Julia jest w Australii

Po raz kolejny "Busmenom" udało się zabrać mnie w podróż na krańce świata, bez ruszania się z Polski. Czytając, można poczuć na twarzy żar Australijskiego słońca, zobaczyć niekończący się horyzont widoczny z Uluru, usłyszeć wrzask kukabury i skosztować wątpliwej przyjemności marmite. Współcześni bohaterowie, przezwyciężający trudy (często biurokratyczne) w drodze za marzeniami. Czekam na kolejną wspólną wyprawę!

Karol Lewandowski, znany z popularnego bloga Busem przez świat, w swojej książce opisuje pierwszą wielką podróż po Europie, jaką odbył wraz ze znajomymi starym, kolorowym busem. To opowieść o młodzieńczej pasji, determinacji i udowadnianiu, że podróżowanie nie musi być drogie ani skomplikowane. Największym atutem książki jest jej lekki, bezpretensjonalny styl. Lewandowski pisze swobodnie, z humorem i dystansem, dzięki czemu czytelnik ma wrażenie, jakby sam siedział w busie i przeżywał te przygody razem z ekipą. Ton opowieści jest bardzo bezpośredni i swojski – to bardziej rozmowa z kumplem niż klasyczna literatura podróżnicza. Z drugiej strony, sama treść nie zawsze wciąga w równym stopniu. Niektóre anegdoty są świetne, inne mniej porywające, a refleksji czy głębszego spojrzenia na odwiedzane miejsca jest tu raczej niewiele. Mimo to, jeśli ktoś szuka lekkiej, inspirującej lektury o podróżach na własnych zasadach, Busem przez świat sprawdzi się całkiem nieźle.

Ameryka Południowa to kontynent , który zawsze przykuwa moją uwagę jeśli chodzi o książki podróżnicze . Autor zabiera nas w podróż przez Kolumbię ,Peru i Ekwador ,kraje egzotyczne oraz niebezpieczne gdzie turysta o twarzy " gringo " nie jest wcale mile widziany. Mimo wszystko ,a może właśnie dlatego Sergiusz Prokurat rusza w podróż pełen dużych oczekiwań. W książce znajdziecie nie tylko kulturę ,historię tamtych rejonów ,ale i narkobiznes ,dziką dżunglę ,handel bananami na światową skalę , Machu Picchu z bliska i historię koki od jej samych początków. Bardzo ciekawie napisana ,okraszona fotografiami , szybko się czyta. Polecam zainteresowanym i nie tylko :)

Książka opisuje podróż Polskim Fiatem 126p po Afryce. Bardzo odważne przedsięwzięcie i jednocześnie świetna inspiracja, aby podróżować po ciekawych zakątkach świata. Po przeczytaniu książki i opisach rzeczywistości w Afryce nasuwa się refleksja, że powinniśmy cieszyć się każdego dnia z warunków w jakich żyjemy, doceniać to oraz pomagać potrzebującym. Minusem książki były narzekania na niektórych członków załogi, w moim odczuciu takich tematów nie powinno się wylewać na papier. Poza tym bardzo ciekawa lektura.

Duży plus za piękne zdjęcia (spora ilość), szacunek za odwagę dla białej kobiety w pojedynkę przemierzającej Amerykę Środkową. Całość jest umiejscowiona w realiach krajów z ich zwyczajami, obrzędami nie pomijając aktualnych problemów państw regionu. Jedyny minus to pierwsze 29 stron książki (rozważania w stylu „Czy się nadaję…?” plus tęsknota za mężem) – są w mojej opinii zbędne. Dalej jest tylko lepiej. Zainteresuje Was co to są „chicken busy” i skąd się wzięły w Gwatemali, co kukurydza ma wspólnego z Majami, co to jest cusha i dlaczego żołądki Gwatemalczyków mają być zielone. Pozycja dla tych, którzy czytanie przewodników mają już za sobą.

