Jak uszczypnie będzie znak

Ta książka to swoiste odmitologizowanie chirurgii plastycznej, utożsamianej przez wielu z gorszą siostrą innych subdyscyplin medycyny. Postrzeganej jako dziedzina usług na rzecz nudzących się, rozkapryszonych ludzi, którzy chcą za wszelką cenę stać się bardziej atrakcyjni lub zachować młodość. A co z jej drugim obliczem? Co z pomocą osobom, które w wyniku wypadków, schorzeń potrzebują ingerencji chirurgów plastycznych? Dzięki Autorce poznajemy historię jej wieloletnich starań o poprawę jakości życia oraz historie osób zmagających się z podobnymi problemami.

Mądre książki pochodzą od mądrych pisarzy. Jaka powinna być Kobieta XXI w. ? Skrajna feministka czy potulna „żona przy mężu” :-) A może jakiś złoty środek? Czy feminizm nie jest zbytnio zniekształcony i wynaturzony w swojej stereotypowej opinii. Czy kobiety które pragną zarabiać tyle ile mężczyźni aby godnie przeżyć i mieć zapewnioną godną (nie głodową) emeryturę, nie musieć odrabiać nadgodzin i pracować dwa razy ciężej aby zauważono ich wartość i nie łamano ich praw to skrajne feministki? Stereotypy, schematy, prawidła i to co wypada.... Od dziecka uczone aby być ciche, pokorne i podążać ścieżką oczekiwań innych. Czy to jest droga do szczęścia i spełnienia? A może raczej do samodestrukcji, okaleczania psychiki, wachlarza kompleksów i ukrywania swojej kobiecości czy też wrażliwości. Czy mamy prawo do szczęścia i wyboru? Szukając złotego środka kobieta powinna być po prostu sobą, słuchać swojej duszy i serca. Stawać do wyścigu tylko z same ze sobą. Książka porusza też kwestie kobiecej solidarności której tak mało. W rzeczywistości to mężczyźni częściej wykazują „siostrzane'' uczucia i solidarność względem siebie. Niestety brak szacunku i pogarda jest zauważalna szczególnie u kobiet na wyższych szczeblach kariery, gdzie często dają innym „siostrom” (a czasem i nie tylko siostrom) do zrozumienia, że nie są tak dobre jak one. To zjawisko jest szeroko opisywane i obszernie tłumaczone przez wielu psychologów. W Polsce hejt, brak szacunku, wdzięczności, zawiść, zazdrość i wiele innych mało pozytywnych uczuć to szczególny problem i myślę, że warto mówić głośno o tych sprawach. Szansa dla kobiet to spojrzenie w głąb siebie, odszukanie połączenia ze swoją siłą i mądrością życiową. „Siostrzane uczucia” równa się po prostu empatia. Bo mądra i silna kobieta wspiera a nie zwalcza. Ciekawa książka poruszająca ważny temat. Pani Małgosiu – czekamy na kolejne :-)

