanki, intrygi, plotki i... żonę, która robi wszystko, żeby utrudnić życie głównej bohaterce. A mimo to – albo właśnie dlatego – nie mogłam się oderwać! Emily od lat pracuje w tej samej firmie – zna wszystkie biurowe zasady, układy i dramaty. Aż tu nagle… zmienia się szef. I nie jest to byle kto – przystojny, charyzmatyczny i totalnie nie do końca wolny. 😏 Między nimi iskrzy od pierwszego spotkania, choć wszystko – od jego statusu małżeńskiego po zazdrosne spojrzenia koleżanek z open space’u – mówi: nie rób tego. Ale serce rządzi się własnymi prawami... Na szczęście Emily ma u boku Lily – najwierniejszą, najzabawniejszą i najbardziej wspierającą przyjaciółkę, jaką można sobie wymarzyć. Serio, taka przyjaciółka to skarb 💎 Wciągająca, emocjonalna i idealna na wieczór z herbatą (albo kieliszkiem wina 😉). Dla fanek biurowych romansów – must read!

Zabójczy książę Londyn, początek lat 30-stych XIX wieku. Bohaterzy to Rosalyn (przyjaciółka Poppy z 1. tomu tej serii) i Evan de Clare. Dzieli ich właściwie wszystko, a zwłaszcza status społeczny i stan majątkowy. Rosalyn – lat 23 jest guwernantką, która wychowywała się w sierocińcu. Ewan – lat 34 jest wdowcem z córką, ma tytuł księcia, jest właścicielem licznych posiadłości i posiada służbę. Nietrudno domyślać się, że gdy Rosalyn zaangażowana zostanie przez Evana i jego matkę do opieki nad jego córką, będzie to okazja do poznania prawdziwej natury księcia. Nie cieszy się on dobrą sławą wśród londyńskiej arystokracji. Evan jest posądzany o przyczynienie się do śmierci swojej żony, która zginęłą w wypadku komunikacyjnym. Od tego czasu Evan odsunął się od życia towarzyskiego i stał się szorstki w obyciu. Jednowymiarowi bohaterowie i banalna intryga. Te mankamenty właściwie nie mają większego znaczenia w tej historii, gdyż jej istotą jest opis relacji bohaterów, którzy zbliżają się do siebie pomimo ogromnych dzielących ich różnic. Narrację oparto na zabawnych dialogach. Sceny intymne przedstawiono z poczuciem smaku, bez nacechowania wulgarnością, jaka często towarzyszy tego typu literaturze. Proza nie wybitna, lecz - w czystej postaci - rozrywkowa.

Strefa – przyjaźń… Hayley i Dylan od lat się przyjaźnią. Jednak z biegiem czasu dziewczyna zaczyna czuć do chłopaka coś więcej. Nie wiedząc jakie są jego uczucia w tej kwestii przeżywa katusze uwikłana w friendzone. Czy kiedyś będą razem? „Jak uciekłam z friendzone” to lekki, momentami zabawny romans w młodzieżowych klimatach. Autorka w swoim debiucie kreśli historię z motywem friends-to-lovers, bazując na nastoletnich dylematach, uczuciowych katuszach oraz emocjonalnych wybuchach wieku dojrzewania. Bohaterowie miotają się między dążeniem do tego, czego pragną a obawą odrzucenia ze strony tej drugiej osoby. Robią bilans zysków, co prowadzi ich do dalszego trwania w przyjaźni… Jednak jedna tajemnica, jedna decyzja zaważy na wzajemnym zaufaniu i zatrzęsie stabilnymi posadami tej relacji… Czy bohaterowie odnajdą siebie poza przyjaźnią? Styl autorki jest bardzo lekki, dialogi rewelacyjne, z sarkastycznym sznytem, a kreacja bohaterów dopracowana z intensywną dynamiką relacji między nimi. Powieść stoi bohaterami i relacjami, a dzięki ich mocnemu wyeksponowaniu bardzo się wyróżnia. I nawet nie przeszkadza to, że fabuła jest przewidywalna. „Jak uciekłam z friendzone” to powieść YA z charakterem. Publikowana swego czasu na Wattpadzie, nie dziwię się, że została wydana w formie papierowej. Jedyne, czego trochę jej brakuje to uniwersalności. Bowiem dla grupy docelowej będzie rewelacyjna, jednak dla starszych czytelników może być w odbiorze infantylna, a przynajmniej ja miałam momentami takie wrażenie. Natomiast gdybym trafiła na nią jako nastolatka byłabym zachwycona! Moja ocena: 6,75/10 https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

Sama nie wiem jak ją ocenić. Z jednej strony mi sie podobała, ale z drugiej zachowywali sie ciągle jakby byli w liceum. Ona kierowana ciągle przez ojca i mam wrażenie, że ona to lubi, bo jemu też pozwala sobą manipulować. Podobało mi sie jednak zakończenie i mimo wszystko to, że sie dogadali jak dorośli.

