Ludzie nocy

Dzień dobry💙 Bo czasem to, co najcichsze, jest najbardziej niepokojące. Ciało do krzesła przywiązane, wszystko z pewnością zostało zaplanowane, i w przemyślany sposób upozorowane. Tyle samo dziwny, co intrygujący przypadek. Naprawdę podejrzany zgon. "Sympatyczny, miał szczery uśmiech, mocny uścisk dłoni, zawsze patrzył w oczy". Komu popatrzył w nie po raz ostatni? Pub Pod Białym Jeleniem uchodził za bezpieczną przystań dla wszystkich, niestety. A jakże, był trop. Niestety, trafiłam kulą w płot. Detektyw Nicola Bridge, nazywana przez niektórych "ludzkim wykrywaczem kłamstw," będzie w śledztwie udział brała, choć to ostatnia rzecz, której teraz potrzebowała. Małe miasteczko. Miejsce, gdzie wszyscy się znają, gdzie pozornie nic się nie dzieje, a jeśli już, to raczej „przy kawie i plotkach”, nie w policyjnych raportach. I właśnie tam pojawia się śmierć. Mamy tu napięcie, które rośnie powoli, jakby coś wisiało w powietrzu. "Diabeł nigdy nie znika, on tylko odpoczywa". Nie ma tu prostego podziału na dobrych i złych. Są decyzje, które ktoś kiedyś podjął. Słowa, których nie powiedział. Sekrety, które miały nigdy nie wyjść na światło dzienne, i nagle wszystko zaczyna wychodzić. Tak dochodzisz do momentu, w którym myślisz: „to nie jest taka prosta historia, jak mi się wydawało"... Bohaterowie, to nie są papierowe postacie. To ludzie z historią. Z błędami. Z przemilczeniami. Z tajemnicami. Relacje między nimi są tu ważniejsze niż sama zbrodnia i właśnie to buduje napięcie: nie wiesz, komu ufać. Pytasz siebie, czy w ogóle komukolwiek powinnaś? Owszem, jest śledztwo. Jest zagadka. Są tropy, ale ta historia nie jest tylko o tym, kto zabił. Ona jest też o tym, co ludzie potrafią ukrywać, nawet przed sobą. To historia o: sekretach, pozorach „normalnego życia” i o tym, że prawda rzadko jest czarno-biała. Ten moment, kiedy czujesz, że coś się zaraz wydarzy, ale jeszcze nie wiesz co. Lubię uczucie to. ✔️Co zostaje po przeczytaniu? Nie szok. Nie jedno wielkie „WOW”. Tylko coś bardziej niepokojącego, refleksja, że każdy człowiek ma swoją wersję prawdy i że czasem to, co widzimy, to tylko fragment większej historii. Ta książka pokazuje, że „porządne życie” często stoi na kruchych fundamentach i że wystarczy jeden impuls, żeby wszystko zaczęło się sypać. ✔️ Dla kogo jest ta książka? Ta historia będzie idealna dla Ciebie, jeśli: • lubisz kryminały z klimatem, a nie tylko akcją • cenisz psychologię postaci bardziej niż pościgi i strzały • lubisz małomiasteczkowy klimat • chcesz czegoś, co wciąga powoli, ale zostaje na dłużej Jeśli jednak szukasz szybkiej, dynamicznej sensacji to może nie być „to”. [Współpraca barterowa@filiamrocznastrona]

