Julia Roberts Na własnych zasadach

Kiedyś czytałam książkę o Dianie, a następnie o wszystkich członkach rodziny królewskiej. Teraz sięgnęłam po tę książkę, aby dowiedzieć się jeszcze więcej. Książka opisuje życie Elżbiety od dzieciństwa aż do pogrzebu jej męża. Wiadomo, że aktualnie królowa nie żyje i trochę późno sięgam po tę pozycję. Dzieciństwo Elżbiety było bardzo szczęśliwe, bo jej rodzice poświęcali jej dużo uwagi, a ponadto żyli z dala od blasku fleszy. Jednak to się zmieniło kiedy jej ojciec został królem. Dowiadujemy się też o miłości Filipa i Elżbiety i o tym jak Elżbieta musiała poradzić sobie z kryzysami, które zdarzyły się za jej panowania. O tym jak jej małżonek dusił się w roli księcia, ale jednocześnie był wsparciem dla swojej żony. Dziwi mnie dlaczego Elżbieta była chłodna wobec swoich dzieci. Rozumiem, że była monarchinią i miała swoje obowiązki, na pewno starała się jak mogła, ale jej syn ma o to żal i napisał o tym książkę! A przecież dzieci zasługują na uwagę, szczególnie wrażliwe i uczuciowe a takim bez wątpienia był Karol. Poruszany zostaje temat Harry'ego i Meaghan. Meaghan nie umiała dostosować się do życia w rodzinie królewskiej i widząc to, Harry postanowił opuścić rodzinę królewską. Rozumiem, że chcieli być z dala od fleszy jednak ich zachowanie świadczyło o czymś innym. Najgorsze było publiczne pranie brudów i skłócenie się z rodziną. Mowa jest też o Karolu i Camilii. Nie mogę zrozumieć jak rozwodnik mógł zostać królem i nie uszanować woli matki, która chciała aby Camilla została królową małżonką. I szkoda mi Diany, bo była nieszczęśliwa w małżeństwie z Karolem. Jeśli lubicie książki o rodzinie królewskiej polecam przeczytać.

6.5 Minusy Niektóre wątki się powtarzały. Czytało się te same zdania drugi raz. Druga część była dla mnie ciekawsza i lepiej mi się ją czytało. Fajne analizy postaci i wydarzeń. Najbardziej trafiony był opis Diany, przedstawiający jej skrajne cechy, które często budziły wiele emocji. Jak każdy człowiek i ona miała wiele wad. Ale myślę że zalet miała jeszcze więcej. Tyle trudów ile doświadczyła zarówno w dzieciństwie jak i później w małżeństwie nie każdy umiał by udźwignąć a ona umiała to wykorzystać i wg mnie dzięki temu nastąpił jej największy rozwój w poszukiwaniu siebie oraz swoich mocnych stron, zdolności, które tak wykorzystywała by nieść pomoc innym. Tragiczna śmierć była na pewno zaskoczeniem zwłaszcza że zaczęła żyć pełnią i robić coś dla siebie. I wiele wątków spisków wydaje się być realnych i myślę, że nawet jeśli takie spiski były to nie zdążyły się zrealizować bo nastąpił ten tragiczny wypadek. Alkohol, niedorzeczna prędkość, brak zapiętych pasów bezpieczeństwa, ucieczka przed fotoreporterami - chyba było to wystarczające aby stało się to co się stało. Ciekawe jakby się toczyło jej życie dalej gdyby żyła. I zdecydowanie za mało zdjęć.

Pomocy w aptece szukamy najczęściej, zanim dotrzemy ze swoimi dolegliwościami do lekarza. Związane jest to z dużym zaufaniem do osob tam pracujących. Swoje obserwacje dotyczące pracy w aptece i kontaktach z pacjentami, przekazuje małżeństwo, autorzy tej niezbyt grubej publikacji. Oni to dzielą się swoimi myślami oraz doświadczeniami oraz sugestiami dotyczącymi tej pracy. Jest tu garść ciekawych przypadków z życia wziętych, jest trochę medyczego tłumaczenia niektórych zjawisk i dolegliwości. Choć przyznam szczerze myslałam, zę będzie więcej wiedzy, a mniej własnych przemysleń. Ogólnie ciekawy reportaż.

