Kraina Zeszłorocznych Choinek

Po przeczytaniu książki „Mikołaj do wynajęcia”, która pochłonęła mnie bez reszty, zdecydowałam się sięgnąć po kolejną powieść Agnieszki Olejnik i nie zawiodłam się. „Odrobina magii” to książka, którą czyta się z zapartym tchem. Z pewnością, w najbliższej przyszłości, sięgnę po inne dzieła tej autorki.

„Blask choinki” drugi tom „Serii Świątecznej Agnieszki Lis” jest kolejnym udanym spotkaniem z twórczością Autorki. Książka należy do kategorii literatura obyczajowa i romans oraz do lektur o tematyce świątecznej. Serię czytam zasadniczo w przypadkowej kolejności jednakże nie stwarza to żadnego problemu, bowiem w odpowiednim miejscu przytaczane są wszelkie potrzebne fakty dotyczące losów bohaterów. W mojej ocenie pomysł na fabułę powieści oraz serii jest jak najbardziej trafiony, a historia poprowadzona sprawnie i w interesujący sposób. Fabuła niniejszego tomu osadzona jest w okresie świąt Bożego Narodzenia w Zakopanem gdzie dwie zaprzyjaźnione rodziny spędzają ten najpiękniejszy czas. Jest to opowieść o rodzinie, przyjaźni, życiu codziennym, a także świętowaniu w gronie najbliższych oraz przyjaciół. Opowieść ukazuje jak ważną rolę pełni rodzina i jak ogromne daje wsparcie, bowiem pomimo licznych zawirowań i różnorodności, rodzina oraz przyjaciele dają niezmierzoną siłę do przetrwania. Jak przebiegały losy bohaterów, zainteresowanych odsyłam do kart powieści. Moim zdaniem Autorka świetnie wykreowała bohaterów, którzy są wyraziści i charakterystyczni, pomimo że czasami odrobinę denerwujący czytelnika. Natomiast dialogi są bardzo dobrze skonstruowane oraz z humorem. Ponadto lekkie pióro Pani Agnieszki sprawia, że książkę czyta się płynnie i szybko. Jest to spokojna książka, bez gwałtownych zwrotów akcji, aczkolwiek można przyjemnie spędzić czas i zrelaksować się. Polecam tę lekturę dla fanów świątecznej scenerii oraz mało dynamicznych historii.

Spędzanie Sylwestra w domowych pieleszach ma swoje plusy🤣 Marylka to 70 letnia niesamowita kobieta. Sama kiedyś na swojej drodze spotkała Gertrudę, która jej pomogła, przyjaźniły się latami. Marylka odziedziczyła wszystko po swojej przyjaciółce i postanowiła, że teraz to ona będzie pomagać potrzebującym. Przechwytywała listy do Świętego Mikołaja i obdarowywała najbardziej potrzebujące dzieciaki. Dzięki niej wielu z nich zostało ludźmi na wysokich stanowiskach, artystami, ale jedno się nie zmieniło - z wszystkimi miała kontakt i zawsze mogła na nich liczyć. To książka, która daje nadzieję w dobro ukryte w ludziach. To książka o świątecznym cudzie. Bardzo mi się podobała.