Hej, hej. Moliki książkowe ❤️‍🩹 „Mrok duszy. Część 2” Klaudii Max to tom, który nie daje czytelnikowi ani chwili komfortu. To kontynuacja świadoma, cięższa emocjonalnie i znacznie bardziej pogłębiona niż wcześniejsze odsłony cyklu „Czerń rubinu”. Luiza po śmierci Dawida nie jest już tą samą bohaterką. Mrok, który wcześniej jedynie ją muskał, teraz wpełza pod skórę i zaczyna przejmować kontrolę. Autorka bardzo mocno akcentuje psychologiczny aspekt żałoby, gniewu i obsesyjnej potrzeby zemsty. Pierwsze partie powieści są bardziej statyczne, niemal intymne, pełne zapisków, myśli, wewnętrznych rozliczeń. To moment zatrzymania, który jednych może zaskoczyć tempem, ale dla mnie był potrzebny: pozwala wejść w głowę bohaterki i zrozumieć, dlaczego zaczyna balansować na granicy. Dopiero później fabuła stopniowo rusza naprzód, odsłaniając kolejne warstwy uniwersum. Dziewięć Wymiarów, siedem ras, znane i nowe postacie. Ten tom porządkuje świat przedstawiony i nadaje mu wyraźniejszą strukturę, choć nadal nie zdradza wszystkich kart. Retrospekcje i niedopowiedzenia budują napięcie, a echo nadchodzącej wojny staje się coraz głośniejsze. Relacja Luizy i Luki to jeden z najmocniejszych punktów książki. Napięcie między nimi jest wyczuwalne od pierwszych scen i narasta w sposób daleki od banału. Klaudia Max pokazuje, że nie trzeba przekraczać oczywistych granic, by wywołać silne emocje u czytelnika. Jednocześnie Luiza bywa irytująca, impulsywna, pełna sprzeczności, ale paradoksalnie to działa na korzyść historii. Jej zagubienie i moralne rozdarcie dodają opowieści ostrości i autentyczności. Widać wyraźny progres autorki, większą kontrolę nad narracją, bohaterami i emocjami. „Mrok duszy. Część 2” to nie tylko romans paranormalny, lecz mroczna, intensywna fantastyka, która zostawia czytelnika z niepokojem i masą pytań. To tom przejściowy, ale bardzo ważny. I zdecydowanie zapowiedź tego, że ta historia jeszcze uderzy ze zdwojoną siłą..

Historia, którą czytało się przyjemnie. I dałabym 7 * gdyby nie koniec... Autorka zakończyła książkę w takim momencie jakby już jej się odechciało. Ta historia zasługiwała na pociągnięcie tematu jeszcze przynajmniej na dwa rozdziały. Szkoda bo czuję się jak w zawieszeniu...

