Kod Lucyfera

całkiem przyjemnie się to czytało ... ale tylko do momentu wyjaśnienia pochodzenia "potworów". Zupełnie niepotrzebny wątek SF. Końcówka mocno naciągana. A z innej beczki, to 52 książka w tym roku ... lubię czytać, ale nigdy więcej takich wyzwań :P

Młoda archeolog Dilara Kenner spotyka się ze starym przyjacielem swojego zaginionego przed laty ojca, który ma dla niej ważne informacje odnośnie odkrycia mitycznej Arki Noego. Niestety zostaje otruty i przekazuje tylko skrawek informacji. Kobieta odnajduje Tylera Locke'a, który ma mieć związek z tą sprawą. Wtedy oboje zostają wciągnięci w sprawę od której zależy całe życie ludzkie... Bardzo wciągający thriller, ciężko było się oderwać. Podobała mi się taka interpretacja Arki Noego i przełożenie jej na coś bardziej "namacalnego". Dzięki temu thriller zyskał tajemnicę do rozwiązania i narastające tempo akcji. A gdy wydawało się, że już wszystko jasne to znowu pojawiało się coś ekscytującego. Finał mnie usatysfakcjonował, jak i cała historia Dilary i Tylera.

Czy komnata Midasa i jego mityczny dotyk zamieniający wszystko w złoto może być prawdą? Tyler Lock i dziennikarka Stacy Benedict zostają zmuszeni przez Jordana Orra do odnalezienia drogi prowadzącej do skarbu. Poprzez odszyfrowywanie zagadki Archimedesa muszą dotrzeć do celu, zanim ich najbliżsi zostaną zabici. Nie będzie to takie proste, gdyż rywalka Orra również jest na ich tropie... Kolejna świetna książka opisujące przygody Tylera Locka. Mamy mityczny skarb, gonitwę z czasem, pościgi, strzelaniny, porwania, zaszyfrowane wskazówki i bardzo dobrze skrojoną akcję. Ciężko było się oderwać od czytania. To zdecydowanie mój typ powieści.

"Znak" Raymonda Khoury'ego przeczytałem niemal 5 lat temu. Zachowała się jednak moja opinia tuż po przeczytaniu. Z jednej strony to świetna powieść, jeśli chodzi o fabułę i całą zawiązaną intrygę. Z drugiej strony przesłanie zawarte przez Khoury’ego w tej powieści nie do końca jasne i przekonujące. Zresztą to już nie pierwsza taka powieść, w której autor posługuje się “cudowną” maszyną do sterowania umysłami ludzkimi. Podobny pomysł wykorzystał w “Cieniu Rasputina”. Raymond Khoury słynie z powieści, w których współczesność przeplata się z odległą historią. Porusza wiele dylematów moralnych na tematy religijne, istnienia Boga i sensu samej religii, a właściwie tego, czym religia jest dla ludzkości. “Znak” doskonale wpisuje się w tę konwencję i może być bardzo dobrym przyczynkiem do dyskusji o wpływie wiary na ludzkie umysły. Sensacyjna fabuła zawarta w tej powieści jest w sumie dość prosta i nieskomplikowana. Wpływowi politycy wspomagani przez genialnych naukowców opracowują plan, który ma wreszcie w skuteczny sposób zwrócić uwagę na największe problemy naszej planety. Stosują do tego bardzo niekonwencjonalną metodę… Niby kierują się szlachetnymi pobudkami, by zwrócić uwagę na ignorancję polityków, ale jak to zwykle bywa, własne cele i korzyści spychają szlachetne idee na dalszy plan. A gdy sprawy się komplikują, nie wahają się nawet przed zbrodnią... Początkowo akcja jest niezbyt szybka i nieco chaotyczna, ale od połowy pojawiają się trupy i nabiera niewiarygodnego przyspieszenia... Dziś pewnie moja opinia byłaby bardziej krytyczna, ale lubię powieści, w których tajemnicze historyczne zagadki wplatane są we współczesną sensacyjną fabułę, więc "Znak" oceniam dobrze...

