Krewni

Wiatraki kończą się tak, jakby się nie skończyły, więc od razu wskoczyła druga część. Tutaj fabuła obejmuje krótki czas, ale jest intensywnie. Pojawiają się historyczne obiekty wojskowe, Niemka szukająca zgubionej przeszłości, a Krzycki przez całą książkę rozmawia z psem (zastanawiam się czy Brudnik przypadkiem nie zainspirował się tym). Psi bohater, w ogóle jest tu bardzo ważny. Już ze spokojem poczekam na trzecią część.

Raczej nie gustuję w tym gatunku, jednak rozpocząłem przygodę od książki PIotra K.i to bym strzał w 10. Caly czas trzyma w napięciu, ciekawe zwroty akcji. Wiem, że to fikcyjna opowieść jednak widać, że autor się postarał i w miarę możliwości przedstawia zbliżone do realiów postępowanie organów ścigania.

Tomek Kawęcki odszedł z policji i pogrąża się w swoich problemach, ale wciąż poszukuje mordercy kobiet, który zapadł się pod ziemię. Jak to często bywa ostatnia część wydaje się być najlepszą. Brutalny kryminał, z ciężką atmosferą, z głównymi w większości antypatycznymi bohaterami, w czym jednak nikt nie może przebić Kawęckiego. Bohaterem też jest miasto, Łódź, choć tutaj na pewno nie przedstawione jako atrakcja turystyczna. Wręcz odwrotnie, rozwiązłe, nieładne, brudne i odstręczające. Mroczna, mocna seria, po której konieczny jest i detoks i reset.

Książka wyraźnie słabsza od pierwszego tomu - chyba po prostu cała przedstawiona tu historia była dla mnie zbyt naciągana, przez co nie czytało mi się jej tak dobrze jak pierwszego tomu. Ale nie ma tragedii - wciąż lepsza niż kilka "hitów" rodzimego kryminału.

Przed rozpoczęciem czytania miałem pewne obawy - było sporo krytycznych opinii na temat tej książki. Jednak moim zdaniem nie potwierdziły się one, a historia jest naprawdę dobra i świetnie napisana. Pokusiłbym się nawet o stwierdzenie, że najlepszą z serii. Ocenę obniża sama postać głównego bohatera - aż mnie zęby bolą czytając o jego zachowaniach... Ale tacy ludzie istnieją i finalnie wychodzi na plus dla autora, że umiał stworzyć naprawdę dobrą historię mimo głównej postaci, która jest dorosłym facetem i to całkiem inteligentnym, ale emocjonalnie na poziomie trzylatka...

Książkę czyta się lekko i przyjemnie - jak wszystkie pozycje z cyklu o komisarzu Kruku, ale to chyba tyle jeśli chodzi o pozytywy które można o tej książce napisać. Nie jest ona zła, ale jest bardzo wtórna - jeśli przeczytało się już kilka innych powieści autora, to łatwo zauważyć, że postaci są tu bardzo szablonowe i stanowią kopie tych które już wystąpiły we wcześniejszych częściach cyklu. Zdecydowanie za dużo wikłania opowiadanej historii życiem prywatnym bohaterów. Niemniej nie mam serca dać mniej niż 6, bo wiele osób uważa "piątki" za książki "nieczytalne" a ta z pewnością taką nie jest.

Oryginalny pomysł na mordercę pochodzącego z wyższych sfer. Te wszystkie powiązania przywodzą na myśl historię „Zatoki Sztuki”. Autor trafił też do mnie swoją bezpośredniością. Nie pasuje mi tam jedynie osoba bohatera i dość mierny pomysł na zgwałcenie ofiary przez psa

Sięgając po książkę „Białe kłamstwa” Piotra Borlika byłam bardzo ciekawa tej historii, ponieważ zapowiadała się na emocjonujący kryminał. Już od pierwszych stron poczułam, że książka ma dość intensywny klimat i porusza trudne tematy związane z tajemnicami oraz relacjami między ludźmi. Podczas czytania często zastanawiałam się nad tym, jak łatwo jedno kłamstwo może pociągnąć za sobą kolejne i jak bardzo może to wpłynąć na życie bohaterów. Historia momentami naprawdę mnie wciągała, szczególnie gdy pojawiały się nowe wątki i niespodziewane wydarzenia. Jako czytelniczka miałam wrażenie, że książka skłania do refleksji nad ludzkimi decyzjami i ich konsekwencjami. Czytało mi się ją z dużym zainteresowaniem i myślę, że długo będę jeszcze myślała o tej historii.

