Jędza w domu

Ile ważnych tematów zostało podjęte w tomie o tak niewielkich rozmiarach. Zgodnie z zapowiedzią zawartą w tytule trzeba się zatrzymać, przeczytać rozdział, jego fragment, a może jedno zdanie, pomyśleć i wrócić do lektury. Powtórzyć procedurę. Ten wywiad z Panem Wojciechem Eichelbergiem zasługuje na refleksję, na powroty. Nie zawiera recept, pouczeń, ale inspiruje do namysłu nad samym sobą, własnym życiem, miejscem we wszechświecie, determinantami naszego „tu i teraz”. Co odpowiada mi w tym tomie? Kultura prowadzonego wywiadu. Uważność, wsłuchanie się i słyszenie, co mówi rozmówca.

Felietony zajmujące większą część książki pisane do miesięcznika "Uroda" są bardzo przyjemne, zabawne i pozwalają lepiej poznać aktorkę. Niestety większość felietonów drugiej części pisane dla miesięcznika "Pani" są dla mnie niezrozumiałe, niektóre fragmenty dość obraźliwe. O dziwo felietony pisane wcześniej wydają się dalej być na czasie, problemy zwykłego Polaka ukazane ponad 25 lat temu wciąż nas spotykają, temat nie wydaje się obcy, a z wieloma sprawami można się utożsamić. Czytając tylko pierwszą część książki można się zrelaksować, czas przyjemnie płynie przy tych krótkich historiach. Druga część mocno zawiodła, ale przy ocenie książki przymykam na to oko.

Przy tej książce można się dobrze bawić lub gromić ją w świętym oburzeniu. Ja wybrałam opcję pierwszą więc przyjęłam przekleństwa jako część konwencji, przymknęłam oko na obleśność niektórych scen, na brak jakiegokolwiek sensownego przesłania i bawiłam się świetnie. Dodatkowo w tej historii jest seks... ale jaki! A jak wiadomo seks zawsze się sprzeda ;) Każdy z nas czasami potrzebuje odprężenia, totalnego odmóżdżenia i właśnie to możemy osiągnąć dzięki tej książce.

Chociaż jest to książka, do literatury nie zaliczyłabym jej. Porównałabym ją bardziej do jakiegoś spotu społecznego lub plakatu umoralniającego (oczywiście w najlepszym tego słowa znaczeniu, pamiętając o celach takich form) przedstawionego za pomocą wyrazów ułożonych w zdania. Jest stworzona przez feministkę z krwi i kości, co dodaje siły przekazowi tego zbioru wypowiedzi kobiet z całego świata. Jest tam mowa o dosyć drastycznych ( nawet w nazwie) sposobach poprawiania kobiecego ciała, gdzie botoks,albo odsysanie tłuszczu to chleb powszedni. Jedna z kobiet jest ,,tworzona na nowo", i nie ma śladu po jej dawnym odbiciu w lustrze. Czasami boi się, że nie będzie miała już czego poprawić. Eve Ensler chce uświadomić nam, że każdy człowiek jest piękny i nie ma do czego lub do kogo porównywać ,,skali piękności". Czas wszystkim kompleksom powiedzieć NIE!

Wytłumaczmy sobie jedną rzecz: sięgając po książkę oczekujemy czegoś niesamowitego, różniącego się od naszego życia, a kiedy otrzymujemy opowiadania jak zawarte w tej książce to czujemy się rozczarowani. Dlaczego tak jest? Ponieważ większość osób nie potrafi zrozumieć piękna zwykłego życia. W przeciwieństwie do innych recenzentów, śmiałam się i płakałam przy niektórych opowiadaniach, a styl banalnie prosty szczerze mnie oczarował. Niektórzy bohaterowie przypadli mi do gustu, a inni nie. Jednak prawie każdą historię chciałabym poznać w pełnej krasie bez niedopowiedzeń, które w zasadzie były przyjemną możliwością pobudzenia fantazji. Nie jest to literatura kobieca, na co wskazuje nazwisko autorki, ale naprawdę warta przeczytania, jeśli nie są nam obce drobnostki codzienności i potrafimy je kochać.