🎧📚 🇺🇸🍎 "Nowy Jork. Opowieści o mieście", to książka zupełnie inna niż klasyczny przewodnik po Nowym Jorku. To bardzo osobista opowieść o mieście widzianym oczami Polki, która przeprowadziła się tam z powodów zawodowych, po otrzymaniu konkretnej propozycji pracy. Autorka z ogromną lekkością opowiada o różnicach między Polską a Nowym Jorkiem, o codziennym życiu w Ameryce, mentalności ludzi i drobnych szczegółach, które najlepiej pokazują, jak naprawdę wygląda życie w tym mieście – bez lukru i turystycznych klisz. 🎙️ Jako fanka Ameryki słuchałam tej historii z ogromną przyjemnością i ciekawością. To audiobook, który bardziej się przeżywa niż tylko słucha. Mam ogromną nadzieję, że kiedyś i mnie uda się odwiedzić Wielkie Jabłko 🍎✨ Polecam każdemu, kto kocha USA, marzy o Nowym Jorku albo po prostu lubi dobrze opowiedziane, autentyczne historie. ❤️

Fajnie się czytało, chociaż mam poczucie, że to bardziej historia zespołu Bajm niż samej Beaty, liczyłam na więcej „prywaty”. Kilka tematów z życia wokalistki trochę przemilczanych, rzucone jedynie krótko między wierszami. Rozumiem, że to może ochrona prywatności, ale pozostaje z poczuciem, że nie było to wszystko do końca szczere. Mimo wszystko, ja Beatę i jej twórczość uwielbiam :)

Bardzo ciekawa, barwna autobiografia. Bardzo lubię ten gatunek książek, i ta pozycja mnie nie zawiodła. Dużo historii Pani Magdy, sięgnięcie do korzeni, opisy życia jej najbliższych. Pokazane etapy jakie Pani Magda w życiu przechodziła i jak się jej osobowość przez to kształtowała. Dużo też gorzkiej prawdy. Burzliwe, wesołe przygody przeplatane też smutnymi chwilami czy wydarzeniami. Mam wrażenie że do czasu śmierci pierwszej córeczki i męża, pani Magda żyła bsrdziej w zgodzie ze sobą i w takiej harmonii równowadze. Lepiej dało się jej łączyć pasje, swoje potrzeby, życie rodzinne z własnym rozwojem, życiem zawodowym. Później małżeństwo z jednym z braci Gesslerow bardziej było wypadkową kalkulacji, powrotu do kraju, szansy na biznes. I tak było, mimo powiększenia rodziny to ta walka o biznesy, utrzymaniu tego i osiągnięciu nawet czegoś więcej nie dało się pogodzić z życiem matki i żony. Nie było mowy nawet o sobie i odpoczynku. Nie raz się zastanawiałam czy nie wolałabym zostać na miejscu Pani Magdy w Madrycie z willa basenem i czekać co przyniesie jej los w tamtym kraju. Albo zaplanować powrót na spokojnie. Czasem miałam mieszane uczucia z tym jak Pani Magda traktowała facetow. Z reguły podziwiam za fajne podejście, otwartość, dobre rady wynikające z dużego bagażu doświadczeń ale były momenty że jak każdy człowiek i nawet Ci najlepsi (też Pani Magda) popełniają błędy i głupie decyzje. Książka godna polecenia. Bardzo dobrze się ją czyta.

Po książkę sięgnęłam po obejrzeniu jakiegoś wywiadu z jej autorem. Chciałam bliżej poznać jego historię. Czytałam wcześniej opinie i wiedziałam, że jest to głównie zbiór różnych fikcyjnych, choć prawdopodobnych, historii z życia różnych księży. Książka dla mnie jest bardzo smutna. Przedstawia głównie ciemną stronę życia celibatariuszy. Czytając ją niejednokrotnie zastanawiałam się, gdzie są ci wierzący, dobrzy księża, co, którzy traktują Pana Boga serio i żyją swoją wiarą... Wiem, że są, bo spotkałam kilku na swojej drodze. Chcę wierzyć, że nie były to jedynie pozory z ich strony. Na szczęście sam koniec historii pana Marcina jest małym promyczkiem światła i nadziei, czymś, czego daremnie szukałam na wcześniejszych stronach tej opowieści.