Drugi tom trylogii z komisarz Agatą Stec nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia. „Materiał ludzki” zaczyna się od sceny, która natychmiast ustawia ton całej powieści - porwanie głównej bohaterki i przeniesienie jej w sam środek koszmaru rozgrywającego się na kaszubskiej prowincji. Borlik od pierwszych stron pokazuje, że tym razem stawka jest znacznie wyższa, bo zagrożone zostaje życie samej śledczej. Odnalezienie dwóch kobiet przywiązanych do pali, w makabrycznej, niemal rytualnej scenerii, uruchamia śledztwo pełne niedopowiedzeń, lokalnych tajemnic i gęstej atmosfery małej społeczności, w której „wszyscy wszystko wiedzą”, ale nikt nie mówi prawdy wprost. Jedna z ofiar przeżywa - i to właśnie ten fakt staje się kluczowy dla dalszego rozwoju fabuły. Sprawa szybko okazuje się znacznie bardziej złożona, niż sugerują pierwsze tropy. Agata Stec w tym tomie wychodzi na pierwszy plan. Poznajemy ją nie tylko jako bezkompromisową policjantkę, ale też kobietę zmagającą się z samotnością, impulsywnością i ciężarem odpowiedzialności. Jej decyzje bywają ryzykowne, czasem balansują na granicy rozsądku, ale są spójne z charakterem bohaterki, wrażliwej na cudzą krzywdę i upartej w dążeniu do prawdy. Istotną rolę ponownie odgrywa Artur Kamiński, brat Agaty, psycholog i mistrz manipulacji. Choć tym razem pojawia się rzadziej, jego obecność wciąż budzi niepokój. Relacja rodzeństwa wyraźnie się zmienia: zaufanie kruszeje, a Agata zaczyna dostrzegać, że Artur nie zawsze działa z pobudek, które deklaruje. Równolegle pojawia się nowa postać, Paweł Wilk, lokalny policjant, który od początku wzbudza podejrzenia i zdaje się bardziej chronić tajemnice wsi niż pomagać w ich odkrywaniu.

Małe miasteczko, kilka trupów w szafie, tMałe miasteczko, kilka trupów w szafie, tajemnice i śledczy z krwi i kości wszystko tu gra i tworzy sprawdzony, ale świetnie wykorzystany schemat. Autor dobrze wie, jak budować napięcie i utrzymać uwagę do samego końca. To kryminał podany w bardzo dobrym stylu, który daje dużo satysfakcji z czytania i spokojnie trafi w gust nawet bardziej wymagających czytelników.ajemnice i śledczy z krwi i kości wszystko tu gra i tworzy sprawdzony, ale świetnie wykorzystany schemat. Autor dobrze wie, jak budować napięcie i utrzymać uwagę do samego końca. To kryminał podany w bardzo dobrym stylu, który daje dużo satysfakcji z czytania i spokojnie trafi w gust nawet bardziej wymagających czytelników.

Komisarz Bernard Gross to nietuzinkowy i tajemniczy bohater wykreowany przez autora tak wiarygodnie, że czytać lub słuchając go w zależności od dostępności książki można wyczuć emocje, które komisarz odczuwa do siebie, żony, syna i Malwiny Lemańskiej dokładnie wctej kolejności ze względu hierarchię od najważniejszej do mniej ważnej . W roku śledztwa jest on w stanie ksuoic się na rozwiązywaniu zawiłych zagadek kryminalnych radząc sobie jednocześnie że złożoną i pogmatwaną osobowością samotnego wilka, który musi żyć wśród pogubionych i lękliwych owieczek. Struktura powiesić tak absorbuje, że nie można oderwać się zwłaszcza, że Bernard jest tak ludzi , ma podobne problemy i przemyślenia. Można współczuć głównemu bohaterowi jego dylematów miłosnych. Podziwiam go za jego odwagę i nieprzejednana postawę względem przełożonych. Zwłaszcza można nauczyć się od niego szanowania swojej godności osobistej by nikt nie odważył się napluć nam w twarz wmawiając, że pada deszcz. Uważam, że zespół Komisarz Bernard Gross, apusrant sztabowa Skalska vel Skałka i Judyta Judycka to team policyjnych hartów gończych ,ktorego można byłoby pozazdrości w kazdym mieście . Książka wart przeczytania i zapoznania się z całą serią . Polecam

Zajasa lubię, kryminał, jak kryminał, jest dosyć brawurowo, morderstwa na wiatrakach, brudy w policyjnych strukturach i para ciekawych bohaterów - niezbyt sympatyczny, ale niezwyciężony Krzycki i uroczy, nieco porywczy i jeszcze bardziej niezwyciężony Bałyś. Ale tym co wyróżnia te kryminały jest styl, Zajas jest profesorem, literaturoznawcą, pisze wiec ładnie, daje literackie smaczki, humor słowny, a jak skwareczki w barszcz wrzuca stwierdzenia w rodzaju 'woda tym się różni od wódki co wygoda od wygódki' :) A, że kryminał to dla mnie gatunek czysto rozrywkowy, wiec wszystko mi się spina ;)

Pan Borkowski naprawdę potrafi pisać. Świetna książka, chyba jeszcze lepsza od pierwszej części. Jest tylko jeden problem ciężko zapomnieć, że autor jest kabareciarzem, ale jak nam się to uda to będziemy się dobrze, kryminalnie bawić. (KMN - to chyba mój ulubiony kabaret).