Zostawiłem sobie tę książkę na sam koniec, ponieważ z komentarzy wynikało, że jest najsłabsza, ale uważam, że jest ciekawa i nienużąca, szybko się ją czytało. Generalnie uważam, iż "Sekret genesis" jest trochę lepsza od pozostałych, które trzymają podobny, dobry poziom i szkoda, że już wszystkie 5 przeczytałem. Polecam Tom'a Knox'a ;-)

Pierwszy raz przeczytałem tą powieść bez mała dekadę temu, i pamiętam że byłem zachwycony lekturą. Ostatnio przeczytałem to ponownie i mój entuzjazm nieco przygasł.... Cóż, powieść się 'zestarzała', i dziś już nie było efektu WOW. Nadal jest to dobry thriller, w deseń 'danobrownowo' podobnych tajemnic związanych z religią i to jest duży pozytyw "Tajemnicy 13 apostoła". Za najbardziej trafną opinię niech posłużą słowa umieszczone z tyłu okładki - "Inteligentny thriller ukazujący Kościół (od czasów św. Piotra po czasy współczesne) jako źródło historycznego zakłamania". Tak, bo to o czym jest ta powieść może się nie spodobać środowiskom katolickim i ludziom ze spranymi przez katolicką indoktrynację mózgami. A może akurat tak było naprawdę? Sam autor, po dwudziestu dwóch latach wystąpił ze stanu duchownego, gdyż nie mógł się pogodzić z pewnymi dogmatami i praktykami kościelnymi... Tylko tak jak napisałem na początku, powieść się nieco zestarzała i jej akcja momentami była dość męcząca do czytania. Samo zakończenie też pozostawia wiele do życzenia. Będzie siedem gwiazdek - sześć za treść i dodatkowo jedna za ten kamyczek wrzucony do ogródka kościoła jako instytucji będącej w/w źródłem zakłamania.....

Książka sama w sobie ciekawa. Dwa niezależne nurty zgrabnie się łączą. Intryga odkrywa się z odpowiednia szybkością. Postacie ujdą. Za dużo akcji za mało "śledztwa". Widać duże podobieństwo do "Kodu LdV" ale jeszcze bez plagiatu. Jednak! Występują tu kardynalne błędy. Niestety ale motywacje wszystkich bohaterów jest idiotyczna. Przez co nie można nawet założyć, że intryga (teoria spiskowa) mogłaby być choćby teoretycznie możliwa. W efekcie czyta się jak rodzaj groteski. Co więcej w wielu miejscach fakty naciągane (ale na to już powiedzmy można przymknąć oko). Dodatkowo część wątków nastawiona jedynie na wywołanie niezdrowej sensacji, co może i działa przykuwając uwagę, jednak liczyłem na bardziej wyrafinowane rozwiązania. Mimo wszystko jednak można poczytać.

Kupiłam ze względu na tematykę. Tajemnice starożytności odbijające się echem we współczesności, do tego kryminał. Książkę czytało się szybko, wartka akcja trzymająca w napięciu. Na duży plus tło archeologiczne i mitologiczne. Na duży minus wątek romansu wciśnięty na siłę. Cała fabuła mogłaby zupełnie obyć się bez niego.

,,Ksiega przeznaczenia,, Brada Meltzera, to bestsellerowa powiesc z pogranicza thrillera prawniczego i thrillera spiskowego osadzonych w swiecie polityki. Powiesc jest jedna z siedmiu ksiazek, ktore przykuwaja uwage do ostatniej strony i trudno sie od niej oderwac. Ksiazka pelna zagadek, trzyma w napieciu. Wspaniale wykreowani bohaterowie. Zaskakujace zwroty akcji. Moglabym tu przytaczac tez wiele pozytywnych odczuc po przeczytaniu ksiazki jednakze goraco zachecam do przeczytania, aby kazdy z czytelnikow mogl poczuc te same emocje, ktore zawladnely mna czytajac powiesc Brada Meltzera. Polecam.