Początkowo miałam duże trudności, żeby wejść w klimat książki i się w nią wciągnąć - zupełnie mnie nie intrygowała. Jednak im dalej, tym było lepiej i ostatecznie oceniam ją całkiem pozytywnie. Główna bohaterka, Lotte, postanawia wyruszyć Camino de Santiago, ponieważ rok wcześniej na tej trasie jej mąż popełnił samobójstwo. W trakcie wędrówki wydarzenia z przeszłości zaczynają wpływać na jej życie w zupełnie inny sposób, niż mogła przypuszczać, a sekrety zmarłego męża tworzą coraz gęstszą sieć tajemnic. Najważniejsze pytania brzmią: jak naprawdę miał na imię i kim właściwie był? Podczas drogi Lotte poznaje wiele osób, przez co jej pielgrzymka przebiega zupełnie inaczej, niż początkowo planowała. Z czasem okazuje się też, że grozi jej niebezpieczeństwo i ktoś bardzo nie chce, aby odkryła prawdę o przeszłości męża. Przyznam, że już dawno nie spotkałam się z główną bohaterką, która aż tak by mnie irytowała. O ile jej motywacje były dla mnie spójne i zrozumiałe, o tyle jej zachowanie podczas wędrówki często zupełnie się z nimi rozmijało. Miałam wrażenie, że z każdą kolejną decyzją działa coraz bardziej nielogicznie, co momentami naprawdę odbierało mi przyjemność z lektury. Szczególnie raziło mnie to, jak reagowała na pewnego mężczyznę - chwilami bardziej przypominało to zachowanie zauroczonej nastolatki niż dojrzałej kobiety po trudnych przejściach. Nie pomagała też konstrukcja książki, która dość wyraźnie sugerowała sprawcę. Rozumiem, że był to celowy zabieg, jednak nie przepadam za takim prowadzeniem narracji w kryminałach - lubię mieć przestrzeń do własnych podejrzeń, a tutaj miałam poczucie, że jest ona ograniczona. Na duży plus wypada natomiast tło historyczne, związane z przeszłością męża Lotte. Sięgając po Camino, zupełnie nie spodziewałam się wątków wojennych, a szczególnie tych osadzonych w realiach konfliktów serbsko-chorwacko-bośniackich. Było to zaskakujące i dodało książce głębi. Z drugiej strony, dla mnie thrillery to raczej gatunek lżejszy, więc nagłe wejście w cięższe, historyczne tematy sprawiło, że lektura momentami odbiegała od tego, czego oczekiwałam. Mimo tego uważam, że książka dzięki temu zyskała i zdecydowanie nie jest jedną z tych, o których łatwo się zapomina.

"Drugie dno" to thriller,którego akcja rozgrywa się w malowniczych,pięknych zakątkach uwielbianych przez turystów. Te lato będzie jednak należało do pięknych tylko pod względem pogody i widoków,bowiem wydarzenia,które się tam rozegrają,na długo pozostaną w pamięci miejscowych. Jaskinie skrywają sekrety,które tylko doświadczeni goprowcy i policjanci zdołają wyciągnąć na światło dzienne. Czy prawda przyniesie dobro czy niekoniecznie? Lato W Jurze Krakowsko-Częstochowskiej to gorący okres pod względem interwencji ratowników GOPR. Akcja ratunkowa w Studni Szpatowców okazuje się czymś znacznie poważniejszym niż standardowe wypadki. Ginie człowiek,a Marietta-ratowniczka,która schodzi do jaskini wie,że stało się tu coś strasznego. Prawda leży jednak znacznie głębiej niż wszyscy zaanagazowani mogą sobie wyobrazić. Klaudia Muniak po raz kolejny wciąga czytelnika w grę między postaciami,które nie odkrywają wszystkich kart od razu. Śledczy i goprowcy muszą połączyć siły by znaleźć drugie dno sprawy,bo świadków brakuje,a ślady nie wydają się być wystarczające. Im dalej w fabułę,tym więcej danych,jednak wcale nie ułatwia to śledztwa,bo obraz i motywy dalej są zatarte. Nie jest to książka z tak szybką akcją jak poprzednie thrillery autorki,jednak tutaj dostajemy coś więcej- świetnie nakreślone okoliczności,prace goprowców oddana z dużą starannością i wnikliwością oraz okoliczności przyrody i miejscowe legendy oraz genezę niektórych nazw,co buduje piekielnie dobre tło i niepowtarzalny klimat. To opowieść nie tylko o zbrodni i jej motywach,ale o ludziach,którzy ratują życie i o ich poświęceniu. "Drugie dno" czytałam z czystą przyjemnością. Nie zawiodłam się również na wątku medycznym,z czego autorka jest znana,bo zawsze wynajdzie dla czytelnika coś intrygującego i niebanalnego. Jeśli chcecie poznać motyw zbrodni w pięknych okolicznościach,zajrzeć w mrok jaskiń oraz posłuchać lokalnych plotek i legend,nie mogliście trafić lepiej.