Felietony jedni lubią inni omijają. A ich cały zbiór? To już uczta dla tych pierwszych. Zajęcie tym bardziej miłe, kiedy autorką jest Joanna Szczepkowska. Jej sposób pisania porównałabym do motyli z okładki książki. Lekki, delikatny, wytworny, elegancki, wyważony, a z drugiej strony potrafiący ukąsić jak nagle nadlatująca osa. Ma jednak powody ku temu. Każdy rozdział jest odrębną opowieścią, o ludziach, o nas wszystkich, obserwowanych ukradkiem lub całkiem oficjalnie. Na ulicy, w pociągu, restauracji, sklepie. Zasłyszane rozmowy, podglądane gesty i zachowania. Ta książka jest jak lustro, w którym możemy dostrzec czasem i siebie samych. Osobiści nie miałam okazji zapoznać się z żadnym z tych tekstów, ale czytelnicy "Wysokich Obcasów", pewnie wiele z nich poznali wcześniej. Felietony są różne i jak można się domyślić nie wszystkie jednakowo zaciekawią. Zależy przecież, co kogo interesuje na tym świecie... Jeśli ludzkie zachowania, to z pewnością zaplusuje u was na przykład "Piesek". Puenta i zdanie na zakończenie tego felietonu należy do tak zwanych "powalających" i wywołujących szeroki uśmiech na twarzy; "nie każdy pies jest przyjacielem człowieka". Dlaczego? Nawet nie przyjdzie wam do głowy, ten felieton po prostu trzeba przeczytać. A opowieść o modelce, nazwanej przez autorkę Józią czy rozdział o ustawkach proponowanych przez paparazzich (właściwie to te propozycje padają od zupełnie innych osób) to kwintesencja obrazu świata naszych celebrytów. Ech...śmiać się czy płakać, chwilami trudno się zdecydować. Niemniej wartością dodaną tychże historii jest poznany przeze mnie nowy rodzaj słownej rozrywki/łamigłówki - alfabeton. Przyznaję się, że nie wiedziałam o nim, a wyjątkowo mnie zaciekawił. W ogóle czytając felietony pani Joanny, człowiek aż chce zajrzeć w miejsca, gdzie słowa mają większe znaczenie, gdzie używanie ich, odnajdywanie nowych staje się wyzwaniem i nagrodą samą w sobie. To jak arystokracja wśród słów, tyle, że w tym pozytywnym znaczeniu, klasy, wysokiej jakości, a nie snobizmu czy zblazowania. Co do tematów jeszcze; mamy również i aktualne problemy, związane na przykład ze światem cyfrowym. Rozdział "Dziecko w sieci", zmylić może tytułem, a zdradzę, że dotyczy oszustw, do jakich dochodzi między innymi przez internet. Słuszne uwagi i spostrzeżenia, szkoda, że tak mała szansa jest, by autorzy podobnych posunięć przeczytali felieton... O manipulacji napisała pani Joanna w sposób właściwy dla siebie. Ostro, choć w elegancki sposób. Tutaj jest możliwość, że autorzy kursów, wspomnianych w rozdziale, kiedyś mogliby zajrzeć do tej książeczki. Chociaż ich pewność sukcesu i czas poświęcany na krzewienie swej wiedzy, pewnie im na to nie pozwolą. "Jadłospis" - cudna wprost opowieść o współcześnie proponowanych nam "potrawach życia". Jakże pięknie ujęta i skondensowana w poetyckim menu otaczająca nas rzeczywistość. Pięćdziesiąt felietonów, które dla jednych będą ucztą, a dla innych może restauracją, którą ominą z daleka. O tym, do której grupy należymy i dlaczego komuś może coś nie "przypaść do gustu", pani Joanna napisała w rozdziale "Piasek ze szkła".. Życzę miłej lektury!

Jak już kiedyś wspominałam, z rezerwą podchodzę do książek napisanych przez osoby znane (z czegoś innego niż pisanie książek). Nie inaczej było tym razem. Poza tym, wstyd się przyznać, kojarzyłam panią Krystynę Jandę z kilkoma może rolami i tym, że wielką aktorką jest. Ale nie wiedziałam wiele więcej. Lekturę "Gwiazd" ukończyłam jednak prawie jako fanka autorki. Nie znam się na aktorstwie, ale wiem, że pani Janda musi mieć magnetyczną osobowość. Książka to właściwie zbiór felietonów i wywiadów; mowa przede wszystkim o Jandzie i jej życiu, ale też o rodzimej kulturze na przestrzeni kilku dekad. Czyta się z przyjemnością, czasami śmieszy do łez. Warto się książce tak dać zaskoczyć, dlatego przyznaję hojnie i emocjonalnie siedem gwiazdek.

Felietony zajmujące większą część książki pisane do miesięcznika "Uroda" są bardzo przyjemne, zabawne i pozwalają lepiej poznać aktorkę. Niestety większość felietonów drugiej części pisane dla miesięcznika "Pani" są dla mnie niezrozumiałe, niektóre fragmenty dość obraźliwe. O dziwo felietony pisane wcześniej wydają się dalej być na czasie, problemy zwykłego Polaka ukazane ponad 25 lat temu wciąż nas spotykają, temat nie wydaje się obcy, a z wieloma sprawami można się utożsamić. Czytając tylko pierwszą część książki można się zrelaksować, czas przyjemnie płynie przy tych krótkich historiach. Druga część mocno zawiodła, ale przy ocenie książki przymykam na to oko.

