Kuzynki

"Epidemie i zarazy" to zbiór ośmiu opowiadań, zbudowanych wokół tytułowego motywu. Teksty prezentują różny styl i różne podejście do tematu. Łączy je fakt, że należą do szeroko pojętej fantastyki, ale każdy Autor (i jedna Autorka) wybrał swoją konwencję. Znajdziemy tutaj opowiadanie obyczajowe, historyczne, horror, powiastkę filozoficzną. Bohaterowie walczą, padają ofiarą lub są świadkiem pandemii - czasem rozumianej dosłownie jako choroby dziesiątkującej ludzkość, czasem wirus jest rozumiany przenośnie lub oddziałuje na nasz umysł, anie ciało. Akcja opowiadań rozgrywa się współcześnie, w przyszłości, na innych planetach albo w przeszłości i równoległych wymiarach. Przyjemnie było czytać teksty nawiązujące do polskiej historii - średniowiecznej i wojennej. Wszystkie opowiadania mi się podobały, ponieważ zawierają jakąś myśl, tezę, z którą trzeba się skonfrontować. Całość przypomina mi kultowe za komuny tomiki opowiadań fantastycznych pt. Kroki w nieznane. Z punktu widzenia poetyki zastrzeżenia mam do tekstu Pawła Siedlara pt. Piwnica. Moim zdaniem niepotrzebnie narratorem uczynił 10-letniego chłopca. Jego spostrzeżenia są niemożliwe, takie dziecko nieco inaczej postrzega świat, z czym zmagał się chyba sam pan Siedlar, bo w wielu fragmentach przez narrację dziecka przebijał dorosły-Autor. Mniej przypadł mi do gustu także tekst Jacka Komudy, ponieważ bliżej mu do fantasy niż klasycznej - takiej jak lubię - fantastyki naukowej. Ogólnie bardzo dobry zbiorek.

To jest szalone, absurdalne, a jednak wciąga. Gdy polubimy taką konwencję, czeka nas ubaw po pachy. Wyjątkowo szybko przestają razić dziwaczne, czy wręcz "brzydkie" słowa, rubaszny humor. I kibicujemy Jakubowi egzorcyście, kupujemy jego kodeks honorowy i kodeks wartości. Choć na pewno nie przerzucę się na bimber czy Perłę!!!

Podobało mi się, że autorzy potrafią zaskoczyć i pokazać fantastykę z kilku różnych stron. Dzięki temu lektura ani przez chwilę nie jest monotonna. Po tej książce sama nabrałam jeszcze większej ochoty na takie historie. Jeśli ktoś jeszcze nie jest fanem polskich opowiadań fantastycznych, jest spora szansa, że po tej lekturze się nim stanie.

Książka przeczytana jednym tchem, zajęła tydzień przez moje zaniedbanie i szkołę. Nowy wątek, który pojawia się w książce jest serio ciekawy, a akcja i rozwój kariery zawodowej Stanisławy i Katarzyny interesujący. Z książki wyciągam kolejną garść ciekawostek o świecie i 40 zł na kolejny tom ;). Polecam!

Książka 6/10 Może zróbmy to tak, że podzielimy cały zbiór na poszczególne opowiadania i wyciągniemy średnią. Bo dlaczego nie… Do tego jedno krótkie zdanie, które nasuwa się zaraz po przeczytaniu. - „Bajki dla dorosłych” – 6,5 Nie złe, nie dobre, takie se. - „Za siedmioma stopniami” – 8 Kurde „mietło” mną to opowiadanie. Zostawiło coś po sobie. - „To będą inne święta” – 4 Szkoda czasu… - „Bądź moim krukiem” – 7,5 Super styl, historia dobra, ale brakuje tego czegoś. - „Polowanie na jednorożce” – 4 Bez sensu. „Trupi tan” – 6 Odklejone :| „Gdy smok powie dobranoc” – 4 Zero przekonania we mnie dla tego opowiadania. „Partia porucznika Szymańskiego” – 6 Dłużyło mi się. „Chwila przed deszczem” – 8,5 Ma to coś. „Dzwon wolności” – 8 W opowiadaniach — Pilipiuk zawsze w formie. „Skok na żywca” – 4 Poniżej średniej, nudnawe, o niczym. „Smak kurzu – 2 A o czym to było... Średnia 5,7 Podsumowując. Średni zbiór. Najbardziej utkwiło we mnie opowiadanie: „Za siedmioma stopniami”. A tak, poza tym nic specjalnego. Jednak trzeba się czasami przemóc i poczytać takie zbiory. Zawsze można odkryć coś nowego. Coś z poza własnego pudełka. Coś na co inaczej nigdy byśmy nie trafili. 10 - Arcydzieło; 9 - Wybitna; 8 - Bardzo dobra; 7 - Dobra; 6 - Może być; 5 - Średnia; 4 - Taka se; 3 - Skończyłem z musu; 2 - Tragedia; 1 - Gorzej niż tragedia, nie wiem jak skończyłem;