Przeczytałam „Blask” Marka Stelara i ogólnie sprawiła mi przyjemność. Książka jest napisana prostym, przystępnym stylem, więc czyta się ją naprawdę płynnie – nawet jeśli ma się tylko chwilę na lekturę między obowiązkami. Momentami tempo trochę wariuje, niektóre fragmenty przyciągają bardziej niż inne, ale mimo to całość jest spójna i dobrze przemyślana. Podoba mi się też, że autor starał się wprowadzić różne perspektywy i nieco eksperymentować z narracją – daje to poczucie, że książka nie jest monotonna. Nie jest to lektura wymagająca głębokiej analizy czy intensywnego skupienia, ale oferuje przyjemną, uporządkowaną opowieść, przy której można się zrelaksować. Myślę, że sprawdzi się dla osób, które lubią solidnie napisaną książkę, bez zbędnego zamieszania i nadmiernego komplikowania treści.

Sięgając po „Nietykalnego” Marka Stelara, liczyłam na solidny kryminał, który wciągnie mnie od pierwszych stron i utrzyma napięcie do końca. Ostatecznie moje wrażenia są raczej pozytywne, choć nie obyło się bez pewnych zastrzeżeń. Na pewno na plus zasługuje tempo – książkę czyta się szybko i momentami naprawdę trudno ją odłożyć. Autor potrafi budować napięcie i podtrzymywać zainteresowanie, dzięki czemu lektura jest angażująca i dynamiczna. Styl pisania jest prosty i konkretny, co dobrze pasuje do gatunku. Nie ma tu zbędnych ozdobników, wszystko jest podane w sposób bezpośredni. Z jednej strony to ułatwia odbiór, z drugiej – chwilami brakowało mi większej głębi, szczególnie w warstwie emocjonalnej. Miałam też momenty, w których pewne rozwiązania wydawały mi się dość schematyczne lub przewidywalne, co lekko osłabiało efekt zaskoczenia. Nie przeszkadzało to jednak na tyle, żeby odebrać przyjemność z czytania. Podsumowując, to dla mnie dobra i wciągająca lektura, która sprawdzi się jako rozrywka na kilka wieczorów. Może nie jest to książka, która zostanie ze mną na długo, ale zdecydowanie spełnia swoją rolę jako solidny kryminał.

Ta historia trochę nudniejsza niż poprzednie tomy, ale w dalszym ciągu bardzo dobrze się tego słucha. Życie osobiste bohaterów pogmatwane. Jak to w książce. Choć niestety chyba wiele ludzi funduje sobie podobne traumy. Sobie, a co gorsza dzieciom. Małe bzdury o spowiedzi - chyba autor, pewnie luteranin, wiedzę zaczęrpnął z amerykańskich horrorów. W każdym razie sięgnę niebawem po 4 część i polecam jako rozrywkę.

Dobra sensacja. Na tym moglbym poprzestać, bo to idealnie oddaje moje odczucia. Z plusów: Bohater, którego polubiłem już w pierwszej części (trzy sekundy). Napiecie. Akcja. Czyta się tak, że ciężko zrobić sobie przerwę. Tępo. Dramaturgia. Stawka. Wszystko się zgadza. Sensacja na 102 Czemu więc nie 10? Bo po prostu weszlismy w tej czesci na klimat, który nie do końca mnie kręci: Kolumbijska mafia, prywatny satelita, niewyczuwalne narkotyki. Dla mnie trochę tego za dużo. Ale tylko trochę. Po prostu pierwsza część była ciut lepsza. Słuchanie tej książki, to dobrze spedzony czas. Trzecią część też wkrótce przesłucham. ,,Niszczenie aniołków" mnie rozwaliło :-((

"Bez litości i przebaczenia" to intrygujący kryminał sensacyjny owiany mrocznym klimatem i motywem tajemnicy. To powieść o błędach przeszłości i pozornej niewinności. Seryjny zabójca, meksykańska mafia, zaginiony chłopiec i szereg zagadek do rozwiązania. Zachęcam przeczytać.

