Kolor róż

Czyta się to błyskawicznie, strony same uciekają, bo ciągle coś się dzieje. Emocje są na pełnym poziomie, zwroty akcji wpadają jeden po drugim i nie ma czasu na nudę. To jedna z tych sag, które wciągają po cichu, a potem orientujesz się, że jesteś już głęboko w historii i bardzo nie chcesz z niej wychodzić. Z czystym sumieniem polecam.

W zasadzie to całkiem interesująca powieść. Książka przedstawia emocjonującą historię trudnej miłości, która rozkwitła między dwójką głównych bohaterów w przededniu II wojny światowej. Porusza temat trudnych wyborów w obliczu wojny i zdrady, przyjaźni, lojalności, poświęcenia oraz strachu, jaki pojawił się w świecie, który coraz bardziej ogarniał mrok nazizmu. Jednak nie sięgnę po kontynuację ze względu na Katrin - centralną postać powieści. Sposób, w jaki wchodzi ona w interakcje z innymi bohaterami, a także jej miłosne dylematy budzą u mnie niejednoznaczne uczucia - od współczucia po irytację. Wolę poczytać coś innego ;)

Tamara to spokojna,młoda śliczna dziewczyna,która w życiu swoim nie miała lekko wcześnie straciła swoją ukochaną,wspaniałą mamę dzieciństwo głównej bohaterki było ponure,smutne nie było radosne,beztroskie. Dla Ojca Tamary liczyły się pieniądze,dom i praca był wobec dziewczynki surowy,nieczuły traktował ją jak służącą,poniżał córkę Tamara nie czuła się kochana,rozumiana przez niego. Przejmującą historię otrzymałam,gdy czytałam tę życiową,emocjonalną opowieść napisała powieść Pani Anna Szczęsna bardzo interesująco,chwyciła za serce mnie,wzruszała bardzo. Niesie wiele emocji,smutku,o potrzebie kochania dziecka przez rodzica,bólu i akceptacji. Piękną,emocjonującą autorka mi zaserwowała powieść obyczajową.

„Zapach bzów” to pierwszy tom obyczajowej „Sagi dworskiej”, osadzony w XIX-wiecznej Polsce. Opowiada o Juliannie i Dominiku – dwojgu młodych ludzi ze szlacheckich rodzin, którzy buntują się przeciwko sztywnym konwenansom. Młoda szlachcianka, zamiast wyjść za mąż za zaaranżowanego kandydata i żyć w „gorsecie konwenansów”, marzy o pomaganiu ludziom i ziołolecznictwie, na wzór babci. Jako młodszy syn, Dominik nie odziedziczy majątku, który przejdzie na starszego brata. Czuje, że życie jest niesprawiedliwe i szuka własnego miejsca w świecie, niezależnie od rodzinnych majątków. Drogi bohaterów splatają się, gdy oboje zmagają się z przeciwnościami losu i próbują uwolnić się od sztywnych reguł szlacheckiego dworku. Pragną decydować o własnym losie, szukają miłości i własnej drogi. Czyta się przyjemnie i szybko.

Wciągnęła mnie od pierwszych stron i ani przez chwilę nie miałam poczucia rozczarowania. Bardzo doceniłam to krótkie przypomnienie wydarzeń z poprzedniej części. Idealne, bez lania wody, od razu można wejść w historię. Teraz pozostaje tylko czekać i liczyć, że następna część pojawi się jak najszybciej… najlepiej jeszcze w tym roku, bo ja już jestem gotowa 😄

Bardzo dobra książka. Dwie bohaterki, dwie narracje. Ten sposób przedstawienia historii bardzo mi odpowiadał. Fragmenty z Wojciechem i jego córką oraz Urszulą skrzętnie jednak omijałam, bo takie relacje się zdarzają i to nie tylko w książkach. Zamiana noworodków? Niejeden zbuntowany nastolatek o tym marzy :) Tylko co będzie, gdy z dobrego wdepniesz w gorsze? Duży plus za ciekawe zakończenie.