Bardzo emocjonalnie napisana książka, a właściwie pamiętnik młodej Kobiety, która dowiaduje się, że jest chora na raka. Opisała swoją terapię, ból, emocje jakie przechodziła oraz wiarę - która towarzyszyła jej do samego końca - w wyzdrowienie. Wsparcie jakie dawał jej mąż i bliscy. Niestety choroba bardzo szybko postępowała i Tamara odeszła. Książkę dokończył jej mąż. Nigdy w życiu się tak nie spłakałam czytając książkę. Ale to książka prawdziwa, o życiu, o cierpieniu, o pożegnaniu, o tym wszystkim co ludzkie. O tym co prawdopodobnie dotyczy każdego z nas, bo rak dotyka dziś ludzi wokół nas prawie tak często jak grypa. Nie wiem czy ją polecam, bo to książka bez grama ściemy, szczera, odważna, a emocje jakie niesie jej przeczytanie odczuwam nawet dziś. Jeśli masz odwagę na taką lekturę to przeczytaj... Tamara bierze czytelnika w swoją ostatnią podróż w życiu. Ta książka zostanie w Tobie na zawsze...

Treścią tej niezwykle ciekawej i wartościowej książki są pasjonujące rozmowy pomiędzy dwiema fascynującymi kobietami na szeroko pojęte tematy damsko-męskie. Przykładowe tytuły rozdziałów: Przed lustrem; Kuchnia feministki; Samotne w nienawiści; Córki Frankensteina; Kobiety i matrony; Zabić mamusię; W domu niewoli; Pruderyjna pozna bezpruderyjnego; Pułapka na własne życzenie; Sama, samotna, osamotniona; Lęki, strachy, niepokoje. W książce tej - jak w lustrze - powinna przejrzeć się każda kobieta, żeby w opisanych skrywanych pragnieniach i lękach oraz popełnianych błędach móc poznać własną prawdziwą twarz. Dzięki tej książce kobiety mają większe szanse na zrozumienie i zaakceptowanie siebie i innych kobiet.

Wejść tam nie można. Ale jest nadzieja. Kiedyś czytałam tę książkę w chwilach, w których wydawało mi się, że jest mi bardzo źle. No a potem było mi naprawdę bardzo źle. To ważna dla mnie książka, choć już teraz wiem, że naprawdę każdy sam niesie swój krzyż. I tylko czasami zdarzy się Szymon Cyrenejczyk.

To jedna z niewielu książek, do których wróciłam. Nie każdemu przypadnie ona do gustu, bo jest wręcz utkana z emocji - ale mnie bardzo pomogła. Książka ma formę dziennika, zapisków dojrzałej kobiety (z zawodu psychologa). Czytając ją po raz pierwszy skupiłam się głównie na historii dwojga ludzi, ale już wtedy poczułam, że jest tam coś więcej, co kiedyś może mi być potrzebne, i nie myliłam się. W bardzo trudnym momencie mojego życia (nie mającego nic wspólnego z problemami autorki) sięgnęłam po tą lekturę jak po lekarstwo i czytając ją ponownie - powoli i uważnie - skupiłam się wyłącznie na emocjach, sposobie ich przeżywania, postrzeganiu świata, ludzi i siebie. Wiele z tych emocji zrozumiałam, na wiele dałam sobie zgodę, a przede wszystkim czerpałam nadzieję. Dla mnie ogromne znaczenie miało to, że nie jest to żaden "mądry" poradnik psychologiczny, którego lektura przyprawia czytelnika co najwyżej o frustrację, to głęboka analiza stanu psychicznego autorki, od euforii po tzw. "czarną dziurę" oraz próba zmierzenia się z tym. Dotarło do mnie, że w chwilach rozpaczy nie wolno wypierać emocji, choćby nie wiem jak były trudne do przeżycia, należy dać im przez siebie przepłynąć, mimo tego, że sieją zniszczenie jak tsunami, trzeba tego doświadczyć. To nas oczyszcza, porządkuje, przywraca do równowagi. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób nie odbierze tej lektury tak jak przed chwilą to opisałam, dla wielu mogą to być nudne - przepraszam za wyrażenie - "flaki z olejem", ale ja na pewno sięgnę po kolejne pozycje p.Soni Raduńskiej. Doskonale rozumiem jej spojrzenie na życie, na otaczający świat, dzieci, relacje z innymi ludźmi. Doskonale rozumiem stany, w których się znajduje. Podobnie jak ona czerpię siłę z przyrody, potrafię dostrzegać drobiazgi, cieszyć się nimi. Lubię ciszę, spokój i swoje towarzystwo. Dobrze wiedzieć, że są jeszcze na świecie tacy ludzie, dzięki temu łatwiej dać sobie prawo do przeżywania życia na swój sposób.