Trzeci tom cyklu o kuzynkach Kruszewskich, w dalszym ciągu czuć w tej książce taki cozy klimat. Jest ona lekka i przyjemna. Jednak ten tom wydaje się bardziej dojrzalszy i spójny. Bohaterki, mimo iż jak zawsze idą po swoje jak po trupach, nie zważając na nic, tym razem wydają się bardziej ludzkie niż papierowe.

Zbiór opowiadań pod szyldem „Fantastyka Honor Ojczyzna” i pod jakże mówiącym tytułem „Jeszcze nie zginęła”. Sporo nazwisk z czołówki twórców „Fabryki słów” co zapowiadało bardzo ciekawe spotkanie z tą pozycją. W sumie nie wiem dlaczego, ale jakoś więcej spodziewałem się po tej pozycji, w dwóch przypadkach pomimo szczerych chęci nie potrafiłem znaleźć odniesienia do motta tej antalogii, lub ich subtelność uszła mojej uwadze;) Nie mniej jednak kilka ciekawych opowiadań się pojawiło i znalazłem kilka nazwisk po które na pewno sięgnę aby poznać się z nimi bliżej…

Rewelacyjny wręcz zbiór opowiadań. Przede wszystkim temat "Kata" jako wielowymiarowy w swojej definicji w tym zbiorze naprawdę zaskakuje. Wydawałoby się, że zogniskowanie tematu wielu opowiadań do tak ściśle określonej postaci może być nie tyle nudne, co zbliżone i mało oryginalne. Nic bardziej mylnego. Naprawdę wszystkie opowiadania i wszyscy autorzy stanęli na wysokości zadania i rzadko spotyka się taki zbiór , który jednoznacznie i w pełni jest bardzo dobry. Najlepsze dla mnie opowiadanie? Zdecydowanie "Oprawca" Jacka Komudy. Nie przypominam sobie żadnego od czasu Conana tak fajnego opowiadania fantasy z piratami w roli głównej. Polecam tę książkę.