Jest to trzecia część cyklu „Iga i Wiktor” Krystyny Mirek. Dwie pierwsze części przeczytałam w 2018 roku, więc już trochę czasu minęło. Tym niemniej miło było ponownie zagościć w domach bohaterów. Bohaterami tej opowieści są dwie party: Iga i Wiktor oraz Amelia i Janek. Minęło już pierwsze zauroczenie, a zaczęło się zwykłe życie. Iga i Wiktor mają dwóch synów, lecz ich szczęście przez cały czas zakłóca będący alkoholikiem ojciec Igi. Mężczyzna wykorzystuje każdą okazję aby wyłudzić od córki pieniądze, co staje się powodem kolejnych kłótni pomiędzy Igą i Wiktorem. Z kolei Janek czuje się jak młoda mama. Prowadząca prywatną praktykę stomatologiczną Amelia cały czas zajęta jest pracą, a na głowie Janka jest zajmowanie się domem i dziećmi. Mimo, iż nie jest ich biologicznym ojcem bardzo mu na nich zależy i nie wyobraża sobie bez nich swojego życia. Amelii prawie nigdy nie ma w domu i prawie ze sobą nie rozmawiają. Czy obie pary poradzą sobie z zawirowaniami i czy uda im się porozumieć? Książkę czyta się dobrze, choć moim zdaniem szału nie ma. Gdy pierwsze motylki opadną przychodzi zwykła codzienność i budowanie relacji. Nic nie jest dane nam na zawsze a miłość trzeba pielęgnować. Wszystkie nieporozumienia pomiędzy bohaterami są wynikiem braku rozmowy. Iga nie wszystko mówi Wiktorowi, ten zaś jest niezadowolony gdy dowiaduje się o pewnych rzeczach przez przypadek. Z kolei Amelia pracuje coraz ciężej nie chcąc być obciążeniem dla Janka. Jednak jej nieobecność w codziennym życiu rodziny jest nie do zaakceptowania. W ten sposób z małych problemów rodzą się wielkie problemy, które w porę nierozwiązane mogą stać się początkiem końca. Książkę oceniam na niepełne 7 pkt.

Bardzo wciągająca fabuła i piękne opisy krajobrazów, dzięki czemu czytelnik może przenieść się do malowniczych Włoch. Historia Julii pełna jest wzruszeń, wzlotów i upadków, poszukiwań siebie i spełniania marzeń pomimo wszystko i wszystkim. Zakończenie jest niezwykle wzruszające, zaskakujące ale piękne.

"Jedna kropla deszczu" to powieść o więzi międzypokoleniowej. Berenika to babcia dla Ewy która udaje się w podróż wspomnień. Wnuczka dowiaduje się wielu interesujących faktów z życia swojej krewnej. Jest sporo zaskakujących zdarzeń, jest tez oczywiście wielka miłość ale tez sporo nauki z tej retrospekcji seniorki dla wnuczki. Końcowe części czytałem nawet dwukrotnie bo wnioski trafiały w punkt. Gorąco polecam.

Książka, która otula czytelnika jak delikatna mgiełka perfum rozpylona w ciepły, letni poranek. To opowieść o poszukiwaniu siebie, o odwadze do zmian i o tym, że czasem trzeba zgubić się na chwilę, by móc naprawdę odnaleźć swoją drogę. Autorka tworzy świat, w którym zapachy mają pamięć, a każda nuta perfum niesie ze sobą historię - pełną emocji i wspomnień. To opowieść, która przynosi ukojenie, inspiruje i subtelnie przypomina o romantyzmie ukrytym w codzienności. Piękna, lekka, romantyczna, a jednocześnie dojrzała 🥰

