Ja, inkwizytor. Przeklęte przeznaczenie

Uważam, że czasem dobrze przeczytać jest coś prostego. Coś co przesadnie nie angażuje, co nie ma wielkiego ukrytego przesłania, co po prostu jest dobrą rozrywką. I "Cyberpunk" wpisuje się w to idealnie. Akcja toczy się szybko, dzieje się dużo i właściwie przez cały czas. Bohaterowie nie są nie wiadomo jak złożonymi postaciami, ale większość jest "jakaś" i da się ich lubić. Intryga? No też jest, może dość prosta (co niektórzy mogliby nawet powiedzieć, że sztampowa) i nie wyrzuca czytelnika z kapci, ale tak jak napisałem na początku - czasem dobrze jest przeczytać coś prostego. "Cyberpunk" czyta się dobrze. W kategoriach dostarczonej rozrywki ta książka daje radę. Po niej można złapać się za coś ambitniejszego czy po prostu obszerniejszego.

Śmieszkowa historyjka o nawiedzonym domostwie, w którym na przestrzeni wieków próbują jakoś urządzić się śmiertelnicy. Dwie rozpaskudzone hrabiowskie córki, Lukrecja i Kornelia, oraz ich służąca Marcysia zostają pośmiertnie skazane na straszenie we dworze.   Autor opisuje na wesoło dzieje posiadłości na przestrzeni lat, od czasów napoleońskich, przez II wojnę światowa, różne odcienie komunizmu aż po lata 90. (a nawet nieco później;)). Teoretycznie bohaterkami książki są panny Liszowskie, ale faktycznie Pilipiuk skupia się raczej na ludziach, których los jakoś w ich dworze umieszcza i którzy mają z duszętami bliższy kontakt. Najbardziej fabularnie rozrysowane są lata 40. i 50. – autor nie pozostawia suchej nitki na stalinowskich działaczach oraz metodach ich działania (legenda lejtanta Kukuły rośnie proporcjonalnie do upływu lat niczym warstwy lakieru na fordicie z Detroit).   Im bliżej współczesności, tym mniej rozbudowane rozdziały, ale to nic. Książka jest łatwa w odbiorze i śmieszna, ale niegłupia, humor - nie prostacki i nie drętwy. Przypominał mi nieco barejowskie komedie z lat 70. i 80. Co mi się nie podobało? Ostatni rozdział, gdzie wylał się Korwin, niczym fusy na dnie filiżanki z kawą. Uporczywe podkreślanie, że jedna z sióstr jest brzydka, bo „ma ze trzydzieści kilo nadwagi” (w jednym z tomów Wędrowycza, gdzie Liszowskie panny mają występy gościnne, autor nazywa ją wręcz „prosiakowatą”), w innym miejscu wszystkie określono jako „spasione”. No i teraz konia z rzędem temu, kto mi na ilustracjach wskaże postać z tą koszmarną nadwagą. Jak dla mnie wszystkie trzy panny wyglądają jednakowo szczupło, w dodatku są ubrane w ciuszki z epoki edwardiańskiej, a nie napoleońskiej. I żadna nie jest „spasiona”. A co do niepotrzebnych światu humanistów, cóż, pan Pilipiuk sam nie jest ani inżynierem, ani spawaczem, ale jakoś jest w stanie na swoich książkach zarabiać kokosy, więc jednak może nie jesteśmy tacy nieprzydatni jak uważa ;)))