„Kod cesarza” książka napisana przez dwóch autorów Schilddorfera i Weissa jest thrillerem historycznym, autorzy nie ukrywają, że inspirują się książkami amerykańskiego pisarza Dana Browna. Można przypuszczać, że chcieli przekonać czytelników, że o Wiedniu da się napisać równie fascynującą książkę jak chociażby o Paryżu czy Rzymie. I w dużym stopniu to się udało. Mamy tu wszystko co trzeba, intrygującą historyczną tajemnicę, osoby, a także organizacje polityczne, wywiadowcze zainteresowane odkryciem tajemnicy w celu przejęcia ich do własnych celów, a najważniejszy to podbój świata, lub wręcz przeciwnie sprawienie, żeby tajemnica pozostała tam gdzie jest nie odkryta, a to w tym właśnie celu, że wnioski wynikające z odkrycia pewnych niebezpiecznych zagadki powinny być tam gdzie są, nie odkryte, mamy też tajemnicze morderstwa w kościołach wiedeńskich. Sprawa się rozkręca, pędzi coraz szybciej. Morderstwami zajmuje się komisarz Berner. Okazuje się, że sprawa tych morderstw dotyczy tajemnicy tytułowego kodu cesarza, jest to tajemnica sprzed 500 lat, ten niezwykły szyfr zapisany jest za pomocą kilku liter AFIOU, tak to zapisał cesarza Fryderyk III, jednak czynniki państwowe wyraźnie nie życzą sobie, żeby ktokolwiek się tym zajmował. Berner wkrótce zostaje wysłany na zasłużona emeryturę, Jednak nie zrażony tym kontynuuje rozwiązywanie zagadek dalej. Pomagają mu w tym kumple dziennikarz Wagner i profesor historii, średniowiecznik, Sina. Oczywiście chętnych, żeby po swojemu dobrać się do tej tajemnicy, której strzeże pewien Zakon jest więcej. Najbardziej zainteresowani są Chińczycy, bowiem okazuje się, że terakotowa armia, pierwszego cesarza Chin Quin Shihuanda, to nic innego jak golemy, a ta tajemnica, zawiera w sobie rozwiązanie tego problemu. Gdyby udało się ożywić tą armię strzegącą grobowca cesarza potęga Chin wzrosłaby na tyle, że byliby w stanie podbić świat. Inni politycy zdają sobie sprawę z powagi sytuacji. W sprawę postanowił się włączyć izraelski wywiad Mosad została wysłana w charakterze anioła stróża major Valerie Goldsmith. Miała okazje się wykazać w Chemnitz, w okolicach Drezna w Niemczech, kiedy Zakon i Chińczycy toczyli potyczkę o Sinę i Wagnera. Wiadomo gdzie dwóch się bije… Ale to dopiero początek tego całego zamieszania. Sina i Wagner próbują dalej rozwiązywać zagadkę ich tropem podąża generał Li Feng, a także najemnik z Holandii Gawint będący na służbie chińczyków, bestia, tak troszkę kolokwializując, nie w ciemię bita, pogaduszki z profesorem Siną na temat historii średniowiecza uskutecznia niemal jak równy z równym, a o przydatności bojowej tego osobnika nie można zapomnieć ani na chwilę. A więc rywalizacja Gawinta z panią major z Izraela jest tutaj na kartach książki interesująca. Czy tajemnica szyfru, a także związanego z tym szyfrem paru ciekawych artefaktów pewnego kielicha, potencjalnego św. Graala, korony cesarskiej, kamieni władzy itd., zostanie wyjaśniona? I ewentualnie co dalej z tą wiedzą?, rzecz jasna w kontekście zainteresowań chińczyków. Książka jest dobra, ciekawie napisana. Warto przeczytać.

Jak dla mnie to dzieło wśród przygodowych powieści. Wybitnie poprowadzona fabuła jakbym oglądał film. Nie każdy z pisarzy posiada zdolności prowadzenia pióra jak kamerą. Nie można się oderwać. `Tyle się dzieje . `Anglia, Wenezuela, Peru i Anglia. Szkoda tylko, że kończy się książka bez zakończenia. Mam nadzieję doczytania reszty przygód jakby w drugim tomie. I chciałbym doczekać innych powieści w przetłumaczeniu.

Dobrze czytało mi się „Bibliotekę umarłych”. Na samym wstępie autor zaznaczył, że jest to fikcja literacka, ale czytając, człowiek zastanawia się czy przypadkiem coś takiego nie istnieje w naszym świecie. Przecież jest tyle tajemnic. Kilku spraw autor nie wyjaśnił. No i zakończenie. Takie jakieś za szybkie, jakby stwierdził, że już mu się nie chce pisać.