Niesprawiedliwie jest wystawiać ocenę zbiorowi opowiadań. No bo jak mam się zdecydować, gdy niektóre z nich zasługują na laury, a inne nadają się raczej na drugorzędny blog? Dlatego w przypadku A.D. XIII postanowiłam każdemu z opowiadań poświęcić kilka zdań opinii, a ocenę książki wystawić wydawnictwu i oprzeć ją o sam wybór opowiadań. Uważam, że historie zostały naprawdę dobrze dobrane. Łączyła je wspólna tematyka, lecz każde z nich posiadało własny wyjątkowy czynnik (jedne bardziej wspanialszy, inne mniej) i różniło się od poprzednich. Odpowiednio rozmieszczone, tak by te dłuższe sąsiadowały z krótszymi i przeplatały się w swojej odmienności. Plus za kilka znanych nazwisk (Kossakowska czy Pilipiuk), ale także i za te mniej słynne i młodsze doświadczeniem. Ogółem to naprawdę dobrze sklecony i przyjemny w odbiorze zbiór, oprawiony świetnymi ilustracjami. „Gringo”, Maria Lidia Kossakowska – Według mnie jedno z dwóch najlepszych opowiadań z całego zbioru. Zabawne, ciekawe, pisane niewydmuchanym językiem i wciągające. Kunszt i wieloletnie doświadczenie autorki widać na każdym kroku. Pani Kossakowska doskonale zna się na angel/demon fantasy, a jej dzieła to perełki gatunku. „Gringo” zostało napisane świetnym stylem i jego czytanie sprawia prawdziwą przyjemność. Skutecznie zachęca do sięgnięcia po inne książki autorki. „Wolna konkurencja”, Cezary Frąc – Raczej średnie. Krótkie i niespecjalnie zapadło mi w pamięć. Nawet nie do końca pamiętam o czym było. „Cichy dom”, Łukasz Orbitowski – Najdłuższe i chyba najdziwniejsze opowiadanie z całego zbioru. Miało w sobie „to coś”. Pomimo naprawdę obłąkańczego stylu i tego rodzaju upiorności, przez który przechodzą ciarki po plecach, w niewytłumaczalny sposób mnie urzekło. Nie potrafiłam pozbyć się fascynacją tą przedziwną historyjką i jej chorym, niepokojącym klimatem, który utkwił mi w głowie. Cieszę się, że pióro Orbitowskiego przypadło mi do gustu – również mam zamiar zapoznać się lepiej z jego twórczością. „Na skalnym ostańcu”, Krzysztof Piskorski – Opowiadanie obdarzone fantastyczna oprawą i chwytającą za serce historią miłosną. Chwali mu się niezwykłych bohaterów oraz bardzo dobrze przedstawionych relacji pomiędzy mieszkańcami wioski. Styl pisarza pozostawiał wiele do życzenia, ale specjalnie nie utrudniał czytania i lektura była przyjemna. „Nicaron”, Eva Mroczek – Również przeciętne. Miało w sobie potencjał, który nie do końca sprawnie został rozwinięty. Mogło być o wiele ciekawiej. I także bohaterowie, a raczej główna bohaterka raziła czytelnika swoją głupotą i pustką w mózgu. Poza tym: czemu nosi tak zwyczajne imię jak Sylwia, gdy wszyscy otaczający ją ludzie mają wymyślne do przesady imiona typu Able, Bergen czy Emanuel Iw? Kupy się to nie trzyma. „Newegwasu’u”, Jakub Ćwiek – Najlepsze opowiadanie ze zbioru. Szybciutko się z nim uporałam; rozpoczęłam i zakończyłam lekturę, ku mojemu smutkowi, tego samego dnia. Wciągnęła mnie już od pierwszych momentów. Czytanie było prawdziwą przygodą. Opowiadanie zachwyciło mnie swoją prostotą a jednocześnie złożonością, realizmem zderzającym się z czystą fantazją i niesamowitym klimatem. Cudownie wspominam tę historię. „Który patrzy z wysoka”, Janusz Cyran – Beznadzieja. Najgorsza pozycja i stracony czas na jej lekturę. „Człowiek znikający”, Krzysztof Kochański – Króciutkie, acz zadziwiające opowiadanko. Przypadło mi do gustu. Szczególną sympatię zaskarbiło sobie u mnie pomysłowością i fantastyczną puentą. „Każdy ma swoje niebo”, Iwona S. Nowak – Jedno z zabawniejszych opowiadań. Rozbrajające porównanie piekła i nieba do dwóch konkurujących ze sobą korporacji, które bardzo dbają o swoich klientów i są w stanie spełnić ich najdziksze zachcianki. Mimo, że fabuła opowiadania była pospolita, to nadrabiało ono nieprzejednanym humorem i groteską. „Szczęścia i wszelkiej pomyślności”, Anna Kańtoch – Ciekawe opowiadanie, ale nie potrafię sobie na jego temat wyrobić zdania. Podobała mi się wiejska sielanka i okoliczności przyrody kontrastujące z diabolicznymi praktykami. „Cyrograf”, Andrzej Pilipiuk – Najsłynniejsze nazwisko w całej antologii. Zdołał obronić swój honor i pokazał się od naprawdę świetnej strony. Po raz pierwszy miałam styczność z Jakubem Wędrowyczem i ogromnie przypadł mi do gustu. Już jakiś czas chcę sięgnąć po serię Pilipiuka, a to opowiadanie tylko utwierdziło mnie w tej chęci. Trzymało w napięciu, było groteskowe i zabawne – czyli takie, jakie lubię najbardziej.