Motyw wampirów? Ale żadne romantasy!🫣 . Z tą książką to miałam przejścia heh. Najpierw zachwyt i już prawie brałam się za czytanie, aż wpadła mi w oko inna recenzja i wczytując się w nią uznałam, że chyba kompletnie mi to nie podejdzie. Więc odpuściłam na tamten czas lekturę. Minęło trochę czasu i do niej powróciłam (no cóż, ile można zwlekać 🫣). I jakież było moje zdziwienie, że PODOBAŁO mi się🔥 . Kryminał z wątkiem fantastycznym. A może thriller z wątkiem horroru hmm?🤔 Coś czego u mnie jeszcze nie było. Styl autora jest bardzo przystępny i ułatwia szybkie czytanie. Emocje i napięcie rosną wraz z poznawaniem historii. Do końca nie byłam w stanie rozgryźć zakończenia, a to bardzo lubię- ten moment zaskoczenia. . Ciało młodego chłopaka zostaje odnalezione bez krwi, co wskazuje na udział wampirów. Do miasteczka Deadhart na Alasce zostaje oddelegowana Barbara Atkins- znawczyni zwyczajów i praw wampirów. Jej zadaniem jest określić co i dlaczego się wydarzyło. Od jej decyzji będzie zależało czy okoliczna kolonia wampirów przetrwa czy będą musieli zostać odstrz*leni. . Słuchajcie, mnie się to podobało🤭 I nawet ten motyw wampirów mnie nie odstraszył. Żałuję, że jednak tak późno sięgnęłam na po tę książkę. . Polecam 🔥

Pałac, stare kościoły, urokliwe kamieniczki i jezioro, a wszystko to otoczone malowniczymi lasami... Dzieje miasteczka sięgają początków XIV wieku z na pograniczem województwa lubuskiego i Wielkopolski. Pałac w okresie II w.ś. należał do hrabiego Heinricha Karla von Haugwitza, tu znajdowały się woluminy i akta  "Kartoteka z Procesów o Czary", którymi interesował się Himmler i Rzesza. Najcięższe kryje się jednak głębiej, pod "folderową" powierzchnią jeziora, z dala od oczu niewtajemniczonych. To wojenne historie oparte o dokumenty i hipotez nurkow i pasjonatów o testowaniu okrętów podwodnych, tzw. U-Booty typu II. Sława, mała miejscowość i jezioro, a pełna tylu dziwnych tajemnic.... "𝐵𝑜𝑔𝑜𝑤𝑖𝑒 𝑚𝑎ł𝑒𝑔𝑜 𝑚𝑜𝑟𝑧𝑎" Jędrzeja Pasierskiego otwierą nowy cykl z Leonem Szetyckim, który na rozdrożu samotnie wychowuje nastoletnią Hanię, z żoną na etapie "separacji" zmierzającej ku rozkładowi komórki społecznej/rodzinnej. Powrót do domu rodzinnego w Sławie z wrocławskiej komendy, w którym mieszka ojciec policjanta. Małe, prowincjonalne miasteczko położone nad "Morzem Śląskim" , klimatem i spokojnym, nieśpiesznym tempem narracji dwutorowej (teraźniejszość i przeszłość scala losy wszystkich postaci) doskonale współgra z miejscem i bohaterami kryminału, wyłaniając na plan pierwszy bohatera - jezioro, które scala klamrą fakty, legendy i ludzi. Wiekowy rybak Jakub Barycz spędza całe dnie nad zatoką Radzyńską i pewnego świtu zauważa nietypowe zachowanie ptaków. Maleńka drewniana platforma Instytutu Meteorologii, zwykle oblepiona przez ptactwo, jest tego dnia zupełnie pusta. Zaniepokojony rybak sprawdza, co się stało, i znajduje na niej nagie zwłoki mężczyzny. Na miejsce przybywa inspektor Leon Szeptycki, który zaczyna nową sprawę na swoim dawnym terenie, czasów dzieciństwa i młodości. Powrócił tu nie tylko po to, by pracować, ale by rozwiązać zagadkę rodzinną (tajemnicze okoliczności zaginięcie lub samobójstwo matki oraz jego siostry, ojciec w tej sprawie prowadzi zmowę milczenia) , która stała się traumatycznym przeżyciem. Policjant , współpracownicy i okoliczni mieszkańcy nie znają tożsamości denata. Pojawia się trop prowadzący do motorówki o nazwie "Bestia", którą nocą widziano w pobliżu, a należy do lokalnego bossa, Piotra Wariana, zwanego Księciuniem. To miejsce rządzi się swoimi prawami, a jezioro jest jego terytorium. Inspektor metodycznie, skrupulatnie z aptekarską miarką prowadzi czynności operacyjno - śledczekrok, z cierpliwością i determinacją, podąża śladami zbrodni. Zastanawia się nad wieloma niejasnościami w tej sprawie, pytania piętrzą się, a odpowiedzi brak. Przełom następuje w momencie ustalenia tożsamość denata, to Adam Borowski, pracownik uniwersytetu, którego poszukiwała jednostka naukowa...i kluczowe zdjęcie "trzech młodych mężczyzn", którzy dawno temu przybyli nad jezioro, pełni nadziei i wiary, by nurkować i przeżyć przygodę. Wśród nich jeden to Borowski, tożsamość pozostałych chwilowo pozostsje zagadką. Jego powrót po latach do tego miejsca zakończył się dla niego tragicznie i budzi ciekawość inspektora oraz brak pewnego klucza w narzędziach ojca inspektora. Tytuł książki głęboko wchodzi w wieloznaczność, wielowarstwowość, wielowymiarowość tajemnic, patologii z przeszłości splatając współczesne wydarzenia w szepty i szumy. Senność małego, prowincjonalnego miasteczka z perspektywy zmian ustrojowych, konformizmu czy ludzkiego czynniku.

