Kampucza

Bardzo ciekawy zbiór przemyśleń autora związany z życiem na Grenlandii, która już sama w sobie jest fascynująca. Peroni ma wiele melancholijnych, nostalgicznych spostrzeżeń w związku ze swoim życiem, tym przed oraz po przybyciu do Grenlandii. Przeplata się to z opisami tego, jak się tam żyje, jaka jest ludność wyspy i jakie są jej obyczaje. To, połączone z pięknym językiem, stanowi wciągającą lekturę, która jest zarazem łatwa i przystępna w odbiorze. Naiwnie wierzę i liczę na to, że przepowiednia autora z końca książki się nie ziści.

Mocno zmarnowany świetny potencjał literacki na rzecz przesłania ideologicznego, które " pożarło" fabułę. Ok 1/3 książki to rewelacja - nawet wulgaryzmy, których z zasady nie toleruję, tutaj wpisywały się mocno w klimat i podkreślenie dysharmonii między nadętymi hasłami a prozaiczną codziennością żołnierzy. Narracja z punktu widzenia bardzo młodego bohatera wojennego, który dopiero rozpoznaje co się wokół niego dzieje i ma jeszcze w miarę naturalny ogląd, jest naprawdę poruszająca i mocna w wymowie. Ale dalsza część książki tylko bazuje na tym schemacie, nie wnosi nic nowego, staje się kolejnym i kolejnym ośmieszaniem hipokryzji, politykierstwa i politycznego teatru.Bohaterowie mieli już z góry przypisane role. Pisarz zamienił się całkowicie w dziennikarza i aktywistę antywojennego kosztem fabuły i pozwolenia czytelnikom, by sami mogli oceniać.

Książka bardzo interesująca. Co prawda pogubiłam się trochę w tych Abd, Al i Muhammadach, jednak warto przebrnąć te nazwiska bo historia Mekki jest fascynująca. Dzięki tej pozycji zrozumiałam istotę Islamu i przeniosłam się na Wschód. Ziauddin Sardar stworzył wartościowe dzieło.

Literacko te opowiadania wypadają dość średnio, przynajmniej dla mnie. Mało w nich niuansów, główna myśl każdej historii oczywista, tłumaczenie momentami niezgrabne. No po prostu momentami było żmudno, nudno, rozwlekle.
Ale to nie jest książka, która ma się podobać i zachwycać. To jest świadectwo mieszkańca kraju, który opisuje wręcz nierealną codzienność obywateli Korei Północnej. Ten tekst pokazuje perspektywę, której ze świecą szukać i za to muszę go docenić.

Refleksyjna proza wybitnego intelektualisty - ale bez zadęcia, czasem spotykanego u innych – który jakiś czas temu zaprzyjaźnił się z uchodźcą z Czeczenii. A to jakoś nie było wtedy źle widziane – tak jak dziś (pytanie: jak długo?) nie jest źle widziane popieranie Wolnej Ukrainy przeciw agresji zbrodniarza wojennego. Bardzo lubię takie intymne zapiski mądrych ludzi, choć - co tu dużo mówić - wspomnienia uchodźcy z Czeczenii mrożą krew w żyłach (nb. uciekinier chyba bardziej niż Rosjan obawiał się wahabitów oraz kadyrowców). W tym kontekście Środa wspomina pewien film z internetu, którego wolałby nie zobaczyć, a który pewnie wciąż jest w sieci „Nie będę próbował I nikomu nie radzę…”. A choć i tak sporo napisał o tym, co widział, to zarazem zastrzegł, ze nie opowiedział wszystkiego. Ale może lepiej wiedzieć, co tam się działo, skoro zaraz to samo może się rozgrywać tuż u naszych granic, a nie gdzieś na jakimś tam dalekim „dzikim i azjatyckim” Zakaukaziu, czy tez Przedkaukaziu… „A ty Krzysztof, co zrobisz, jak tu wjadą Rosjanie? Będziesz walczył? ”” – pyta Autora Czeczen. Gdy ten niejako w odpowiedzi zawozi go do domku na Mazurach, chwaląc się jego odosobnieniem w lesie, Czeczen odpowiada, że niby miejsce dobre., ale broń by tu się przydała. Zapytany o powód, odpowiada zagadkowo: ”Bo las nie uprzedza….” „Ludzie w czasie wojny się zmieniają. Widziałem to. Przestają być ludźmi.” – mówi. A w tych dniach wszyscy nabieramy tej właśnie gorzkiej świadomości, która już od ładnych kilkunastu lat jest udziałem tegoż Czeczena… Nb. Autor dziwił się wtedy tej jego uwadze, ale jednak zdecydował uczynić z niej tytuł książki z 2016 r. W tle – jak gdyby dla swoistej równowagi - innym tematem Środy jest Maroko z - jak nieprzypadkowo chyba podkreśla – całą jego delikatnością. Zarazem samokrytycznie opisuje pewną sytuację z Maroka z kilkoma mężczyznami, w której zaczyna nabierać pewnych hmmm… podejrzeń (zapewne mając pod powiekami opowieści Czeczena). Z finału tej opowieści wynika, ze Środa musiał czuć się mocno zawstydzony swymi supozycjami. Ale bez wstydu opisał to, że nawet on - wyrafinowany intelektualista – uległ w jakimś tam stopniu uprzedzeniom wobec ludzi, o których nie ma pojęcia. To cóż dopiero….. nieintelektualiści. Uczciwa narracja, która nie mizdrzy się do czytelnika. W bonusie ciekawe watki marokańskie Jana Potockiego (tego od „Rękopisu znalezionego w Saragossie”).