Zawarte w książce historie są nie tylko zabawne, ale stanowią też ciekawe skrawki historii. Trudno wskazać mi nawet ulubione, bo większość wywołuje szeroki uśmiech na mojej twarzy. Regularnie do niej wracam, dlatego mój egzemplarz jest już mocno sfatygowany :)

Historia Thomasa wielokrotnie mnie szokowała. Z wielu stron bije gorycz, rozczarowanie oraz nienawiść do instytucji Kościoła. Książka dlatego ma wstęp oraz posłowie Od wydawcy, aby złagodzić polskiego czytelnika, uświadomić mu sytuację bardzo młodego bohatera, który poznaje prawdę o swoim ojcu. Wiedziałam, że kościół wprowadzając celibat chce chronić swój majątek, ze stron książki dowiedziałam się również, że "Istotą celibatu jet stłumienie fizycznych potrzeb po to, by całą cielesną energię skierować na osiągnięcie duchowego celu,jakim jest umiłowanie i służba Bogu." (str 9) Wiedziałam, że księża opuszczają kościół z powodu miłości do kobiety, ale fakt że następuje takie opuszczenie co 2 godziny zszokował mnie. Takich informacji jest bardzo dużo. To opowieść o miłości do księdza, o samotnym macierzyństwie, o Bogu a przede wszystkim o młodym chłopaku i jego potrzebie akceptacji.

Książkę czytałem kilka lat temu. Wówczas bardzo mnie wzruszyła. Chciałem do niej wrócić raz jeszcze i tak jakoś wpadła mi w ręce. Przeczytałem dwa czy trzy rozdziały i odkładam ją na półkę, bez chęci wracania do niej kiedykolwiek indziej. Co prawda książka jest ciekawa i opisuje ciekawe historie, aczkolwiek z refleksjami czytelnik musi poradzić sobie samodzielnie. Książka nie analizuje za bardzo co i dlaczego się dzieje, tylko podaje fakty i radź sobie sam. Z tego powodu pomimo tego, że książkę oceniam wysoko i jest ciekawa, więcej już jej czytać nie będę. Aczkolwiek polecam.

Wywiad-rzeczka, bo objętościowo książki jest niewiele, z 1992 r., którego bardzo się obawiałem. Bo literatura początków lat 90’ XX w. bywa zdradliwa, jałowa, kiczowata i miałka. No i – pozytywne zaskoczenie. Co prawda fragmenty, w których Bożena Janicka coś opisuje, trącają schyłkowym PRL-em, za to Janda już wtedy była postacią europejskiego formatu, ze światowym rozmachem. No i na szczęście w większości Janicka oddała głos Jandzie; jej pytania i wtręty ostały się wyłącznie w ostatnim rozdziale. Krystyna Janda opowiada o rodzinie, dzieciństwie, szkole, o tym, jak i dlaczego poszła do Akademii Teatralnej. Jest trochę o środowisku aktorskim, jej pierwszych rolach i angażach. Bardzo szczere były wyznania o Andrzeju Sewerynie, ich związku, później małżeństwie, wreszcie o przyczynach rozwodu. Piękny rozdział o współpracy z Wajdą, o „Człowieku z marmuru” i „Człowieku z żelaza”. W ślad za tym – rozdziały o Zanussim, Kieślowskim, Krzystku, o filmach, w których zagrała. Jest wreszcie o Edwardzie Kłosińskim i ich dwóch synach. Jest też cała historia legendarnej „Białej bluzki” Osieckiej. Bardzo ciekawa, barwna opowieść o życiu i twórczości Jandy. Dodatkowym atutem książki są wkładki na papierze kredowym z masą wspaniałych zdjęć.