Jak mawia mój mąż: "Mądrego to warto posłuchać." I wcale nie wypowiadam tego w tym wypadku z ironią. Autorka zwraca się głównie do kobiet, ale myślę, że jej opowieść zainteresuje i mężczyzn. Zaczyna się bowiem tak: "Wychowałam się w rodzinie, która posiadała własny samolot i miała ogromne pragnienie poznawania świata." Jest ciekawa historia życia Maye, ale są też rady dotyczące odżywiania, ponieważ autorka pracowała i pracuje (ma 76 lat) jako modelka, ale wcześniej też sama prowadziła firmę jako dietetyczka. A zatem jeśli chcecie schudnąć Maye mówi, aby nie stosować diety. Wspomina o "sekretnym sposobie", który jest banalny, ale dla wielu nieosiągalny. " Tym " sekretnym sposobem jest zwiększenie spożycia warzyw i owoców, produktów pełnoziarnistych, roślin strączkowych i nabiału, a także jedzenie tego, co ci smakuje, w małych porcjach, tylko wtedy, gdy jesteś głodna." Jeśli chcecie więcej polecam książkę. Czyta się szybko. Przebija z tej książki optymizm, a jednocześnie opowiada też o trudnych momentach w życiu Maye bo życie ma przecież różne momenty.

Odkad pamietam Pani Joanna mnie zachwycala. Nie bylam fanka seriali, w ktorych wystepowala, wiec nie spotykalam sie z nia na ekranie za czesto. Jednak pod koniec 25 zjawilam sie w teatrze, w ktorym wystepowala, w sztuce w rezyserii Artura Barcisia, ktorego ogladalam w serialu czesciej. Coz to byl za wieczor! Sztuka "Miedzy lozkami" gdzie Joanna Kurowska gra wspaniale i robi... szpagat! Kiedy kilka dni po przedstawieniu zobaczylam ksiazke - wywiad "Kazdy dzien jest cudem" wiedzialam, ze bardzo jej potrzebuje. I zupelnie nie zaluje. Niesamowita kobieta i jej zycie. Polecam i ksiazke, i spektakl.

Osoba Pana Władysława Bartoszewskiego bardzo mnie zainspirowała. Jego postawa i zaangażowanie było legendarne, a anegdoty z nim związane bardzo ciekawie ukazują jego życie. W 8. rocznicę jego śmierci postanowiłem napisać o nim wiersz i wstawiłem go na YT https://youtu.be/7n8xY_xri5E PRZESŁANIE DLA MŁODYCH Cześć chłopaku i dziewczyno! Do Was moje słowa płyną. Będzie szybko, choć treściwie O tym, co w życiu właściwe. Jak się głównym nurtom nie dać; Trudne czasy w lepsze zmieniać. Najpierw swoją dumę ukryj. Wiem, że lubisz iść na skróty, Lecz wygoda lubi przysnąć. Tu chodzi o Waszą przyszłość! Każdy człowiek chce “coś” znaczyć. O to "coś" warto powalczyć. Co szeleści w tej kopercie? Niszczysz zdrową konkurencję? Hajs i sława bez wysiłku? Ile wstrzykniesz dla wyników? Swe nazwisko w kiblu spuszczasz, Ale życia nie oszukasz… Ludzie mówią: "Jak Pan może?! Jak żyć Panie profesorze?! Inni kradną jeszcze więcej…" Właśnie tak się wpędza w nędzę. Sam porównaj: klucz i wytrych: Wciąż warto być przyzwoitym, Choć nie zawsze się opłaca. Dobro, mimo przeszkód, wraca. Gdyby spojrzeć drugiej strony, Tak jak świat jest wywrócony, To opłaca się być zbirem, Ale tylko krótką chwilę. Choćbyś wszystkich okłamywał, Prawda na wierzch wciąż wypływa. Mocne słowa? Mają boleć. Chcę podkreślić siłę pojęć. Czym jest wolność, sam poznałem, Gdy w obozie pracowałem. Wysłuchałem rady w piekle: "Tylko nie przejdź obojętnie, Kiedy nagle wszystko stracisz. Ważne jest, jak na to patrzysz. Będą chwile na zwątpienia. Znajdź powody, by doceniać. Każdy okruch syci w głodzie… Z tym podejściem wytrwać możesz. Będą chcieli Cię przekupić, Żebyś głos sumienia zdusił. Za cukierka i nadzieję Pójdziesz pierwszy na stracenie. I w ten sposób jak pionkami Rozgrywają Cię tyrani. Zrobią ile im pozwolisz, Chyba, że się już nie boisz…" Kiedyś broniłem Warszawy Dla naprawdę ważnej sprawy. Dzisiaj znowu głos zabieram. Nie dam orła sponiewierać. Powiem Tobie jak do wnuka: "Zrozum i innych pouczaj. Chcę, byś miał się o co oprzeć. To, nad czym się skupiasz, rośnie. Doceń wolność, działaj mądrze, Żebyś umiał w lustro spojrzeć. I nie ważne, skąd pochodzisz, Ani to, czym się ozdobisz. Daj świadectwo, że potrafisz." Podpisano: Dziki Tapir W 8 rocznicę śmierci, ku pamięci polskiego patrioty z wieloma honorowymi odznaczeniami. Władysław Bartoszewski przyjął na siebie ciężar nienawiści, a potem lekkim piórem pisał o przebaczeniu, tolerancji i historii bez cenzury. Zacytuję teraz jego pamiętne życzenia, które miał zwyczaj składać swoim młodym rozmówcom: "Życzę burzliwego rozwoju". Ten wiersz to fragment całości. Kiedyś będzie w formie książki. Paweł Sawicki 24.04.2023