Pierwszy raz oceniłam książkę po okładce i dostałam za swoje! Wzięłam ją z półki w wakacyjnym domku i założyłam, że będzie to jakaś szmira, łatwa i płytka. Zdziwienie rosło z każdą przeczytaną stroną. Książka ukazała refleksje na temat życia i utraconych okazji, miłości, trudów życia i wyborów starszego pana. Trafiła mnie ta książka. Rozłożyła romans między ludźmi na czynniki pierwsze.

Ciekawa pozycja, zupełnie nie w moim stylu, aczkolwiek została mi polecona jako książka, która powinna wpłynąć na mnie pozytywnie. Czy wpłynęła? Na pewno w jakimś stopniu tak, pani psycholog pisze o rzeczach istotnych i niejako oczywistych, o których zapominamy. Forma przekazu jest niezwykle interesująca, gdyż jest to ciągła rozmowa, czasami monologi, które sprawiają, że czytelnik może poczuć się częścią grupy terapeutycznej. Jestem zadowolona :)

Ludzie. Niebohaterscy uczestnicy tragedii dnia codziennego. Pełni złudzeń, straconych nadziei, przeżywający moment zwrotny. Do niektórych los się w końcu uśmiechnął (…) Podczas gdy im było już wszystko jedno. Ciąg dalszy, dla ludzi, którzy lubią ładne rzeczy, jest nie do przyjęcia. Proszę więc porzucić tę recenzję. Tu jest wiele o dostrzeganiu. Dostrzec można wiele. Cierpienie i rozsypkę. Sfotografowałam twoje ręce, ponieważ tylko one jeszcze się w Tobie nie rozsypały. Przestrzeń wymagającą troski. Całuję go w brodę, w miejsce, gdzie się skaleczył przy goleniu. Przykładam się do tego. Maskowany brak - pragnienie miłości. Jeszcze by brakowało, żebym zazdrościła tym gówniarzom, którzy do znudzenia prześladują ludzi swoim pożądaniem. Wszystko, tylko nie to. (…) Ależ tak, jestem zazdrosna! Może tego nie widać? Potrzebujesz okularów? Nie widzisz, że jestem zazdrosna, tak bardzo, że wszystko się we mnie przewraca, nie widzisz, że cierpię na brak miłłłośśści? Nie widzisz tego? No nie, zastanawiam się, czego Ci jeszcze potrzeba… Przypominam jedną z bohaterek komiksów Claire Bretecher: dziewczynę siedzącą na ławce z tabliczką na szyi i napisem: „Szukam miłości”, zalewającą się łzami, które jak dwie fontanny tryskają z jej oczu. Widzę siebie w tej roli. Niezły obrazek. Prawdę o najgłębszych instynktach człowieczeństwa. Przyjrzyjcie się kobiecie w ciąży: sądzicie, że przechodzi na drugą stronę ulicy albo że pracuje, a nawet że z wami rozmawia. Złudzenie. Ona myśli o swoim dziecku. Nie przyzna się do tego, ale w ciągu tych dziewięciu miesięcy nie ma minuty, by nie myślała o swoim mającym się urodzić dziecku. Piękno poszukiwane/poszukiwania. Naprawdę bardzo lubię patrzeć na ludzi. Szczególnie na kobiety. Nawet w najszpetniejszej można się czegoś dopatrzyć. Chociażby chęci, by być ładną. Uroczą obsesję pragnienia. Co? To dziwne… zdaje mi się, że wczoraj o niej nie myślałem… - I zamiast sobie pogratulować, zastanawiałem się, jak to jest możliwe, że udało mi się przeżyć cały jeden dzień, nie myśląc o niej. Zmianę, uznawaną za niemożliwą. Płakała, ponieważ dzisiaj jej serce zaczęło na nowo bić, w co już od dawna przestała wierzyć. Paradoks niedostępnego szczęścia. Ja też się do niej uśmiechnąłem. Pomimo, że przeżywałem katusze, nigdy jeszcze nie byłem taki szczęśliwy. Uwalniające (?) pragnienie