Rzuć wszystko i zacznij podróżować – to życiowe motto autorki książki, Julii Raczko. Dlaczego więc zdecydowała się rzucić wszystko i wyruszyć w samotną tułaczkę po świecie? Jak sama mówi: „Nie chciałam sobie niczego udowadniać, a tym bardziej nikomu innemu, nie miałam też przed czym uciekać ani nie chciałam niczego szukać…” Autorka opisuje swoją samotną podróż dookoła świata, to wcale ta podróż nie była samotna. W każdym miejscu spotykała niezwykłych ludzi, którzy wnieśli wiele pozytywnej energii do jej życia. Opisała swoje przygody prosto z serca, nie koloryzując i słodząc. Tak są ludzie, których trzeba spotkać i miejsca, które można zobaczyć… W trakcie tej wyprawy poznaje samą siebie. Smakuje świat. Popełnia błędy. Uczy się. Płacze. Zakochuje się. I nigdy nie wraca. Co najważniejsze jest to opis dużych wypraw i małych wycieczek, ale przede wszystkim ma w sobie humor, historię i obserwacje z polskiej perspektywy. Na koniec posłużę się podsumowaniem po przeczytaniu powyższej książki przez Panią Dominikę K. - wspaniała historia, która uczy przede wszystkim tego, że "są ludzie, których trzeba spotkać i miejsca, które można zobaczyć". Polecam

Oto książka 'nie zwykła' - wydana przez wydawnictwo kojarzone przede wszystkim z przewodnikami, ale przewodnikiem samym w sobie nie jest. Nie jest jednak również reportażem, a tym bardziej powieścią. Czymże więc jest? Otóż, najprościej rzecz ujmując, zbiorem ciekawostek na temat naszego zamorskiego sąsiada - Szwecji. Zbiór ten podzielony został na pięć rozdziałów: Ludzie, Miejsca, Zdarzenia, Jedzenie oraz Kultura. W każdym z nich autor prezentuje, jego zdaniem, najciekawsze przykłady odpowiadające hasłom przewodnim. Ich dobór wydaje się mocno subiektywny, bowiem czytając kolejne opisy nie widać, aby tworzone były one według jakiegoś klucza czy konkretnego schematu. Czasami ma się wrażenie zupełnej przypadkowości, ale być może taki był cel pana Macieja, by do jednego worka powrzucać bardzo różne elementy. Przechodząc jednak do konkretów - pierwsza część skupia się na postaciach, które w jakiś szczególny sposób odcisnęły swoje piętno w szwedzkim społeczeństwie. Mamy zatem przedstawiciela sportowców, projektantkę mody (z polskimi korzeniami, a jakże), jeszcze nie do końca koronowaną głowę, niezwykłego wynalazcę oraz kilka specyficznych grup walczących o to i o tamto. Część druga, najobszerniejsza, przybliża charakterystyczne dla Szwecji budynki, miasta, posągi, atrakcje turystyczne i zupełnie dziwaczne zakątki, których nigdy byśmy się nie spodziewali tam znaleźć. Bo czyż wyobrażaliście sobie, że Na Północy można natknąć się na wielki posąg Buddy w samym środku lasu, odwiedzić muzeum wieszaków, poznać właścicielkę średniowiecznego ogrodu ziołowego albo podziwiać pomnik spotkania z UFO? Takich niezwykłych miejsc, jak się okazuje, autor wyszukał całkiem sporo. Jest to po trosze dowód na to, że nigdy nie wiemy, jakie tajemnice możemy odkryć, kiedy podróżujemy po nieznanych krainach i skręcimy z utartych szlaków. Kolejny rozdział poświęcony jest szczególnym wydarzeniom, które albo stanowią lokalną tradycję albo też były jedynie jednorazowym incydentem, ale trwale zapisały się w szwedzkiej historii. Czy wiedzieliście na przykład o niezwykłym „misiowym” projekcie jednej z agencji reklamowych, związanym z krytyką władzy w Białorusi? Albo słyszeliście o kryzysie maślanym? Dwie ostatnie części książki to „Jedzenie” i „Kultura”. Tam przeczytacie zarówno o znanych faktach, takich jak np. zamiłowanie Szwedów do kawy, skąd się wziął ‘szwedzki stół’ i jak powinno się jeść słynnego kiszonego śledzia, jak i o tych zupełnie zaskakujących. Ja osobiście mocno się zdziwiłam dowiadując się, jak wielką atencją rodziny szwedzkie otaczają Kaczora Donalda, choć zdawało mi się, że wiem o Szwecji naprawdę dużo. ;) Podsumowując – książka autorstwa Macieja Zborowskiego dostarcza nam sporo przyjemności. Wprawdzie ciężko jest jednoznacznie określić jej odbiorcę, bowiem poziom treści jest bardzo przemieszany – część faktów średnio zainteresowany fan kultury skandynawskiej ma w jednym palcu i mogą go po prostu znudzić, a jednocześnie dla kogoś, kto nic o Szwecji nie wie są one podstawą, to jednak warto sięgnąć po tę lekturę. Trudno czyta się niektóre fragmenty ze względu na dość specyficzny styl autora, nadużywanie ulubionych sformułowań i fraz, nie zawsze użytych adekwatnie do sytuacji – w tym wypadku ma się wrażenie, że nieco zawiodła redakcja. Ale być może nie każdemu będzie to przeszkadzać, bo na szczęście ewidentnych błędów jest tylko kilka. Zabrakło mi jednak pewnych zdjęć – rozumiem, że w dużym stopniu wykorzystywano zbiory własne, ale pojawiły się również gotowe fotografie innych twórców, dlatego szkoda, że nie pokazano niektórych z tych bardziej zaskakujących miejsc ograniczając się raczej do tych popularnych i łatwych do wygooglowania. Wiadomo jednak, że im więcej zdjęć, tym droższe wydanie, dlatego trzeba iść na pewien kompromis. Swoją drogą książka mogłaby być nieco lżejsza i może odrobinę tańsza, gdyby nie wszystkie strony drukowano na kredowym papierze – może wystarczyło ograniczyć się tylko do tych, na których właśnie miały znajdować się zdjęcia? Jednak, mimo pewnych niedociągnięć, które też nie są czymś wyjątkowym na tle ponad 20 tys. tytułów wydawanych rocznie, „Na Północ. Szwecja znana i nieznana” to sympatyczna podróż po miastach i wioskach naszego sąsiada zza Bałtyku. Dla tych, którzy Szwecji nie znają, będzie to pewnego rodzaju kompendium wiedzy, stanowiące dobry wstęp do odkrywania jej tajemnic. Natomiast dla wszelkiej maści fanów skandynawskich klimatów książka stanowić będzie, z jednej strony zbiór ciekawostek, do których w większym bądź mniejszym stopniu jeszcze nie dotarli, a z drugiej zestaw podstawowych faktów zaprezentowanych w przystępnej formie, które w razie potrzeby będą mieli zawsze pod ręką. http://fileiholicy.blogspot.com

