Jesień w Przytulnej

Książka „Paradise” Gabrieli Gargaś to opowieść, która od pierwszej strony rzuca czytelnika w wir skomplikowanych namiętności i trudnych życiowych wyborów. Najważniejsze wydarzenia fabuły koncentrują się wokół luksusowego hotelu o nazwie Paradise, będącego azylem dla tych, którzy pragną uciec od szarej rzeczywistości. Główna bohaterka, Alicja, po bolesnym rozstaniu i serii osobistych porażek, decyduje się na radykalny krok – wyjazd do urokliwego pensjonatu, gdzie ma nadzieję odzyskać równowagę. To właśnie tam dochodzi do kluczowego spotkania z tajemniczym mężczyzną, które wywraca jej światopogląd do góry nogami. Kolejne istotne punkty zwrotne to odkrywanie mrocznych sekretów z przeszłości właścicieli hotelu oraz dramatyczny wypadek, który zmusza wszystkich bohaterów do zrewidowania swoich dotychczasowych priorytetów i stanięcia oko w oko z prawdą, przed którą tak długo uciekali. Moja ocena to 6/10. Gabriela Gargaś, znana jako specjalistka od „czułych słów”, tym razem serwuje nam historię, która balansuje na granicy klasycznego romansu i dramatu obyczajowego, jednak nie zawsze udaje jej się zachować odpowiednie proporcje Niewątpliwym atutem powieści jest samo miejsce akcji. Hotel Paradise jest opisany tak plastycznie, że czytelnik niemal czuje zapach morskiej bryzy i luksusu, który bije z każdego kąta. Gargaś ma dar tworzenia klimatycznych scenerii, które stają się pełnoprawnymi bohaterami opowieści. Emocje, jak zwykle u tej autorki, są podane w wersji „high”, co sprawia, że lektura jest intensywna i angażująca. Autorka trafnie dotyka problemów samotności w tłumie oraz trudnej sztuki wybaczania samemu sobie. Mimo niewątpliwego uroku, „Paradise” posiada kilka mankamentów, które sprawiają, że ocena pozostaje na poziomie „powyżej średniej”. Przewidywalność relacji: Choć chemia między Alicją a jej nowym znajomym jest odczuwalna, rozwój ich znajomości przebiega według bardzo utartych schematów literatury kobiecej. Brakuje tu elementu zaskoczenia, który wyrwałby tę relację z ram „miłości od pierwszego wejrzenia”. Nierówne tempo: Początek książki obiecuje głębokie studium psychologiczne, jednak w połowie akcja zaczyna przyspieszać w sposób nieco chaotyczny. Niektóre wątki poboczne, choć interesujące, zostają zamknięte zbyt pospiesznie, przez co tracą na znaczeniu. Językowy lukier: Gargaś pisze pięknie, ale momentami ociera się o nadmierny sentymentalizm. Dla czytelników lubiących konkret i surowość, liczba metafor dotyczących serca i przeznaczenia może okazać się zbyt duża. „Paradise” to idealna lektura na wakacje lub wolny weekend, kiedy szukamy ucieczki od własnych problemów. To rzetelnie napisana historia o tym, że raj na ziemi nie istnieje bez pogodzenia się z własnymi demonami. Sześć punktów za wspaniały klimat i emocjonalność, choć zabrakło mi tu nieco więcej oryginalności w prowadzeniu intrygi. To dobra książka, która zapewni godziwą rozrywkę, ale prawdopodobnie nie zmieni Waszego postrzegania świata – i w sumie nie zawsze musi.