Tom drugi podryfował na fali zachwytu nad tomem pierwszym, chociaż sam w sobie i tak ma niezły potencjał. Dodatkowo ucieszyły mnie opowiadania trzech pań (w tym jedno nazwisko to już przecież klasyka), bo kobiety nadal są w zdecydowanej mniejszości jako autorki s.f. (a szkoda). W drugim tomie interpretacje tematu były bardziej jednorodne, bo światy równoległe mieszały się w każdej historii. Trzeba jednak sprawiedliwie przyznać, że wszystkie opowiadania były ciekawe i nie było żadnego, które znalazło się przez pomyłkę czy dla zapełnienia limitu stron. Spośród wszystkich, dwa wyróżniały się narracją – w nich czas zatrzymał się w niespiesznej akcji ograniczonej do jednego miejsca, pozwalając na kontemplację wrażeń, jakie przynosi treść – bo oprócz akcji, było w nich „coś jeszcze”, coś co pozostawało po przeczytaniu ostatniego zdania. Mój faworyt to najkrótsze, które zatrzymało mnie najdłużej (to jest dopiero sztuczka czasoprzestrzenna). Wartka akcja na początku, zapowiedź niezłych przygód w zakończeniu, natomiast w środku – czas zatrzymał się na niepozornej bohaterce z mało oryginalnymi uczuciami, takimi jak tęsknota i smutek. Narracja tu była spokojna, bohaterka cicha i pospolita, a jednak czyta się jakbyśmy nieoczekiwanie znaleźli zgubiony klucz do szuflady, gdzie są zapomniane skarby. Opowiadanie spłynęło wśród innych jak liść z drzewa w bezwietrzny dzień (tak, to właśnie to opowiadanie) – niepozornie, za to z refleksją. Jeżeli inne cofały nas w przeszłość lub rzucały w przyszłość, to opowiadanie miało moc zatrzymania teraźniejszości. Natomiast reszta opowiadań standardowo: światy równoległe i ratowanie lub niszczenie rzeczywistości. Ciekawie, ale klasycznie. Przemknęły w całym swym pędzie może częściowo spowolniając czas i nieznacznie zakrzywiając przestrzeń swoim ciężarem. W końcu to przecież opowiadania, które wśród powieści muszą walczyć o naszą uwagę. Czymś wyjątkowo atrakcyjnym, albo wręcz przeciwnie: zdolnością zatrzymania czegoś, co nam umyka.

Bunt Szewców - Pilipiuk Fajna koncepcja, irytująca agitka. Shamballach - Szrejter Nie załapałem koncepcji i celu, zmęczyło mnie ale komu innemu może się spodobać. Cudowny wynalazek Pana Bella - Bochiński Perełka, zdecydowanie deklasuje resztę peletonu. Utulić zło - Urbanowicz Dość sympatyczne, fajnie się czytało, tylko te piastowskie kartofle mi w gardle stanęły. Ja wiem, że każdy robi błędy, ale te kartofle w średniowiecznej Europie już chyba setki razy zostały obśmiane tu, tam i owam. Prawa Ręka Marzenia - Schmidtke Zaczyna się interesująco, kończy durnie. Słaby warsztat. Centuriańskie bomby - Kochański Pomysł interesujący ale realizacja marna, to opowiadanie nadziane jest błędami logicznymi jak dobra kasza skwarkami, parafrazując klasyka. I puenta mizerna. Rozdrażniło. Goście z pokoju obok - Kułakowska Bezcelowy, męczący bełkot. Lustro dla niewidzialnego człowieka - Rzymowski Takie trochę w starym stylu, nie najgorsze. Poganiacz Osłów - Wiśniewski Po prostu dobre opowiadanie. Nic mniej nic więcej. Jak ja was [...] nienawidzę - Piekara Sympatyczny szorcik, miło się czytało ale szału nie robi. Zbiór, poza rewelacyjnym Bochińskim, w okolicach stanów średnich lub niskich.