Przyznam się, że dawno nie byłam tak mocno poruszona lekturą książki, której treść wydawać by się mogło, jest lekka i przyjemna. „Jak mieć w życiu frajdę. Rozmowy Kasi Stoparczyk” to zbiór rozmów ze znanymi osobami, które są literackim odpowiednikiem trójkowej audycji z cyklu Myślidziecka 3/5/7. Publikacja ta wydana była po raz pierwszy w 2021 roku, czyli wydawać by się mogło całkiem niedawno, to jednak między pierwszym i drugim (tegorocznym) jej wydaniem tak wiele się zmieniło... Nie ma już wśród nas autorki książki – Katarzyny Stoparczyk, jak również kilkorga z gości, z którymi rozmawiała, i których wzruszajcie, ale i pełne humoru wypowiedzi możemy znaleźć w jej książce. Pani Kasia dołączyła we wrześniu ubiegłego roku do Franciszka Pieczki, Tomasza Stańko, Jerzego Plicha. Kilkanaście dni temu spotkała się z tym zacnym gronem także Magda Umer. Może tam, gdzieś w lepszym świecie, kontynuują, rozpoczęte, tu na ziemi, rozmowy... Książka „Jak mieć w życiu frajdę. Rozmowy Kasi Stoparczyk” przedstawia dziewięć pierwszych rozmów z całego cyklu. Autorka, po czasie, przelała słowa z eteru na papier, dbając o zachowanie atmosfery spotkań, które odbywały się w studyjnych warunkach. Ze Wstępu dowiadujemy się, że rozmowom towarzyszyło przygaszone światło i kubki z parującą, gorącą herbatą. Zapewne, stworzony przez Panią Katarzynę klimat, zachęcał rozmówców do uchylenia drzwi do swojego osobistego świata - tego teraźniejszego, jak również tego z okresu dzieciństwa. W tle rozmów wybrzmiewała wybrana przez gości muzyka, ważna dla nich na jakimś etapie ich życia. Przywoływała ona to co minęło, jak również sprawiała, że na ustach zaproszonych osób pojawiał się uśmiech. Katarzyna Stoparczyk, w każdym z wywiadów swoimi pytaniami zachęcała rozmówców do podzielenia się wspomnieniami z okresu dzieciństwa – a te były barwne, niekiedy zabawne, często sentymentalne. Zapewne, dzięki osobie dziennikarki, jak również jej umiejętności stworzenia przyjaznej atmosfery spotkań, znane nam osobowości ukazały się najpierw radiosłuchaczom, a później czytelnikom, z całkiem innej, nieznanej strony. Spotkania z nimi były bardzo ciepłe, nostalgiczne, a same rozmowy toczyły się „na luzie”. Wyczuwało się, ze pogaduchy w radiowym studio, obu stronom, zarówno Katarzynie Stoparczyk, jak i jej gościom, sprawiały autentyczną, tytułową frajdę. Mimo, że sama forma przeprowadzanych rozmów jest niezwykle radosna i przyjemna w odbiorze, to przyznam się, że z powodu braku wśród nas Pani Katarzyny, jak również niektórych jej gości, czytało mi się ją, może nie trudno, ale na pewno ze smutkiem w sercu, świadomością kruchości życia i niepewności kolejnego dnia. Każde nagranie upamiętnione zostało zdjęciem Pani Kasi i jej gościa, a ich uśmiechy utrwalone na fotografiach, tylko potwierdzają wyjątkową atmosferę studyjnych pogaduszek. Gośćmi dziennikarki byli: Franciszek Pieczka, Tomasz Stańko, Magda Umer, Lech Janerka, Józef Hen, Jerzy Plich, Krzysztof Hołowczyc, Martyna Wojciechowska, Kamil Stoch. Katarzyna Stoparczyk – dziennikarka, autorka książek, reżyserka spektakli teatralnych. Stworzyła kultową radiową audycję Dzieci wiedzą lepiej, współtworzyła także format telewizyjny Duże Dzieci. Uhonorowana Nagrodą Safony za odwagę pomagania dzieciom i propagowania mądrości dzieci, Odznaką Honorową Rzecznika Praw Dziecka za Zasługi dla Ochrony Praw Dziecka oraz tytułem Mistrz Mowy Polskiej Vox Populi. Zginęła w wypadku samochodowym 5 września 2025.