Arka ognia to książka łącząca przygodę z sensacyjna fabułą. Zwróciłem uwagę na nią z powodu opinii znajomej i jak tylko miałem okazje do zdobycia oraz przeczytania nie wachałem się po sięgnięcie po nia. Nie oczekiwałem czegoś wybitnego, ale oczekiwałem przyzwoitej książki, przy której mozna spędzić trochę czasu. Eddie Miller ma sfotografować odnaleziony artefakt znajdujący się w muzeum. Wszystko idzie dobrze dopóki nie jest świadkiem popełnionego morderstwa. Osoby stojące za tym nie zawahają się przed usunięciem świadka i Caedmona jednego z bohaterów, a wszystko to związane jest z zabytkowym artefaktem. Książka to kolejna powieść o tajemniczym artefakcie tym razem związanym z chrześcijaństwem, którego odnalezienie jest powodem tutaj do wielu niebezpiecznych przygód, jakie przeżywają bohaterowie. Początek ksiązki zapowiada się interesująco i tak samo jest w dalszej części. Autorka prowadzi historie w szybkim tempie i kazdy rozdział przybliża czytelnika do rozwiązania zagadki. Oprócz poświęcenie sporego miejsca na zaczerpnięcie z tematów związanych z chrześcijaństwem możemy też zaobserwować położenie nacisku na akcję, która popycha fabułę do przodu. Kolejną rzeczą jest historia skrojona według zasad, jakie obowiązują w takich powieściach. W tym przypadku losy bohaterów nie są nam obojętne, bo zostali wysunięci na pierwszy plan i praktycznie cały czas śledzimy ich przygody. Po drugie w pogoni za artefaktem musza stawić czoło najemnikom i wszelkim niebezpieczeństwom, ale również w opowieści znalazło się miejsce na wątek romansowy. Konstrukcja fabuły została poskładana z elementów znanych z powieści przygodowej i sensacyjnej w miarę dobrze i nie ma, co ukrywać Autorka pod tym względem odrobiła pracę domową. Główni bohaterowie książki to Eddie Miller i Caedmon Aisquith. Eddie Miller trudni się fotografią i dostaje zlecenie zrobienia fotografii starożytnemu znaleziskowi. Jest to początek jej pełnych niebezpieczeństw przygód. Sylwetka bohaterki została skonstruowana dobrze nawet pod względem psychologicznym, chociaż czasami jej zachowanie mnie zadziwiało pod względem wyborów, jakie dokonuje. Nieczęsto to się zdarzyło, ale jednak nieraz tak było. Oprócz tego nie mam żadnych powazniejszych uwag, bo postać Eddie potrafi zainteresować i wypada sympatycznie. Caedmon Aisquith to pisarz i znawca historii. Wplątany zostaje przez przypadek i wraz z bohaterką postanawia ruszyć śladem pozostawionym przez napastników. Mający wiedzę o znalezisku, ale również posiadający tajemnice związane z przeszłością. Twardy i skory do poświęceń, ale zawsze gotowy do działania. Jego postać została nakreślona również dobrze pod względem psychologicznym. Bardziej racjonalnie działał dzięki temu potrafił znaleźć sposób na wyjście z zaistniałej sytuacji. Sympatyczna postać. Pozostałe postacie drugoplanowe wypadają nieżle, ale bez większego szału. Nawet czarne charaktery większego wrażenia nie robią i tutaj brakowało mi jakiejś większej głębi w ich sylwetkach. Może nie są to jakieś papierowe postacie, lecz wystarczyło popracowa nad nimi żeby były zdecydowanie bardziej dopracowane i robiły lepsze wrażenie. Nie jest żle, ale bez szału. Interakcje pomiędzy bohaterami książki nie rażą sztucznością. Jeżeli chodzi o dialogi są poprawne i nie przeszkadzają. Wydarzenia tutaj toczą się w szybkim tempie. Akcja została poprowadzona błyskawicznie i nie ma długich opisów czy niepotrzebnych dłużyzn. Dlatego nudzić się nie można. Sama tematyka dotycząca artefaktu i wywody na tematy z nim związane czyta się z ciekawością. Dla mnie po prostu mocny punkt książki pod kazdym względem. Wątek sensacyjny znacznie lepiej wypada w pierwszej części książki niż w drugiej, gdzie znacznie robi się przewidywalny. Po prostu brakuje jakiegoś mocniejszego akcentu lub zwrotu akcji żeby czymś zaskoczyć czytającego. Tak samo wypada część historii dotyczącej pewnej firmy, której wątek początkowo robił nadzieje, ale póżniej stał się przewidywalny. Brakuje w nim jakiegoś pazura żeby wypadł znacznie lepiej. Bolączką jest też brak jakiegoś mocnego zwrotu akcji, czegoś zaskakującego, bo czytelnik jest prowadzony od początku praktycznie za rękę i nie ma wiekszego miejsca na coś, co by zaskoczyło czytającego. Do plusów mogę zaliczyć wysunięcie postaci głównych bohaterów na pierwszy plan, bo dzięki takiemu zabiegowi ich relacje i przygody stają się bliższe czytającemu. Można się nimi zainteresować i kibicować, aby wyszli cało z opresji. W tym wszystkim nie zabrakło miejsca na romans, który nie został wysunięty na pierwszy plan, ale niesamowicie dobrze wkomponowany tak, że nie przeszkadza w najmniej odpowiednim momencie. Czasami bywał taki wątek irytujący. Tutaj właśnie pasował jak ulał i nie przeszkadzał mi, jak zdarzało się w innych przypadkach. Zakończenie nie powaliło mnie jakoś specjalnie, ale też nie pozostawiło obojętnym. Tylko dobre, lecz pasujace do samej historii. Książka jest powieścią przygodową i sensacyjną w jednym z dodatkiem romantycznego wątku. Nie miałem wielkich oczekiwań wobec niej i przyznaje nie zawiodłem się. Dostałem ciekawą historię i interesujących bohaterów pomimo niuansów, jakie występują. Gdyby popracować nad nimi wyszłaby dużo lepsza ksiązka. Jednak przyznaje nie żałuje przeczytania i miło spędziłem przy niej czas. Jako książka stawiająca na dostarczenie rozrywki czytającemu sprawdza się znakomicie. Sprawnie napisana, przystępnie z szybką dziejąca się akcją i sympatycznymi bohaterami. Po prostu lekka i przyjemna lektura. Jako odskocznia po jakimś mrocznym thrillerze, horrorze lub od wymagającej lektury będzie akurat w sam raz. Polecam.