oddzielenia. Przez te wszystkie lata sądziłem, że ta kobieta pozostaje poza moim życiem, być może nie bardzo daleko, ale poza nim. Albo że już nie istnieje, że żyje gdzieś daleko, że nigdy nie była aż tak piękna, że należy do świata z przeszłości. Świata z okresu, gdy byłem młody i romantyczny, kiedy wierzyłem, że miłość trwa wiecznie i że nie ma nic większego od mojej miłości do niej. I temu podobne bzdury. A dostrzega się sercem, mieszającym wszystkie zmysły: Słyszałem, jak się uśmiecha. Jednocześnie, samo dostrzeganie zaciekawia i wzbudza do czegoś. Do wytrwałego subtelnego kruszenia cudzego muru. Nigdy mi nic nie powiedziała. Wiedziała, że moje życie pełne urojeń nie potrwa długo. Z powodu jej śmiechu, z powodu jej skóry i z powodu tej elementarnej i bezinteresownej miłości, którą miała mi do ofiarowania. Nie pomyliła się. Te moje urojenia odeszły i pozwoliły mi żyć szczęśliwie. W tej chwili ona jest w pokoju obok. Zasnęła. Do daru. Uśmiechnęła się do mnie tak sobie, żeby mi zrobić przyjemność. I jeszcze żadne nagranie nie wydawało mi się tak długie, jak właśnie tego dnia. Do potrzeby. Kiedy na Ciebie patrzę, wszystko się we mnie przewraca, jakbym występował przed dziesięciotysięcznym tłumem, zrób coś z tym, obejmij mnie. Chciałbym, żeby ktoś, gdzieś na mnie czekał… w końcu to nie takie skomplikowane. Do lubienia. A ten, za którego wyszłam w chwili słabości, dalej wciska swoje kretynizmy. Do irracjonalnego nieprzełamywania status quo. Jednocześnie, o cudowna naiwności, przez cały czas czuję na plecach spojrzenie mojego św. Sebastiana (nawiązanie do strzały, och, rozumiem, że trudno wam za mną nadążyć!) Czuję cudowne ciepło w łopatkach, ale prędzej padnę, niż się odwrócę. Cała poezja wzięłaby w łeb. Do przeciwskutecznego, bałaganiącego uporządkowania siebie. Jeśli opowiesz wszystko ze szczegółami, jeżeli się do tego przyłożysz, to na koniec, gdy to przeczytasz, może przez chwilę uwierzysz, że w tej całej historii nie ty jesteś największym bałwanem, ale jakiś inny facet, może nawet będziesz go mógł obiektywnie osądzić. Może. Ostatecznie pozostaje podzielić się prawie całością siebie i dziełem swojego prawie wszystkiego z przypadkowym przechodniem, który nawet nie zrozumie, bo nie ma jak. Jednocześnie: był, jest i będzie najpiękniejszą istotą na świecie. Wręczyłam jej mój rękopis (…) Chyba mi podziękowała, choć nie jestem tego pewna, ponieważ nie była Francuzką! Zmartwiona tym drobnym faktem, omal jej nie odebrałam wspaniałego daru, ale właściwie… po co mi on (…) Od tej chwili mój rękopis znajduje się w rękach najpiękniejszej dziewczyny na świecie. Zawsze to jakaś pociecha. Maleńka.

Dostałam w prezencie z dedykacją, że jest to najpiękniejsza powieść jaka czytałam. Podpisuje się pod tym, że jest to jedna z najpiękniejszych jakie również i ja czytałam. Plastyczność języka, opowieść, format pisania, struktura historii, splatające się wątki z pozoru tak odległe i tak nie powiązane nadają książcę wyjątkowego charakteru. Dla ludzi o wrażliwej duszy, dla tych co lubią słowo pisane i dla tych co lubią gdy histoia jest słowem malowana. Dla tych co mogą i nie boją sie czuć. Dla miłośników prozy. Ogród dla duszy.