#1514 - „Jeden miesiąc na miłość” - Gabriela Gargaś - Wydawnictwo Lekkie #184/2024 „Blanka weszła po schodach do eski. Tak jak lubiła biegać, ćwiczyć, tak nie znosiła wchodzić po schodach i kiedy tylko mogła, wjeżdżała windą. Sama nie wiedziała, dlaczego tym razem skorzystała ze schodów.” 📖 Książka ma 304 strony. 📅 Swoją premierę miała dnia 25.10.2023. 📘 Jest to pierwszy tom z cyklu – Jeden miesiąc na miłość. 🏠 Ksenia przyjmuje pod swój dach swojego przyjaciela geja. ❤️ Oboje zakładają się, że w ciągu miesiąca znajdą sobie partnerów. 📻 Czy Tinder, radio i przyjaźń mogą iść w parze? ✔️ Zdecydowanie tak, a przy tym dostarczają dużo dobrego humoru. https://www.facebook.com/photo/?fbid=1364295278199543&set=a.782581979704212

Przepiękna powieść. Z głębokim przesłaniem. Otulająca jak ciepły kocyk i rozgrzewająca serce, jak zimowa herbatka. Możemy spokojnie się wzruszać. Serdecznie zachęcam do przeczytania wszystkich czterech tomów. "Miasteczko" to moja ulubiona seria Magdaleny Kordel.

Całą serię słucha się bardzo przyjemnie i lekko. Ciągle coś się dzieje, nie ma czasu na nudę, jednak te tajemnice rodzinne ukazane w tej części są strasznie nieprawdopodobne. Mało realne, by jednej rodzinie przytrafiały się aż takie historie, a wątek z małym Adasiem, "sprzedanie" małego dziecka i potem jego cudowne odnalezienie to już w ogóle straszny wymysł. Niemniej opowieść pełna ciepła, polecam.

To było pierwsze spotkanie z twórczością autorki. W książce mamy dwie historie. Współczesna opisuje Sonię i jej wyjazd do Bukowej Góry. Poznajemy wielu mieszkańców, z którymi kobieta się zaprzyjaźnia. Problemy z tych poważniejszych: dziecko z zespołem downa, gwałt przez nauczyciela, rozstania z dziećmi na lata. Druga historia to opowieść Rozalii i Gabriela właścicieli czekoladziarni "Złote Serce". Jest to legenda z jeziorem Marana w tle. Między dwójką młodych Sabiną i Marcinem rozwija się uczucie. Początek XX wieku po raz kolejny wielu bohaterów w Bukowej Górze. Wacław smalący cholewki do Sabiny. Jochasia Jurczykowa zrzędliwa starowinka, w której mieszkał Marcin. Wszystkie te historie okraszone są ciepłem rodzinnym i przyjacielskim. Dużo czekolady, którą również musiałam sobie zrobić. Koniec przewidywalny. Dużym minusem jest ilość literówek, również mylenie imion, było to dla mnie irytujące, gdyż to zdarzyło się kilkukrotnie. Bartosz (amant Soni) pomylony z Błażejem (synem Witkowskich). Krystyna (żona Sławka) pomylona z Teresą (matką Sabiny).

Różne rzeczy można powiedzieć o pisarstwie Katarzyny Michalak, ale na pewno nie to, że nie umie pisać. Drugą część sagi o rodzinie Gawroszów, czytało mi się nawet lepiej niż pierwszą. Na pewno sięgnę po część trzecią, bo przecież muszę się dowiedzieć co dalej.

Ktoś Mi Bliski Uszanowanie Moi Drodzy. Lena i Zoja Wiśniewskie to były pracowite kobiety. Prowadziły antykwariat o nazwie Fortuna Vintage i sprzedawały swoje obrazy. Pewnego dnia przyszedł do nich pewien pan, który dał im znaleziony w swoim mieszkaniu skarb. Dostały ten skarb pod warunkiem, że część z jego sprzedaży przekażą na opiekę nad zwierzętami.   Wśród tego skarbu był medalion należący do babci Jakuba. Jego babcia chciała go odzyskać, bo należał do jej ojca, który przez przypadek zginął i do dziś nikt nie wiedział dlaczego? Był nawet na zdjęciu. Dopiero dowiedziała się prawdy po przybyciu Stanisława, chłopaka, którego kilkanaście lat temu kochała. Wnuk Celiny z kontaktował się z Leną prosząc o zwrot tego medalionu. Gdy się spotkali to nieoczekiwanie zakochał się w jej siostrze Zoi. Historia jest super. Jaką tajemnicę tak naprawdę kryje medalion i czy Zoja i Jakub zakochają się w sobie? Czy pojawi się ojciec dziewczyn, którego tak dawno nie widziały? Cała akcja toczy się w Warszawie. Powiem Wam szczerze, że każda historia autorki kryje w sobie jakąś tajemnicę. Bardzo mi się to podoba. Moja ocena to: 10/10 punktów. Nie może być inna. Polecam Wam czytać ciekawe książki i tą niezwykłą historię. Pozdrawiam Serdecznie.