Akcja rozkręca się dosyć szybko. Jest to książka z dwoma wątkami pozornie niezwiązanymi ze sobą. Pierwszy, to historia porwania dziewczyny glownego bohatera, zaś drugi - życiorys, droga kariery Jana Gutenberga, wynalazcy czcionki. Oba wątki początkowo odległe od siebie, zaczynają się w miarę czytania zbliżać a miejscami nawet przenikać. W książce jest wszystko: morderstwq, pościgi, tajemnica, zdrada, miłość (dotyczy obu wątków). Czyta się miło i przyjemnie

Wystawiłabym książce solidne 3.5, nie 3 i nie 4. Książka Sekret Rembranta to solidny tytuł, pełen tajemnic, wielu informacji z życia Rembranta, a także cudowne przedstawienie świata sztuki, od tej strony "handlowej", a nie artystycznej. W tej książce na pewno było więcej thrillera od kryminału, a trochę szkoda, bo brakowało mi zaangażowania policji w te zbrodnie. W ogóle policja... wydaje się strasznie głupia i naiwna w tym świecie. W zasadzie w ogóle nie jest obecna, więc poznajemy wszystko z punktu widzenia bohaterów. Nie mniej, bardzo ciekawy tytuł. Na pewno jeszcze sięgnę po książki tej autorki.

Ciekawy pomysł na fabułę. Bardzo dużo wątków i postaci, jednak wiele pojawia się tylko raz. Nie występuje w tej książce jakiś specjalnie trudny język, jakby mogła wskazywać na to tematyka, faktycznie pojawia się czasami specjalistyczne słownictwo ale nie jest bardzo skomplikowane. Na początku trochę mnie nudziła, jednak potem się rozkręca i już chce się wiedzieć o co chodzi, a w 2/3 książki akcja już jest bardzo rozkręcona, łączą się fakty i powoli wszystko się wyjaśnia.

Cóż o niej napisać... książka jest ogólnie ciekawa, wątek miłosny, kryminalny, historyczny... taka sobie powieść przygodowa. Czytając ją miałam wrażenie, że niektóre jej fragmenty to po prostu takie "zapchaj dziury", momentami naprawdę niepotrzebne. Porównując ją do serii o templariuszach - jest taki sam styl pisania, czyli wątek teraźniejszy jest przeplatany z przeszłością, jednak tamtą serię czyta się lżej, przy tej książce miałam wrażenie nieskończoności czytania.

Kontynuacja wątku z książki „Sześć świętych kamieni” na podobnym poziomie. Plusy: - wartka akcja, czyta się szybko; - bardzo ciekawie opisane znane i nieznane zakątki świata; - ogromna fantazja autora w tworzeniu starożytnych podziemnych miast; - dobra lektura na wakacje, rozrywka nie wymagająca dużego skupienia i myślenia; - ciekawie skonstruowane zakończenie. Minusy: - czasami zbyt wiele opisów powoduje, że akcja zwalnia i staje się nudna; - ciągłe wychodzenie bohaterów z niesamowitych opresji, wręcz niewiarygodnych. Książka dobra, ale bez rewelacji.

Jeżeli ktoś lubi sensację w stylu Bourne, to polecam. Akcja jest wartka i przenosi się z Europy, a konkretnie z Grecji, do Ameryki, a później do Jerozolimy. Były żołnierz SAS wraca na studia teologiczne przerwane dawno temu. Ale życie pisze mu inny scenariusz...

„Grota Skarbów” nie jest jedną z tych książek, którą można by nazwać literackim arcydziełem. Ma swoje wady, mniejsze lub większe, mimo to wciąga i czyta się ją z przyjemnością. Osobiście podobała mi się bardziej niż pierwsza część przygód Daniela Knoxa, co więcej, odczułem poprawę zarówno stylu autora, jak i jakości tworzonych przez niego opisów i dialogów.