John O'Farrell - uważny obserwator z przymrużeniem krytycznego oka. Książka reklamowana jako zabawna - i to się zgadza. Momentami rzeczywiście chichotałam na głos, a wiele sytuacji jest faktycznie śmiesznych. Książka opisywana jako satyra na rodziców XXI wieku - i to też się zgadza. Można tu wyróżnić dwie dominujące cechy tych rodziców. Po pierwsze megalomania i nadmierna ambicja na punkcie własnego dziecka. Musi ono być we wszystkim "naj", szczególnie na tle dzieci innych znajomych. Od małego bierze udział w wyścigu szczurów, jest wychowywane, tresowane, dokształcane. Uczęszcza na niezliczoną ilość zajęć dodatkowych, czasami wręcz absurdalnych, byle tylko się wyróżnić na tle innych dzieci. Musi być uzdolnione ponadprzeciętnie, bo to wstyd mieć tylko zwyczajne dziecko. Druga cecha to nadopiekuńczość i paranoiczny wręcz lęk, by coś złego się temu dziecku nie przytrafiło. Fragment o zabawie dzieci w piaskownicy w kaskach na wypadek spadającego meteorytu rozbawił mnie i przeraził równocześnie. Odbiera się dziecku wręcz możliwość popełnienia błędu i doświadczenia płynącego z nauki na własnych błędach. Tu nie ma miejsca na takie faux pas. Nie da się uchronić dziecka przed wszystkimi problemami tego świata. Musi zetknąć się z biedą, niesprawiedliwością, chorobą, przemocą. Obraz zwariowanych rodziców, którzy którzy dla dobra swoich dzieci usprawiedliwiają swój egoizm, naginają własne zasady moralne, a nawet są w stanie posunąć się do oszustwa, to właściwie smutne i niesmaczne. Ale czy nieprawdziwe? Obawiam się, że nie. Tylko czy to jeszcze jest miłość, czy głupota? Autor sam jest rodzicem i pewnie wiele opisanych sytuacji zaobserwował. Opisał je z humorem, nie krytykuje dosłownie, ale daje do myślenia. Zachęcam do przeczytania, bo myślę że warto.

Dość dziwaczna rozrywka, rozumiem już, dlaczego poleca ją Jonathan Carroll. Mam do niej sentyment, bo czytałam ją dawno, dawno temu, a jednak zawsze sprawdzam, jakiej firmy jest winda, do której wsiadam :) przeczytałam ją drugi raz i o ile momenty były odrzucające, to konstrukcja fabuły, wspomniana dziwaczność i klimat bardzo mi się podobały.

Jestem fanem Jandy w każdej postaci, używam nawet płynu micelarnego jej marki (tak!). Najlepsza jest w kreacjach na deskach teatru (polecam!) "Moja droga B" to oczywiście charakterystyczny humor, chaos i absurd w jaki uwikła się zawsze szanowna K. Nie wnikam czy napisane felietony ocierają się o prawdę czy są czystą fikcją. Zabawa przy czytaniu jest przednia. Ta sama iskra i wnikliwość obserwacji codzienności jak w "Dziennikach" w/w.