„Nie chodziło o to, żeby prezenty były kosztowne. Sztuką było wybrać tę jedną rzez, na której obdarowanemu naprawdę zależało, nawet jeśli wcześniej nie do końca sobie to uświadamiał.” Czy nie w tym jest najwięcej magii świąt? By otrzymać coś, czego nie oczekujemy, a co na dłuższą metę przynosi nam najwięcej radości? Bo czym tak naprawdę byłoby otwieranie prezentów pod choinką, gdybyśmy kilka tygodni, a może nawet miesięcy wcześniej przekazali bliskim listę rzeczy, których po nich oczekujemy? Często mylimy święta z drugimi obchodami urodzin, kiedy myślimy, że dobrze wiemy co jest dla nas przydatne. A przecież chodzi o element zaskoczenia. W tym skryta jest magia świąt. W tym jest jej czar. „Przez rozświetlone okno widziała choinkę i dała się na chwilę porwać temu uczuciu, które pamiętała z dzieciństwa. Niecierpliwość podszyta radością, ale i lękiem.” Święta spędzone w obcym miejscu nie zawsze okazują się czymś, co działa. Kiedy więc Lucyna otrzymuje w spadku dom na odludziu, otoczony lasem, gdzie większość technologi nie działa bez zwyczajny brak zasięgu, pierwsze, co przychodzi jej do głowy to święta rodzinne. Pragnie je spędzić z wszystkimi czterema córkami, choć zdaje sobie sprawę z tego, że nie dogadują się między sobą najlepiej. Siostrzana miłość nie zawsze jest tym, co występuje w rodzinach, bo i nie każdy jest idealny. W końcu nie żyjemy w idealnym świecie. „Przeżywali wyjątkowe święta i to nie tylko ze względu na miejsce, ale i z powodu aury. Pamiętała takie Boże Narodzenie z dzieciństwa, tęskniła za nimi, za śniegiem i mrozem i ślizgawkami.” Czy jednak te wyjątkowe święta pozostaną takie, gdy Lucyna musi wyjawić dzieciom sekret zmarłego ojca? Czy staną się sobie bliżsi? Czy pojednają się za sprawą tego migoczącego światełkami choinkowymi blasku? Jakich niespodzianek mogą się spodziewać po własnej matce? Czego jeszcze nie dowiedzieli się za życia ojca? „W tym roku rzeczywistość siłą wdarła się do ich rodziny i wstrząsnęła nią. Zmusiła, by zmierzyli się z sekretami, skrywanymi żalami i pretensjami.” To prawda. Życie przynosi nam co roku prezenty pod choinkę i czasem zdarza się, że największym z nich jest zwykła, choć wcale nie nie taka zwyczajna, rzeczywistość. Bo nie da się ukryć, że to życie potrafi zaskoczyć nas bardziej niż kreatywność członków rodziny w doborze prezentów. Zupełnie jakby wszechświat obserwował każdego z nas z osobna i wszystkich razem kolektywnie i to on wyznaczał, co nam się należy. Co jesteśmy w stanie udźwignąć nie łamiąc sobie przy tym karku albo kości nawzajem.

Książka mi się podobała. Wiele życiowych historii, ludzi, emocji. Dobrze się czyta, lekko mimo wielu bohaterów. Główne bohaterki da się lubić, z przyjemnością czekałam na ich dalsze losy. Ujęło mnie poszukiwanie przez nich miłości. Motyw anioła według mnie ukazany idealnie. Lubię twórczość Gabrieli za jej pokazywanie rzeczywistości takiej jaka jest. Mogłam na chwilę oderwać się od codzienności i poczuć również magie nadchodzących świąt Polecam

Najważniejsza rzecz, którą chce napisać na sam początek to to, że nic nigdy nie jest takie, jakie się wydaje z zewnątrz lub jakie widzimy na pierwszy rzut oka. Każdy ma swoją tajemnice, ukryte problemy i cierpienie które nosi, a które niekoniecznie wszystkim pokazujemy. Ta książka jest idealnym przykładem właśnie takiego ocenienia osób i późniejszego pokazania jak naprawdę wyglądają. Otworzyło mi to oczy i zmusiło do refleksji. Książka miła, przyjemna, ciekawa, pokazująca wzruszające i osobiste historię bohaterów i to, że literatura zmienia człowieka i łączy. Ekscytujące było dla mnie to jak obcy sobie ludzie cały czas jakoś się mijali w książce, żyjąc po prostu swoimi codziennymi sprawami, jak nieświadomie i przypadkowo są ze sobą powiązani i jak po nitce do kłębka do siebie dochodzą i odkrywają - najciekawsza i najpiękniejsza część książki moim zdaniem. „Zwyczajne cuda” porusza nasze przyziemne problemy, zamartwianie się brakiem miłości i zbiegi okoliczności. Bardzo mi się podobała ta książka i teraz przed świętami zdecydowanie Wam ją polecam ❄️❤️ Miałam z jakiegoś powodu większe oczekiwania co do tej książki i że będzie większe "BUM" magii i miłości, jest to tylko i wyłącznie moje prywatne odczucie i myślę, że w każdym razie zatopicie się w tej lekturze ❤️