Jak to w antologiach bywa są lepsze i gorsze opowiadania, i tu też niestety tak się zdarza. Jedno opowiadanie bardziej do mnie przemawia a inne mniej, jednakże lekturę uznaję za udaną i przyjemną. "Wunderwafle" A. Pilipiuk Zastanawiacie się czasem jak potoczyłaby się historia gdyby Hitler nie został przywódcą III Rzeszy? W tym opowiadaniu dostajemy alternatywną wizję świata, gdzie Adolf jest niedocenionym malarzem, a Rosjanie wygrali wojnę i w III Rzeszy to Żydzi są u władzy i najbardziej poważanym narodem. Historia bardzo mi się spodobała jednak przeraża to jak wielki wpływ może mieć życie jednego człowieka na losy całego państwa a może i świata. "Wędrowiec" D. Domagalski Ludziom od lat marzą się podróże kosmiczne, ale jaki mają one wpływ na psychikę człowieka? W tym opowiadaniu jest to świetnie ukazane jaki wpływ ma kosmos na człowieka i jego wiarę, oraz co można w nim odnaleźć. Opowiadanie przeraża i zarazem poddaje w wątpliwość wiarę i to czy człowiek ma tylko jedno oblicze. "Strasznie mi się podobasz" M. Kozak Opowiadanie dotyczy misji w Afganistanie. Co takiego się wydarzyło podczas ataku w nim opisanego przekonajcie się sami, ba za wiele nie mogę zdradzić by nie zepsuć przyjemności z lektury. "Impostorzy" M. Mortka Co powiecie na opowieść o Hobbitach? Opowiadanie pokazuje do czego jest zdolny ten pokojowy lud, gdy ktoś zagrozi ich domowi i wiosce. Nieźle się bawiłam przy tym opowiadaniu i było dość zabawne, a jego zakończenie było po prostu idealne. "Konstelacja Ananke" R. Dębski Opowiadanie o kacie, jego rozmyślaniach o życiu i pracy. Czasem to kat może się stać ofiarą. Świetnie spisane rozmowy między katem a sędzią. Przedstawiona została w nim ciekawa koncepcja i myślę, że chętnie poznam inne dzieła autora, bo było to moje pierwsze spotkanie z jego twórczością. "Miasto Cieni i Luster" A. Przechrzta Czyżby kolejna opowieść o wampirze? Ja się niestety w tym opowiadaniu pogubiłam i nie wiele z niego wyniosłam, może kiedyś jeszcze do niego wrócę i następnym razem uda mi się je zrozumieć. Podsumowując antologię oceniam na dość dobrą. Opowiadania były ciekawe, świeże i w większości warte polecenia. Idealny przerywnik między ambitniejszymi lekturami.

Ciekawe połączenie II WŚ z elementami fantastyki. Zbiór opowiadań , jednych lepszych , drugich gorszych. Mnie najbardziej przypadło do gustu pierwsze opowiadanie, może dlatego, że swoim klimatem przypomniało mi klimat książki Leonadra "Inkarnacja", czy też klimat książki " Tajemniczy okręt podwodny", Płatowa. Opowiadania nierówne, ale na plus są dobrze osadzone w realiach wojennych.

"-Nie Alicji. Jeśli źle życzymy człowiekowi, któremu kiedyś ofiarowaliśmy miłość, to tak jakbyśmy opluwali samego siebie. Jeśli nie mamy szacunku dla drugiej osoby, miejmy chociaż szacunek dla kogoś, kim byliśmy wtedy ... " Moje pierwsze zetknięcie z Jackiem Piekarą, książka pochłonęła mnie zupełnie. Jego styl, zabawne wątki i cytaty jak ten powyżej dający dużo do myślenia ... dla mnie arcydzieło.

Do gustu najbardziej przypadły mi opowiadania "Życie to śmierć, śmierć to życie", "Świat jest pełen chętnych suk", tytułowy "Mój przyjaciel Kaligula" oraz "Taniec na falach" - to moje ulubione, uważam że to naprawdę świetne opowiadania choć na wyższe wyróżnienie zasługują również "Operacja Orfeusz", "Dom na krawędzi ciemności" i "Arachnofobia". "Stowarzyszenie nieumarłych Polaków" wolałem w okrojonej wersji w książce "Bestie i ludzie" - w tym wypadku sądzę że mniej oznacza lepiej.

Bóg w jednych światach pozwala na istnienie magii, w innych zaś daje zielone światło technologii. Nie daje jednak obu. W opisanym świecie anioły zgodziły się na eksperyment. Część świata z elfami, gnomami i innymi stworzeniami posiadała magię, zaś w drugiej połowie ludzie rozwijali technologię. Przedsiębiorczy człowiek ... na wyspie pomiędzy tymi dwoma „światami” stworzył miasto, które miało magię i technologię. Ale anioły uznały, że to wbrew regułom i postanowiły zniszczyć wyspę, zsyłając wcześniej znaki na potwierdzenie „apokalipsy”. W tej sytuacji zbankrutowany syn założyciela miasta, wraz z detektywem i jego asystentką postanowił uratować miasta odnajdując tytułowego 13 anioła, który mógł je ocalić. Pojawia się oczekiwany przeze mnie wątek kryminalny, ale gdzieś w trakcie tych detektywistycznych poszukiwań ginie napięcie (albo ja je zgubiłem?). Zbliżająca się wizja końca miasta wypływa na plan pierwszy jak łódź Nagelfar, by wbrew moim obawom „cudownie” dotrzeć do portu. Wniosek: na nic się nie nastawiaj, popłyń z nurtem tej historii.