Mart i Bartek inspirują nas, jak spełniać marzenia. Tym razem wybrali sie motocyklami po bezdrożach Azji, gdyż zafascynował ich niedosięgły Pamir. Kapusciński, Thubron- literatura dobrze ich przygotowałą na niespodzianki. Wyprawę planuja na 888 dni. Rosja budzi mieszane odczucia, pod wpływem lektury "Mój chlopak, motor i ja" z lat 30tych trochę ją odczarowują. Karelia i Porvoo, jezioro Onega. Ikra z kabaczków to niebianski smak. Skumulowana sowiecka brzydota ujęta na zdjęciach. Cerkwie ( Szelochowskaja), sóbór św Prokopa w Wielkim Ustigu, szczypta podań komi, potwór Lieszyj przeniesiony z dzieł K. Miszczuk. Niesamowite przygody jak np lecąca chmura matyli, które w zetknięciu z motocyklistami ponoszą hekatombę. Muzułmańska Baszkiria, aralska pustynia. Rakieta Sojuz w Bajkonuze. Mauzoleum hodży Jasaqigo w turkiestanie. Kirgistan, jurt flaga i symbol państwowości czyli tundiuk. Zaklinacze koni, wysokie przełecze- piękne zdjęcia dodają klimatu. Pik Lenina- to co znamy z relacji Hajera. Murgob i KirgiziTadżycki Dzień Niepodległości- świetne stroje ludowe. Iszkaszim i zakute w burki Afganki. Podoba mi się ich niespieszne podróżowanie , poznawanie róznych grup etnicznych np ludu Wachów. Registan, piękny zabytek Samarkandy- budzi się żądza podrózowania.

Po przeczytaniu "Porada da radę. Tanie latanie" z wielką ciekawością sięgnęłam po książkę w której Jakub Porada dzieli się z czytelnikami informacjami na temat taniego podróżowania po Europie. Znalazło się w niej sporo krajów do których po przeczytaniu tej książki mam ochotę się wybrać. Jakub Porada po raz kolejny udowodnił, że podróżowanie jest naprawdę pasjonujące i nie musi przy tym być drogie. Wielki plus za wskazówki gdzie coś zjeść dobrego, gdzie przenocować i jak znaleźć tanie połączenia.