Zielona gwiazdka autorstwa Krystyny Mirek .To druga książka tej autorki, którą przesłuchałam . Wspomonałam o niej już rok temu, ale nie udało mi się jej skończyć. W tym roku przypadkiem natrafiłam na audobook. To naprawdę niezwykłe. Książka bardzo ciekawa. Z początku myślałam, że to kolejny świąteczny romans pełen magi i bajkowej sielanki. Jednak wciągnął mnie na tyle ,że długo nie mogłam spać, bo chciałam dokonczyć. Też tak macie? Czy tylko mi odbiło? Autorka opisuje w niej piękno przyrody i urokliwe miejsca w małej miejscowosci w górach . Gdzie skromna lecz bardzo gościnna rodzina żyje razem pod dachem z pokolenia na pokolenie z pozoru bardzo szczęśliwa. Wszystko się zmienia gdy Lidia na koncercie przypadkiem poznaje młodego muzyka. Szybko się zaprzyjażniają ,a może coś więcej. Markus nie wszystkim jednak przypadł do gustu . Zawsze miły i wyrozumiały senior rodu zdaje się nie ukrywać niechęci do młodzieńca .Co takiego się stało, że ukochany dziadek tak bardzo się złości na nieznajomego . Rodzice też coś ukrywają co i rusz zachecając córkę do studiów w mieście. Wszystko jest bardzo podejrzane. Jak bardzo złudne potrafi być to co widzimy, o tym przekonać się miała też i Lidia, która mimo studiów w Krakowie swoją przyszłość wiąże z rodzinnym domem . Jak bardzo na losach naszych mogą odbić się czyny przeszłości? Jak wiele nieporozumień i cierpienia może wyniknąc z kłamstw i milczenia ? Tego i innych rzeczy miała się dowiedzieć Lidia i jej bliscy właśnie w święta z pozoru najlepsze i najpiękniejsze bo spędzone w starym rodzinnym domu w górach. Chichot losu. Zapewne. Jak to wszystko się skończy ? Co jest powodem wszystkich nieporozumień w rodzinie? Czy kochająca się rodzina ma szansę pretrwać mimo wszystko,? Tego już dowiecie się sami siegając po lekturę. Miłej niedzieli.#audiobook #recenzjeczytelnicze #polecajki #rodzinneświęta

Wzruszająca książka o losach małżeństwa, miłości gdy każdy chce dobrze, a nawet jeszcze lepiej od drugiego i każdy w trosce o los drugiej polowy, zamartwia się i boi o siebie wzajemnie. Zupełnie jak ja zawsze na zapas się martwię i nie potrafię tego wyłączyć. Dobrze się czyta. Polecam.