Współczesna Filadelfia to miasto ze statystycznie najwyższą przestępczością w USA, z ogromnym problemem narkotykowym. I dwie siostry, z których jedna jest policjantką, druga prostytutką. Kobiety nie utrzymują kontaktu, ale gdy w dzielnicy patrolowanej przez Mickey zaczynają zdarzać się morderstwa prostytutek, stara się odnaleźć młodszą siostrę. Ta jednak ginie bez śladu… Bardzo dobra jest to książka. Skupia się na relacji sióstr, która zmienia się w trakcie wielu lat, a przeszłość kobiet skrywa jedną wielką tajemnicę, którą powoli, jako czytelnicy odkrywamy. Wszystko to na tle narkotyków, które naznaczają losy praktycznie wszystkich w tej rodzinie, a także osoby z jej otoczenia. Jest to ciekawy obraz, znany praktycznie tylko z filmów. Narracja jest jednoosobowa i poznajemy historię tylko z perspektywy Mickey – z tego też względu bardziej podobał mi się „Bóg lasów” z wieloaspektową prezentacją tych samych wydarzeń. Ciekawy jest styl – to powieść równocześnie dynamiczna, bo dużo się dzieje, oraz statyczna, bo dialogi mają niespotykaną konstrukcję sugerującą ich opowiadanie. To powieść psychologiczno-społeczna z wątkiem kryminalnym, świetnie napisana, z wciągającą historią i interesującym tłem. Bardzo polecam i czekam na kolejne książki tej autorki wydane w Polsce :)

Dobrze mi się słuchało tej książki, tym bardziej że Filip Kosior to jeden z moich ulubionych lektorów. Uwielbiam Jeana Reno bo "Leon Zawodowiec" to jeden z moich ulubionych. Tutaj stworzył fajna opowieść o dziewczynie która jako masażystka został zatrudniona przez samego Sułtana Omamu i wyjeżdża szkolić personel Sułtana. Zostaje jednak wplątana w wir dziwnych wydarzeń. #WyzwanieLC2026