"Zapomniana piosenka" to poruszająca opowieść o dwóch samotnych mężczyznach, których losy niespodziewanie się splatają. Dwudziestoletni Dominik, wychowanek domu dziecka, wciąż szuka matki, nie wiedząc, czy go porzuciła, czy nie żyje. Pan Ksawery, starszy mężczyzna, kolejny raz szykuje się na samotną Wigilię, bo jego syn nie zamierza go odwiedzić. Być może to tylko przypadkowe spotkanie, a może przeznaczenie postanowiło połączyć ich w ten świąteczny czas. To historia o tęsknocie, potrzebie bliskości i cudach, które zdarzają się wtedy, gdy najmniej się ich spodziewamy! Gorąco polecam tę pozycję😊

Książka składa się jakby z 5 opowiadań, w których losy bohaterów gdzieś się ze sobą przeplatają. Jest w niej sporo mądrych słów, choć czasem aż za dużo, przez co momentami książka jest przegadana, a przez to nudnawa. Wrażenia świeżo po przeczytaniu raczej pozytywne, choć bez szału.

Książka w klimacie Bożego Narodzenia czytana w kwietniu? To nie miało prawa się udać, ale miałam ochotę na coś lekkiego. I tak się zaczynało, później było jak w amerykańskim filmie, a na końcu... Cóż, tu nastąpił niespodziewany zwrot, więcej niż nic nie napiszę 😎

Okładka książki ma delikatne odcienie, beż, biel i na samym środku konik na biegunach jest czerwony. Lektura nie ma skrzydełek, więc nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Strony są kremowe, marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Liczy sobie ponad trzysta stron. Z piórem autorki kiedyś się spotkałam, bardzo bardzo temu, ale niestety nie pamiętam już, czy mi się podobało, a jeśli tak, to jak bardzo. Podeszłam do niej na luzie i bez wymagań. I dobrze. Jest to prosta, jak dla mnie zwyczajna powieść obyczajowa. Czytało się szybko, lekko, przyjemnie. Autorka ma przystępne pióro, nie znajdziecie tu żadnych przeszkód podczas czytania. Historia całkiem w porządku, nawiązuje nieco do baśni, gdzie dziewczyna zamknięta jest w wieży - tutaj na własne życzenie zamyka się w swoim mieszkaniu. Książka jest dopracowana, ale... No właśnie. Brakowało mi tutaj, chociaż raz na kilkadziesiąt stron, przyśpieszenia akcji. Dynamiczności. Okej, coś się działo, ale bardziej to taka książka melancholijna, otulająca... Brakowało mi również emocji. Coś tam nasi bohaterowie czuli, ale ja tego nie zaznałam. A szkoda, bo mogłoby być nieźle. Myślę, że można było pewne wątki bardziej emocjonalnie napisać, chyba że to ja jestem już z kamienia... Duży plus za osadzenie akcji w Krakowie i Zakopanem. Do miasta królów mam blisko i bardzo je lubię, a to drugie... Kocham. Kocham za góry, za szlaki, w których zawsze się wyciszam. I z każdym dniem tęsknię coraz bardziej. Myślę, że gdybym miała możliwość, przeniosłabym się na stałe, gdzieś w okolice Zakopanego. Nie do centrum, ale gdzieś blisko, koniecznie z widokiem na góry. Chyba nigdy by mi ten widok nie spowszedniał. Bohaterowie są dobrze wykreowani, niczego im nie brakuje. Różnią się od siebie, ale jakoś nie poczułam do nich sympatii. Ania jest taką zamkniętą w sobie dziewczyną, w sumie to kobietą, nieśmiałą, która najchętniej zabarykadowałaby się na amen. I ma to swoje korzenie w jej przeszłości, ale nie będę wam o tym opowiadać, jak sięgnięcie po tę opowieść, sami poznacie wszystko dokładnie. Alek to chłopak, który jest nie tylko tajemniczy, ale i jego los nie oszczędzał. Przykro mi było czytać o nim, ale cały czas nie dawał mi spokoju i patrzyłam na niego z dystansem... Jakby coś jeszcze ukrywał... Ula to całkowite przeciwieństwo swojej przyjaciółki (Ani), ale nie dziwi mnie to, że się przyjaźnią, często to właśnie przeciwieństwa się przyciągają i nie tylko w związkach damsko-męskich. Jest to bardzo spokojna opowieść. Z racji tego, że nie miałam co do niej wymagań, nie zawiodłam się. Raczej na długo nie pozostanie w mojej pamięci, bo nie wyróżniła się niczym szczególnym. Nie jest to zła powieść, bo napisana jest dobrze, wprawnym piórem, ale moim zdaniem zabrakło trochę akcji i więcej emocji, które ja mogłabym odczuć wraz z postaciami. Skupia się na wielu aspektach z życia: miłości, przyjaźni, toksycznych relacjach, wybaczeniu, samotności, relacjach w pracy... Myślę, że wielu z Was może przypaść do gustu. Dajcie jej szansę, może akurat się Wam ona spodoba. ;)