Miałam sporą przerwę w czytaniu książek autorki, dlatego tak miło mi się zrobiło, kiedy ponownie mogłam poczuć w jak inteligentnym stylu są napisane. Miałam wrażenie, że oprócz tajemnic, które każdy tu skrywał, ilekroć ze sobą rozmawiano, to toczono grę psychologiczną pod tytułem, kto pierwszy się złamie. Bowiem każdy potrafi utrzymywać tajemnicy, jednak do pewnego stopnia, gdzie w grę wchodziło zagrożenie życia. Napięcie było tu obecne od samego początku, gdzie czas mija na zwyczajnych sprawach prywatnych, które przerywane były na potrzeby interesujących wydarzeń. Niestety niezbyt przyjemnych, gdyż nie każdy będzie tu miał czyste intencje. Trzy kobiety były tu ukazane od strony silnej przyjaźni, ale i toksycznych związków, które niszczyły je dzień po dniu. Zanim jednak do nich doszliśmy, pisarka zwróciła uwagę na to, że nikt z nas nie powinien pozwolić siebie krzywdzić. Jeśli jednak już trwamy w miejscu, które osacza nas każdego dnia zabierając wszystkie pozytywne emocje, to mamy wybór, by udać się do terapeuty po pomoc. Próbowała nas też przekonać do tego, że zanim zgodzimy się na rzeczy na które mamy, bądź nie mamy ochoty, to wpierw powinniśmy je przemyśleć, gdyż zbyt pochopne postępowanie może bardzo odmienić nasze życie w stronę, w którą normalnie nikt z nas by się nie udał. Pani Dorota pokazała nam, że bez względu na status społeczny, każdego z nas mogą czekać w życiu pewne wyzwania. Nie są one jednak po to, żeby nas dobić, tylko pokazać, że to właśnie tutaj powinniśmy coś zmienić. Toksyczni ludzie otaczają najbardziej słabe psychicznie osoby, ale potrafią odejść, jeśli pokażemy im, że również jesteśmy twarde, że mamy prawo mieć swoje zdanie. Uważam, że piękniej nie dało się jej napisać. Co kilka stron historia ma dla nas sporo przesłań, które pokazują nam problemy, których być może nie potrafimy zauważyć. Zwykłe rzeczy opisuje tak miło i pięknie, jakby chciała zapewnić nas, że świat jest wspaniały, tylko sami musimy go sobie poukładać. Ewentualnie z pomocą ludzi, którzy takiej pomocy udzielają. Bardzo płynnie się ją czyta, a wciąga niczym czekoladki z niespodzianką:-) Bardzo ją polecam:-)

Niestety ta książka nie przypadła mi do gustu, mimo że ogromnie doceniam autentyzm i szczerość autorki. Książki są lustrem, dzięki któremu mamy szansę spotkać się sami ze sobą. Mnie niestety ta książka przerosła emocjonalnie. Zmęczyły mnie także nieustanne nawiązania w stylu katolickim, które także uważam, że były wartością tej książki, jednak dla mnie było ich zwyczajnie zbyt wiele. Poza tym uważam, że jest to wartościowa pozycja i dobrze, że dociera do szerokiego grona odbiorców!

Kolejny raz mogę powtórzyć, że śledzenie poczynań literackich Anny Karpińskiej nie jest straconym czasem. Tym razem pisarka serwuje nam coś, co z pozoru wydaje się bajkowe, bo świąteczne, ale słynne grudniowe święta to tylko baza do prawdziwych, bardziej smutnych wydarzeń. Co więcej, wprowadzona retrospekcja nie jest zabiegiem przypadkowym. Wręcz przeciwnie- wszystko, co działo się niegdyś w życiu Romy i Marceliny, miało niebagatelny wpływ na rozwój i postępowanie życiowe obu pań. Co takiego przeszły? Czego doświadczyły? O tym już musimy przekonać się sami. Czy zawsze potrafimy docenić to, co przynosi nam los? Okazuje się, że nie, a wiadomo, że czasu cofnąć nie można… Myślę jednak, że Anna Karpińska chciała nam dobitnie pokazać, że bycie matką to naprawdę odpowiedzialna rola, a nie zabawa lalką, by potem rzucić ją w kąt. Która z bohaterek okazała się lepsza w tej roli- Roma, a może Marcelina? Tego też nie zdradzę, choć przeszłość obu pań jest tu szalenie istotna. Ktoś na forum uznał, że „Zasłużyć na szczęście” można traktować jako dwa odrębne opowiadania. Zgadzam się z tym w stu procentach, a połączenie pewnych istotnych faktów następuje dopiero na końcu powieści. Czy warto poznać wszystkie rozdziały? Myślę, że wielu czytelników nie zawiedzie się, choć nie jest to najlepsza książka autorki.