Kacper Rękawek pokazuje, że terrorysta to też człowiek. Na szczęście nie na tej zasadzie, że też należy mu się współczucie, bo miał trudne dzieciństwo etc. Po prostu dzięki temu łatwiej do nas dociera, że terrorystą może być mój sąsiad, może zostać moje dziecko. Pokazuje też różne oblicza terroryzmu, niektóre bardziej ludzkie niż twarze "ludzi z dużą bombą" czyli władających państwami. Wszystko to po to, by ukazać, że walka z terroryzmem się nie skończy, gdyż różne bywają powody, dla którego ludzie zostają terrorystami i różne bywają powody, dla których przestają się zajmować tą działalnością. Generalnie duży chaos, ale dużym plusem jest to, że praca wychodzi poza czarno-białą narrację serwowaną przez media.

Książka Josefa Skvorecky’ego uwiodła mnie nie tylko swą „muzycznością”, gdzie miejsce i na dzieła Antonina Dvořáka, i na jazz (którego pisarz był miłośnikiem) - a bez którego nie byłoby jednej z najwspanialszych symfonii, czyli „Z Nowego Świata” – muzyki, którą tak naprawdę wszyscy znają, choć może nie wszyscy sobie to uświadamiają… Po raz setny można się tu utwierdzić w miłosnym podziwie dla czeskiej literatury - zupełnie inaczej niż polska, lekko ujmującej ważne dla niej tematy czy postacie. Nie ma tu żadnego zadęcia czy koturnowego podejścia (dopiero po pewnym czasie orientujemy się np., kim jest ten cały „Boraks” – ot, jedna z pułapek pisarza na czytelnika). Już poznany Dvořák to ktoś z krwi i kości, tak jak i jego rodzina oraz otoczenie. Można by pomyśleć – po prostu jeden z nas, żaden pomnikowy przykład. A paradoksalnie wcale nie Mistrz jest tak naprawdę głównym bohaterem książki. Równie ważni są zwłaszcza czarnoskóry Will - w zasadzie centralna postać powieści, niezwykle wiarygodnie przedstawiony; uczniowie; wspaniała chlebodawczyni Dvořáka z USA; szwagierka, z którą ma romans; świetny wątek córki Otylki i jej narzeczonego etc. etc. Czeski autor nie byłby sobą, gdyby nie pojawił się tu cudowny wątek piwny. Zachwyca zwłaszcza anegdota, jak to z inicjatywy Dvořáka ława przysięgłych amerykańskiego sądu pije beczkę piwa – dowód rzeczowy przestępstwa nielegalnej jego sprzedaży w knajpie - by próbować osiągnąć wymaganą jednomyślność. Niestety, nie osiąga jej aż do ostatniej kropli trunku. A wobec przepadku dowodu przestępstwa podsądny musi być uniewinniony. Amerykański wymiar sprawiedliwości ma wiele zalet... Ta doskonała książka (jedna z najlepszych Autora, choć konkurencja niemała) to wręcz skrzący się literacki fresk. Odpowiednia to forma dla ukazania bohaterów na tle Ameryki, powoli stającej się mocarstwem, także kulturowym, dzięki „zasysaniu” tego, co najlepsze spoza niej. To się tak czyta, jak potoczyście, wręcz muzycznie, jest napisane. Lektura daje wybitną czytelniczą satysfakcję - choć i sama sporo wymaga, a raczej – właśnie dlatego, że wymaga. No i nie jest to żadne „czytadło”. Żeby nie było za nudno, narratorzy się zmieniają, a czas powieściowy też nie płynie linearnie. Za to wszystko kocham pisarstwo bratanków z południa… PS Niepojęte, tylko jedna opinia oprócz mojej...