Jeśli ktoś ma niedosyt książek dziejących się w powojennej Warszawie, powinien koniecznie tu zajrzeć. Ta powieść to podróż do lat sześćdziesiątych XX wieku, do kamienic i podwórek starej Ochoty. Żyły tam sobie cztery małe przyjaciółki, które kochały się w czterech muzykalnych chłopcach z Liverpoolu. Ich życiu towarzyszył tajemniczy starszy chłopak bardzo podobny do Paula McCartneya, przesiadujący w kawiarni "Halinka", kwiaciarka, manikiurzystka, jakiś Cygan, sympatyczny kierownik mięsnego sklepu i sporo innych już nie tak sympatycznych postaci. Jedna z tych dziewczynek, już jako dorosła kobieta i utytułowana dziennikarka, usiłuje poukładać swoje sprawy, ale nie może ich zobaczyć we właściwym świetle, dopóki nie uporządkuje i nie wyjaśni tego, co zdarzyło się lata temu i co sama nabroiła... Jest więc tajemnica, jakieś stare dziwne fotografie, wspomnienia młodzieżowych festiwali muzycznych i spotkanie po latach czterech różnych kobiet złączonych wspólnym doświadczeniem przeszłości. Powieść jest fikcją, ale wydaje się, że Autorka opisując lata sześćdziesiąte sięga do własnych wspomnień. Czasy niełatwego bytowania w gomułkowskiej rzeczywistości, odpryski sławetnej afery mięsnej, żydowski exodus z 1968 roku, stają przed oczami jak żywe. I też czasy, kiedy zabawka z Zachodu, mebel zdobyty po wielu dniach stania w ogonku, książka, kolorowe rajstopy czy czajniczek z gwizdkiem mogły stać się powodem głębokiego konfliktu i wzajemnej niechęci. No i też czasy paranoi, gdzie państwo bezwzględnie tropi wroga wśród obywateli, zwykli ludzie zaś wierzą bezkrytycznie w tajemniczego wybawiciela, który ich broni, pomaga i wspiera (oficer podziemnego lotnictwa, jeden z pięciu na świecie - dacie wiarę? wow!). Cała historia wydaje mi się mało prawdopodobna a niektóre wątki jakoś słabo posklejane ale książka ma w sobie elegancję, delikatność i dużą siłę wyrazu - tak jak Pani Szczepkowska, która zresztą, przy interpretacji audiobuka dała prawdziwy pokaz aktorstwa przez wielkie A. Dawno, dawno temu, dwie boginie polskiej sceny - J. Szczepkowska i K. Janda, pokłóciły się na śmierć i życie. Nie ma nawet co wnikać w przyczyny tego konfliktu ani stawać po stronie tej czy innej artystki. Tak się tylko zastanawiam, czy te tak rażąco niskie i chyba nieco niesprawiedliwe oceny tej powieści nie są jakiś dalekim odpryskiem starej burzy?

#966 - Co z tym życiem ? - Małgorzata Ohme, Kinga Rusin - Wydawnictwo MUZA SA #116/52/2022 Książka ma 312 stron. Swoję premierę miała dnia 03.11.2010 roku. "Przejście przez rozwód, rozstanie bywa piekłem, ale prawdziwym piekłem na ziemi jest dla mnie pozostanie w martwym związku." Ta książka to zapis rozmów pomiędzy Kingą i Małgosią. Rozmawiają one o mężczyznach, miłości, przyjaźni i życiowych wyborach. Taka forma ksiażki nie jest momją ulubioną, lubię, gdy oprócz dialogów są dłuższe wypowiedzi i opisy. Na pewno była ona doskonałą formą terapii dla jej auorki. https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2896823747284173/

Książka autorstwa A. M. Homes pt. „Ta książka uratuje Ci życie” jest powieścią przedstawiającą satyrę na współczesne amerykańskie życie. Książkę bardzo dobrze się czyta ze względu na humor i wspaniałe dialogi oraz przedstawiony temat mianowicie potrzeba bliskości, miłości i przyjaźni. Jest to opowieść o samotności głównego bohatera – biznesmena Richarda i jej konsekwencjach, jednakże nigdy nie jest za późno żeby zmienić swoje życie – chociażby jedząc pączka. Czy ta książka może uratować życie? Cóż szczerze mówiąc nie jestem tego taka pewna. Nie mniej jednak polecam tę pozycję każdemu kto lubi czytać, szczególnie jeśli wybiera różnorodną literaturę i nie podchodzi do czytania schematycznie.