„Czasem, aby odnaleźć siebie, trzeba najpierw zgubić się w sercach innych ludzi” – ta myśl zdaje się unosić nad każdą stroną powieści Magdaleny Kordel pt. Ktoś do kochania. Autorka, będąca niekwestionowaną mistrzynią literatury nastrojowej, powraca z historią, która działa na czytelnika niczym ciepła herbata w mroźny wieczór. Moja ocena to zasłużone 8/10 – to książka, która mimo swojej lekkości, dotyka bardzo czułych strun ludzkiej duszy. Główną osią opowieści są losy Eweliny, kobiety, której życie przypomina misternie ułożoną, ale nagle rozsypaną układankę. Ewelina to postać, z którą niezwykle łatwo się utożsamić – jest pełna obaw, ale i ukrytej siły, którą odkrywa w najmniej oczekiwanych momentach. Magdalena Kordel ma rzadki dar kreowania bohaterek autentycznych, których niepowodzenia bolą nas tak samo jak własne. Obok Eweliny pojawiają się postaci drugoplanowe, które stanowią o sile tej powieści. Mamy tu galerię charakterów typowych dla małych społeczności, gdzie każdy o każdym coś wie, ale rzadko kto naprawdę zna prawdę o sąsiedzie. Relacje między bohaterami są nakreślone z dużą dozą empatii i humoru, co sprawia, że świat przedstawiony staje się niezwykle przytulny, mimo problemów, z jakimi mierzą się postaci. Fabuła Kogoś do kochania to klasyczna, ale podana w bardzo szlachetny sposób, opowieść o nowym początku. Ewelina trafia do miejsca, które ma być dla niej jedynie przystankiem, a okazuje się docelowym portem. Autorka z wielką wprawą prowadzi nas przez proces leczenia ran po bolesnym rozstaniu i odbudowywania wiary w to, że każdy z nas zasługuje na tytułowego „kogoś do kochania”. Akcja toczy się niespiesznie, pozwalając czytelnikowi nasycić się atmosferą urokliwego miasteczka i zapachem domowych wypieków. Kordel nie unika trudnych tematów – samotności, rozczarowania najbliższymi czy lęku przed przyszłością – ale zawsze podaje je w oprawie nadziei. To właśnie ten balans między smutkiem a optymizmem sprawia, że od książki trudno się oderwać. Styl Kordel jest płynny, pełen ciepła i charakterystycznej dla niej mądrości życiowej. To nie jest tylko proste „czytadło”, ale opowieść o tym, że dom to nie mury, lecz ludzie, którzy na nas czekają. Jeśli szukasz lektury, która przywróci Ci wiarę w drugiego człowieka, Ktoś do kochania będzie wyborem idealnym. To rzetelnie napisana, wzruszająca i mądra książka.

„Kolekcja straconych chwil” to druga część serii „Ogrodu Sekretów i Zdrad” i ukazuje dalsze losy Róży Jabłonowskiej oraz jej ciotecznej babki Ady Nirskiej. To opowieść o wielkich namiętnościach, podstępach i zdradzie. Wszystko dzieje się w intrygującej rzeczywistości dwudziestolecia międzywojennego. Wchodzimy w rolę detektywów, którzy krok po kroku odkrywają sekrety.

Druga część to smutna saga o odchodzeniu najbliższej osoby... mama Nastki walczy z nowotworem. Chce być do końca silna, niezależna, nieobciążająca, niedokuczliwa.... zamyka swoje sprawy zawodowe i ku zdziwieniu córki przeprowadza się do domu dziadka na wieś. Tam otwiera sklepik ze wspomnieniami, który całkiem dobrze prosperuje. Nadchodzi jednak ten moment, kiedy ciało odmawia współpracy, a pomoc drugiego człowieka jest nieodzowna. Nastka rzuca wszystko i przenosi się do mamy. Narzeczony Zbyszek zastępuje ją w pracy. Czy aby się to wszystko dobrze skończy? Tego się dowiemy w kolejnej części....

