Klub Porcelanowej Filiżanki

Powieści obyczajowe to rodzaj książek, które dość łatwo zepsuć. Wystarczy temat, który zostanie poprowadzony zbyt lekko albo też naiwna akcja. Zawsze podchodzę do nich z pewną obawą – chyba, że sięgam po sprawdzonych autorów, np. Jodi Picoult lub Richard Paul Evans. Na dodatek książki z serii „Leniwa Niedziela” nie wywarły na mnie oszołamiającego wrażenia. Przed „Szczęściem w twoich oczach” Caroline Leavitt stało, więc trudne zadanie. Isabelle oraz April to dwie kobiety żyjące w jednym mieście, których drogi możliwe, że przecięły się, gdy robiły zakupy w tym samym supermarkecie lub spacerowały po plaży. Do pewnego dnia nie miały o sobie świadomości. Każda z nich prowadziła swoje życie. Isabelle żyła u boku Luka i pracowała w studiu fotograficznym. Jej życie wydawało się ułożone do momenty, gdy dowiedziała się, że mąż ma kochankę i na dodatek będzie miał z nią dziecko. Postanawia odejść od niewiernego mężczyzny i ta podróż zmienia jej życie na zawsze… April ma męża Charliego i synka Sama. Pracuje, jako kelnerka i lubi swoją pracę. Całą swoją energię koncentruje na tym, aby życie jej syna, który ma astmę było jak najłatwiejsze i najmniej odbiegało od życia rówieśników. Charlie myślał, że są szczęśliwi. Nigdy nie podejrzewał, że jedna kłótnia może doprowadzić żonę do ucieczki… Ucieczki, która zmienia życie jego oraz syna raz na zawsze. „Szczęście w twoich oczach” to książka dość specyficzna, ale jednocześnie zwyczajna. Myślę, że w pewien sposób jest również magiczna. Dwie kobiety, dwie rodziny, które żyły w jednym mieście połączył tragiczny los. Los, który pozostawił pytanie: Dlaczego ona, a nie ja? Bez żadnej odpowiedzi. Isabelle oraz April to zupełnie dwie różne bohaterki. Widać to od razu po ich życiach rodzinnych. Isabelle nie ma udanego małżeństwa, problemy w kontaktach z matką. April jest żoną i matką, czyli ma wszystko, czego pragnie Isabelle. April lubi swoją pracę, a Isabelle czuje, że się dusi w małym miasteczku i nierozwojowym studiu fotograficznym, w którym pracuje. Chociaż, gdy poznamy historię lepiej i dobrniemy do jej końca jesteśmy też wstanie stwierdzić, że bohaterki miały również cechy wspólne. Na początku nie bardzo przypadła mi do gustu Isabelle, bo wydawało mi się osobą wiecznie narzekającą i z niczego niezadowoloną. Z czasem jednak, gdy poznałam bliżej April to właśnie matka Sama zaczęła być dla mnie tą bardziej irytującą. Jej zachowanie było kompletnie absurdalne. Nie rozumiałam jej zachowania, jako matki i tego, co chciała zrobić własnemu dziecku. Odniosłam wrażenie, że ona i Charlie za szybko wzięli ślub, że April była po prostu niedojrzała. Kochała syna, bo poświęcała wszystko żeby wyleczyć go z astmy, ale to, co chciała zrobić było bardzo egoistyczne. Caroline Leavitt stworzyła powieść o tym jak ludzie radzą sobie z żałobą, ale również jak wygląda życie osób, które przeżyły wypadki samochodowe. Byłam wstanie poczuć strach Isabelle po wypadku, gdy wsiadała do auta. Rozumiałam pragnienie Sama. Postać chłopca była najbardziej realistyczna. Byłam nim oczarowana. Tym jak się zachowywał i jego dziecięcą wiarą. Czasami tęsknie za tymi dziecięcymi marzeniami i wiarą, że wszystko jest możliwe. Oczywiście każdy również inaczej przechodzi żałobę, ale pokazane jest to, że rodzice nie mają czasu na zbyt długie bycie w strefie straty. Szybko muszą się ogarnąć, bo czekają na nich dzieci. Trochę pewnie Wam zdradziłam z treści, ale trudno jest przy tej książce tego nie zrobić. Zakończenie książki bardzo mnie zaskoczyło. Spodziewałam się czegoś innego. Miałam też zupełnie na coś innego nadzieję. Jednak, gdy piszę tę recenzję kilka dni po przeczytaniu „Szczęścia w twoich oczach” uważam, że jest ono dobre i pasujące do treści. Nieprzesadzone, ale realne. Moim jednym zarzutem jest to, że momentami książka jest zbyt nużąca. Ciężko się też w nią wchodzi. Osobiście polecam i jest to jedna z lepszych książek z serii „Leniwa Niedziela” jakie do tej pory przeczytałam. Warta uwagi i warta, żeby o niej mówić. Nie jest łatwa, ale porusza ważny temat. Proszę czytajcie tę książkę! "Możesz hojnie obdarowywać innych troską i miłością. Możesz przestrzegać wszystkich przykazań, które uważasz za słuszne, a świat mimo to daje ci po głowie. Nie ma przyczyny i skutku. Nie ma żadnej karmy." ~ Caroline Leavitt, Szczęście w twoich oczach, Warszawa 2013, s. 85-86.