Seria z domkami Agaty Przybyłek Pełne ciepła, miłości opowieści o tym co było w przeszłości i jaki ma wpływ na naszą teraźniejsza i przyszłość. Lekkie opowiadania, które można czytać osobno, ponieważ bohaterowie się nie powtarzają (z wyjątkiem pewnych dziewczyn, które w kilku powieściach tutaj występują, ale ich losy są tak opisane, że nie trzeba czytać po kolei by je dokładnie poznać). Był to dla mnie niezwykły relaks i odprężenie oraz nadzieja na lepsze jutro...bo akurat sięgnęłam po nie w trudnym dla mnie czasie...były one jak balsam na zraniona duszę :) Serdecznie polecam jako przerywnik od kryminałów albo właśnie receptę na lepsze samopoczucie ;)

Bardzo przyjemna lektura. Podobała mi się definicja Świąt według żony Andiego - zaczynają się na początku grudnia i trwają do lutego.... Oczywiście, cała seria dotyczy także piesków, co dodatkowo podwyższa wartość książki w moich oczach. Do tego fajne zakończenie. Polecam! Szkoda, że z całej serii 18 tomów, dostępne są tylko dwa...

Recenzja ,,Wzgórze świątecznych życzeń" Sylwia Trojanowska Poznajemy mieszkańców Świeradowa-Zdrój podczas przygotowań do świąt. Mamy tu siostry Basia i Domicela dwa różne oblicza;Lila trenuje biegi narciarskie i marsy by wygrać slynny turniej; Konstancja to starsza pani żyjąca w samotności ale gdy wprowadza Patrycja wraz z corkami to zmienia się cała osobowość Konstancji. Maciej przez przemoc z dzieciństwa nie może zostać ojcem. I czuję jakieś uczucie wobec Patrycji oraz jej córek. Ksawery ktory samotnie wychowuje Polę zdolną i pomyslową corkę. Fryderyk ktory nie moze się pogodzic z tesknotą za Moniką. A Monika byla ważna dla Konstancji. Książka opowiada historie mieszkańców w pięknym urokliwym miasteczku. Mamy tu zauroczenia, walka o osiągnięcie celów oraz nostalgia i tęsknota za osobami, ktorych już nie ma. A do tego wzgórze świątecznych życzeń które spełnia zyczenia ale nie kazdy w to wierzy. Jest to lekka opowieść ale pełna zawiłości. Każdy bohater wnosi do historii trochę tajemniczości. I czuć tą zimowo-świąteczną atmosferę. Miło spędziłam czas sluchając tą historię.

To naprawdę bardzo dobra historia. Wciąga tak, że trudno się oderwać, a ciekawość nie odpuszcza aż do samego końca. Książka trzyma poziom i zdecydowanie nie zawodzi, szczególnie jeśli ktoś zna już wcześniejsze tytuły autorki. To kolejna udana opowieść, która daje dużo przyjemności z czytania. Po zakończeniu zostaje tylko niedosyt i myśl, że aż prosi się o dalszy ciąg. Zdecydowanie warto sięgnąć.

