Labirynt węża

Pozytywne rozczarowanie. Spodziewałem się popłuczyn po "Imieniu róży", dostałem ucznia, który co prawda nie przerósł mistrza, ale starał się. Największym plusem jest to, czego brakuje większości współczesnych powieści historycznych - całkiem udane oddanie realiów opisywanej epoki. Bohaterowie co do zasady myślą, czują i zachowują się jak mieszkańcy średniowiecznej środkowej Italii. Fabuła również koncentruje się wokół tego, co stanowiło centrum średniowiecznej egzystencji, czyli święci, krucjaty, rywalizacja papiestwa i cesarstwa. Autor wplata sporo autentycznych wątków historycznych, nie boi się również w niehagiograficzny sposób przedstawić wizerunki kilku błogosławionych tamtych czasów. Pierwszą część powieści, statyczną, nieco filozoficzną, wprowadzającą do świata przedstawionego, czytało się bardzo dobrze, autor bardzo się starał oddać nastrój czasów. Zasadniczym minusem jest harlequinowa miłość pomiędzy główną postacią kobiecą, a jedną z dwóch głównych postaci męskich, która nabiera swej wagi w drugiej części powieści. Oczywiście dzięki temu powieść nabiera stosownej dynamiki (w niektórych recenzjach tutaj można przeczytać, że dzięki temu powieść jest lepsza, no cóż, co kto lubi), tyle że traci na tym sporo nastrój epoki. Ktoś napisze, że no przecież Tristan i Izolda to opowieść średniowieczna, a ja odpowiem - niby tak, tylko dzieje tamtych miały wymiar tragiczny, a tragizmu miłości W "Spisku Franciszkanów" nie ma ani krztyny, ten romans zupełnie nie przystaje do realiów średniowiecznych. Niemniej, poza tym nieco żenującym love story, autor odstawił kawał świetnej roboty, "Źródło Mamerkusa" to to nie jest, a i tak "Spisek Franciszkanów" czytało się dobrze. Samego spisku za dużo nie ma, stanowi raczej pretekst do opowiedzenia historii o tamtych czasach, podobnie zresztą jak tytułowe źródło w "Źródle Mamerkusa". I więcej podobieństw widzę właśnie do powieści Leszka Białego, aniżeli marketingowe porównanie do dzieła Umberto Eco.

Przełom XV i XVI w Włochy, Leonardo da Vinci, Machiavelli, rodzina Borgiów, Medyceusze, intrygi, zbrodnie, a przede wszystkim mistrzowski styl pisarki sprawiły, że "Pieczęć Medyceuszy " to jedna z lepszych książek jakie czytałam. Majstersztyk. Nic dodać nic ująć. Polecam.