Sympatyczna, ładnym językiem opisana historia dwóch sióstr, ich kuzynki i ciotki prowadzącej pensjonat oraz uwielbiającej Meryl Streep... Lata temu kobiety spotkała tragedia - w wypadku samochodowym giną trzy najbliższe im osoby: rodzice dziewczynek i ojciec ich małej kuzynki, Kat. Mija czas a relacje między Lolly, Isabel, June i Kat układają się raczej chłodno. Nagłe zaproszenie ciotki powoduje, że wszystkie cztery spotykają się na nowo w domu swego dzieciństwa. Codzienne przebywanie ze sobą pozwala im lepiej poznać siebie i odkryć siłę rodzinnych więzi.

Bardzo pozytywna i ciepła książka, akurat na jakiś gorszy dzień, gdy potrzebujemy się wzmocnić dobrymi emocjami i kapką nadziei. Może dobór bohaterów aż zbyt mocno zróżnicowany i Autorce nie zawsze udało się odpowiednio pokazać daną postać (ani językiem ani zachowaniem), ale za to główny wątek obydwojga bohaterów wraz z wirującymi pszczołami bardzo przyjemny. Te pszczółki i miodek zdecydowanie dodały plusika do oceny :)

"Szczęśliwi ludzie czytają książki i piją kawę" to książka piękna, subtelna... Wyjątkowa, bo o wyjątkowej miłości. Takiej do końca świata. Szczerej i do bólu prawdziwej... Czy z takiej miłości da się otrząsnąć? Czy da się swoje serce otworzyć na nowe? Czy da się zapomnieć? Diane, właścicielka literackiej kawiarenki, po śmierci męża i córeczki ucieka przed przeszłością do małego miasteczka w Irlandii. Zupełnie obcego i zupełnie przez Nią niechcianego... Czy tam odnajdzie zagubione szczęście? Czy życie może jeszcze zachwycić? Polecam Wam książkę z całego serca. I chociaż jest o bólu i stracie, to jest też pełna nadziei i delikatnego humoru... A czyż może być piękniejszy tytuł dla prawdziwych połykaczy książek i kawy? "Weź kubek gorącej kawy, usiądź w wygodnym fotelu i zacznij czytać. Ta historia pokaże Ci, jak piękne potrafi być życie"...

Sądzę, że książka najbardziej przemówi do 60cio latków, gdyż w tym wieku są główni bohaterowie tej historii. Czy warto dać sobie prawo do miłości gdy już wiele się wie o życiu, tkwi się w bezpiecznym ale umierającym małżeństwie i twoje otoczenie wmawia ci, że w tym wieku jesteś po prostu stara. Ponieważ ten etap życia może być dany większości z nas bardzo warto przyjrzeć się co nas czeka i jak nasi bliscy mogą nas traktować. Bardzo polecam szczególnie starszym czytelnikom.

Nie mogłam się wciągnąć w tę książkę, miałam tak, jakbym nie rozumiała, co czytam. Dopiero później jakoś szło mi lepiej, już bardziej zainteresowała mnie historia Marty. Chciała ona coś zmienić w swoim życiu, no i zmieniła, ale w pewnym momencie jakby w to zwątpiła, no i tego jej zachowania nie zrozumiałam. Ale ogólnie książka mi się podobała ;)