„Ciemiężyca” to jak dotąd najtrudniejsza i najbardziej bolesna książka Marii Gąsienicy-Zawadzkiej. Ilość tematów, które mogą przerazić, przytłoczyć czy dać do myślenia, jest powalająca. Do tego wszystkiego mamy tu zwroty akcji, których zupełnie się nie spodziewałam i które naprawdę potrafią wbić w fotel. Zagmatwana, nieoczywista, dopracowana. Powieść wyraźnie różni się od pozostałych – zarówno okładką, jak i treścią czy atmosferą. Jest cięższa, bardziej przytłaczająca, uderza mocniej. Jak zawsze jest to bardzo dobrze napisana książka, choć przyznaję, że tym razem czytało mi się ją najtrudniej. Bohaterowie są świetnie wykreowani, ale ich życie dalekie jest od ideału, a podejmowane decyzje często tylko pogłębiają chaos. Jeden zły wybór może zmienić całe życie. Nie wszystkich da się lubić, często też nie zgadzałam się z ich wyborami… Najbardziej w tym wszystkim było mi szkoda Ani – życie obeszło się z nią wyjątkowo brutalnie. To zdecydowanie najbardziej zbliżona do thrillera psychologicznego powieść autorki. Wciąga, intryguje, ale jednocześnie pozostawia z ciężarem, który trudno z siebie zrzucić. Nie mogę się doczekać kolejnej historii spod pióra Marii Gąsienicy-Zawadzkiej. A jeśli jeszcze nie znacie jej twórczości, ogromnie zachęcam Was do nadrobienia.

Kurde!!! To moja druga książka autorki i jest zdecydowanie lepsza. Jak zaczęłam czytać, tak nawet nie zorientowałam się kiedy skończyłam. Podobało mi się wplatanie „wycinków” z artykułów czy podcastu o sprawie z lata 1974 roku, tworzyły fajny klimat i pomagały lepiej się wczuć w historię. Pewnych rzeczy domyśliłam się wcześniej, jednak to nie odebrało mi przyjemnych wrażeń z lektury. Brakowało mi natomiast więcej fragmentów z książki pisanej przez Mari... Mogłabym nawet przeczytać ją jako osobne dzieło i stwierdzić czy rzeczywiście byłoby jednym z lepszych. Utwierdzam się dodatkowo w przekonaniu, że autorka stroni od krwawych historii na rzecz skupienia uwagi na innych aspektach – emocjach, relacjach i wolniejszej akcji. Spoko.

"Sezonowa dziewczyna" Jenny Blackhurst to ciekawa powieść, która łączy w sobie elementy thrillera i romansu. Akcja toczy się wokół tajemniczej postaci, która zmienia życie głównej bohaterki, wprowadzając ją w wir emocji i niebezpieczeństw. Autorka umiejętnie buduje napięcie, a zaskakujące zwroty akcji utrzymują nae w ciągłej niepewności. Postacie są dobrze zarysowane, a ich relacje są autentyczne i pełne niuansów. Tematyka dotycząca miłości, przyjaźni oraz osobistych wyborów sprawia, że historia staje się nie tylko emocjonująca, ale i refleksyjna.

Historia i sposób jej przedstawienia bardzo przypadły mi do gustu. Powieść czyta się szybko mimo dużej liczby opisów. Lubię też polifoniczny sposób prowadzenia narracj. Ale.... po pierwsze mam wątpliwości, czy mamy tu do czynienia z thrillerem psychologicznym a po drugie tłumaczenie w niektórych miejscach pozostawia wiele do życzenia.

„Bóg lasów” to książka o gęstym, momentami hipnotyzującym klimacie, który skutecznie buduje napięcie i wciąga w przedstawiony świat. Autor bardzo dobrze radzi sobie z opisami przyrody i tworzeniem niepokojącej atmosfery, co jest zdecydowanym atutem powieści. Niestety, tempo narracji bywa nierówne — niektóre fragmenty akcji ciągną się zbyt długo, co może osłabiać zaangażowanie czytelnika. Największym mankamentem okazało się dla mnie zakończenie, które pozostawiło pewien niedosyt i nie spełniło w pełni oczekiwań zbudowanych w trakcie lektury. Mimo tych wad, jest to książka warta uwagi, szczególnie dla miłośników mrocznych, leśnych historii.