Bardzo dobrze mi się ją czytało, choć nie powiem, żebym dzięki temu przełamała strach przed samodzielnymi podróżami poza Europę. Podziwiam autorkę za odwagę i naprawdę jej zazdroszczę. Sporo rozsądnych rad jak zorganizować wyjazd i zachowywać się w mniej bezpiecznych dla kobiet krajach. Myślę, że kiedyś skorzystam z niektórych porad, chociaż na pewno nigdy nie odważę się na aż tak extremalne podróże. Na końcu książki jest sporo fantastycznych zdjęć z archiwum prywatnego autorki.

Przyjemna, lekka, wakacyjna, a jednocześnie praktyczna. Książka dodaje odwagi do podróży z najmłodszymi. Osobiście uważam, że skorzystałaby na jej przeczytaniu każda mama która niedawno urodziła i którą przytłacza odmieniona rzeczywistość pełną mleka i pieluch.

Ta książka, a raczej opis tej wyprawy udowadnia, "że chcieć to móc" to nie tylko pusty frazes. Autor z niemal pustym portfelem porywa się na pokonanie oceanu i kontynentu. Tę książkę czyta się albo z wypiekami na twarzy (marząc o rzuceniu wszystkiego), albo z lekkim niedowierzaniem, że można mieć w sobie aż tyle odwagi lub szaleństwa(co kto woli:)) "Autostopem...."to zapis podróży którą zaczyna się od dość ekscentrycznego pomysłu aby dostać się do Ameryki Południowej bez kupowania biletu lotniczego. Nie mając większego pojęcia o żeglarstwie nasz podróżnik, decyduje się na pokonanie Atlantyku JACHTOSTOPEM, a potem przemierza kontynent, polegając głównie z uprzejmości kierowców. Ta książka to relacja z drogi napisana z humorem i dystansem do samego siebie choć nie brak w niej też opisu spotkań z ludźmi którzy pisarza gościli, karmili czy też umożliwiali dalszą podróż. Skokowski udowodnił, że brak "kasy" nie jest przeszkodą w podróżowaniu. Pokazuje, że największe bariery mamy w głowach a nie w portfelach, a jeśli odnajdziemy w sobie odpowiednią dawkę uporu, entuzjazmu i uśmiechu to świat staje przed nami otworem. P.S. Książkę wyróżniają kody QR, które są umieszczone pod tytułami kilku rozdziałów dzięki którym mamy WIZUALIZACJĘ fragmentów wyprawy.

Widać, że autorka nie jest zawodową pisarką i jest to raczej zbiór jej wrażeń i przemyśleń, niż prawdziwa książka podróżnicza. Książkę czyta się raczej dobrze i szybko. Relacja z podróży została okraszona ładnymi zdjęciami. Opisy są bardzo subiektywne, co można traktować zarówno jako zaletę, jak i wadę, a sam styl pisania autorki czasami potrafi zirytować. Pomysł na podróż fajny, mam jednak kilka "ale". Po pierwsze nie jest to prawdziwa podróż dookoła świata, bo nawet wszystkie kontynenty nie były w planie, a wybór liczba odwiedzonych krajów w ramach poszczególnych kontynentów również pozostawia mieszane uczucia. Po drugie część podróży jest opisana dość dokładnie (Australia), podczas gdy inna część bardzo po łebkach (USA) i odnosi się wrażenie, że w miesiąc autorka przejechała cały kraj, byle tylko wszystko odhaczyć. Po trzecie rzuca się w oczy niekonsekwentne podejście. W Australii miasta autorki nie interesowały, ale w USA już tak. I po czwarte widać, że autorka nie zrobiła porządnego researchu ani przygotowania przed podróżą. Przykładem mogą być przemyślenia o metrze w Nowym Jorku. Wg autorki nie wiadomo czemu część pociągów danej linii nie zatrzymuje się na części stacji, a bardzo łatwo jest sprawdzić, że są to pociągi pospieszne, które właśnie niektóre stacje omijają. Podsumowując, książka może być, ale bez rewelacji.