Poszukiwany Colin Firth to typowa obyczajówka, która umili jesienne wieczory. Płynie z niej kobiecość, ciepło, rozterki życia codziennego i słodki zapach ciast pieczonych przez jedną z bohaterek. Nie liczcie na zaskakującą fabułę, ponieważ jej nie znajdziecie. Powiedziałabym, że ta historia jest przewidywalna, ale to kompletnie w niczym nie przeszkadza. Dlaczego? Bo wciąga. Odrywa od rzeczywistości i po prostu daje przyjemność z czytania. Takie książki są ideale na reset – czytasz i oczyszczasz głowę, bez zbędnej analizy. Oczywiście można się przyczepić do niewykorzystanego potencjału na naprawdę dobra historię z adopcją na pierwszym planie. Można wytknąć kilka błędów logicznych czy powtarzalność niektórych zwrotów, ale broni się tym, że czyta się ją szybko i przyjemnie, a do tego porusza ważny temat. Macierzyństwo w każdym wieku może być szokiem i wiązać się z całą gamą wątpliwości i emocji. Mamy tutaj zderzenie różnych światów i temat macierzyństwa pokazany z różnych stron. Jest też temat adopcji, który nie należy do najłatwiejszych. Myślę, że ta „banalność” równoważy trudne tematy i sprawia, że książkę obiera się lekko. Podsumowując: przyjemny i lekki literacki średniaczek. Dla relaksu idealna, ale jeśli szukacie czegoś, co was zaskoczy na tyle, że będziecie zbierać zęby z podłogi, to sobie darujcie. Mnie wciągnęła, ale takiej książki było mi potrzeba akurat w tym czasie.

Prowansja, perfumy, miłość i tajemnice rodzinne. To miały być piękne, długo wyczekiwane wakacje w rodzinnym domu. Ale Alexandra Arnoult, zarządzająca z Afryki La Provençale – imperium perfumeryjnym Arnoultów, wraca do prowansalskiej posiadłości na urodziny matki z niepokojem. I wcale nie chodzi o to, jak rodzina przyjmie jej narzeczonego. Cały czas dźwięczą jej w uszach słowa szamanki: „Wrócisz do Francji i umrze czterech mężczyzn”… Na miejscu potwierdzają się obawy Alexandry. La Provençale, którą we Francji kieruje jej brat Julien, jest na skraju bankructwa... I zaczyna się sprawdzać przepowiednia. W fabryce zostaje popełnione morderstwo. Ofiarą jest młody dziennikarz. Zbierał informacje na temat La Provençale i przedsiębiorstwa, którym kieruje Marius Garbiani – odwieczny wróg Arnoultów. Na co natrafił? Na brudne interesy? Oszustwo? Zdradę? Błękit prowansalskiego nieba, cień romantycznych zaułków i zapach lawendowych pól kryją pilnie strzeżone tajemnice. Żeby ocalić firmę i reputację Arnoultów, Alexandra musi cofnąć się w przeszłość swojej rodziny - naznaczonej rywalizacją i zdradą, miłością i zbrodnią… Styl autora przypadł mi do gustu. Myślę, że książka spodoba się wielbicielom perfum, rodzinnych sekretów i Prowansji. Mi bardzo się podobała i myślę, że jeszcze nie raz do niej wrócę. Polecam, naprawdę warto przeczytać ,,Perfumy Prowansji”!

Trochę szkoda, że dla udramatyzowania fabuły Diego Galdino posłużył się chwytami melodramatycznymi. Bo mogło być zwyczajniej i bezpretensjonalniej zachowując wdzięk. Ale wielkie dzięki za możliwość pospacerowania po Trastevere i za zdanie o Rzymie jako mieście, "gdzie człowiek mógł przeżyć całe lata i nie stracić poczucia cudowności".

Opowieść o indyjskiej i francuskiej kuchni wraz, z oczywiście, nazwami potraw, czasami długimi i udziwnionymi. Imigrant rozwija swój talent kulinarny, aż do otrzymania trzech gwiazdek Michelin. Trochę tylko wciągająca, niezbyt wyrafinowany język i proste opisy. Ale temat bardzo ciekawy, co podnosi jej wartość.

Biorąc do rąk tą powieść wiedziałam,że będzie po prostu idealna,dobra. Historia bardzo wzruszająca,głęboka zapadająca w pamięć. Opowiada opowieść o Madelaine, ktôra prowadzi herbaciarnie wraz z innymi kobietami z Amerykańskiego miasteczka Iliinois spotykają się w herbaciarni,rozmawiają o wszystkim,spotkania towarzystkie się tam odbywają.Mieszkanki Avalonu robią album na kartkach swoich,wspomnienia dzielą się swoimi doświadczeniami życiowymi. To dowcipna,mądra,piękna,ciepła i niezwykła opowiadająca o stracie bliskiej osoby,o śmierci,o adopcji dziecka. Mnie urzekła za serce,zaintrygowała,z przyjemnością przeczytałam tą piękną powieść.

Ciekawa powieść która nie porywa i bez wielkich emocji ale historie czytelników i bibliotekarki czyta się lekko, szybo i przyjemnie jako czytadło na długi wieczór książka dobrze się sprawdza. I warto wierzyć, że tak zaangażowani czytelnicy to nie tylko fikcja literacka. Polecam.