Który to już raz, na naszym rodzimym rynku czytelniczym poruszona została tematyka młodych dziewczyn zza wschodniej granicy szukających szczęścia u swoich bogatszych sąsiadów. Upragniony eden zamiast przynosić korzyści finansowe nieosiągalne u siebie, w momencie wyjścia z samochodu przeradza się w piekło na ziemi, w którym są pozbawione wszelkich praw i godności i zmuszane do niewolniczej pracy nie dostając nic w zamian. Miejscem zarobkowania nie jest obiecany butik, restauracja czy każde inne miejsce pracy, gdzie mile widziana jest pracowita dziewczyna, zaangażowana, uczciwa i na dodatek z ładną buzią, a las i szosa przy której zatrzymują się amatorzy szybkich i niezobowiązujących przygód. Zostaje znaleziona pierwsza ofiara, której stój i zadane obrażenia świadczą, że zajmowała się najstarszym zawodem znanym ludzkości. Ten sam las jest świadkiem bezwzględnej egzekucji na wracających ze służby żołnierzach odbywających manewry na sąsiadującym poligonie. Czy to jakieś wewnętrzne porachunki, czy jako przypadkowe ofiary innej zbrodni, czy w końcu uda się powiązać ze sobą te dwa zabójstwa, będzie musiało ustalić prowadzone śledztwo. Kolejnym wątkiem poruszonym w książce jest próba dyskredytacji wieloletniego komendanta poznańskiej placówki Marcinkowskiego a wśród postaci przewijających się mamy już poznane przy pierwszej odsłonie (przyp. Jedyne wyjście), min. bankowców z niejednoznaczną przeszłością – Brodziaka i Grubińskiego, właściciela szynku specjalizującego się w serwowaniu wysokoprocentowych trunków. Każdy z nich ma bogatą przeszłość, sukcesy i porażki a osiągnięty sukces jest zadrą dla niektórych, którzy międzyczasie stanęli im na drodze. Które sojusze okażą się bardziej trwałe, czy lojalność zostanie zachowana tego dowiemy się dopiero na koniec. Trzeba wspomnieć oczywiście o głównej ambitnej policjantce, sierżancie Anecie Nowak, która nie dość, że zostaje przydzielona do rozwikłania zabójstw dokonanych w leśnej scenerii to przyjdzie jej zmierzyć się z wewnętrznym dylematem, czy postać przełożonego Marcinkowskiego, któremu bezgranicznie zaufała jest tego warty. Czy ocena jego życiorysu była słuszna bo może skrywa inne, mroczne oblicze schowane za obecną maską. Dzieje się dużo, są zwroty akcji a i sama książka jest dosyć opasła (ponad 500 stron). Niektóre opisy przynajmniej dla mnie mogłyby być skrócone czy wręcz ominięte bo hamują przeżywanie opowieści. Widoczne autor lubi to co robi i dzieli się z nami tą wiedzą czy tego chcemy czy nie . Na plus niewątpliwie wpływa barwne przypomnienie starszym czytelnikom a młodszym odtworzenie czasów słusznie minionych, gdzie nikt nie mógł czuć się bezpiecznie, sąsiad donosił na sąsiada i łatwo było złamać człowieka szantażem, pomówieniem czy z czystego wyrachowania. Niestety te mechanizmy nie zginęły i nie zginą ale miejmy nadzieję, że nie na taką skalę jaką miało miejsce za czasów komuny. Oby nigdy nie nastąpiło bo innych tematów na udane książki przecież nie zabraknie.

Były momenty, gdy myślałam "jaka super książka, w końcu coś inteligentnego, dla wymagającego odbiorcy, a nie tylko brutalne zwłoki", a były też takie "kiedy to się skończy". Jednej strony wow. Bardzo ciekawa główna postać, rewelacyjne wątki sztuki, ciekawa intryga. Książka dla ludzi, którzy doceniają jakąś głębszą ideę. W stylu Krajewskiego, czyli z klasą i erudycją. Dbałość o język i odpowiedni poziom słów. A z drugiej strony wątki jak z taniego romansu. Raz daliby się za siebie pokroić, za chwilę są obcy. Jakby autor nie umiał wprowadzać innych postaci kobiecych niż te, w których jest zakochany główny bohater. 300 stron, 3 miłości, 2 rozstania i milion tanich tekstów. Kobieta wykształcona, silna, idąca po trupach do celu zaczyna mówić językiem brazylijskiej telenoweli. Nie spina mi się to. Główny bohater jak kot ma kilka żyć, bo wychodzi z takich opresji, że Chuck Norris mógłby mu wiązać mokasyny. I bardzo długie opisy. Były momenty, że korzystałam z umiejętności szybkiego czytania i czytałam kilka zdań z całej strony i nic nie straciłam. Część opisów w ogóle opuściłam przechodząc do dialogu, bo za bardzo mi się dłużyło. Za dużo wątków w jednej książce. Na początku czytałam z wypiekami na twarzy, później z miną kiedy to się skończy. Bardzo dobra książka. Trochę przegadana, ale świetna. Ciekawy pomysł, misterna intryga i intrygująca postać, a właściwie postaci. Marudzę, ale przeczytam drugą część, bo jestem ciekawa tego bohatera.