„Sami dobrzy ludzie” to powieść, która w niespiesznym tempie odsłania historię rodziny — z pozoru prawidłowo funkcjonującej — na tle specyficznego, dusznego miasteczka, w którym każdy zna każdego, a jednak nikt nie mówi całej prawdy. Fabuła rozwija się powoli, niemal leniwie, pozwalając czytelnikowi wsiąknąć w atmosferę miejsca i relacje między bohaterami. Ten spokój zostaje jednak brutalnie przerwany przez nieszczęśliwe zdarzenie, które uruchamia lawinę pytań i wątpliwości. Autorka sprawnie przeplata przeszłość z teraźniejszością, stopniowo odkrywając kolejne elementy układanki. Wielowątkowość historii sprawia, że nic nie jest tu jednoznaczne — mamy tajemnice, plotki, niedomówienia i nieszczerość. To właśnie te ludzkie słabości budują napięcie i nadają powieści autentyczności. Bo przecież w małych społecznościach najgłośniej krzyczą sekrety, o których oficjalnie nikt nie chce mówić. Sięgając po tę książkę, znając zainteresowania i dotychczasową działalność autorki, można oczekiwać dynamicznego thrillera o wyraźnym tempie i mocnym akcencie true crime. Tymczasem Flowers proponuje historię bardziej psychologiczną, opartą na klimacie i emocjach, a nie wyłącznie na sensacyjnych zwrotach akcji. To może zaskoczyć — i niekoniecznie od razu pozytywnie. Początkowo rzeczywiście można odnieść wrażenie, że akcja stoi w miejscu, jednak z czasem narracja nabiera wyrazu, a atmosfera gęstnieje. Zakończenie jest szokujące i zaskakujące, choć wątek reporterki wydaje się nieco zbyt szybko ucięty. Pozostawia to pewien niedosyt, ale jednocześnie daje przestrzeń do własnych interpretacji. I być może właśnie w tym tkwi siła tej historii — nie wszystko zostaje podane wprost. Od siebie dodam, że „Sami dobrzy ludzie” to opowieść bardziej o mechanizmach milczenia niż o samej zbrodni. To historia o tym, jak łatwo społeczność potrafi zbudować fasadę „dobrych ludzi”, pod którą kryją się lęk, egoizm i wygoda. To nie jest thriller, który pędzi — to taki, który powoli zaciska pętlę. I choć nie jest wolny od niedociągnięć, zostawia po sobie niepokój, który zostaje z czytelnikiem na dłużej. Jeśli oczekujemy wartkiej akcji od pierwszej strony, możemy poczuć rozczarowanie. Jeśli jednak damy tej historii czas — odwdzięczy się klimatem i refleksją nad tym, jak cienka bywa granica między „dobrym człowiekiem” a kimś, kto po prostu milczy.

Książka jest nazwyczaj aktualna i w swojej aktualności ze wszech miar niepokojąca. Zaczyna się jak zwykły kryminał. Od przestępstwa uwiecznionego na filmiku i udostępnionego w media społecznościowych. Jednak im dłużej trwa śledztwo, tym mniej wiadomo. Sprawę dodatkowo komplikuje fakt, że przestępstwa dokonują obcokrajowcy, a ofiara „rozpływa się w powietrzu”. Policja mimo zaangażowania wszelkich sił i środków nie ma żadnych sensownych tropów. A jak wiadomo kiedy policja jest bezsilna sprawy w swoje ręce bierze społeczeństwo... Zaskakująco dobrze czyta się tę powieść. Jedynym do czego muszę się „przyczepić” jest to zakończenie. Takie... niedokończone. Gdyby nie to to książka dostałaby ode mnie wyższą ocenę

Dunla, miasteczko które rządzi się swoimi prawami. To tutaj dochodzi do samobójczej śmierci młodej dziewczyny. Ale z braku dowodów prokurator zamyka sprawę samobójczyni. Wkrótce potem zostają odnalezione kolejne zwłoki a to dopiero początek tego co czeka Dunle i jej mieszkańców. Kolejne ciało i podobieństwa popełnionych zbrodni wskazują na seryjnego mordercę. Kto zabija? Dlaczego? I kim będzie następna martwa osoba? Ta książka wciąga czytelnika i otula duszną, lepką atmosferą. Zwraca uwagę i przypomina nam jak groźne są sekty i ich przywódcy. Polecam!