"Nienawiść to połowa zemsty, druga połowa to czyn." W dniu 21 kwietnia 1870 roku w greckim miasteczku Dilesi, położonym na beockim wybrzeżu, rozbójnicy porywają czterech wysoko urodzonych Europejczyków - trzech Brytyjczyków i Włocha. Warunkiem ich uwolnienia jest okup oraz zwolnienie zbójców trzymanych w więzieniach i objęcie abolicją tych, którzy nadal przeciwstawiają się władzy. Fakt ten staje się początkiem ostrego kryzysu pomiędzy Grecją a Wielką Brytanią, który ostatecznie pogłębia się z chwilą zamordowania, po dziesięciu dniach, uprowadzonych mężczyzn. Wydarzenia te przeszły do historii jako masakra w Dilesi; stały się one powodem zwrócenia się Europy przeciwko Grecji, odsłaniając równocześnie głęboki kryzys w tym kraju i mocno zakorzenione powiązania polityków ze sprawcami. "Ilu jest w społeczeństwie takich, co krzywdzą innych, pozbawiają ich chleba? A jednak są szanowani, podziwiani. Czemu? Czy są cnotliwi? Czy w społeczeństwie nie ma zbójców? Zbójcy- handlarze, zbójcy- lichwiarze, zbójcy -bankierzy, obłudni zbójcy- politycy." "Greccy rozbójnicy z przeszłości powracają do życia." Równo 143 lata po tych wydarzeniach - 21 kwietnia 2013 roku, kiedy współczesna Grecja pogrąża się w kolejnym głębokim kryzysie, w jednym z hoteli w centrum Aten, dochodzi do makabrycznego, brutalnego morderstwa członków europejskiej Troiki, której przedstawiciele reprezentujący UE mają za zadanie opracowanie planu ratowania gospodarki tego kraju. Schemat dokonanej zbrodni jest niemal tożsamy, jak tej z końca XIX wieku i znów fakt ten wywołuje falę niechęci wobec Grecji. Na miejscu przestępstwa nie ma żadnych śladów, nikt nic nie widział, kamery hotelowe zostały uszkodzone, a policja nie ma najmniejszego punktu zaczepienia. Czy zakodowana wiadomość pozostawiona na miejscu zbrodni będzie stanowiła wskazówkę do powiązania tego zdarzenie z masakrą w Dilesi? Czy Romanos Sergidis, wykładowca uniwersytecki, który szczególnie interesuje się zbójectwem na ziemiach greckich okaże się pomocny przy rozwiązaniu tej tajemniczej zbrodni? Książka nie jest łatwa i w tematyce i w konstrukcji; przeplatają się w niej przemiennie zdarzenia z przeszłości i te współczesne, zagłębiamy się w sposób rozumowania i działania dawnych zbójców, jak i przemyślenia mordercy z 2013 roku, uczestniczymy w działaniach policji, jej bezradności, ale też poznajemy ówczesną rzeczywistość Grecji, w której kryzys doprowadził do bankructw, nędzy, bezdomności, samobójstw. Tylko czy wszystkich dotknął w takim samym stopniu? Czy zrobiono cokolwiek, aby nie dopuścić do ruiny kraju, do krzywdy obywateli? "Apostolu czyta ostatnie strony notatek, które sporządził z materiałów Sergidisa o rzezi w Dilesi. Ma nadzieję, że coś tam znajdzie. Niewidzialną nić, która połączy 'wtedy' z dziś. Wie, że obecne wydarzenia są następstwem innych wydarzeń, których podmuch dociera do naszych czasów, których ślady są wciąż widoczne i w nas i wokół nas."