Dzień dobry w #instapiąte jak wami mija dzisiejszy dzień? Mi dość dobrze 😊 Książka pt." Dorzuć mnie do prezentu " Pani @blazynskaagnieszka jest świetna. Na początku myślałam że będzie to opowieść o jednej grupie bohaterów, okazało się jednak że tak nie jest. Przyznam się bez bicia że nie czytałam opisu z tyłu okładki, po propstu stwierdziłam że pójdę na żywioł. Książka opowiada o teraźniejszości czyli o tym co dzieje się aktualnie, chodzi mi tutaj o wirusa który panuje na całym świecie. Mamy pokazany tutaj okres przedświateczny jak i pierwsze dni świąt Bożego Narodzenia. Każda z histori jest inna i opisywana przez inne osoby ale zawsze zaczyna się praktycznie na począrku grudnia a kończy w święta. Fajne jest to że autorka w każdym rozdziale wplątywała osoby z poprzednich i z każdą kartką wiedziałam coraz więcej. Bardzo ale to bardzo dobrze mi się ją czytało, szkoda tylko że tak szybko się skończyła. Chciała bym bardzo podziękować wydanictwu @wielkalitera za egemplarz do recenzji. Ps. Świeczuszka z @sklepikzpokatnej ❤ #piatek #dziendobry #goodmorning #sklepikzpokątnej #wielkalitera #agnieszkabłażyńska #świece #świątecznaksiążka #święta #śnieg #bookstagram #bookstagrammer #bookstagrampl #bookcouple #bookpic #instabook #książki #czytambolubie #czytaniejestsexy #kochamksiążki #ksiazkoholizm #ksiazkoholik #ksiazkoholiczka #ksiazkowelove #mariolaczyta #mariolaiksiazki #recenzja #recenzjaksiazki #czytaniemymnałogiem

♥️Recenzja♥️ „Pierwsza taka gwiazdka” – Karen Schaler Kobieca wersja Grincha, czy to udany przepis na świąteczną książkę ? Powiem, że nawet bardzo, ponieważ jest to jedna z moich ulubionych świątecznych filmów, a główna bohaterka wcale nie jest aż tak bardzo do niej podobna. Haley kocha swoją pracę i to ona jest dla niej najważniejsza. Lubi święta, ale nie celebruje ich tak jak inni i nie czuje takiej potrzeby. Jest bardzo dobra w tym co robi, posiada kreatywność, którą umie wykorzystać. Święta traktuje jako wolne dni, które może poświęcić pracy, no i w jakiejś ułamkowej części rodzinie. Jednak nawet przez sekundę nie była zła, tylko mocno zapracowana. Tak w ogóle miał bardzo dobre serce. Na początku sceptycznie nastawiona, ale z czasem wpada w wir świąt. Cieszy się jak dziecko i zaczyna rozumieć co w życiu jest ważne. Jej przemiana nie jest szybka, musi powoli do niej dojrzeć i wiele sytuacji przeżyć. Pojawi się w jej życiu także pewien facet, który kocha święta. Ma z nimi wiele pięknych wspomnień. Na początku jest sceptycznie nastawiony do Haley, bo uważa, że nie da się jej zmienić. Z czasem wszystko się zmienia, dostrzega jej zmianę, sam zabiega o jej uwagę. Wspólny czas mocno przybliża tych dwoje. I może zakiełkuje coś pięknego, gdy tylko każde otworzy swoje serca na nowe i nieznane. Autorka ma wielki talent do pisania świątecznych historii. Tutaj wszystko kręci się wokół tego święta. Wszystko zostaje pięknie opisane: ozdoby, przystrojenie, zabawy, tradycje, no i przede wszystkim historie, które tam się wydarzyły. Panuje w niej magia przez którą można naprawdę przekonać się do świąt. Ci którzy zatracili się w wirze pracy mogą odnaleźć nową wiarę i spokój. Nawet, ktoś kto wierzy, to jeszcze bardziej może się utwierdzić w tym jaki to cudowny czas. Wszystko napisane z wielkim smakiem i radością. Z każdej kartki wypływa fala szczęścia i magii. Miłość wypełnia całą historię. Nie tylko głównych bohaterów, ale też innych par. Każdy rozdział jest napełniony miłością i niezwykłymi przygodami świątecznymi. Na samą myśl ogarnia mnie miłe ciepło. Aż sama miałabym ochotę przeżyć właśnie coś takiego. Idealny sposób na poczucie magii świąt. Gdyby tylko takie rzeczy miały miejsce u nas, albo gdyby był czas na stworzenie czegoś takiego samemu. Niezwykła historia, która emanuje miłością, tradycjami i poczuciem humoru. Pokazuje, że praca to zgubne przyzwyczajenie i trzeba umieć rozgraniczyć czas między życiem rodzinnym a biznesowym. Taka równowaga może powodować, że człowiek będzie szczęśliwszy. Czytałam z wielkim zachwytem i nie mogłam się oderwać. A, że czas świąt jest dla mnie wyjątkowy, to już w ogóle miałam wielką przyjemność z poznawania dalszych losów. 10/10❤️