Przeczytałam kilka lat temu, wtedy nawet mi się podobało. Jednakże, gdybym czytała te opowiadania, po raz pierwszy dzisiaj, raczej bym nikomu nie poleciła. Co mi się nie podoba najbardziej to fakt, że "Czarownice" Andrzej Ziemiański, z małymi modyfikacjami, zawarł również w swojej innej książce. Chociaż samo w sobie było interesujące.

Pan odszedł, pozostawił Wszechświat bez opieki, bez swojej przenikającej wszystko obecności. Przerażeni i zdezorientowani Archaniołowie związują przymierze z władcą Otchłani Lucyferem, aby przede wszystkim ukryć to zniknięcie oraz zapobiec chaosowi i anarchii. Na domiar złego nadciąga wojna z Cieniem, przeciwieństwem Jasności. Świat wykreowany przez Kossakowską jest bardzo ludzki, anioły nie są doskonałe, kłamią, piją, wszczynają burdy, szczegolnie w strefach gdzie mieszają się z mieszkańcami podziemia. Czasem trudno odróżnić kto jest demonem, a kto aniołem. Mimo, że ten świat jest czasem okrutny, podobają mi się Zastępy Anielskie i z przyjemnością po latach wróciłam do tej książki. Autorka umiejętnie wykorzystuje mity i legendy, stworzyła wyraziste i realistyczne postacie, które można polubić. Spójna fabuła i dobre, często dowcipne dialogi, dopełniają całości. Dla mnie jedna z moich ulubionych książek.

Ogólnie klimat mi odpowiada. Zaczęło się interesująco, ale później mimo gęstości akcji jakoś traciłem zainteresowanie. Powiedziałbym nawet, że akcji było za dużo i za szybko się rozwiązywała, by ustąpić miejsca kolejnej epickiej przygodzie, co powodowało jakoś przesyt.

Antologie mają swój urok. Zawierają element niespodzianki, zaskoczenia, odkrywają przed nami temat od strony, która nie wpadła nam na myśl. Przy takim nastawieniu nie będzie minusem jakość niektórych opowiadań, bo zawsze można narzekać na niektóre, a i tak znajdzie się takie, które zachwyci (oby nie jedno, oby jak najwięcej). I nie ważne, które akurat jest jakie – u każdego ranking będzie wyglądał inaczej. Najważniejszy, i zarazem najbardziej pociągający jest fakt, że dostaniemy zbiór tak różnych podejść do tematu, jakich sami często byśmy nie wymyślili, a jeśli już, to i tak jakiś szczegół będzie dla nas odkrywczy. Temat czasu w fantastyce mógłby wydawać się najbardziej podstawowy jaki tylko może być, przez to banalny i wręcz szablonowy. A jednak z przyjemnością przeczytałam siedem pomysłów na jego uchwycenie z pierwszego tomu „Tempus fugit”. Pomimo że styl niektórych opowiadań totalnie mi nie odpowiadał (nie napiszę których, bo i tak znajdą się tacy, którym akurat te bardzo się spodobały), to we wszystkich pomysł na interpretację i spojrzenie na zagadnienie było intrygujące. Przyszłość, przeszłość (w tym też przeszłość bez przeszłości), Ziemia, poświaty i cienie („nazwa wymyślona przez jakiegoś pismaka”, oby się przyjęła). Bogowie, anioły, demony i zwykli ludzie z całkiem pospolitymi rozterkami. Dylematy tych z przeszłości, którzy znaleźli się w przyszłości i na odwrót ucieczka z przyszłości w przeszłość, która jest naszą teraźniejszością – niebanalne, czasem poruszające. Wszystko zanurzone w czasie i przestrzeni, gdzie zaszalała wyobraźnia każdego z autorów (i jednej autorki). A w międzyczasie (no proszę: „międzyczasu” nie było w żadnym z opowiadań) pojawiają się pytania: Kto jest czyim cieniem? Który czas jest ten właściwy? Jeżeli w ogóle są różne czasy... „Tempus fugit, aeternitas manet. Czas ucieka, wieczność czeka.” Wbrew mottu całego zbioru zatrzymałam swój czas z książką w ręku. Zawiesiłam go nad fotelem i delektowałam się niespiesznie każdym opowiadaniem. Niech wieczność czeka – ja mam do przeczytania jeszcze tom drugi. Jeżeli dorówna pierwszemu, zapowiada się, że nie będzie to zmarnowany czas.