MIŁOŚĆ POD WŁOSKIM NIEBEM Kocham Italię i zawsze z ogromną przyjemnością sięgam po każdą książkę osadzoną we włoskich klimatach. Okolice jeziora Como to region, którego na razie nie miałam okazji odwiedzić, więc tym chętniej sięgnęłam po powieść Edyty Folwarskiej "Romans nad jeziorem Como". Nie liczyłam na jakieś wielkie emocje i fajerwerki, ale nastawiłam się przede wszystkim na możliwość delektowania się piękną Italią w tle. A tymczasem okazuje się, że wydarzenia opisane w książce wywołują mnóstwo emocji i wzruszeń, jakich się nie spodziewałam. Fabuła powieści jest prosta i początkowo wydaje się mało odkrywcza. Bo oto Anna na swoim własnym ślubie w najgorszy możliwy sposób dowiaduje się, że jej mąż Robert od pół roku ma romans z jej przyjaciółką i swiadkową. Kobieta czuje się oszukana przez dwie najbliższe jej osoby, jest zdruzgotana i wściekła. Aby otrząsnąć się z tych przykrych wydarzeń i odzyskać spokój ducha Ania otrzymuje niecodzienną propozycję od swojej ciotki Beci. Bohaterka zostaje zaproszona do Włoch, aby tam pomóc w prowadzeniu rodzinnego pensjonatu Rosa dei Venti położonego na wzgórzu nad jeziorem Como. Podróż obfituje w niespodzianki, ale ostatecznie kobieta trafia do ośrodka, poznaje jego właścicieli - ojca i syna, czyli Luciana i Akessandra oraz małą grupkę pracowników pensjonatu. Bohaterka szybko aklimatyzuje się w nowym miejscu, interesuje się historią rodziny i odkrywa tajemnice bezpośrednio związane z jej ciotką Becią. Tylko zjawiskowo przystojny i bardzo zagadkowy Alessandro trzyma chłodny dystans, przyciąga Anię, by potem ją od siebie zrazić. Funduje Polce prawdziwy rollercoaster emocji. Skąd się biorą u Akessandra takie zmienne nastroje i mylne sygnały? Czy Ania jest gotowa na nowy związek? Jakie tajemnice skrywa włoska rodzina i co ją łączy z Becią? Jak już wyżej wspomniałam, nie spodziewałam się po tej powieści zbyt wiele, jedynie jakiegoś niezbyt wymyślnego romansu w pięknych okolicznościach przyrody, ale ostatecznie jestem pozytywnie zaskoczona tą historią. Autorka zaskoczyła mnie kierunkiem poprowadzenia zdarzeń. Co prawda udało mi się rozszyfrować zamysł autorki - na szczęście tylko częściowo, więc ostatecznie pozostał jeszcze mały element zaskoczenia. Finalnie opowieść nie jest tak banalna i naiwna, jak romans z kategorii harlequinów. Coś się tu ewidentnie wydarzyło, są uczucia i emocje, jest element zaskoczenia i w efekcie otrzymujemy słodko - gorzką opowieść o życiu, miłości, zaufaniu oraz wybaczeniu. Edyta Folwarska w dużej części skupiła się na przemyśleniach głównej bohaterki. Anna analizuje przeszłość, zmaga się ze zdradą najbliższych osób. Dzięki niej autorka próbuje wniknąć nieco głębiej w psychikę. Stara się przyjrzeć się skomplikowanym międzyludzkim relacjom, a po zakończonej lekturze pozostaje nam sporo refleksji do przemyślenia. Zdecydowałam się na audiobook w bardzo dobrej interpretacji Mikołaja Roznerskiego. Muszę przyznać, że aktor świetnie sprawdził się w roli lektora. Tym niemniej zwróciłam uwagę na infantylny styl autorki, który pozostawia trochę do życzenia. Miałam wrażenie jakbym słuchała opowiadania nastolatki, chociaż na pewno podczas samodzielnej lektury byłoby to bardziej męczące. Zauważyłam też kilka niespójności w tekście - brakuje konsekwencji. Powieść "Romans nad jeziorem Como" to miła, lekka, łatwa i przyjemna propozycja na urlop, czy wakacyjny wyjazd. Osoby o większej wrażliwości powinny pamiętać o chusteczce, gdyż pod koniec łezka może spłynąć spod powieki. Mnie powieść umiliła podróż pociągiem i przekonała do wyjazdu nad jezioro Como, które kusi jakiegoś już czasu. Idąc za tym książkowym poleceniem zamierzam wybrać się tam podczas najbliższej podróży do Włoch.