22/130/2025 #BraczBingo 2025: Powieść historyczna A mi się podobało, chociaz średnia ocena na LC to tylko 5,6... Powieść sensacyjna, historyczna, bo zdecydowana większość akcji dzieje się w 1941 i w 1936 roku (współcześnie już tylko sprzątają po tym wojennym bałaganie). Trzeba uważnie czytać, bo postaci jest sporo, mają rozwlekłe hiszpańskie imiona (czyli często dwa imiona albo dwa nazwiska, albo to i to podwójne), pojawiają się na chwilę, aby wrócić po 300 stronach... Dla mnie to jest bogactwo postaci. Oraz miejsc, bo Hiszpanie trafiają do Petersburga / Leningradu. I ten pomysł z kopiowaniem obrazów, znany mi z powieści Daniela Silvy, oooo, to zawsze mi się podoba. Wiecie, wypożyczyłam tę książkę nie dlatego, że tytuł / autor / treść mnie zainteresowała. Nie. Zainteresowała mnie tłumaczka. Magdalena Biejat. Byłam ciekawa, jak jej poszło. Moim zdaniem bardzo dobrze, chociaż oczywiście, żeby oceniać wiarygodnie, to powinnam mieć książkę w oryginale i czytać równocześnie z tłumaczeniem, i jeszcze znać trochę lepiej hiszpański, żeby próbować kwestionować tłumaczkę. O ile by było co kwestionować, oczywiście. "Mężczyźni zawsze na początku się czulą i schlebiają, ale jak tylko przestaniesz się pilnować, zostaniesz albo bez pieniędzy, albo bez zębów." "Georginia była pokojówką z Polski. (...) Inżynier agronom w swoim kraju. (...) Jasne miedziane włosy, prawie metr osiemdziesiąt i wymiary zawodniczki w rzucie młotem dawnego Związku Radzieckiego." Hmm, w 2005 Polka-agronom jako pokojówka w Hiszpanii? Polka z takim wyglądem? Jakoś mi to nie pasuje, chyba autor przedobrzył. Plus imię do bani, powinno być spolszczone. A raczej zmienione całkiem. Helga by lepiej pasowała. Jak już narzekam na tłumaczenie, to land Baden-Wuerttemberg (w książce jest literówka, "Waden") spokojnie można było nazwać Badenią-Wirtembergią, a firmę Vias Sociedad Anonima - firmą Vias SA. Ale to drobiazgi. Nie zwróciłabym uwagi, gdybym nie czytała ze względu na tłumaczkę :-) "Antyfaszystowscy wolontariusze z całego świata. Przyjeżdżają do Hiszpanii walczyć za republikę." Potwierdzam. Łotysz Janis Griva o tym pisał ("Miłość i nienawiść. Ballada o Hiszpanii"). "[Georgij] Malenkow destylował alkohol, który określał jako "autentyczną rosyjską wódkę artystyczną", chociaż Hiszpanie zapewniali, że można nią było napędzać ciężarówki." Następca Stalina pędził bimber! Lubię takie wstawki z realnymi postaciami. A propos Stalina, na niego też autor miał ciekawy pomysł :-)

Myślę, że gdyby Dan Brown miał napisać scenariusz kolejnej odsłony przygód Indiany Jonesa- wyszłaby mu podobna fabuła :) Ale byłby to bardzo sztampowy, schematyczny film sensacyjny. Reasumując: niby nieźle, bardzo dobrze, ze akcja toczy się w dwóch epokach, ale.. no właśnie. Wszystko jakby już było.

Jeden z oddanych templariuszy ma przewieźć do zakonu niezmiernie ważną przesyłkę, zawierającą prawdę spisaną na starych pergaminach. Czy uda mu się bezpiecznie dowieźć skarb? Czy na statku spotka swojego przyjaciela czy zdrajcę? Wszystko wplątane w misternie uknuta intrygę, której akcja rozgrywa się na ulicach średniowiecznej Barcelony.

Obraz świętego, dobrego i miłosiernego oblicza Kościoła Katolickiego, czyli Święta Inkwizycja w całej okazałości. Fanom tego typu wątków polecam cykl 4 książek pani Anny Karbownik pt. "Czarna legenda". Sama fabuła "Inkwizytora" całkiem ciekawa, ale główny bohater jest trochę irytujący. Momentami niesmacznie wulgarna. Zakończenie mnie rozczarowało.

To już druga książka tej pisarki, którą czytałem z dużą przyjemnością. Jest to kontynuacja przygód Aryego Cohena. W poprzedniej powieści ten były żołnierz armii izraelskiej nawrócony na chasydyzm musiał pomóc Szin Beth w rozwiązaniu sprawy serii makabrycznych morderstw na tle religijnym. W tej książce Ary wiedzie spokojne życie w grocie na Pustyni Judzkiej. Przyłączył się do Esseńczyków, którzy w ukryciu przed światem nadal mieszkają na pustyni zgodnie z regułami ich sekty. Oczywiście izraelskie tajne służby znowu potrzebują pomocy Aryego. Ktoś zamordował archeologa Petera Ericsona (właściwie został złożony w ofierze tak, jak byk wg tradycji biblijnej). Ary trafia na ślad kolejnych tajnych sekt i stowarzyszeń. Tym razem chodzi o odbudowę Świątyni Salomona. Esseńczycy, Samarytanie, Masoni, Templariusze i nawet Asasyni mają swój udział w przechowywaniu bezcennych skarbów i przedmiotów rytualnych ze świątyni. Wszyscy oczekują odpowiedniego momentu, kiedy odbudowa świątyni będzie możliwa. Są gotowi zabijać, żeby nikt przypadkowy nie odkrył ich sekretów. Ciekawy jest też zwyczaj Aryego, żeby porównywać linie na czołach spotykanych ludzi do liter alfabetu hebrajskiego. W ten sposób próbuje odgadywać charakter i cele rozmówców.