„Scena nie wybacza kłamstwa, a życie za kulisami wymaga jeszcze większej autentyczności niż najtrudniejsza partia operowa”. Fabuła tej autobiograficznej opowieści, spisanej w formie rzeki przez Agatę Ubysz, to fascynująca podróż przez życie jednej z najwybitniejszych polskich śpiewaczek operowych. „Małgorzata Walewska. Moja twarz brzmi znajomo” nie jest jednak sztywnym katalogiem sukcesów i owacji na stojąco w Metropolitan Opera czy Covent Garden. To przede wszystkim dynamiczna historia o determinacji, wielkiej pasji i ogromnej cenie, jaką płaci się za wejście na szczyt światowej wokalistyki. Autorka prowadzi nas od momentu narodzin miłości do muzyki, przez mordercze lata edukacji i pierwsze kroki na międzynarodowych scenach, aż po moment, w którym stała się ikoną popkultury jako jurorka w popularnym programie telewizyjnym. To relacja z życia w wiecznej podróży, między garderobą a hotelem, gdzie blask jupiterów często musi zrównoważyć samotność i fizyczne wycieńczenie. Bohaterką centralną jest oczywiście sama Małgorzata Walewska – postać o niezwykłej charyzmie, obdarzona nie tylko potężnym mezzosopranem, ale i ciętym dowcipem oraz rzadko spotykanym dystansem do samej siebie. Walewska w tej książce nie kreuje się na posągową diwę. Wręcz przeciwnie, z rozbrajającą szczerością opowiada o swoich lękach, wpadkach scenicznych, problemach zdrowotnych i trudnych wyborach osobistych. Obok niej pojawia się cała plejada barwnych postaci ze świata kultury: od wielkich dyrygentów i partnerów scenicznych, takich jak Luciano Pavarotti czy Placido Domingo, po bliskich, którzy musieli dzielić ją z jej wielką kochanką – muzyką. To portret kobiety silnej, a jednocześnie wrażliwej, która potrafi przyznać się do słabości, co czyni ją niezwykle bliską czytelnikowi. Moja ocena tej pozycji to solidne 7,5/10. Największą zaletą tekstu jest jego niesamowita energia i autentyczność. Książka tętni życiem, a głos Walewskiej brzmi w niej niezwykle wyraźnie – jest to narracja pełna anegdot, które bawią do łez, ale i momentów głębokiej refleksji nad istotą sztuki. Współpraca z Agatą Ubysz zaowocowała tekstem bardzo płynnym, w którym udało się zachować specyficzny rytm wypowiedzi artystki. Kolejnym atutem jest bogaty materiał ilustracyjny i staranne wydanie, które sprawia, że obcowanie z tą historią jest przyjemnością również estetyczną. Autorzy świetnie balansują między sferą zawodową a prywatną, nie wchodząc przy tym w niepotrzebny wuejeryzm, ale zachowując wystarczający stopień intymności, by czytelnik poczuł się zaproszony do świata diwy. Mimo wielu zalet, przyznając ocenę 7,5/10, muszę wskazać na pewien chaos chronologiczny, który momentami wkrada się w opowieść. Formuła wywiadu-rzeki sprawia, że narracja czasem przeskakuje między dekadami w sposób dość gwałtowny, co może dezorientować czytelnika nieznającego dokładnie biografii artystki. Niektóre wątki dotyczące techniki wokalnej czy specyfiki pracy w konkretnych teatrach operowych są potraktowane dość pobieżnie, pozostawiając lekki niedosyt u melomanów szukających bardziej technicznej wiedzy o warsztacie śpiewaka. Niemniej jednak, dla szerokiego grona odbiorców, te dygresje mogą okazać się zbędne w obliczu tak barwnej opowieści życiowej. Myśl przewodnia tej książki mogłaby brzmieć: Głos jest tylko narzędziem, ale to osobowość sprawia, że muzyka staje się nieśmiertelna, a prawdziwa diwa to nie ta, która nigdy nie upada, lecz ta, która potrafi z uśmiechem wstać po każdej życiowej arii. Podsumowując, „Małgorzata Walewska. Moja twarz brzmi znajomo” to lektura obowiązkowa nie tylko dla fanów opery, ale dla każdego, kto ceni inspirujące historie o silnych kobietach. To książka, która uczy, że sukces to nie tylko talent, ale przede wszystkim ciężka praca i odwaga, by pozostać sobą w świecie, który nieustannie narzuca nam maski. Walewska udowadnia, że można podbić świat i nie stracić przy tym poczucia humoru ani ludzkiej twarzy.

