Bo nadal cię kocham

Przyznaję się bez bicia, że do tej pory sięgnęłam tylko po dwie lub trzy książki autorstwa Magdaleny Kordel. Jakoś tak po prostu wyszło. „Bo nadal cię kocham” przez kilka lat czekała na mojej półce, aż w końcu nadszedł jej czas. Wiedziałam już, że autorka potrafi pisać o emocjach w sposób prosty, ale autentyczny, z wyczuciem, odrobiną humoru, bez zbędnego dramatyzmu i z życiową mądrością. I tym razem również mnie nie zawiodła. To pierwszy tom z serii Malownicze, po który sięgnęłam, a jednocześnie ostatni wydany, mimo to bez problemu odnalazłam się w tej historii. Książka jest ciepłą, refleksyjną opowieścią, momentami zabawną, a chwilami wzruszającą.
Fabuła koncentruje się na Leontynie, która przez lata nie pozwala sobie na rozpamiętywanie przeszłości. Nie chce otwierać drzwi do wspomnień i emocji, które mogłyby wywrócić jej uporządkowany świat. Tłumi tęsknotę, skupia się na codzienności i pozornym spokoju. Jednak los nie daje za wygraną. Bo nawet jeśli czas płynie nieubłaganie, nawet jeśli codzienność wypełnia się obowiązkami, rodziną i pozornym spokojem, pierwsza, prawdziwa miłość potrafi przetrwać w sercu przez całe życie. Właśnie o tym jest ta historia. O uczuciu, które rodzi się w młodości, zostaje brutalnie przerwane przez wojenną zawieruchę, ale nigdy nie gaśnie, bo prawdziwie kocha się tylko raz. O tym, że przeszłość potrafi wrócić w najmniej oczekiwanym momencie i zmusić nas do konfrontacji z tym, od czego uciekaliśmy. A kiedy już wróci, trzeba się z nią zmierzyć. Z własnymi wyborami, z żalem, tęsknotą, z pytaniami "co by było, gdyby…".
Lektura tej książki skłania do refleksji nad tym, że często gonimy za rzeczami, które nie mają większego znaczenia, podczas gdy to, co najcenniejsze, mamy tuż obok siebie, tylko nie zawsze potrafimy to dostrzec.
To również piękna opowieść o prawdziwej przyjaźni, takiej, która nie rdzewieje z upływem lat i nie rozpada się przez brak kontaktu. Urzekła mnie relacja Leontyny i Ewy pokazująca, że prawdziwa więź nie rdzewieje z upływem lat. Można wrócić do niej tak, jakby czas wcale nie minął. Obie seniorki udowadniają, że u schyłku życia wciąż można śmiać się do łez, podejmować spontaniczne decyzje, robić to, co „nie wypada”, i przede wszystkim nadal kochać.
Chciałabym mieć taką przyjaciółkę, jak Ewa obok siebie na starość. Szczerą do bólu, stawiającą do pionu, dodającą odwagi do czerpania z życia.
Po przeczytaniu książki, szczególnego znaczenia nabiera dedykacja od Pani Magdy: „By nigdy nie zabrakło ramion szeroko otwartych, gotowych do przytulenia, i serc kochających”, która doskonale oddaje sens całej historii, mówiącej nie tylko o miłości, ale także o bliskości, o potrzebie bycia ważnym dla kogoś i o odwadze, by spojrzeć wstecz.
„Bo nadal Cię kocham” świetnie wpisała się w okołowalentynkowy nastrój, choć wydarzenia rozgrywają się w atmosferze świąt Bożego Narodzenia.

Przyznaję się bez bicia, że do tej pory sięgnęłam tylko po dwie lub trzy książki autorstwa Magdaleny Kordel. Jakoś tak po prostu wyszło. „Bo nadal cię kocham” przez kilka lat czekała na mojej półce, aż w końcu nadszedł jej czas. Wiedziałam już, że autorka potrafi pisać o emocjach w sposób prosty, ale autentyczny, z wyczuciem, odrobiną humoru, bez zbędnego dramatyzmu i z...