Przed pandemią, w czasach gdy jeszcze wszyscy normalnie chodzili do biura i jeszcze nikt nie wpadł na to, że możliwy jest home office właściwie na nieograniczoną skalę, częstym zjawiskiem była ,,korpogłupota", czyli pewne odrealnienie i przesadne koncentrowanie się na zadaniach w biurze, używanie ponglisha (czyli szalonej mieszaniny polskiego i angielskiego) oraz zapominanie, że istnieje jeszcze jakieś życie poza korpo. Wtedy to jeden z moich kolegów wymyślił hasło, które do dziś wisi przy moim kompie i przypomina mi co jest ważne. A brzmi ono ,,Gdy poczujesz zew korpogłupoty to wyjedź w Andy". I w pewien sposób ma to sens. Nie raz czuję chęć by rzucić wszystko i zaszyć się gdzieś na Altiplano, gdzie nie znajdą mnie wszechobecne macki korpo. Cóż, życie w pewnym wieku narzuca pewne ramy i ograniczenia i nie każdy szalony plan można zrealizować ... ale można czytać o tych, którzy takie mieli odwagę takie szalone plany realizować. Tony Kososki (albo właściwie Przemek Śleziak) w 2010 roku zdecydował się spełnić jedno ze swoich marzeń. Najpierw jako wolontariusz wyjechał do Brazylii by pracować przy organizacji finałów Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej. Była to jedna, wyjątkowa okazja, która otworzyła mu drogę do wędrówki po Ameryce Południowej. Zaczął od Rio de Janeiro, gdzie nie tylko pracował jako wolontariusz na stadionie ale także przeżywał wraz z kibicami emocje. Wędrował po teoretycznie niebezpiecznych dzielnicach, wszędzie spotykając się z ludzką życzliwością i niesamowitą uprzejmością. Z Brazylii, praktycznie bez pieniędzy ruszył do Boliwii by potem udać się do Peru i zobaczyć Machu Picchu. Chyba najlepsze z tym zapisie z podróży jest ogromny optymizm i wiara w to, że wszystko jest możliwe. Kososki nie ma wielkich funduszy ale ma plan i pomysł. I właściwie to mu wystarcza. Pełen optymizmu i radości z podróżowania przemierza kolejne kilometry łapiąc pojawiające się okazje i przy okazji głęboko wnikając w społeczności. Na swojej drodze poznaje kulturę, tradycje. Rozmawia z ludźmi i zagląda tam gdzie komercyjny turysta nie trafi. Cały czas szuka także możliwości jak to wszystko zrobić praktycznie nie naruszając skromnych zapasów. Można się pukać w głowę czytając o jego przygodach i pomysłach ale tak właściwie to mu się zazdrości. Zazdrości odwagi, optymizmu, szaleństwa i upartego dążenia do celu. Tam gdzie wielu by się poddało (bo wyobraża sobie ktoś obecnie pisanie pracy inżynierskiej bez komputera, materiałów czy stałego dostępu do internetu) on jednak daje radę. Im bardziej coś nieprawdopodobne, to z pewnością znajdzie na to radę. ,,Nie każdy Brazylijczyk tańczy sambę" to nie tylko kawał niezłej literatury podróżniczej, to przede wszystkim skryte marzenia o szalonej, nieszablonowej przygodzie. Choć przez chwilę można się poczuć jakby samemu się podróżowało i nie ważne, że tak naprawdę siedzę w wygodnym, klimatyzowanym tramwaju w Krakowie. Polecam!

Autor nie opisuje tu jakichś swoich niezwykłych przygód. Jest to raczej luźna gawęda o najważniejszych miejscach, ludziach i zwyczajach. Czyta się to nieźle, zwłaszcza, że mniej tu jest pseudofilozoficznego bełkotu, który tak mi przeszkadzał w innej książce Autora "Indie, czyli świat". Zainteresowanie tą książką podwyższa również fakt, że Oman jest dość tajemniczym i mało znanym krajem. Plus za piękne wydanie. Oraz ładne zdjęcia (chociaż trzeba tu ostrzec, że kilka z nich jest drastycznych).

Książkę czytało się lekko i przyjemnie, jednak odczuwałem pewien niedosyt historii. Momentami brakowało głębszego przedstawienia kontekstu wydarzeń. Mimo to podobało mi się, że autor skupił się głównie na ludziach i ich doświadczeniach, a nie na widokach, które ich otaczały.