Swoją opinię zacznę od plusów. Przede wszystkim - akcja. Autor nie pozwala czytelnikowi na odpoczynek, pakując bohatera w co raz to nowe kłopoty. Z przyjemnością czytałam o poczynaniach Ethana, który z każdych tarapatów wychodził ( prawie ) cało, chociaż wydawałoby się to niemożliwe, dzięki własnej inteligencji i szczęściu. Bo to trzeba przyznać - niestety ślepe szczęście miało sporo do roboty w jego przypadku. Sam bohater jest inteligentny i do polubienia, chociaż mnie osobiście irytowało jego kobieciarstwo. Dodatkowym smaczkiem są jego doświadczenia z elektrycznością. Książka jest pisana przystępnym językiem ze szczyptą humoru. Natomiast absolutnie zachwycona byłam opisami egzotycznych miejsc akcji. Plus należy się również za przedstawienie postaci historycznych, szczególnie Napoleona. Zagadki niespecjalnie mnie wciągnęły. Wszystkie te ukryte przejścia przypominały mi Indianę Jonesa, czyli były dosyć naciągane. Opisy bitew mogą nużyć, o ile ktoś nie interesuje się takimi rzeczami. Podsumowując, nie jest zbyt wybitne dzieło, ale za to dosyć przyjemne w odbiorze i obdarzone wartką akcją. Przyjemna, niezobowiązująca lektura dla relaksu.

Lukas Malberg, mieszkaniec Monachium przybywa do Rzymu w celu zakupu monumentalnego księgozbioru ubogiej markizy Falconieri. Przed obejrzeniem ksiąg jest umówiony na spotkanie z koleżanką ze szkolnej ławy- Marleną Ammer. Niestety kobieta nie pojawia się, a kiedy Lukas jedzie do jej mieszkania znajduje ją martwą w wannie. Przestraszony ucieka. Kiedy w końcu znajduje się w mieszkaniu markizy Falconieri, Malberg odkrywa, że kobieta znała Marlenę także z intymnej strony. W między czasie markiza oferuje cały swój zbiór Lukasowi za ćwierć miliona euro a on przystaje na propozycje. Kiedy okazuje się, że śmierć Marleny jest bardziej zagadkowa niż ktokolwiek by przypuszczał Malberg staje się głównym podejrzanym. Teraz jest pewien, że nie spocznie póki nie odkryje kto stoi za morderstwem. Pomaga mu dziennikarka śledcza Caterina Lima, i były policjant Barbieri. Niestety po nitce do kłębka okazuję się, że za zabiciem Marleny może stać wysoko postawiony duchowny Kurii w Watykanie. Kto zlikwidował Marlenę Ammer? Dlaczego została pochowana w anonimowym grobie z dziwnym napisem na płycie nagrobnej? Co z tym wszystkim ma wspólnego Całun z Turynu? Czym zajmuje się tajne bractwo FFF którego siedziba położona jest głęboko w górach w Niemczech? Jaki jest ósmy grzech główny? Zupełnie inne niż "Kod Leonarda da Vinci" więc tych porównań też nie rozumiem. Vanderberg przedstawia historię całunu turyńskiego lecz nie podaje tu wymyślonych szokujących informacji tylko naprawdę rzetelne fakty. Zgodnie z rzeczywistością, podpierając się udokumentowanymi wydarzeniami wprowadza nas w świat ludzi ogarniętych chęcią władzy. Są tu księża, poruszający się po Rzymie luksusowymi samochodami, płacący za swoje przyjemności pieniędzmi z prywatnych szwajcarskich kont i co ważniejsze są oni gotowi nawet do złamania 5 przykazania aby tylko osiągnąć swój cel. Autor opisał też w dosyć nietypowy sposób swoje przekonanie co do śmierci Jana Pawła I, którego pontyfikat trwał krótko ponad miesiąc a według ogólnej opinii publicznej papież ten zmarł na atak serca zaś w książce przyczyny jego śmierci były zupełnie inne.