"Tęsknota jest najdokładniejszym sposobem pomiaru siły miłości." ( P.G.) ⬇️ "Potem" Autor @kristinharmel Wydawnictwo @wydawnictwo_swiatksiazki Sobota dla rodziny Mann jest wyjątkowym dniem. Wyczekiwany poranek przej trójkę rodzeństwa to czas tylko z tatą i śniadanie w restauracji. Mama w tym czasie ma wolne i czas tylko dla siebie. Sielsko prawda? Tej pamiętnej soboty, wszystko idzie nie tak. Pokłócona ze starszym bratem Lacey, specjalnie spowalnia wyjście z domu. Ociąga się,długo poprawia makijaż,a zejście ze schodów zajmuje wieki.Nawet zapięcie pasów idzie opornie. Podróż do knajpki nie trwa długo, ale ta jedna chwila zmienia ich życie na zawsze.Na światłach w ich samochód z impetem wjeżdża inny pojazd.Ostatnim co Lacey pamięta,to krzyk Logana i przytulenie się Tannera.Po przebudzeniu,dowiaduje się o śmierci taty. Powieść ta jest ogromnie poruszająca. Utkana z bólu po stracie bliskiej osoby, pokazuje jak śmierć wstrząsa ludźmi. Żałoba jest silnie związana ze smutkiem,żalem, tęsknotą i bólem psychicznym. Każdy inaczej przeżywa ten okres. Dorośli mogą rzucić się w wir pracy i obowiązków, często zaniedbując przy tym dzieci. To one najbardziej cierpią, nie wiedząc co się dzieje, nie umiejąc nazwać uczyć i ich przepracować. To im przede wszystkim potrzebne wsparcie, bo bez niego ich zycie traci na wartości. Książka porusza też kwestie poczucia winy i to, co się dzieje w głowie DZIECKA, gdy całą winą za wypadek i śmierć rodzica obarcza siebie. Historia pokazuje jak życie bywa okrutne i niesprawiedliwe, z jakimi emocjami walczą osoby po stracie, w międzyczasie mierząc się z innymi trudnościami czy okresem dojrzewania. Idealna dla ludzi przechodzących żałobę, ale również dla rodziców, by lepiej mogli zrozumieć to,z czym borykają się wtedy dzieci. Książka jest wartościowa i na długo zapada w pamięć. Uświadamiająca,że los jest nieprzewidywalny, a każda decyzja ma wpływ na dalsze życie. meggi.books

„Most pomiędzy słowami” Małgorzaty Garkowskiej to poruszający i wciągający drugi tom serii, który w ukazuje trudną codzienność głównych bohaterów w Polsce Ludowej. Autorka pokazuje, jak skomplikowane wybory, tajemnice i presja systemu wpływają na relacje, miłość i lojalność bohaterów, a także jak trudno jest zachować wolność i godność w opresyjnym świecie. Książka pełna jest różnych emocji, niepewności i dramatycznych zwrotów akcji, a jednocześnie ukazuje siłę rodziny, wsparcia i prawdziwej bliskości. To opowieść o przetrwaniu, odwadze i czułości w czasach, które testują człowieczeństwo na każdym kroku.

Prosta książka z happy endem Nina natchniona kartką pocztową postanawia zmienić całkiem swoje życie i wyjeżdża na Pomorze sondami nie widzianej ciotki. Nic ją nie trzyma w rodzinnej miejscowości l, zrywa z chłopakiem i odcina się od matki. Na Pomorzu znajduje pracę w lecznicy, zaprzyjaźnia się z Anetą i przekomarza z właścicielem Norbertem, w którym później zakochuje się z wzajemnością. W między czasie remontuje domek ciotki i poznaje toksycznego Adama. W międzyczasie są wspomnienia Anity o jej związku z Dawidem , z którym ma syna , ktory odciął ją od rodziny i znajomych w przeszłości, był zdolny do wszystkiego. Adam okazał się Dawidem. Chciał pomścić Ninę i Anetę, na szczęście nie udało mu się. Książka kończy się happy endem dla bohaterów. Nina zostaje z Norbertem w pustkowie, z mamą pogodziła się, Aneta wyjeżdża na studia weterynarii z nowym chłopakiem do Szczecina.