JESTEM ... POWRÓCIŁAM... 🥰😍🤩😁OSTATNI ROK NIE SPRZYJAL MI ABY ZNALEŹĆ CZAS NA CZYTANIE KSIĄŻEK.... 🫣😮‍💨😭 ZA DUŻO SIĘ DZIAŁO ... Gdyby nie to że wylądowałam w szpitalu, gdyby nie moja przyszła synowa może bym jej nie przeczytała... Program ,,Królowe zycia" oglądałam zawsze bo ciekawiły mnie tego typu programy , można zobaczyć jak żyją inni ,jak się zachowują, co przeżywają... bo to jet prawdziwe po prostu ŻYCIE. Dagmarke bardzo lubiłam oglądać bo zawsze byłam oberwana ze śmie hu ,ona jest po prostu boską babka z charakterem i sercem. Książka jest biografia opisuje w niej swoje życie. Poznajemy rodzinę, milosc jej zycia, przyjaciół, jej smutki, sukcesy, porażki, marzenia. Muszę stwierdzić że książka jest super napisana lekko się ją czyta ,jest wciągająca. Dagmarka zawsze dąży do celu od najmłodszych lat ,jest wyjątkowa, uwielbiam jej cięty język, odwagę ale też dobroć serca. No to co ... pierwszą polecam w 100 % a ja lecę czytać 2 część.

Ciężko ocenić książkę jako dzieło literackie per se, bo to bardzo ważny reportaż. Rozmowy aktorów i absolwentów szkół filmowych z panią Korwin Piotrowską są poruszające, przykro się to czyta po prostu. Uczniowie szkół przez lata doświadczali przemocy i nie mogli powiedzieć nie, bo grożono im wywaleniem ze szkoły, niezdaniem lub nieznalezieniem pracy w przyszłości. Dobrze, że młodsze pokolenie się sprzeciwia i wspólnie próbują coś zmienić. A, i ważne, sztuka nie wymaga aż takich poświęceń. Nic nie jest warte łamania drugiego człowieka.