"Korzenie zła sięgają głębiej, niż dociera wzrok." ⠀ I właśnie ta książka idealnie to obrazuje. ⠀ Książka przeleżała trochę na półce, niemniej jednak dziękuję za prezent @wydawnictwoczarnaowca. Normalnie pewnie bym po nią nie sięgnęła, a jestem mile zaskoczona. ⠀ Po swoim przyjęciu urodzinowym znika bez śladu dziewięcioletni syn znanej aktorki i wiceministra zdrowia - państwa Blottów. Kiedy zniknął? Tego tak naprawę nie wiadomo, ponieważ rodzice odkryli to dopiero rano. Wiadomo, że naciski z różnych stron są ogromne, presja znalezienia chłopca jeszcze większa. Poruszamy się w świecie wielkiej polityki, która jak wiadomo nie grzeszy czystością, a emocje towarzyszące zniknięciu dziecka są ogromne. Czasu coraz mniej ale kto, gdzie i dlaczego niech zostanie dla Was tajemnicą. Jeśli ktoś będzie chciał sięgnąć po tę książkę z pewnością będzie wiedział, gdzie jej szukać.

swiatwidzianyksiazkami.blogspot.com Rzadko kiedy sięgam po polskie kryminały, szczególnie napisane przez kobiety. Ale gdy dostajesz w prezencie to ciężko potem przejść obojętnie wobec takiej lektury. Diana Paderska budzi się pewnego dnia i zdaje sobie sprawę, że nie pamięta nic, co działo się poprzedniego wieczoru, a co mówić dopiero o nocy. Nigdy nie narzekała na pamięć i wspomnienia, więc tym bardziej niepokoi ją ta niepamięć. Dlatego postanawia za wszelką cenę zrobić wszystko, aby tę pamięć odzyskać, a wszystkie wydarzenia sprzed felernej nocy prowadzą do ekscentrycznego milionera, który w niewyjaśnionych okolicznościach zaginął. Robi się szum medialny wokół zaginięcia, Dianę spotykają co rusz to dziwne wydarzenia. Z pomocą w odzyskaniu pamięci, przychodzi dziennikarz Jakub, który nie tylko będzie chciał pomóc Dianie, ale będzie liczył na coś więcej. Czy Dianie uda się odzyskać pamięć i odnaleźć milionera? Przeczytajcie sami... A czy warto? To napiszę niżej. Tak jak wspomniałam wyżej, rzadko kiedy pozwalam sobie na polskie kryminały, szczególnie w kobiecym wydaniu. I po przeczytaniu powieści Margarety Wysockiej, nie prędko wrócę do tego rodzaju literatury w polskim wydaniu. Co do samej intrygi nie mam nic do zarzucenia, jest ciekawa, fascynująca, pełna tajemnic i wywołuje ciekawość. Jest wiele ciekawych wątków, ale też można było z niektórych zrezygnować, ponieważ nic nie wnosiły. Kolejnym i chyba największym błędem tej powieści jest szczegółowość i podanie wielu detali o bohaterach, ich czynnościach itp., co sprawiało, że końca nie było widać. To znaczy, że w pewnym momencie chciało się zrezygnować z czytania, ale im bliżej końca, tym fabuła przyspieszała i wracała chęć do zapoznania się z końcem powieści. Finał powieści nie zaskoczył, jednak ma się satysfakcję, że zakończyło się to tak jak zakończyło i kibicuje się głównym bohaterom, by ich życie po powieści było mniej skomplikowane :) Powyższej lektury ani nie polecam, ani nie zniechęcam do niej.