🍂 Autorka wspomnień pod tytułem "Byłam w Karmelu" spędziła w murach zakonu kilka lat swego życia. Na kartach książki ujawnia wiele szczegółów z codzienności w klauzurze, oczywiście z poszanowaniem prywatności sióstr jej towarzyszących. Nie muszę chyba wspominać, że karmelitanki przyjęły jedną z najbardziej restrykcyjnych Reguł zakonnych. Z tej też przyczyny wiele z opisywanych zasad i zachowań może szokować. Muszę jednak powiedzieć, że o wiele więcej było mojego pozytywnego zaskoczenia w trakcie lektury. Nie spodziewałem się tak radosnego przeżywania codzienności przez osoby tak bardzo odcięte od świata. Szczególnie urzekło mnie celebrowanie Adwetu i okresu Świąt Bożego Narodzenia. 🍂 Wszystkim ciekawym tajemnic świata zza klasztornego muru mogę śmiało polecić tę pozycję. Nie jest to opowieść o wierze, choć oczywiście Bóg jest w niej obecny. "Byłam w Karmelu" to przede wszystkim opowieść o poszukiwaniu siebie.

Dawno temu przeczytałam tę książkę, teraz z przyjemnością do niej wróciłam:) To doskonała książka na poprawę humoru. Niesamowita rodzinka ze słodkimi dziećmi... oj biedni rodzice... Każdy rodzic uśmieje się nad opisanymi historiami, bo przydarzają się one dzieciom i ich rodzicom często. Kto nie ma dzieci też będzie się zdrowo bawił, bo nad tą książką nie można przejść obojętnie:)

Jestem zaskoczona i to pozytywnie. Po pierwszej części byłam zniesmaczona, a tu proszę jaka odmiana! Jakby to pisały dwie różne osoby. Tutaj tata jest naprawdę tatą, anie jojczącym, zapatrzonym w siebie egoistą. Książka to zbiór króciutkich opowiadań, już nie ma formy dziennika i bardzo dobrze. Dzieci pojawiają się w każdym z nich, głównie dominuje Tosia, starsza pociecha, w tle Franuś. Trochę brakowało czasami tego Franusia, jakby został zapomniany przez tatę. Ogólnie to nawet niezły poradnik dla rodziców, bo opisuje przełomowe chwile każdego taty i mamy, od narodzin aż do pójścia do przedszkola, no i pojawienia się w domu "konkurencji" w postaci młodszego braciszka. Ciekawe spojrzenie na świat małej Tosi, która w wielu sprawach ma już swoje zdanie. Sympatycznie i ciepło opisywana cała rodzina, widać miłość rodzicielską. Znowu raziły mnie wulgaryzmy, nadal się w tekście pojawiające, mniej niż poprzednio, ale jednak. Mimo to da się przeczytać i tę część polecam :)