Z podręczników wiadomo o Henry Fordzie, że Ford T i że taśma montażowa. W rzeczywistości był on postacią niezwykle złożoną i fascynującą, w której wielkość łączyła się z najbardziej ciemnymi stronami ludzkiego charakteru. Fordlandia w Brazyli miała być odpowiedzią na brytyjską kontrolę światowej produkcji kauczuku, 100 lat temu niezbędnego do produkcji opon. Ford zakupił wówczas wielką połać ziemi w samym sercu amazońskiej dżungli. Był to obszar wielkości województwa małopolskiego, na którym postanowił założyć wielką, nowoczesną plantację. Nie chodziło tylko o uprawę roślin - Fordlandia miała być przyczółkiem cywilizacji, osiedlem idealnym, utopią wcieloną w życie bez względu na koszty ludzkie i finansowe. Takim "nowym wspaniałym światem" (notabene literacka wizja Huxleya to ostrzeżenie przed światem, w którym tryumfują idee Forda). Z równymi drogami, amerykańskimi domkami, ogródkami, kinami, salami tanecznymi, szpitalami i trzeźwymi robotnikami oddanymi wyczerpującej pracy, całkowicie podporządkowanymi koncernowi. Zatrudniono tysiące miejscowych, ściągnięto amerykańskich zarządców, wysłano tysiące ton sprzętu, maszyn, narzędzi i stoczono tytaniczną walkę z dżunglą. Im bardziej nieracjonalne stawało się to przedsięwzięcie z ekonomicznego punktu widzenia tym większą przypisywano mu rolę społeczną. Przedsięwzięcie było daremne, ignorancja Amerykanów niezmierzona a smętne resztki brazylijskiego państwa-miasta Forda można sobie obejrzeć na Google Maps. Książka opowiada o losach Fordlandii ale pełna jest też dygresji na temat samego Forda, jego losów, idei, współpracowników i innych przedsięwzięć. Momentami to lektura fascynująca a momentami przesadnie drobiazgowa, erudycyjna, zagubiona w detalach i przez to nieco nużąca. Temat aż prosił się o trochę bardziej sensacyjne i ciekawostkowe podejście, przynajmniej z punktu widzenia moich czytelniczych preferencji.

Bardzo podobała mi się ta książka. Ciekawi bohaterowie a przede wszystkich pierwszoplanowa postać pastora Mortena. W tle wiele historii o kolonizacji Grenlandii i bezdusznym podejściu Duńczyków do "dzikich". Wyraźne zaznaczenie różnice kulturowych i wszystkich tego następstw. Jak dla mnie oby jak najwięcej takich książek. Polecam :)

Spodziewałem się powieści sensacyjnej, w którym akcję napędza walka izraelskich sił specjalnych z palestyńskimi ruchami wyzwoleńczymi. Tymczasem mile się zaskoczyłem, gdyż w książce znalazło się sporo opisów życia po obydwu stronach granicy, a agenci nie są pozbawieni ludzkich uczuć i słabości w przeciwieństwie do chociażby ekipy z ,,Mission Impossible”. Dysputy żydowskiego i islamskiego fanatyka przybliżyły mi trochę wyznawców tych religii, chociaż w drugiej części były zbyt przeciągnięte i coraz mniej ciekawe. Wstrząsające są opisy przesłuchań w izraelskich więzieniach, które nie różnią się od tych z państw totalitarnych. Wydaje mi się, że opisując tak trudny temat jak konflikt ciągnący się kilkadziesiąt lat autor nie stanął wyraźnie po żadnej stronie. Ciekawe jest prezentowanie równolegle kilku wątków, które splotą się w finale. Pomiędzy rozdziałami wplecione są wypowiedzi zachodnich polityków, którzy ten konflikt traktują instrumentalnie i chcą jego zakończenia bez rozliczenia win, by odtrąbić swój sukces. Powieść klasyfikuję bardziej jako polityczną z elementami teologicznymi niż sensacyjną w stylu chociażby Forsythe'a, przez co miejsce akcji nie jest tylko atrakcyjną scenerią.

Świetna, wielowymiarowa, pełna ironii i sarkazmu opowieść, której punktem wyjścia jest wojna w Wietnamie. Dramat człowieka uwikłanego w tryby tragicznej historii. Poniższy cytat w punkt oddaje charakter tej wcale nie prostej powieści. „Ameryka kraj szybkich samochodów i ponaddźwiękowych odrzutowców, ojczyzna Supermana, supermarketów i rozgrywek Super Bowl. Kraj, któremu nie wystarczała zwyczajna nazwa i jako pierwszy w historii kazał się określać tajemniczym akronimem USA. Dopiero po latach ZSRR zdystansował go o jedną czwartą. Chociaż każde państwo uważa się za najdoskonalsze na swój sposób, czy gdziekolwiek indziej na świecie federalny bank narcyzmu wypuścił do obiegu aż tyle słów zaczynających się od “super”? To obdarzony supermocną naród superbohaterów, który nie spocznie, dopóki inne kraje nie będą skomlały do Wuja Sama przygniecione do ziemi jego butem”.