To jedna z niewielu książek, do których wróciłam. Nie każdemu przypadnie ona do gustu, bo jest wręcz utkana z emocji - ale mnie bardzo pomogła. Książka ma formę dziennika, zapisków dojrzałej kobiety (z zawodu psychologa). Czytając ją po raz pierwszy skupiłam się głównie na historii dwojga ludzi, ale już wtedy poczułam, że jest tam coś więcej, co kiedyś może mi być potrzebne, i nie myliłam się. W bardzo trudnym momencie mojego życia (nie mającego nic wspólnego z problemami autorki) sięgnęłam po tą lekturę jak po lekarstwo i czytając ją ponownie - powoli i uważnie - skupiłam się wyłącznie na emocjach, sposobie ich przeżywania, postrzeganiu świata, ludzi i siebie. Wiele z tych emocji zrozumiałam, na wiele dałam sobie zgodę, a przede wszystkim czerpałam nadzieję. Dla mnie ogromne znaczenie miało to, że nie jest to żaden "mądry" poradnik psychologiczny, którego lektura przyprawia czytelnika co najwyżej o frustrację, to głęboka analiza stanu psychicznego autorki, od euforii po tzw. "czarną dziurę" oraz próba zmierzenia się z tym. Dotarło do mnie, że w chwilach rozpaczy nie wolno wypierać emocji, choćby nie wiem jak były trudne do przeżycia, należy dać im przez siebie przepłynąć, mimo tego, że sieją zniszczenie jak tsunami, trzeba tego doświadczyć. To nas oczyszcza, porządkuje, przywraca do równowagi. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób nie odbierze tej lektury tak jak przed chwilą to opisałam, dla wielu mogą to być nudne - przepraszam za wyrażenie - "flaki z olejem", ale ja na pewno sięgnę po kolejne pozycje p.Soni Raduńskiej. Doskonale rozumiem jej spojrzenie na życie, na otaczający świat, dzieci, relacje z innymi ludźmi. Doskonale rozumiem stany, w których się znajduje. Podobnie jak ona czerpię siłę z przyrody, potrafię dostrzegać drobiazgi, cieszyć się nimi. Lubię ciszę, spokój i swoje towarzystwo. Dobrze wiedzieć, że są jeszcze na świecie tacy ludzie, dzięki temu łatwiej dać sobie prawo do przeżywania życia na swój sposób.

Książka obnażająca dużo aspektów małżeństwa. Znajdują się tam fakty historyczne, ale również przemyślenia autorki i wnioski wyciągnięte z obserwacji małżeństw bliskich jej osób. Uważam, że do tej książki najlepiej podjeść z otwartą głową. Moim zdaniem jest to pozycja ukazująca piękno małżeństwa, a zarazem pokazująca jakie mechanizmy i przekonania na ten temat mogą istnieć w naszych głowach. Myślę, że nie ma tu nic czarnego czy białego, wszystko jest do przemyślenia. Istotą jest szczęście.

Okazała się ciekawszą niż myślałam i niektóre z opowiadań naprawdę mi się podobały. Zakupiłam przypadkowo, jakoś nie licząc na wiele - jednak po jej przeczytaniu stwierdzam, że zakupu nie żałuję. Ale raczej nie jest to też pozycja, do której jeszcze kiedyś wrócę.

Książka, która momentami ubawiła mnie do łez. Taka trochę męska wersja Bridget Jones. Lekka, miła i przyjemna lektura, która jednak daje do myślenia. Widziana z męskiej perspektywy codzienność, szara proza życia, która zawiera w sobie przynajmniej kilka ważnych prawd życiowych. Częściowo powiela pewne stereotypy dotyczące mężczyzn, np. że faceci to duże dzieci, ale jednocześnie pokazuje, że dorastanie i dorosłe, odpowiedzialne życie to nie tylko przyjemność i wieczna zabawa. Myślę, że jeśli książkę potraktujemy z dużym przymrużeniem oka, to będzie to dla nas fascynująca podróż w głąb męskiej psychiki, jej toku rozumowania i sposobu pojmowania życia po prostu. Polecam dla rozrywki:)

Film był przepiękny. Przy książce na pewno doceniam trud autora i jego asystentki "od pisania". Nie jest to jednak coś, co na długo zostanie w pamięci. Mało treści, trochę to wszystko chaotyczne, nie bardzo wiem, jaki był główny zamysł autora. Książeczka na jeden wieczór i tyle.