Marzy się, marzy takie miejsce jak księgarnia Anny. Nie jest dochodowym miejscem, ale ma zupełnie inną wartość dla wielu osób. To właśnie fragmenty akcji związane księgarnią, lekturą książek i psiakami najbardziej mi odpowiadały. Myślę, że odnalazłabym się w tym miejscu. 
Odpowiada mi również sposób kreowania bohaterów. Dwie główne postaci - Anna i Michelle jakże różne od siebie, dwie skrajności a jednak tyle je łączy. Pozostali bohaterowie dopełniają obrazek jedni wyraziście, inni nieco niejednoznaczni, stanowiący tło. Nie wszystkich trzeba lubić, tak jak w życiu. Autorka świetnie pokazała relacje międzyludzkie i oddała klimat niedużej miejscowości. Zadbała o odpowiednią dynamikę, zwroty akcji, dzięki czemu historia powoli układa się w całość, a zakończenie jest jej rzeczywistym zwieńczeniem.

Polecam tę książkę każdemu, kto zna francuski i ma ochotę na coś lekkiego, pełnego życia i dobrego nastroju. Jak mniemam po wielu recenzjach, w oryginale jest o niebo lepsza. To lekka, zabawna historia pachnąca kuchnią, bąbelkami szampana i odrobiną szaleństwa. Charlotte Lavigne to bohaterka, którą łatwo polubić, trzydziestokilkuletnia, zabawna, trochę roztrzepana, trochę romantyczna, a do tego zakochana w gotowaniu 🥘🍷. Jej życie to mieszanka humoru, kulinarnych smaczków i codziennych wzlotów i upadków, które łatwo mogą brzmieć znajomo. To nie tylko romans, ale też opowieść o poszukiwaniu siebie, o codziennych potyczkach i o tym, że życie najlepiej smakuje wtedy, gdy ma się odwagę dorzucić do niego odrobinę pikanterii. Lekki styl i francuski klimat sprawiają, że powieść czyta się przyjemnie, nawet jeśli, jak u mnie, zajmuje to więcej czasu w oryginale.

To książka, która zawiera to, co lubię. Ma magię, która porywa. Przedstawia pozytywną bohaterkę, która nie poddaje się po tragicznych wydarzeniach z życia. Ma też przyjaciela, psa, a ja jestem miłośniczką zwierząt. Czyta się ją szybko i przyjemnie. A przy okazji można nauczyć się gotować i piec. Polecam z czystym sumieniem

Dobrze się czytało- 6 różnych historii kobiet, w tle różne etapy polskiej historii i jeden ojciec, który chce własne błędy naprawiać i dopiero na koniec własnego życia wie, co w życiu jest ważne- rodzina, wsparcie, pomoc. 6 różnych kobiet charakterologicznie, ale ciekawie opowiedziane ich losy.

Bardzo miła odmiana od książek, gdzie jakąś zagadką jest ścigający wszystkich morderca z siekierą. Niesamowicie wciągnąłem się w fabułę i połknąłem to w jakieś niecałe 2 dni. Bohaterowie nareszcie są autentyczni, nikt nie ma charakteru plastikowej reklamówki.

Pięknie opowiedziana historia... jest tajemnica, są sycylijscy mężczyźni, wino i słodkie włoskie "dolce"... jest w końcu Morze Śródziemne, którego odcienie są tak różne jak życie. Jest odważna nonna , jest odważniejsza mama i zdecydowana- troszkę później- córka. Sycylia w najlepszym wydaniu.

Tytuł książki zdawał się sugerować, że będzie to coś zabawnego, może romantycznego. Niestety okazało się, że jest wręcz przeciwnie. Camille jest śmiertelnie chora. Sama mając złe doświadczenia po śmierci matki, obawia się o dalsze losy męża i dzieci. Wykorzystując swoje doświadczenie zawodowe decyduje się mu poszukać partnerki na dalsze życie. Dobrze to brzmi? Niekoniecznie. Camille swoim działaniem burzy spokój najbliższych. Nie liczy się w ogóle ze zdaniem męża ani z jego uczuciami, robiąc to, co uważa za słuszne. I swoim działaniem doprowadza do ruiny swego małżeństwa. Nic nie usprawiedliwia zdrady ale w przypadku Edwarda akurat jest inaczej. To żona wpycha wręcz dosłownie w ramiona innej. To nie mogło się dobrze skończyć. Książka jest interesująca. Byłam ciekawa czy uda się bohaterom poukładać swoje życie. No i daje do myślenia, bo nie wiem jakbym się zachowała w takiej sytuacji. Polecam.

Autorkę odkryłam niedawno dzięki poleceniu jednej z bookstagramek. Jej styl, opisy, narracja i bohaterowie są dla mnie balsamem literackim. Czytając Kameliowy ogród bawiłam się bardzo dobrze, do końca nie wiedząc co się wydarzy. Mnie się podoba, sięgnę po kolejne książki autorki. Polecam!