Spodziewałam się czegoś zupełnie innego po tej książce; nie znaczy to jednak, że się zawiodłam, a wręcz przeciwnie - bardzo mnie zaskoczyła. Przyjemnie i szybko się ją czytało, akacja budowana w przystępney sposób, a wątki historyczne dodawały tylko ciekawości całej fabule. Muszę jednak dać trochę niższą ocenę, ponieważ było kilka momentów, gdzie akcja mocna zwalniała, a dialogi ciągnęły się, przez co książka mnie nudziła (dla osób, które lubią długie dialogi nie powinien to być problem). Podsumowując, polecam tę książkę zarówno wszystkim miłośnikom historii, akcji, jak i teorii spiskowych.

Wspaniała katedra św Michała wyrasta ze skalistej wysepki na Mont-Saint-Michel u wybrzeży Francji. W X wieku mieściło się tam opactwo benedyktynów . Nie było to tak święte miejsce, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, ponieważ i mnisi byli w posiadaniu mrocznych sekretów, które uśpione spały kamiennym snem przez ponad tysiąc lat. Zdążyła przez ten czas uformować się przejmująca legenda o sile wiary, nadziei i miłości. Mnich Roman właśnie tam poznał i jednocześnie zakochał się w celtyckiej znachorce Mojrze. Z racji tego, że dziewczyna była chrześcijanką lecz nie wyparła się korzeni swych przodków, Roman zapragnął ją nawrócić głosząc słowo Boże. Nie dopuszczał do siebie uczucia jakie zaczęło się w nim rodzić, nigdy wcześniej nie mając doświadczeń z kobietami nie wiedział czym jest bliskość. Wiedział o tym, że gdyby nie ona, jego by tutaj nie było. Uzdrawiaczka uratowała mnichowi życie opiekując się nim i lecząc ziołami. Był w kiepskim stanie, lecz jej oddanie i miłość jaką obdarzyła chorego przyczyniły się do jego uzdrowienia. Niestety, potajemne spotkania Romana i Mojry mające na celu zgłębianie tajników religijnych bardzo szybko zostały wykryte, a ozdrowienie Romana uznane zostało za akt heretyczny. Nieszczęsna Mojra spłonęła na stosie, lecz przed śmiercią podzieliła się z mnichem tajemnicą świętej góry. W 1063 roku w niewyjaśnionych okolicznościach zginęło tu kilku mnichów. Mający wpływy mnich Roman, którego głównym celem było wzniesienie bazyliki na skale , nieoczekiwanie dokonuje zmian w planach architektonicznych. Co takiego wyjawiła mnichowi kobieta? czy ta informacja rzeczywiście okaże się warta świeczki? Tysiąc lat później w XX wieku, młodą archeolog, Johannę, znawczynię sztuki romańskiej, nawiedzają przerażające wizje mające związek z historią opactwa. Towarzyszy im bezgłowy mnich, który za każdym razem jako przewodnik przeprowadza kobietę przez mrożące krew w żyłach wydarzenia, wypowiadając słowa " trzeba przekopać ziemię, by osiągnąć niebo". Związana z wizjami od dziecka i popadłszy w obsesję na punkcie bezgłowego mnicha i legendy o opactwie, mająca możliwości Johanna, postanawia dociec prawdy i uwolnić siebie oraz znękaną duszę od wiecznych cierpień. Podczas wykopalisk archeologicznych prowadzonych na wyspie ma miejsce seria podejrzanych zdarzeń, wyraźnie zakorzenionych w przeszłości katedry. W opactwie znowu zaczynają umierać ludzie. Johanna, im głębiej drąży w podwalinach skalnych tym bardziej ślepa jest na to co dzieje się dookoła. Nie zdaje sobie bowiem sprawy, że ściąga na siebie i swoich bliskich śmiertelne niebezpieczeństwo. Wspaniała była to uczta. Powieść przeczytałam jednym tchem. Nie sądziłam, że tak niesamowicie mnie zaciekawi. Niebanalność zdarzeń, wszechobecny namacalny wręcz mistycyzm przeważył szalę zauroczenia. Zakazana miłość, potęga wiary, tajemnice mające początek w czasach wikingów, szalenie mnie uwiodły. Dzięki świetnemu warsztatowi pisarskiemu autorów mogłam przeżywać te wszystkie wydarzenia razem z bohaterami. Historia do której z pewnością powrócę jeszcze nie jeden raz, gwarantuję i gorąco polecam.