Powieść Aury Xilonen, „Jankeski fajter”, to debiut, który uderza czytelnika z siłą bokserskiego nokautu, choć nie wszystkie rundy tej literackiej walki są równie udane. Historia młodziutkiego Liborio, meksykańskiego imigranta, który trafia do brutalnego świata nielegalnych walk i bokserskich ringów w USA, to energetyczna mieszanka bólu, nadziei i czystej adrenaliny. Moja ocena to 6/10 – to książka rzetelna w opisie trudnego losu „nielegalnych”, nasycona pasją, ale momentami zbyt chaotyczna, by zasłużyć na najwyższe noty. Plusy: Dynamika ringu i językowa ekwilibrystyka Największym atutem powieści jest bez wątpienia wartka akcja. Xilonen nie pozwala czytelnikowi na oddech; tempo narracji naśladuje rytm życia na ulicy, gdzie każda chwila może przynieść zagrożenie. Liborio to bohater, którego nie sposób nie polubić, a jego droga od wykluczenia do momentu, w którym staje się „fajterem”, jest nakreślona z ogromnym profesjonalizmem. Kolejny mocny punkt to sceny walki. Są one opisane w sposób niezwykle plastyczny, fachowy i brutalny zarazem. Autorka potrafi oddać każdy cios, kroplę potu i pękające żebra z niemal fizyczną odczuwalnością. Jednak to nie jest tylko bezmyślna przemoc – walka dla Liboria jest jedynym dostępnym językiem komunikacji ze światem, który go odrzucił. Co zaskakujące, powieść posiada też liczne akcenty humorystyczne. Wynikają one głównie ze specyficznego sposobu mówienia bohatera – Liborio używa wyszukanego, wręcz barokowego słownictwa, którym próbuje „zakrzyczeć” swoją biedę i brak wykształcenia. Ten kontrast między brutalnością ringu a poetyckim językiem bohatera bywa komiczny i wzruszający jednocześnie. Mankamenty i fachowość autorki Mimo wielu zalet, książka posiada słabsze strony, które obniżają ocenę do sześciu punktów. Językowa inwencja autorki, choć imponująca, bywa mieczem obosiecznym. Momentami nadmiar neologizmów i dziwacznych konstrukcji sprawia, że rzetelny przekaz emocjonalny staje się nieczytelny, a czytelnik zamiast przeżywać losy bohatera, zaczyna męczyć się z formą. Profesjonalizm Xilonen objawia się w rzetelnym przedstawieniu realiów życia imigrantów, ale fabuła bywa momentami zbyt przewidywalna, powielając schematy znane z filmów o „od pucybuta do milionera”.

Na początek ocena dla wydawnictwa: 0/10 za tłumaczenie tłumaczenia. Czyli Amerykanie przetłumaczyli z japońskiego na angielski, a Wydawnictwo Literackie przetłumaczyło ich tłumaczenie Super pomysł! Tak się jakoś złożyło, że Czerwone dziewczyny, to moja setna japońska książka, jaką przeczytałem :) Mamy tu przede wszystkim obraz młodzieży na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Dużo małomiasteczkowości, znanej i u nas (chociaż ja z dużego miasta). Bardzo ciekawie opowiedziane postacie. Podrzutek Manyo (wydawała się najciekawszą postacią, szkoda tylko, że nie dowiadujemy się nic o jej pochodzeniu), Tatsu, której wszyscu się obawiami, Kemari (autorka też pisze mangi, przypadek?), Toyohisa. Szkoda tylko zakończenia. Można było się domyślać o co chodziło, ale czegoś mi tu brakowało.