Bardzo wartościowa książka, niesamowite kompendium wiedzy o tym jak podróżować. Z uszanowaniem zasad bezpieczeństwa, obyczajów i zasad w różnych krajów świata a także mnóstwo różnych porad i ciekawych opowieści przytaczanych przez Autorkę. Polecam wszystkim zarówno początkującym jak i tym bardziej zaawansowanym globtroterom.

Autorzy wiedzą o Indonezji dużo, dużo więcej niż Ja. Ale ksiązka wyszła im niestety w porywach przeciętna a niestety często kiepska. Chyba zabrakło nie kompetencji, a pomysłu i redakcji. W efekcie dostajemy trochę marnie napisanych części podróżniczych które w większości nic nie wnosiły (jakieś zupełnie bezsensu relacje rozmów z westernersami), a trochę jednak momentami zbyt płytkich mikroeseików. Część tych eseików była bardzo ciekawa, ale część dotycząca spraw o których mam jakieś pojęcie (a więc głównie tych z pogranicza historii i polityki) była pełna tak dużych uproszczeń, że trudno mi zaufać tym które dotyczyły tematów dla mnie nowych.

Dużym problem było dla mnie wyjątkowo drażniące skrzywienie ideologiczne. Jasne, jestem lewakiem, więc łatwo mnie striggerować. Ale autorzy momentami sączą jakiś zupełnie szaloną ideologię libertariańską, a wszystko na lewo od niej nazywają komunizmem. Fragmenty książki w których piszą o Sukarno, na poważnie, jako o komuniście bardziej już były nawet zabawne niż żenujące. Rozdział o indonezyjskich kobietach, chociaż pełen banalnych ale często trafnych obserwacji jako całość jest głęboko i niesmacznie seksistowski. Zarazem plus za fajny rozdział o odpowiedzialnej turystyce - zupełnie niewspółgra z siermiężnym konserwatyzmem innych części. Podobnie fajne i empatyczne, to tak rzadkie w dzisiejszych czasach, pisanie o Islamie.

Z drugiej strony nie jestem docelowym odbiorcą tej książki. Indonezję trochę znam. Jak się indonezji nie zna, nie zauważy się wpadek merytorycznych, a zafascynuje się tym krajem. Ale lepiej w tej roli spełnia się "indonezja etc." E.Pisani.

ZEA to kraj pełen sprzeczności, przynajmniej dla nas, Europejczyków. Jest fascynujący swoją egzotycznością, onieśmilejający bogactwem i przepychem, a jednocześnie bulwersujący swą prymitywnością. Takie przynajmniej odniosłam wrażenie po przeczytaniu książki, bo nigdy w ZEA nie byłam. Lektura lekka i przyjemna

Dla mnie ta książka jest fascynująca przede wszystkim dlatego, że zadaje bardzo trudne pytanie, o to czy można pogodzić bycie odpowiedzialnym właścicielem psa oraz nieskrępowane, trochę szalone podróżowanie. Czyli, upraszczając, czy rzeczywiscie trzeba wybierać miedzy posiadaniem psa, i podróżowaniem. Czyli - na ile naprawdę mozliwe jest podróżowanie z psem - w praktyce. I na to pytanie książka nie odpowiada jednoznacznie. To znaczy autorom udało się przeżyć wspaniałą podróż z psem, i można-by powiedzieć że jest to pochwała podróżowania z psem, że się da, że oczywiscie "bierzcie swoje psy i jedźcie przed siebie". Ale z samej opowieści wynika, ze było bardzo wiele sytuacji, które mogły się skończyć bardzo źle dla tego psa. Więc może raczej "weźcie psa i jedźcie, ale nie na żywioł jednak -najpierw przemyślcie warunki, i możliwości, żeby to było przemyślane i bezpieczne dla psa". I pewnie dlatego, ze wcale to nie jest takie proste, ani bezpieczne dla psa - nie ma własciwie prawie wcale książek podróżniczych o wyprawach z psem w NIEZNANE. Psy się gdzieś tam przewijają raczej w tle. Tym bardziej cieszę się kiedy taka książka zostanie napisana -i czytając ją można pomarzyć o wyprawach z własnym psem. Książka zawiera naprawdę przepiękne zdjęcia. I jej bohaterem jest wilczak - a wilczaki są bardzo interesujące