Lodowaty ziąb

"Rwąca woda szumiała i bulgotała, przedzierając się między ogromnymi kamieniami gdzieś tam w dole, pod wiszącym na konopnych linach wąskim, drewnianym mostem, łączącym krawędzie sporego wąwozu..." Ten cytat jakoś od początku kojarzył mi się z romantyzmem i do dziś czuję do niego pewien sentyment...

Już od pierwszych stron polubiłam główną bohaterkę-Amandę.Była miła,zabawna,urodzona malarka,lecz bardzo zakompleksiona.Chodziła często bardzo nie chlujnie ubrana.Chcę zmienić swój wygląd i po rozmowie z mamą w końcu idzie do salonu kosmetycznego,z którego wychodzi odmieniana i szczęśliwa.Jednak życie towarzyskie zaczyna zajmować jej tyle uwagi że nie ma czasu na nową przyjaciółkę,chłopaka i co gorsza sztukę.Diametralnie się zmienia i z początku Amandzie to pasuje po pewnym czasie,gdy traci kontakt ze starymi przyjaciółmi rodziną i zrywa z nią ukochany.Rozumie swoje błędy stara się to na prawić.Ale czy się jej uda ? Czy przyjaciele i rodzina wybaczą jej?Polecam.Warto poświęcić na nią czas. Jeszcze kilka słów o samej treści.Książkę szybko się czyta i przyjemnie.Powtarzam to przy prawie każdej recenzji książek z tej serii,ale co mogę na to poradzić,tak jest i myślę że tak będzie przy wielu lekturach. Bardzo polubiłam autorkę "Cudownej przemiany".W wyjątkowy sposób przekazywała nam przygody Amandy i jej najbliższych .W jednej chwili było mi żal kogoś w następnej śmiałam się do łez.

Znowu kolejna część jest lepsza od poprzedniej! Fabuła serii coraz bardziej się rozkręca. Motyw kosmitów coraz bardziej mnie wciąga, czego się nie spodziewałam. Kolejna spotkanie z zazdrosnym Maxem, bezczelną Izabel, zakochanym Alexem, troskliwym Michaelem, pomocną Marią i czarującą Liz mnie uwiodło. W końcu czuje, że historia nabiera tępa! Chwila oddechu i zabieram się za kolejną część ;-)

"Tajemnicza klika" to kolejna część serii "replika". W szkole tworzy się tajemnicza paczka. Zalicza się do niej między innymi odwieczna rywalka Amy oraz Melissa i jej chłopak, który rzekomo uratował jej życie. Od chwili, kiedy Melissa wróciła ze szpitala i wstąpiła na nowo do kliki zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Tasha coraz częściej się potyka. Cóż, brzmi to głupio, ale taka jest prawda. Czy to tylko wynik jej niezdarności? Sądzę że nie. Kolejny incydent ma miejsce w centrum handlowym, gdzie przy piekarni cudem udaje jej się ujść z życiem, kiedy fragment 'obudowy' sklepu spada na nią. Na szczęście jest z nią Amy, która ją ratuje. Dziwnym trafem przy każdej takiej sytuacji jest Melissa, która widząc te przypadki, chichocze złośliwie. Poza tym rozpoczyna się dziwna seria zaginięć. Najpierw Sarah, potem Spence, a teraz Jeanine. Czy po prostu uciekli z domu? Czy ktoś ich porwał? Żadne z nich nie miało powodu do ucieczki. Jednak wszystkich troje nienawidziła Melissa i jej paczka. Amy chce dołączyć do ich grupy i udaje jej się. Dowiaduje się wtedy o co naprawdę chodzi w ich grupie i co zamierzają zrobić... Za wszelką cenę stara się ich powstrzymać. Piąta część jest stosunkowo zbliżona oceną do tych pierwszych. Jest ciekawa, sporo w niej akcji, lecz jednak nie zachwyciła mnie.