Nie mogę uwierzyć, że przeczytałam już kolejną książkę autorstwa Ady Tulińskiej. A jest to publikacja pod tytułem „Spełnione życzenie”. Główną bohaterką tej książki jest Kaja. Czy młoda kobieta znajdzie pracę? Dlaczego przyszły pracodawca chce wymóc na Kai bardzo nietypową obietnicę? Co ma związek z tym syn zatrudniającego? Czy Kaja porozumie się z panią Jadwigą? Dlaczego Daniel będzie aż tak niemiły dla opiekunki babci? Czy młody Czarnecki zrozumie swoje uczucia? Czy Daniel postawi się swojemu ojcu i wybierze dziewczynę, którą kocha? Czy Kaja odnajdzie swoich rodziców? Kto wstawi się za główną bohaterką u pana Czarneckiego? Czy Daniel przekona Kaję do siebie? Czy młoda kobieta zrozumie swoje uczucia, którymi darzy młodego Czarneckiego? Czy Kaja i Daniel będą razem? Nie mogę uwierzyć, że w tak szybkim tempie przeczytałam tę publikację. Co prawda na samym początku nie zaciekawiła mnie aż tak bardzo swoją treścią. Ale to się zmieniło. Nawet nie wiem, w którym momencie to się stało. Po prostu w pewnym momencie nie mogłam się od niej oderwać. Pochłonęłam ją bardzo szybko, szczególnie dzisiejszego wieczora. Ale wracając do meritum. Z całego serca polecam Wam zapoznać się z cudowną publikacją autorstwa Ady Tulińskiej. Bo naprawdę warto. Macie na to moje solenne słowo.

Książka przede wszystkim o czystej ludzkiej złośliwości i zazdrości, z którą sie spotykamy, lub którą my na pewno kiedyś okazaliśmy drugiej osobie. Czasami wkurzy nas, że wróg czy konkurencja jest lepsza i musimy rzucić jakąś kłodę. Oczywiście nie zawsze - trzeba mieć głowę wysoko. Nie jest to książka ściśle świąteczna, bajkowy i ciepły klimat - co mnie bardzo tutaj zaskoczyło - był dopiero na koniec. Tytuł jest trochę mylący, trochę nie. W końcu chodzi o rywalizację. Obserwujemy kilka różnych od siebie zabawnych, poważnych i ciekawych historii i problemów bohaterek i dopiero koniec jest rozwiązaniem i połączeniem tych historii, to naprawdę bardzo mi się tutaj podobało ❤️ Książka ma raczej niskie oceny, ja po prostu fajnie się przy niej bawiłam. „Złodziejki Świąt” to zdecydowanie książka do posiedzenia wieczorem i odpoczęcia przy czymś lekkim ❄️📖 Nie jest to żadna głęboka lektura do szerokich interpretacji. Nie była to też jakaś porywająca lektura, ale zła też nie - było to moje pierwsze spotkanie z Cygler i kto wie? Może nie ostatnie.