2/2026 To jedna z tych książek, które doceniam bardziej głową niż sercem. Ta książka od początku była inna niż wszystkie. To nie był zwykły romans, oklepany od pierwszej do ostatniej strony. W tej historii był jakiś klimat. Coś spokojnego, co poruszało mnie dość wolno, ale z uporem wciągało w swój świat. Bardzo podobały mi się niecodziennie wykreowane światy bohaterów. Cieszę się, że on nie był piękny i bogaty, a ona pracowała u niego jako sekretarka, jednocześnie nienawidząc swojej pracy. W „Wytrwałości dzikich kwiatów” główny bohater, Thayer, miał na koncie rozwód, naprzemienną opiekę nad synem z byłą żoną i kochał kwiaty. Był taki zwyczajny. A Salem — główna bohaterka — to nastolatka z traumą z dzieciństwa, która robiła świece i lubiła siedzieć na dachu swojego domu. To bardzo ciekawe i intrygujące połączenie. No i ta różnica wieku — mój ulubiony motyw w romansach. Zaskoczył mnie też dość rzadko poruszany w takich książkach temat przemocy seksualnej wobec dzieci. I dorosłego życia z takim piętnem. Myślę, że dodało to tej historii prawdziwości, ale jednocześnie mam wrażenie, że potencjał tego tematu nie został do końca wykorzystany. A nawet został trochę spłycony. Mam tu na myśli sceny erotyczne — moim zdaniem zostały poprowadzone zbyt łatwo. Zabrakło mi w nich głębi i subtelności. Kolejna rzecz, która mnie zastanowiła, to fakt, że przeczytałam całą książkę z dużym zaciekawieniem, ale nie jestem pewna, czy lubię bohaterów. Serio. Widzę, jacy są, jakie decyzje podejmują, co nimi kierowało, co przeżyli i jak sobie z tym poradzili. Widziałam też, jak rozwijała się ich relacja — dość wolno i bez zbędnych fajerwerków, co akurat uważam za plus. Ale nie mogę powiedzieć, że Thayer i Salem są jedną z moich ulubionych par książkowych. Czegoś mi w tym zabrakło. Coś gdzieś poszło w stronę, która nie do końca mi pasowała. Myślę, że część mojego niedosytu wynika z tego, że Thayer okazał się dla mnie bohaterem trochę zbyt mało wyrazistym. Przy całej tej historii spodziewałam się po nim więcej emocji i głębi. Ta książka zdecydowanie nie wtargnęła w moje życie z pełną prędkością. Powiedziałabym raczej, że zrobiła to po cichu i spokojnie rozsiadła się gdzieś we mnie. I choć nie zagrała na całej mojej wrażliwości, cieszę się, że ją przeczytałam. To taki rodzaj historii, który zamiast rozedrganych emocji zostawia po sobie ciszę i spokój. ✍🏻 „Wszyscy tak bardzo przejmują się potworami czającymi się na zewnątrz, że zapominają o tych, które mogą gnębić człowieka w środku.” O tej książce napisałam też kilka słów na moim bookstagramie 👉🏻 @serce_pelne_ksiazek

,,Wszystko, co zdecydujesz się nosić w sercu, będzie miało moc sprawiania ci bólu. Więc wybieraj ostrożnie." Historia Jacka i Avy od początku mnie zaciekawiła. Styl pisania autorki zaś, bardzo do mnie przemówił. Wyciągnęłam z tekstu kilka pięknych cytatów, które zostaną ze mną na długo. Głowni bohaterowie są stworzeni po to, aby cierpieć. Oboje zmagają się z problemami, które ciężko udźwignąć, a jednak żadne z nich się nie poddaje. Podejmują trudne wybory, walczą o przetrwanie, a przy tym nie zapominają o tym, gdzie mają serce. Bardzo im współczułam i kibicowałam z całych sił, aby w końcu mogli być szczęśliwi i spokojni. What beauty there is to bardzo intensywna historia, pełna emocji i ciekawych wątków. To też piękna opowieść o sile, odwadze i poświęceniu, zdecydowanie warta tego, aby poświęcić jej swój czas 💜

Dużo się dzieje, ale dzięki temu czytało się ją szybko i z chęcią sięgałam do niej za każdym razem, gdy ja odkładałam. Zżerała mnie ciekawość co teraz się wydarzy. Było trochę niedociągnięć typu po śmierci mamy miała depresję i gdyby nie tata nie wie jak by sobie poradziła, a kilkanaście stron dalej padają słowa, że tata tylko się pytał jak sie czuje i się wycofywał. Mimo to przeczytałabym ją jeszcze raz.

Świetna książka, zastanawiam się jedynie, czy zgoda Mai na poślubienie Kajetana faktycznie była taka racjonalna i nie można było tego uniknąć... Zresztą mnie ogólnie dziwi pobieranie się wyłącznie ze względu na ciążę. Ja bym stwierdziła: człowieku, ok, przespaliśmy się, ale ja tak naprawdę ciebie nie znam. Chcesz wziąć odpowiedzialność za dziecko, które z tego powstało to poznajmy się lepiej, spotykajmy się, dawaj mi kasę na badania itd... Jeśli coś zaiskrzy to ok, a jeśli nie to po prostu bądź ojcem dla tego dziecka, jakoś się dogadamy, ale nie musimy się w tym celu pobierać... No ale, jak widać, książki rządzą się swoimi prawami... Niemniej ogólnie wyszło bardzo dobrze, polecam :)

Historia młodej wiedźmy, nie akceptowanej przez większość wiedź i ludzi. Zdradzonej i porzuconej przez siostrę. Dziewczyny, która pragneła zwyczajnego życia i sądziła, że nie jest warta niczyjej miłości. Do czasu, gdy nie zostaje wysłana z misją zabicia następcy tronu, gdzie poznaje Galena (jej cel), Percy'ego (ich przyjaciela) i Aramis, siostrę Galena i księżniczke, która rozbudza w Rance uczucia. Z czasem dowiedujemy się,że ci którzy podawali się za jej rodzinę zdradzają ją, a ci których uważała za wrogów stają się jej przyjaciółmi i nowa rodziną