"Ogród sekretów i zdrad" to piękna powieść, której akcja toczy się dwutorowo: współcześnie i pod koniec lat dwudziestych XX wieku. Przenosimy się do świata pełnego rodzinnych tajemnic, intryg i namiętności. W Łabonarówce babcia Róży – Georgina obchodzi jubileusz dziewięćdziesiątych urodzin. Na światło dzienne wychodzą tajemnice i sekrety posiadłości. Matylda Korsakowska przedstawicielka ówczesnej elity wiodła niemoralne i swawolne życie. Kochała tylko siebie, pieniądze i przez swoje działania skrzywdziła wiele osób. Dwutorowość powieści sprawia, że książka zaciekawia nas od pierwszych stron.

Po "Narzeczoną dla milionera" sięgnęłam po przeczytaniu Bibliotekarki, bo tam pojawiały się również Natasza i jej babcia, które są bohaterkami "Narzeczonej dla milionera". Bardzo byłam ciekawa ich historii. Natasza od lat pomagała swojemu partnerowi w prowadzeniu restauracji nad jeziorem Niegocin. Układało się między nimi różnie, aż pewnego dnia Natasza już miała dość obecnej sytuacji i postanowiła rzucić to wszystko i wyjechać do babci, która ją wychowywała po śmierci matki. Poznajemy również Szymona, który prowadzi firmę meblową w Elblągu. Okrzyknięty lokalnym milionerem prężnie rozwijającej się firmy, do którego wzdychają najbliższe jego pracownice. Szymon planują rozbudowę firmy i w związku z tym otwiera nabór na nowych pracowników. Natasza zgłasza się do pracy. Ich drogi w ten sposób się przecinają. Oboje z różnych światów, z różnymi priorytetami i wartościami życiowymi. Czy da się to wszystko pogodzić dla wielkiej miłości? O tym przekonacie się czytając powieść. Lekka i przyjemna lektura, która wciąga od pierwszych stron. Jest to kolejna książka autorki, której nie mogłam odłożyć na później tylko musiała dokończyć tu i teraz. Na pewno jeszcze sięgnę po powieści Wioletty Piaseckiej.

Jedziesz w góry – wybierasz nocleg w schronisku czy hotelu? Opowieść, która nie daje ukojenia. Wciąga czytelnika w świat ciemnych izb, dusznych porodówek i głęboko zakorzenionych zabobonów. Historia kobiecego cierpienia splecionego z rolą, jaką pełniły akuszerki w Polsce. Pola zostaje wyrwana z dotychczasowego życia i wrzucona w wir wydarzeń. Uczynią z nią położną, ale i świadkiem wydarzeń. Autorka nie oszczędza czytelnika. Szczegółowe opisy porodów, skrajne przypadki medyczne, ale też bezsilność kobiet. Książka nie upiększa rzeczywistości, nie ucieka w romantyzm. Pokazuje prawdę taką, jaka była. Brudną, brutalną, niesprawiedliwą. Przeraża fakt, że wiele z tych doświadczeń nadal rezonuje w dzisiejszym świecie. Zmieniły się realia, ale nie wszystkie schematy odeszły w zapomnienie. Mimo ciężaru tematu, książka wciąga od pierwszych stron. Losy Poli, jej droga od służącej do wykształconej położnej, to nie tylko historia o zawodzie. To opowieść o dorastaniu, przełamywaniu własnych lęków i szukaniu miejsca w świecie, który nie był stworzony z myślą o kobietach takich jak ona. Relacja z doktorem przypomina emocjonalny układ zależności niż romantyczne uniesienia. „Sekretne schronisko” to mocna, dojrzała powieść, która porusza tematy nadal niewygodne. Niechciane ciąże, nielegalne porody, utracone dzieci, uprzedmiotowienie kobiet. To książka, która boli, ale też daje głos tym, które przez wieki milczały. Polecam ją nie tylko miłośnikom literatury historycznej, ale wszystkim, którzy chcą poczuć, jak wyglądało życie kobiet, kiedy ich ciała były towarem.