Początek nie reprezentuje niczego szczególnego. Przyznam, że bardziej rozczarowuje niż wciąga. Sugeruje, iż książka jest typową obyczajową historią o relacjach małżeńskich w nowoczesnym świecie par kulturowo mieszanych. Jakie mogą istnieć problemy, gdy jedno z małżonków jest Amerykaninem, a drugie przedstawicielem europejskich ludów nordyckich? Dla mnie to jak zderzenie z górą lodową. Rozumiem katusze Joego, dla którego fińskie hermetyczne społeczeństwo jest przeciwieństwem amerykańskiego stylu, opartego na otwarciu na innych, pracy zespołowej w imię osiągania lepszych wyników, gdzie ludzie wymieniają pozdrowienia na ulicy nawet jeśli się nie znają, a przede wszystkim często się odwiedzają w domach. Do tego kwestia spełnienia zawodowego, odnoszenia sukcesów, które dla bohatera tak wiele znaczą, a w Finlandii nie są miarą człowieka. Frustracja mężczyzny, typ obieżyświata, który poczuje się dobrze wszędzie wystarczy, że coś się dzieje, jest nieco spóźniona. I mimo odpowiedzialności, jaka na nim ciąży to myśl, że tak może być już zawsze, że utknął w niespełniającej jego wymogi rzeczywistości jest tak klaustrofobiczna, że musi od tego uciec. (...) Valtonen skupia się na bolączkach dzisiejszego świata, na tym co odbiera nam indywidualność, radość, spokój. Poczynając od technologii panoszącej się już w każdym aspekcie naszego życia, coraz większej presji na odnoszenie sukcesów, manipulacji medialnej, spychaniu etyki na margines, by osiągnąć wyższe cele, a kończąc na rosnącej agresji, nietolerancji i pozostawianiu młodych samym sobie, rozpadzie rodziny. Świat się zmienił. Chyba najbardziej ewoluował przez ostatnie trzydzieści lat, ale niestety, obrał kierunek na rozłam między bliskością, lojalnością i wspieraniem się, przy współudziale wykoślawianych wartości przodków. Te i inne problemy, które trawią społeczeństwa są tu szeroko ukazane, momentami prezentuje się nawet ich drobiazgową analizę przez co książka zyskuje na objętości, ale też sugestywnie przemawia do czytelnika. (...) Całość: https://nakanapie.pl/recenzje/zyjemy-samotnie-posrod-zludzen-nie-wiedza-co-czynia

Dawno, dawno temu, za którąś z recenzji konkursowych Instytutu Książki, w którymś z pakietów nagród, otrzymałem powieść „Belweder gryzie w rękę” pióra współczesnego polskiego pisarza i historyka Wojciecha Chmielewskiego (ur. 1969). Ponieważ jak zwykle żadnego researchu o książce i autorze nie dokonywałem, a tytuł jest, jaki jest, więc sporo się tej książce odleżało nim się doczekała. Gdybym wiedział, że tytułowy Belweder to nie ten z Belwederskiej 54, pewnie bym już dawno po tomik sięgnął, tym bardziej, że objętością nie przeraża. No, ale w końcu zacząłem czytać. I przeczytałem. Nie doznałem czytelniczego objawienia, nie wciągało mnie specjalnie, lecz i zmuszać się do doczytania nie musiałem. Ot, przyjemna, wielowątkowa obyczajówka. Nic odkrywczego, lecz dobrze pokazane, interesujące, choć przeciętne i zwyczajne losy ludzkie sprawiają, iż było dość interesująco. Żadnych nowych prawd o życiu w tym dziele nie znajdziecie, lecz jeśli lubicie ten typ literatury, na pewno docenicie wiwisekcję związków w momentach statystycznie najbardziej narażonych na zdradę, rozwód, drugą młodość i inne takie. Jedyny element, za który autor ma u mnie minusa, to los, jaki zgotował Belwederkowi. No, ale Polska to taki kraj, gdzie jak idiota wejdzie do klatki z lwem albo niedźwiedziem, to się zwierzaka usypia, tak jakby to jego wina była, że żarcie samo do niego weszło. Ja akurat nie miałem fazy na taką lekturę, ale i tak było nieźle. Jeśli macie potrzebę i lubicie takie opowieści o codzienności, realistyczne również w powszechności i banalności, a zarazem wyjątkowości i niepowtarzalności, to jest to pewnie dzieło dla Was. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Ta książka to pewnego rodzaju sequel "Bałkańskich upiorów", tyle że autor skupia się tu głównie na Rumunii. Kaplan pisze najciekawiej, gdy skupia się na historii; fragmenty pełne filozoficznych dygresji (pierwsze kilka rozdziałów) to z kolei najnudniejsze fragmenty "W cieniu Europy". Plusem jest też na pewno, w kontekście obecnych wydarzeń na Ukrainie, wiele interesujących informacji o stosunku Rosji do państw będących w tytułowym "cieniu Europy". Interesująca lektura, choć nie tak wciągająca jak "Bałkańskie upiory".