„… Jeżeli z tą miłością nie jest AŻ TAK, to to jest w ogóle funta kłaków nie warte. Trzeba iść do barku i czekać na przygodę. Albo po prostu – zmienić dom Tristana w taką sobie „spółdzielnię do życia” (brr)…” Sobota jest takim dniem, kiedy w pierwszej kolejności wykonuje się obowiązki. Sprawnie, według planu i konkretnie, a później jest czas na odrobinę przyjemności.😉 Dla mnie to kolejna książka, o której pragnę opowiedzieć Wam kilka słów. Kobieta odczuwa miłość, nadzieję, strach i czuje gonitwę myśli jeśli chodzi o poród. Publikacja „Czekając na człowieka” przybliża Nam sylwetkę Agnieszki Osieckiej. Mistrzyni słowa, uparty charakter i na swój sposób wolnego człowieka. To niepublikowane zapiski, listy, wywiady i zdjęcia Agnieszki Osieckiej z czasu ciąży i porodu. Swoista walka o równouprawnienie artystki, matki i przede wszystkim kobiety. Wstęp napisała Manuela Gretkowska. Przyznam się szczerze i bez bicia, że książkę dobrze i szybko się czyta. Zdjęcia oddają klimat, a niektóre wypowiedzi są bardzo życiowe. Nie brak w nich konkretów, ale i kąśliwości, lekkiego humoru. Później Osiecka zostaje nazwana „mistrzynią żonglerki tekstu”. Osiecka nie lubiła zmywać naczyń, nie ukrywała, że lubi alkohol, była kochliwa. Czy piła by się znieczulić, a może zapomnieć? Ciąża była realna i wymagała trzeźwości. To nowe życie, za które kobieta, jako matka ma stać się odpowiedzialna. U Osieckiej nie ma entuzjazmu. Każda młoda matka odczuwa strach, o to czy dziecko będzie np. zdrowe. Dom, mąż, garnki – czy tym jest życie? Świat mężczyzn różni się od świata kobiet. Właściwie była przygotowana, miała w małej torebce skierowanie, analizę WR, szczotkę, krzyżyk, a w dużej - piżamę, tranzystor i zieloną książkę. Miała po uszy ciążowej sukienki. Nie chciała udawać „błogosławionej”. Wciąż ta sama przyprawiała o złość i ciągłą irytację. Czuła jednocześnie i wielką pospolitość swojego losu, i takie coś, jakby cała przyroda i Pan Bóg nią jedną się zajmowali. Przypadek? Żart losu? Czy błogosławieństwo? Lata siedemdziesiąte to też listy z Zakopanego. Duch mistrza Wyspiańskiego, ciepły sweter, górale i Dolina Strążyska. Wszystko ma swój klimat. Kiedy kończy się szał wszystko przygasa. To także Falenica, Warszawa i Saska Kępa. Osiecka przyznaje, że Matka Boska też rodziła w złych warunkach, ale dała radę. Kiedy zaś czuła się zazdrosna? Wszak u kobiety także występuje takie uczucie. Mężczyźni o tym zapominają, a kobiety się strasznie nienawidzą. Czy marzeniem życia jest szlafrok i kapcie? Pół żartem, a pół serio - o majtkach można zapomnieć. 😉 W końcu 4 lutego 1973 roku do godziny 13:55, kiedy to w asyście pielęgniarki i salowej urodziła córkę. Trwało to parę minut, ale strasznie się wysiliła i pierwszy chyba raz w życiu nie myślała o sobie. Kiedy zobaczyła córkę cieszyła się wreszcie. Może nareszcie? Daniel Passent zajął się córką. Ma dla niej coś najcenniejszego – czas. Zapiski są intymne i zaskakujące. To np. wspomnienie jazdy autostopem i poznawania nowych ludzi. Nie wiedziała czy dobrze żyje. Te ekscentryczne godziny pracy… Gorąco polecam książkę, którą z całą pewnością powinny przeczytać wszystkie kobiety, by zrozumieć ogromną wartość życia. Katarzyna Żarska http://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: Prószyński Media sp. z o.o. Premiera: 22.03.2022 r. Projekt okładki: Maria Bożycka Oprawa: twarda Liczba stron: 168 (nowość wydawnicza) w mojej biblioteczce

Książka, na podstawie której powstał serial Szpital New Amsterdam. Nie ma tutaj jednak fabuły tego serialu, wielu bohaterów zmieniono. To zbiór 12 historii pacjentów ale też 12 różnych kontekstów życia, problemów, z którymi boryka się Ameryka. Serial jest luźną interpretacją tej książki ale naprawdę warto ją przeczytać. Opowiada o tym, jak pozostać Człowiekiem w bardzo trudnej rzeczywistości i jak wiele jeden Człowiek może zmienić.