Jest to przykład współczesnej polskiej prozy obyczajowo-historycznej, podejmującej problematykę funkcjonowania jednostki w realiach II. wojny światowej. Utwór wpisuje się w popularny nurt narracji koncentrujących się na indywidualnym doświadczeniu wojny, szczególnie z perspektywy kobiecej. Dla mnie centralnym zagadnieniem powieści jest konflikt tożsamościowy jednostki uwikłanej w system nazistowski. Główna bohaterka zostaje zmuszona do funkcjonowania w strukturach społeczeństwa nazistowskiego, co prowadzi do napięcia między jej pochodzeniem a narzuconą rolą społeczną. Narracja prowadzona jest w sposób linearny, z wyraźnym naciskiem na rozwój wątków emocjonalnych. Styl autorki można określić jako realistyczny, z elementami ekspresji charakterystycznymi dla literatury popularnej. Język jest przystępny, co sprzyja szerokiemu odbiorowi, jednak niekiedy prowadzi do uproszczeń w przedstawianiu bardziej złożonych zagadnień historycznych, co wydaje się zabiegiem celowym. Powieść podejmuje istotne kwestie etyczne, takie jak granice kompromisu moralnego, problem odpowiedzialności jednostki oraz możliwość zachowania integralności w warunkach opresji. Narracja sugeruje, że tożsamość nie jest kategorią stałą, lecz podlega nieustannej renegocjacji w zależności od kontekstu społeczno-politycznego. Zdecydowanie jest to powieść warta przeczytania, chociaż można w dużym stopniu przewidzieć niektóre sytuacje.

Ta historia jest przyjemna, nieskomplikowana ale ma w sobie odrobinę magii i nadziei, że cuda jednak się zdarzają. Autorka przenosi nas do małej miejscowości Kotkowo. Tu wszyscy dobrze się znają, a najważniejszym punktem jest piekarnia rodziny Kazimierczaków, gdzie prym wiodą najstarsze siostry. Główna bohaterka Stella jest samotną matką, która uwielbia stare domu a one wręcz do niej przemawiają. Wraz z przyjaciółką Aldoną wchodzi w spółkę i razem remontują stare sanatorium. Niestety jej łatwowierność i dobre serce zostają oszukane. Nagle zostaje bez pracy, na dodatek z wielkim kredytem. A to jeszcze nie koniec problemów, które na nią czekają.. Na szczęście stoi za nią kochająca rodzina i mieszkańcy miasteczka. Ciepła, rodzinna historia, która otula swoim czarem i niespieszną akcją. Urokliwy strat dwór i swojski klimat a także język jakim jest napisana książka sprawiły, że nie mogłam się od niej oderwać. Już nie mogę się doczekać co czeka mnie w drugim tomie.

Wciagająca historia o młodej dziewczynie - Nastce, która pracuje jako managerka w klubie a marzy o własnej restauracji. Poznajemy też mamę Nastki, zimną i stoicką kobietę sukcesu, która stoi na czele firmy kosmetycznej. Kiedy umiera dziadek Nastki, jej matka początkowo chce odrzucić spadek po nim - dom i ogród. Nastka wtedy puszcza wodze fantazji... a dlaczego w takim razie ona nie miałaby przyjąć spadku po dziadku? To otworzyło jej by okno możliwości na spełnienie własnych marzeń, miałaby kapitał na wkład własny na restaurację.... Niestety, plany biorą w łeb. Jak sobie poradzi Nastka? Czy jej chłopak ją wesprze? Niestety nie dowiemy się wszystkiego... końcówka to zaproszenie do drugiego tomu.