odrzucało mnie od tej książki, głownie ze względu na tytuł. W literaturze greckiej, współczesnej, jak juz wspominałam niejednokrotnie, roi się od tragedii, nieszczęść, dramatów. Sięgnęłam, bo moja miłość do Grecji wymaga poświeceń. A tu - zaskoczenie. Świetnie napisana książka, zawierająca - wg wydawcy - zbiór aforyzmów, a wg mnie - zbiór prawd objawionych. Przemysław Kordos - tłumacz książki - twierdzi w przedsłowiu, ze nie możemy (jako czytelnicy spoza Grecji) traktować w ten sposób tej książki. Raczej jako "zbiór anegdot i tropów przydatnych w myśleniu o współczesnej Grecji" Oto Grek współczesny i jego kompleks niższości w stosunku do wielkich starożytnych. Oto Grek cierpiący na obrzeżach Europy, z ktora sie nie identyfikuje. Grek zagubiony, Grek krzykliwy, Grek bajkopisarz. Grek posiadający dwa stany ducha - wielka euforie i wielka depresje. W tej książce sie nie da zakochać, jest po prostu smutna. Chociaż nie ma fabuły jako takiej. Chociaż czasem wydaje sie, ze autor raczy żartować. Ale jest to żart w stylu (uwielbianego przeze mnie) pana Poniedzielskiego. Wywołujący salwy śmiechu, choć nie widać, aby żartował... Dychotomia wewnętrzna, możnaby rzec Brutalnie prawdziwa książka o cechach narodowych Greków, choc bodaj w zadnym miejscu hasło ":cecha narodowa" nie jest wspomniane. "Grek jest nieszczęśliwy kiedy jest szczęśliwy. Żyje (o ile w ogóle żyje, a nie popada w letarg) w dziurze pomiędzy pragnieniami, a rzeczywistością. A jesli dystans nie istnieje... to go sobie stwarza" (...) gdy nie ma żadnego powodu do zmartwienia, poszuka go i znajdzie". Przerażająco przypomina mi to Polaków. Zresztą sam autor pisze, ze zastanawia się czy jest taki drugi naród, będący szczęśliwym w nieszczęściu i odwrotnie. Jest. Polacy. w posłowiu znajduje się notka, dodawana do każdego wydania. Na zakończenie pozwolę sobie ja zacytować: Ci, których ucieszy ta książka, być może nie są Grekami. Dla Greka ten tekst jest bolesny. (...) Ta książka nie jest humorystycznym zbiorem aforyzmów na temat przywar Greków, ale gorzka antologia ich tragicznego losu zawieszonego pomiędzy przeszłością, a teraźniejszością. Północą i Południem, wschodem, a Zachodem. (...) Jest to wytwór człowieka, którego boli ojczyzna"

Konsekwencje przemocy w egzotycznej scenerii. Egzotycznej - jedzenie, środowisko, tradycje, mity, zachowania - ale i znajomej - tłem jest zmagający się z kryzysem gospodarczym kraj po odzyskaniu niepodległości. Brutalne, zadziwiające morderstwo popełnione na początku to wynik ciągnącej się od dziesięcioleci historii rodzinnej przemocy. Ale czy to wystarczy, by zabić? Zanurzamy się w przeszłość, by poznać historię małżeństwa rodziców Margio, relację Margio i Maharani, kilka ważnych postaci dramatu, by wynurzyć się w teraźniejszości rozumiejąc powód morderstwa. Moim zdaniem, tytuł jest nieco mylący, bo w bohaterze "kryje się" nie tygrys a mityczna biała tygrysica od pokoleń związana z określonym męskim (wybiera, do którego chce należeć po śmierci poprzedniego) potomkiem rodziny. Płeć jest ważna :) Choć odległa w przestrzeni, bardzo bliska emocjonalnie.

Wygląda trochę jak zbiór luźnych notatek do książki, które niecierpliwy autor postanowił wydać przed jej dokończeniem, bo być może wpadło mu do głowy coś lepszego niż pisanie, ale i tak, a może właśnie dlatego, bardzo ciekawa - nie tylko formalnie - opowieść.