Reva Dalby jest rozpieszczoną panienką, która jest niemiła dla swoich znajomych. W końcu ktoś postanawia dać jej nauczkę. Jednak wydaję się, że posuwa się za daleko- dziewczynie zaczyna grozić niebezpieczeństwo. Czy będzie ona w stanie zmienić swoje zachowanie, aby ocalić życie? Zapraszam do przeczytania recenzji książek z serii Ulica Strachu : http://www.kryminalgrozatajemnica.com.pl/2021/09/stara-ulica-strachu-ksiazki-czesc-ii.html

Amy przeszła samą siebie w tej części pod względem naiwności. Niby bystra i inteligentna dziewczyna a jej zachowanie jakby temu przeczyło. Zarówno Tasha jak i Eric mają więcej oleju w głowie a już na pewno instynktu samozachowawczego. Pomysł na fabułę na plus, książkę szybko się czytało, zakończenie ok. Ode mnie 8/10. Zabieram się od razu za kolejną część.

Książka bardzo mi się podobała. Historia nieoklepana. Bardzo dobrze mi się czytało książkę, nie była ona taka jak wszystkie. Jeżeli ktoś chciałby przeczytać ciekawą książkę, która przedstawia historię, której nie znajdziemy w co drugiej książce to serdecznie polecam.

Sięgnęłam po tę książkę, żeby sprawdzić, czy to, co tak bardzo podobało mi się gdy byłam młodsza nadal może wywoływać moje przejęcie i fascynację. Okazało się, że stara miłość nie rdzewieje i nadal kocham takie krótkie historyjki o nastoletniej miłości. Choć jest to króciusieńka powieść, obgryzałam paznokcie z niepewności jak to wszystko się skończy. Opowiada o dość dramatycznym dla młodzieży problemie- zakochaniu się w chłopaku przyjaciółki. I to z wzajemnością! Byłam niecierpliwa chciałam wiedzieć, czy ta niekontrolowana miłość się uda i będzie miała happy end i tak jak to w tej serii tak się stało. Będę przez jakiś czas sięgała po te książki, które kiedyś były dla mnie fantastyczne, żeby przekonać się, czy nadal tak jest. Polecam

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Jest mi bardzo szkoda, że jest to ostatnia część wydawana w Polsce. Lubię ten klimat i to napięcie, które czuć czytając tę książkę. Książka jest sto razy lepsza niż film. Gdybym tylko mógł znaleźć kolejne części po niemiecku. Angielski nigdy nie był moją mocną stroną. Polecam

Super książka , którą szybko się czyta. W tej książce poznajemy grupkę przyjaciół : Julia , Hillary , Vincent , Sandy i Taylor , którzy mają kłopoty z niejakim Alem , który kiedyś należał do ich paczki , ale nagle się zmienił , a teraz uprzykrza im życie i szantażuję. Jednak pewnego wieczoru Al zostaję zamordowany , a Sandy przyznaję się przyjaciołom , że go zabił i prosi o dyskrecję. Jednak ta wiedza sprawia , że przyjaźń się rozpada i tylko Taylor jest przy Sandy'm(są parą) W końcu Hillary ma dość i chcę iść na policję , ale ostatecznie zmienia zdanie i idzie porozmawiać z Sandy'm. A po kilku godzinach mówi przyjaciołom , że zabiła go w obronie własnej i wtedy następuję zwrot akcji , bo załamana Taylor krzyczy , że Sandy był niewinny i to Ona zabiła Ala , ponieważ spotykała się z nim zza plecami Sandy'go i wyciągał od niej pieniądze. A Sandy wziął na siebie winę w oczach przyjaciół , bo szalał na punkcie Taylor. I , gdy wydaję się , że wszystko jasne , a Taylor i Hillary zostaną aresztowane to nagle pojawia się Sandy i okazuję się , że on i Hillary wymyślili to wszystko , bo dziewczyna zrozumiała co się naprawdę stało , a chłopak miał dość udawania. I na koniec tuli zapłakaną Taylor , a Hillary wzywa ojca Taylor i zapewne policję. Zakończenie jest naprawdę świetne , ale zabrakło mi tam większego rozwinięcia wątku aresztowania Taylor. Nie wiadomo ile lat dostała , czy była wściekła na Sandy'go i przyjaciół i czy oni ją odwiedzali czy zapomnieli o niej. Na plus również nawiązanie do innej postaci z serii Ulice Strachu ,a konkretnie do Revy Dalby, która występuję w "Cicha noc" i słysząc jej opis Ci , którzy znają tą serię wiedzą , że akcja Tajemniczego wyznania dzieję się przed Cichą Nocą , bo tutaj jest powiedziane , że Reva jest wredna , a w Cichej nocy dzieję się coś co sprawia , że dziewczyna przestaje być wredna , ale to już inna historia