Ostatni rzymski cesarz, zesłanie, wierni legioniści, druid pragnący wypełnić starą przepowiednię... i już masz książkę. Fabuła powieści posłużyła jako scenariusz do filmowej adaptacji pt."Ostatni legion", moim zdaniem lepszej od książki. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Kolejna książka z cyklu "tajne stowarzyszenie z korzeniami w starożytności/średniowieczu/renesansie" (niepotrzebne skreślić). Trochę jednak o Newtonie się z niej dowiedziałam, więc może nie jest to do końca stracony czas. A czyta się lekko i przyjemnie.

Bardzo fajna książka opisująca realia i brutalność tamtych czasów. Bardzo dużo acki i wewnętrznych dramatów głównych bohaterów. Jeżeli ktoś lubi wątki historyczne o których nie dowie się z podręczników to bardzo polecam. Klimaty tajemniczych Masonów i odwieczna wojna pomiedzy nimi i zakonem porywa bez granic.

Pomysł na fabułę ciekawy ale książka wydaje mi się niedopracowana. Po drodze jest też sporo literówek, co też miało wpływ na mój odbiór lektury. Uważam, że zakończenie jest słabe. O ile do momentu oblężenia Zamków Kamiennego Kręgu odczuwałam ciekawość co będzie dalej, tak później według mnie wszystko zwolniło i stało się bardzo przewidywalne. Zapadła mi w pamięć (w negatywny sposób) scena, gdzie podczas obrony zamku walka wyglądała tak, że bohater wciąż odcinał innym głowy.... Bardzo słaby moment w książce. Tak czy inaczej książka nie jest zła ale pozostawia wiele do życzenia.

Legenda, mit czy prawda? W każdym pokoleniu żyje podobno 36 sprawiedliwych. Tajemnicza sekta działająca od wieków próbuje ich unicestwić. Są już blisko, bo obecnie udało im się zgładzić 33. Intrygująca legenda o lamed wownikach - jeśli ktoś lubi takie historie, to polecam.

Początek książki czytało mi się dosyć topornie i myślałam, że skończy się tak, jak w przypadku "Upadłego anioła" - że raczej przemęczę, niż przeczytam całość. Jednak po kilku rozdziałach akcja rozkręciła się na tyle, iż czytałam kolejne strony z wypiekami na twarzy. Klasztor co raz odkrywał przede mną kolejną swoją tajemnicę, zaś zabójstwo jednego z mieszkających w budynku braci spowodowało, że po moim grzbiecie przebiegł dreszcz. Co prawda czasami gubiłam się w akcji, nie wpłynęło to jednak zbytnio na moją ogólną ocenę książki. A oceniam ją dość dobrze. Może Javier Sierra nie jest rozpoznawany tak bardzo, jak Dan Brown, jednak talentu do tworzenia thrillerów mu nie brakuje.

Bardzo przyjemna lektura. XVII wiek, mała francuska miejscowość. Budowę nowego kościoła zakłóca znaleziony pod ziemią ogromny szkielet. O znalezisku poinformowany zostaje kardynał Donatelli, który przybywa z Watykanu, aby ocenić, czy to rzeczywiście relikwie świętego. W tle wątek miłosny dwójki outsiderów, a także obłuda, cechująca kościół nawet w czasach post-inkwizycyjnych. Przyjemnie się czyta.

"... prawdziwy wojownik to prawdziwy mężczyzna, a prawdziwy mężczyzna ma twarde mięśnie, jasny umysł, a także serce. Jeśli brakuje jednej z tych rzeczy, osłaniająca cię zbroja jest tylko pustą skorupą." Przepiękna historia dwóch braci. Troszeczkę rozczarowało mnie zakończenie. Ale generalnie uwielbima Spartan.