Ta historia ma w sobie coś bardzo delikatnego i prawdziwego. Nie potrzebuje wielkich słów ani przesadnych zwrotów akcji, żeby poruszyć.Największą siłą tej opowieści są emocje. Pokazane spokojnie, subtelnie, ale tak, że naprawdę się je czuje. Relacje między bohaterami rozwijają się naturalnie i zostają w głowie na dłużej. To książka o miłości, która pojawia się niespodziewanie i zmienia więcej, niż można by się spodziewać. Prosta w formie, ale zostawiająca po sobie ślad.

Recenzja ,,Cud na zamowienie" Karolina Wilczyńska Co łączy 5 obcych osób ktorzy spotykają się w wigilijną noc u jednej z osób? Mamy tu Katia która pomaga jako wolotariuszka schroniskom dla zwierząt oraz bezdomnym ludziom, Rafał jest programistą samotnikiem ktory spędza czas w domu ze swoim psem, Robert jest policjantem,ktory zmaga sie z problemami rodzinnym oraz alkoholem. Jowita to zdeadzona mezatka ktora chce wykechsc daleko od miasta na swieta oraz Mili,która musi utrzymać siebie, tatę i synka oraz sama przechodzi we wnętrzu siebie swa walkę z przeszłością. I te osoby spotykaja sie na wigilii u Mili w przypadkowych sytuacji gdy miala kurs z Robertem oraz Jowitą wracajacy do domu na swięta. Jest fajnie przeplatane historie kazdego z bohaterow. Poczulam w tej ksiazce atmosferę oraz magię świąt, ktora zadziałała na bohaterow wyznajac swe sekrety obcym osobom. Bardzo fajna powieść pokazujaca ze kazdy z nas zasluguje na uwagę oraz drugą szansę

Książka o szukaniu siebie, swoich uczuć i balansowaniu między emocjami. Poznajemy dwóch bohaterów, Janka, który nie wie czego chce i nie kocha tak "bardzo" jak powinien oraz Wiolę, która ucieka przed swoimi uczuciami i przeszłością. Niespodziewanie nadarza się im okazja wyjazdu wspólnie latem do Wenecji. Tam magiczne miasto zbliża ich do siebie. Jak pobyt tam zmienia ich życie? Dzięki tak opowiedzianej historii nie tylko poznajemy losy bohaterów, ich przemyślenia i rozterki, ale praktycznie zwiedzamy piękne miasto na wodzie, jego architekturę oraz legendy. Czytało się bardzo szybko i przyjemnie. Piękny styl, język oraz nawiązania do literatury, muzyki, historii czy sztuki. Lubię książki tej autorki.

Historia Ester i Jacka pochłonęła mnie od samego początku. Nadmorski, nieco melancholijny klimat, trudne tematy i poturbowani bohaterowie. A to wszystko w (prawie !;)) nieprzesłodzonej historii, nieco romantycznej, mocno obyczajowej i do bólu życiowej. Bohaterowie budzą różne emocje, ale to dobrze, bo nie da się przy nich nudzić. Jednak z każdym kolejnym rokiem życia przekonuję się, ile w takich historiach, zarówno książkowych jak i filmowych ułatwiłaby szczera rozmowa. Ale wiem też, że nawet w prawdziwym życiu nie zawsze ona jest obecna. Trochę dzięki temu możemy uczyć się od bohaterów, że nieraz warto się na nią zdobyć. Czy będzie happy end? O tym musicie przekonać się sami;)