Audiobook. Trzy przyjaciółki, trzy kobiety sukcesu i trzy "wywrócone stoliki" w samą Wigilię. Ilość zawirowań i zwrotów akcji wręcz nieprawdopodobna, ale gdy przymknie się na to oko dostajemy rozrywkę na dobrym poziomie. Zabawna i kąśliwa czasami, z wieloma świetnymi tekstami. Z ogromnym dystansem, ale i uszczypliwością dla pozornej sławy i blichtru. Dodatkowy atut to bardzo dobra interpretacja lektorki - Karoliny Porcari.

Przyznaję się bez bicia, że do tej pory sięgnęłam tylko po dwie lub trzy książki autorstwa Magdaleny Kordel. Jakoś tak po prostu wyszło. „Bo nadal cię kocham” przez kilka lat czekała na mojej półce, aż w końcu nadszedł jej czas. Wiedziałam już, że autorka potrafi pisać o emocjach w sposób prosty, ale autentyczny, z wyczuciem, odrobiną humoru, bez zbędnego dramatyzmu i z życiową mądrością. I tym razem również mnie nie zawiodła. To pierwszy tom z serii Malownicze, po który sięgnęłam, a jednocześnie ostatni wydany, mimo to bez problemu odnalazłam się w tej historii. Książka jest ciepłą, refleksyjną opowieścią, momentami zabawną, a chwilami wzruszającą. Fabuła koncentruje się na Leontynie, która przez lata nie pozwala sobie na rozpamiętywanie przeszłości. Nie chce otwierać drzwi do wspomnień i emocji, które mogłyby wywrócić jej uporządkowany świat. Tłumi tęsknotę, skupia się na codzienności i pozornym spokoju. Jednak los nie daje za wygraną. Bo nawet jeśli czas płynie nieubłaganie, nawet jeśli codzienność wypełnia się obowiązkami, rodziną i pozornym spokojem, pierwsza, prawdziwa miłość potrafi przetrwać w sercu przez całe życie. Właśnie o tym jest ta historia. O uczuciu, które rodzi się w młodości, zostaje brutalnie przerwane przez wojenną zawieruchę, ale nigdy nie gaśnie, bo prawdziwie kocha się tylko raz. O tym, że przeszłość potrafi wrócić w najmniej oczekiwanym momencie i zmusić nas do konfrontacji z tym, od czego uciekaliśmy. A kiedy już wróci, trzeba się z nią zmierzyć. Z własnymi wyborami, z żalem, tęsknotą, z pytaniami "co by było, gdyby…". Lektura tej książki skłania do refleksji nad tym, że często gonimy za rzeczami, które nie mają większego znaczenia, podczas gdy to, co najcenniejsze, mamy tuż obok siebie, tylko nie zawsze potrafimy to dostrzec. To również piękna opowieść o prawdziwej przyjaźni, takiej, która nie rdzewieje z upływem lat i nie rozpada się przez brak kontaktu. Urzekła mnie relacja Leontyny i Ewy pokazująca, że prawdziwa więź nie rdzewieje z upływem lat. Można wrócić do niej tak, jakby czas wcale nie minął. Obie seniorki udowadniają, że u schyłku życia wciąż można śmiać się do łez, podejmować spontaniczne decyzje, robić to, co „nie wypada”, i przede wszystkim nadal kochać. Chciałabym mieć taką przyjaciółkę, jak Ewa obok siebie na starość. Szczerą do bólu, stawiającą do pionu, dodającą odwagi do czerpania z życia. Po przeczytaniu książki, szczególnego znaczenia nabiera dedykacja od Pani Magdy: „By nigdy nie zabrakło ramion szeroko otwartych, gotowych do przytulenia, i serc kochających”, która doskonale oddaje sens całej historii, mówiącej nie tylko o miłości, ale także o bliskości, o potrzebie bycia ważnym dla kogoś i o odwadze, by spojrzeć wstecz. „Bo nadal Cię kocham” świetnie wpisała się w okołowalentynkowy nastrój, choć wydarzenia rozgrywają się w atmosferze świąt Bożego Narodzenia.