Teleturnieje to jedna z nielicznych produkcji telewizyjnych, które oglądam z prawdziwą przyjemnością. Właściwie to już w dzieciństwie z zapałem oglądałam słynną wówczas "Ciuchcię" z prostymi zagadkami dla dzieci oraz przeznaczoną dla ciut starszej młodzieży, czyli "Krzyżówka trzynastolatków". Podobno lubiłam też "Piramidę" i "Kalambury", ale nie zapisała się one w mojej pamięci w jakiś znaczący sposób. Z czasem wachlarz oglądanych przeze mnie teleturniejów stawał się coraz większy, ale też powstawało coraz więcej produkcji. Dziś w dalszym ciągu, jeżeli tylko znajdę chwilę, dużo bardziej jest prawdopodobne, że włączę w telewizji jakiś quiz wiedzowy niż telenowelę. Być może dlatego z taką radością czytało mi się książkę autorstwa Romana Czerajaka - "Kultowe teleturnieje". On sam przez pewien czas prowadził jeden z nich zatytułowany "Gilotyna". Nie mogło zabraknąć o nim rozdziału w tej książce. Oprócz tego można się dowiedzieć wielu ciekawostek chociażby na temat "Koła fortuny", "Idź na całość", "Jednego z dziesięciu", "Wielkiej gry", "Familiady", "Jakiej to melodii", wspomnianej "Gilotyny" oraz "Milionerom". Osobny rozdział stanowi opisanie postaci Krzysztofa Ibisza, z którą związany jest niejeden teleturniej (chociażby "Czar par", "Życiowa szansa", "Awantura o kasę", czy "Gra w ciemno"). W każdym z rozdziałów autor sięga do historii danego teleturnieju, opowiada o jego zagranicznym pierwowzorze, o ile był, o jego początkach, prowadzących, ciekawych anegdotach i zaskakujących sytuacjach, jakie miały miejsce na planie. W rozdziale poświęconym "Familiadzie" wiele miejsca poświęcono "sucharom" Karola Strasburgera, zaś w opowiadającym o "Jednym z dziesięciu" ciekawym odpowiedziom zawodników i ciętym ripostom Tadeusza Sznuka. W zasadzie każdy z zaprezentowanych teleturniejów w jakimś stopniu znałam, chociaż nie wszystkie oglądałam z taką samą fascynacją. Dla mnie lektura książki była w zasadzie konfrontacją moich wyobrażeń na temat tego, co się dzieje poza zasięgiem wzroku telewidza. Bo bardzo często bywa ono zgoła inne od faktycznego stanu rzeczy.

Świetne uzupełnienie Down the road. Nie jest to książka o programie, ale głos samego Michała – jego historia, jego emocje i spojrzenie na świat. Czyta się to naprawdę z zainteresowaniem, bo Milka w prosty, ale bardzo prawdziwy sposób „łączy światy”. ⭐ Ocena: 8/10

Czy Sławomir Koper może pisać złe książki? Nieinteresujące? Pozbawione wnikliwej analizy? Po przeczytaniu kolejnej pozycji uważam, że nie. Dzięki tej książce wiele się dowiedziałam o opisanych ludziach, poczułam ich charakter, temperament. Bardzo mile spędzony czas i już szukam dalszych pozycji.

Ciekawe spojrzenie na świat o którym zwykły człowiek z reguły mało wie. Książka przedstawia wiele ciekawych wątków w tym "profil" psychologiczny Meghan i Harrego. Czytając niestety nie można pozbyć się myśli, że autorka jest raczej negatywnie nastawiona do książęcej pary (chociaż kilkukrotnie zaznacza, że jej pozycja jest neutralna). Mimo wszystko warto przeczytać i porównać sobie opis z książki z kolorowymi zdjęciami na forach internetowych przedstawiające wszystko w kolorowych barwach.