Powieść Kate Hewitt, W godzinie próby, to epicka, a zarazem niezwykle intymna kronika ludzkiej wytrwałości, którą oceniam na mocne 8/10. Autorka z rzadką precyzją kreśli portrety psychologiczne bohaterów, rzucając ich w wir wydarzeń, które testują granice ich moralności i siły ducha. To książka o wyborach, których nikt nie powinien dokonywać, oraz o miłości, która staje się jedyną kotwicą w świecie ogarniętym chaosem. Bohaterowie i ich dramatyczne losy Centralnymi postaciami opowieści są Lydia i Stefan, których losy splatają się w jednym z najmroczniejszych okresów historii Europy. Lydia to kobieta o niezwykłej wewnętrznej godności, która początkowo próbuje jedynie przetrwać, chroniąc to, co dla niej najdroższe. Jej ewolucja – od osoby wycofanej i ostrożnej do kogoś, kto decyduje się na heroiczne akty oporu – jest nakreślona z ogromnym wyczuciem. Hewitt nie czyni z niej posągowej bohaterki; Lydia boi się, popełnia błędy i targa nią niepewność, co czyni jej losy tak przejmująco autentycznymi. Z kolei Stefan uosabia tragizm człowieka uwikłanego w system, któremu nienawidzi służyć. Jego losy to bolesne studium rozdarcia między obowiązkiem a sumieniem. Obserwowanie, jak Stefan próbuje zachować resztki człowieczeństwa w mundurze, który symbolizuje opresję, jest jednym z najbardziej poruszających elementów powieści. Relacja między tą dwójką nie jest oczywistym romansem – to raczej desperackie szukanie światła w całkowitej ciemności, więź budowana na wspólnym poczuciu zagrożenia i nadziei, że mimo wszystko istnieje „jutro”. Największą siłą Kate Hewitt jest jej zdolność do budowania napięcia nie tylko poprzez sceny akcji, ale przede wszystkim poprzez dynamikę wewnętrzną postaci. Autorka mistrzowsko operuje kontrastami: domowe ciepło, które znika w mgnieniu oka, zostaje zastąpione przez chłód wojennej rzeczywistości. Losy drugoplanowych bohaterów są równie starannie dopracowane, tworząc gęstą sieć zależności, w której jeden fałszywy krok może oznaczać śmierć wielu osób. Styl Hewitt jest klarowny, a jednocześnie nasycony emocjami. Autorka nie musi uciekać się do taniej drastyczności, by wstrząsnąć czytelnikiem. Wystarczy jej opis pustego krzesła przy stole czy spojrzenia wymienionego w tłumie, by oddać ogrom straty i strachu. To literatura, która stawia pytania o to, jak my zachowalibyśmy się „w godzinie próby” – czy wygrałby w nas instynkt samozachowawczy, czy może zdolność do najwyższego poświęcenia? Dlaczego 8/10? Ocena osiem odzwierciedla dojrzałość tej prozy. Kate Hewitt unika uproszczeń, pokazując, że wojna to nie tylko walka dobra ze złem, ale przede wszystkim tysiące odcieni szarości, w których muszą poruszać się zwykli ludzie. Jedynym drobnym mankamentem, który powstrzymuje mnie przed wystawieniem najwyższej noty, jest momentami zbyt wolne tempo w środkowej części książki, gdzie niektóre refleksje bohaterów bywają powtarzalne. Nie zmienia to jednak faktu, że jest to pozycja wybitna w swoim gatunku. W godzinie próby to bolesna, ale i piękna opowieść o tym, że nawet w najgorszych czasach człowiek jest zdolny do rzeczy wielkich. Kate Hewitt stworzyła historię, która zostaje pod powiekami długo po zakończeniu lektury. To hołd dla bezimiennych bohaterów codzienności, których losy, choć fikcyjne, niosą w sobie ziarno uniwersalnej prawdy o ludzkiej naturze.