Jak możecie zobaczyć - książkę czytałam w wersji elektronicznej. Zajęło mi to strasznie dużo czasu, bo pewnie około rok. Wracałam do niej, kiedy gdzieś jechałam, a zabieranie papierowych książek było niepraktyczne. Czytało się ją szybko, płynnie, wręcz jednym tchem. Ze względu na to, że jest ona w formie dziennika, jak sam tytuł wskazuje, łatwo było się oderwać i odłożyć na później. Nie trudno było ponownie wbić się w wydarzenia. Książka powstała na podstawie prawdziwego dziennika samej autorki, który napisała w 2002 roku na konkurs czasopisma "Twój styl" (konkurs obejmował miesiąc z dziennika kobiety). Dziennik zajął wtedy trzecie miejsce a autorka zmotywowana tym sukcesem i zainteresowaniem wydawnictwa Czarna Owca, napisała na jego podstawie niniejszą książkę, która została wydana w 2004 roku. Pisząc czerpała wiele ze swojego życia choć nie jest to w stu procentach wierne odwzorowanie. Na końcu dołączyła też opowiadanie erotyczne "Upał". To właśnie ono wywołało najwięcej kontrowersji. Praktycznie do samego końca książka jest o zwykłym codziennym życiu. O poszukiwaniu pracy, pisaniu dorywczo za pieniądze, nauce języka migowego, wychowywaniu nastoletniej, dorosłej już w zasadzie, córki... Aż było mi głupio czytać czyjś pamiętnik - sama prowadzę własny i nie wyobrażam sobie jak mogłabym go wydać i sprzedawać w tysiącach egzemplarzy... Kiedy już przebrnęłam prze pierwszy etap wstydu - poszło gładko. Niezwykle przyjemnie się czyta. Jak listy pisane do Ciebie przez przyjaciółkę. Szczere, intymne, bezpośrednie. Autorka opowiada o tym, jak wygląda życie jako świadek Jehowy, jak została wykluczona ze zboru, jak zakochiwała się i odkochiwała. Możecie się domyślić jak wielkie poruszenie książka wywołała w 2004 roku, kiedy jeszcze całe środowisko LGBT było spychane pod dywan. Uważane za wykolejeńców. Teraz nie jest to nic szokującego, zdrożnego czy dziwnego. Pojawiło się wiele książek o tej tematyce, więc na ich tle "Dziennik lesbijki" nie jest niczym szokującym - wtedy jednak był. Wiele dziewczyn czytając go uświadamiało sobie, że pociąg do znajomej nie jest niczym zdrożnym, albo że z tym nie tylko "da się żyć" a nawet trzeba się cieszyć! Nie wiem jak mogę powiedzieć czy czyjś pamiętnik mi się podoba czy nie... To dziwne zadanie! Uważam jednak, że fajnie było poznać autorkę od podszewki, to niezwykle odważne, że zdecydowała się na wydanie pamiętnika, choć oczywiście nie w stu procentach prawdziwego... Dowiedziałam się, że 2010 roku powstała kontynuacja w formie ebooka. Jeśli gdzieś na nią trafię - pewnie się skuszę! Chcę wiedzieć co było dalej! Pełna recenzja dostępna na: http://domena-ksiazka.blogspot.com/2018/11/moj-swiat-jest-kobieta-dziennik.html

Jest w niej coś motywującego. Daje nadzieję, że na tym świecie jest jeszcze miejsce dla miłości. Bo to jest książka o miłości, ale nie takiej cukierkowej z komedii romantycznych. O pięknej miłości, którą obdrzają nas zwierzęta (w tym przypadku psy), ale i o miłości człowieka do zwierząt oraz żony o chorego męża. Choć tematyka nie jest prosta, to jednak przez krótkie rozdziały oraz niewielką liczbę stron czyta się przyjemnie i szybko. Zabrakło mi tu jakiejś chronologii zdarzeń, więc trudno było mi się odnaleźć.

Wspomnienia autora z pracy w ośrodku dla ciężko upośledzonych dzieci, wśród których znajdował się Kaj - postrach wszystkich opiekunów. Ta książka mi jakoś zawsze przywraca wiarę w ludzkość. Autor stara się pokazać, że dziecko, nawet ciężko chore, przede wszystkim jest dzieckiem i potrzebuje miłości, uwagi i trochę zabawy. Jego postawa pokazuje, że można przetrwać bardzo wiele trudnych i beznadziejnych momentów, podchodząc do życia z uśmiechem i cierpliwością.

Poruszająca książka, którą się dosłownie pochłania w kilkadziesiąt minut. Po skończonej lekturze nachodzi człowieka refleksja w odniesieniu do choroby, życia, śmierci, wykorzystywania szans danych od losu (w perspektywie tego co zaszło w kolejnych latach u pana Durczoka...). Na plus również rozdziały z wypowiedziami lekarzy, żony chorego - pani Marianny. Ode mnie 8,5/10.