Kryminał, który "czyta się sam" - ja przeczytałam go w jedno popołudnie i pozornie nie odbiega jakością od innych kryminałów Miniera. Podobała mi się atmosfera Hiszpanii, z jednej strony Madrytu, z drugiej miasta Cuenca (o którym nie słyszałam do tej pory) oraz Galicji. Jednak gdzieś tam pod powierzchnią widoczne były niedoróbki: schematy z których autor korzysta (głównie w serii z Servazem), męczący już dla mnie prastary motyw nienawiści do kobiet oraz jakieś takie powierzchowne potraktowanie obu spraw kryminalnych, które przeplatają się w książce. Po co w ogóle są te dwie sprawy? Ciekawszą z nich wydawało mi się madryckie śledztwo, dotyczące bogaczy - i też w ciekawe rejony zaprowadziło, acz wyjątkowo mocne otwarcie nie jest nijak potem wykorzystane (same szczegóły tego mordu zostały niewyjaśnione jakby to było zupełnie zwyczajne morderstwo), tak samo jak wątek nierówności społecznych i narastającej nienawiści w stosunku do bogaczy jest bardzo pejoratywny - nie wiadomo co właściwie autor chciał przez nań pokazać. Wiem, że to kryminał, a nie powieść społeczna, ale Minier zawsze plusuje u mnie trafnymi obserwacjami społecznymi, poza tym jak się zaczyna taki nośny temat, to wypadałoby sensownie go poprowadzić. Bo kto w zasadzie nie ma pretensji do bogaczy (poza nimi samymi) i kto tak naprawdę współczuje ofiarom? Jednak to wszystko zawisa gdzieś w próżni, brak tu jakiejś wyraźnej puenty. Drugie śledztwo wydawało mi się tylko na doczepkę, po to, żeby dodać kontrast do ww. śledztwa dotyczącego "śmierci bogaczom" - tu mamy zwykłe kobiety, które znajdują się na dole drabiny społecznej i w związku z tym nikogo nie obchodzą (ale jednak przebieg akcji temu przeczy). Ale to żadne odkrycie, przecież tak było zawsze. Wydawało mi się to napisane na kolanie, bez dbałości o szczegóły, takie jak wytłumaczenie o co chodzi z tym galicyjskim rytualem wypędzania el aire. Za to w 2024 roku bohaterowie nadal żyją pod kamieniem jeśli chodzi o świat internetu i trzeba im wyjaśniać takie pojęcia jak TOR, mem internetowy, czy incel (a ogarnięta i niestara przecież detektywka pierwsze słyszy o tych rzeczach...). Zirytowało mnie to. Na deser mądrość: "informacja mądrego czyni mądrzejszym, a idiotę groźniejszym".

Moją uwagę do tej książki od razu przyciągnęła okładka, uwielbiam takie botaniczne wzory, a dopisek kryminał botaniczny sprawił że moje oczy się zaświeciły. Jeszcze nigdy czegoś takiego nie czytałam, a że kocham rośliny to musiałam po niego sięgnąć. Ciekawe jest pokazanie jak nasza bohaterka odbiera ludzi przyrównując ich do roślin, mam poczucie, że jest trochę autystyczna i cała książka wręcz taka jest. Myślę, że może być to odbierane zarówno na plus (bo tylko podkreśla cechy bohaterki) jak i na minus (dużo porównań do łacińskich nazw roślin wprowadza lekki zamęt). Sama akcja toczy się dość wolno i łatwo jest przewidzieć co stanie się w następnym punkcie. Niektóre z decyzji bohaterki wydają się też niespójne z jej charakterem (kąpiel u obcej osoby, gdy mieszka się naprzeciwko). To co mi się podobało to ta miłość do roślin i fascynacją nimi, którą aż czuć na kartach tej książki. Przy okazji uświadomiłam sobie jak dużo trujących roślin posiadam w swoim domu i ogrodzie :) Co do samej książki, to myślę że fabuła była ciekawie wymyślona, jednak ma ona pewne mankamenty przez co wydaje się mniej interesująca. Nie czeka się w napięciu co stanie się później, no i łatwo domyślić się wydarzy.

Na początku książka jest mocno niepokojąca, atmosfera jest gęsta i wzbudzająca grozę. Para nagrywająca filmiki na youtube odwiedza jedno z nawiedzonych miejsc, a mężczyzna zabiera stamtąd stary krzyż. Dziwne, dość przerażające, nadprzyrodzone wydarzenia doprowadzają głównego bohatera do powrotu na miejsce, z którego zabrał artefakt. No i... całą grozę szlag trafia, pojawia się za to realne niebezpieczeństwo. Powieść ma bardzo dobre zakończenie, jednak nie wyjaśnia skąd nadprzyrodzone wydarzenia z pierwszej części książki. Trochę szkoda, ale mimo tego lektura bardzo mi się podobała.