Ciężko oczekiwać, że książka, która nosi tytuł "Trzynastolatki" nas czymś zaskoczy, a na pewno nie okaże się niczym wartościowym. Jest jednak całkiem przyjemna w swojej naiwności (pisanie o szkolnych gwiazdkach, które oglądają... "Modę na sukces"!), napisana lekko i dosyć dowcipnie. Ładnie opisano również fragmenty "powieści" Carrie, interesowały chyba bardziej od prawdziwej treści, która tak naprawdę nie ma żadnej wartości i niczym nie wyróżnia się z gąszczu innych powieści tego typu. Na plus mogę zaliczyć fakt, że bohaterowie faktycznie zachowują się, jak gdyby mieli te plus minus trzynaście lat.

To chyba była moja pierwsza książka, z tej serii i naprawdę strasznie spodobały mi się takie króciutkie, relaksujące książki... Oprócz tej książki wypożyczyłam wtedy jeszcze 4 inne i naprawdę pochłonęłam je bardzo szybko. Przed przeczytaniem tej książki rzadko bywałam w bibliotece ale teraz to nieodłączna cześć mojego życia :) Polecam :)

Zabawna. Dla mnie nowe spojrzenie na bycie jedynakiem. Nie rozumiem, skąd te głupio niskie noty - książka jest naprawdę dobra, zabawna, napisana niezłym, młodzieżowym językiem. I jest umiejscowiona w ABSOLUTNIE ZŁEJ KATEGORII. To POWIEŚĆ dla MŁODZIEŻY, a nie literatura dziecięca 🙄

"Wygrać życie" to bardzo ciekawa książka. Czyta się ją szybko, ponieważ ma zaledwie 210 stron. Na początku historii można się trochę pogubić, bo autorka szybko przechodzi z jednej postaci do drugiej, ale kiedy już pozna się bohaterów okazują się naprawdę sympatycznymi osobami. Jednak nie wszyscy z grupy "Ósemka Pierwsza" przypadli mi do gustu. Nicole jest trochę dziwna... nie zawsze rozumiałam jej postępowanie i w ogóle jest trudną osobą. Za to po prostu uwielbiam Melanie i Leah! Są moimi ulubionymi postaciami z tej książki. Bardzo wciągnęłam się w losy bohaterów, a zakończenie powieści jest otwarte, więc od razu sięgam po następny tom! POLECAM!

Mała książeczka dla starszych dzieci lub wczesnej młodzieży. Stawiałabym na wiek 11-13 lat. Bezsennik jest serią o polskich dziewczynkach. Stanowi 15 części. Seria jest zdezaktualizowana , gdyż nie mamy już gimnazjów, tylko szkoły podstawowe. Poza tym jest w porządku . Właściwie, to dobrze ,że istnieje taka seria prosta, optymistyczna dla dziewczynek i akcja toczy się w Polsce. Ta pierwsza część opowiada jak zaczęła się przyjaźń dziewczynek Julki, Zuzi i Kaśki w nowej szkole. Piszą razem referat , szukają zagubionego psa Pikusia starszej pani, robią zapiekanki, zakładają Sekretne Siostrzane Bractwo Zeta, spędzają czas na nocnych rozmowach u Zuzi , przeżywają przygody z wyłączeniem prądu itp. Czytelnicy dostają nawet przepis na słynną zapiekankę Julki dla trzech osób. Polecam dla starszych dzieciaków. U mnie czyta to ośmiolatka.

Jak dla mnie książka super !!! Przeczytałam ją w dwie godziny i bardzo żałuję..bo znów nie udało mi się delektować dobrą książką :D Jest idealna dla osób w moim wieku jak również jak inni opisują w komentarzach..dla Pań, które chciałyby wspomnieniami powrócić do czasów młodzieńczych :) Szkoda mi tylko, że historia taka raczej mało realna..każda książka o miłości musi kończyć się tym..że dziewczyna odnajdzie chłopaka swoich marzeń i takie tam. Z tego co wiem o ludziach i związkach osób starszych ode mnie to nie zawsze tak bywa :D