Drugi tom "SybirPunku" jest bezpośrednią kontynuacją pierwszego i jak widać trylogia jest całoścuowo przemyślaną historią. Językowo nie ma zmian. Jest łatwoprzysfajalnie, dynamicznie i bez zbędnego p...rzeciągania. Świetne i wystarczająco obrazowe opisy ukazują nam cyberpunkową rzeczywistość przyszłości przeplataną konretnymi, niekiedy wulgarnymi, a innym razem humorystycznymi dialogami. Dla przybliżenia, opowieść dzieje się w bliskiej, nieokreślonej przyszłości targanej światowym kryzysem spowodowanym nie tylko załamaniem się gospodarki, wojnami, ale również ogromnym zanieczyszczeniem środowiska. Najmłodsze pokolenia nie miały przyjemności dotykać drzew, trawy, ani wielu wymarłych gatunków zwierząt, takich które dla nas są normalnością. Powietrze pełne jest szkodliwego pyłu oraz smogu. Większość ludzi mieszka w gigantycznych metropoliach jakim jest np. NeoSybirsk. Mimo, że Federacją rywalizujacą z Unią Europejską, Chinami czy USA rządzi od wielu lat ten sam prezydent to potężne korporacje mają tu wiele do powiedzenia. Mieszkańcy podzieleni są jak zwykle na wiele klas społecznych, a prawo działa bardzo wybiórczo. Wysoko rozwinięta technologia mocno opiera się na sztucznej inteligencji, ale także na wszelkiego rodzaju cyberwszczepach mogących ratować życie jak również spełniać najbardziej wyszukane zachcianki. Wszystko zależy tylko od tego ile możesz w siebie zainwestować. Mimo, że nasz bohater Chudy należy do konserwatywnej części społeczeństwa można tu spotkać ludzi tak zmodyfikowanych, iż trudno nawet im samym zfefiniować z kim lub czym się identyfijują. Jako, że tom I zakończył się z przytupem, Chudy jako nowo ustanowiony prezes zakładu produkującego syntadrenalinę oraz szef ochrony ekscentrycznego oligarchy ma pełne ręce roboty. Nie dość, że musi utrzymać w garści swoją pierwszą własność, którą podstępem wykradł bardzo niebezpiecznym ludziom, to poszukuje człowieka grożącego śmiercią swojemu pracodawcy przy okazji wożąc jego córkę Weronikę na zakupy i rywalizując z gangami Tarana oraz Waliery o tereny czy rynek zbytu. Stara sprawa okazuje się niezamknięta, a w jej toku pojawiają się kolejne nazwiska. Nazwiska, z którymi Chudy nie chciałby mieć do czynienia. To zdecydowanie nie jego półka i nawet Kulas - hacker widmo - wolałby się z tego wycofać. Tom II rozwija nam znane już postacie jak Daniłow, Kojot, Igor czy Anton Zarniccy, Olga, Mykoła, Kulas, Cesarz czy "dyżurni chuligani", ale także wprowadza kolejne jak Weronika, Kameleon, Dima Szuliow, Leonid, Gleb, Dienia lub np. Szyłka, Muromiec i Slowik od Trzydziestego Czwartego. Psychika Szaszki zaczyna dostawać w kość w całym tym zamieszaniu i mimo dość prostego słownictwa oraz niezbyt górnolotnego sposobu na życie jaki sobie wybrał potrafi mieć całkiem trafne przemyślenia. Chudy ze względu na decyzje jakie podejmuje jest raczej antybohaterem niż postacią pozytywną, ale przez jego status oraz ambicje jest stworzony do tego, by mu kibiciwać. Osobiście rozpływam się w jego rozmowach z Kulasem, Kojotem, Mykołom czy Daniłowem. Jak nietrudno się domysleć to moi ulubieni bohaterowie oprócz niego. Jest tu trochę wiecej akcji niż w pierwszym tomie, kolejne spiski oraz dylematy. Kto kogo i za co. Kto będzie pierwszy. Czy trafnie typujesz zdrajcę? Finał to fajerwerki i kolejny zwrot w życiu o 180°. Jedziemy dalej towarzyszu kapitanie Khudowiec! Legio Patria Nostra! Bo nie masz już nic do stracenia.

Lubię ten rodzaj lektury,chociaż osoba Inkwizytora czasami mnie denerwuje.Jest zadufany i według mnie to raczej hipokryta.Do tego dla mnie , zagorzałej ateistki,te ciągłe teksty o wierze są raczej niezbyt fajne.Niemniej czyta się nieźle ,chociaż nie robię tego w kolejności serii. Po prostu biorę się za to,co wpadnie mi w ręce. Nie chce mi się czekać ,aż uzbieram wszystkie części.

Wow! Co za narracja, co za historia! Czytałem i wyobrażałem sobie jakbym oglądał film wznoszących się na wyżyny Quentina Tarantino, Roberta Rodrigueza albo Guya Ritchiego. Nie ma chwili na nudę, cały czas coś się dzieje. I nie piszę tu o wielkich scenach akcji, bijatykach czy strzelaninach, chociaż tych też nie brakuje. Główny bohater prowadzi śledztwo, goni własny ogon, wpada na miejsce trochę za późno, ktoś ginie, kolejny trop się ucina, dzwoni pracodawca, dzwoni dziewczyna, ściga go patrol, podejrzane typki zadają pytania, ogarnia z kumplem fuszkę na boku, wpada do innego po pomoc, pies osrał mu mieszkanie, znowu ktoś go śledzi, sąsiad tłucze żonę, ktoś wypowiada wojnę jego ziomeczkom, kończy mu się karnet na wjazd do strefy miejskiej, korki na autostradzie tu nie pomogą, oczywiście wszyscy dzwonią wtedy, gdy jedzie na randkę, dochodzenie prowadzi go coraz wyżej, robi się gorąco, pies znowu osrał mieszkanie i trzeba złożyć reklamację w szpitalu... To tylko ogólne hasełka, ale Chudy ma pełne ręce roboty i głowę pełną myśli. Michał Gołkowski używa świetnego języka do opisania rzeczywistości w jakiej się poruszamy. Typowy cyberpunkowy świat pełen bodźców zewnętrznych, wszechobecnej technologi, reklam, groteskowych postaci, dziwnego prawa, korupcji, ogromnych metropolii i przeludnienia, zniszczonego środowiska, zatrutego powietrza czy upadłych państewek oraz kryzysu gospodarczego. Autor potrafił wczuć się w rolę opisywach postaci. Każdy napotkany tutaj człowiek jest jedyny w swoim rodzaju, często ma własną historię do opowiedzenia i nawet wypowiada się w specyficzny dla siebie sposób. Dzięki temu ja też wsiąknąłem w historię i z zaciekawieniem śledziłem wszelkie dialogi oraz poczynania bohaterów. Można by powiedzieć, mamy tu całą plejadę gwiazd. Oprócz Chudego, wyróżnia się tu wiele postaci. Jest Pan Daniłow - ekscentryczny oligarcha i zleceniodawca naszego Saszki, Marco Valenta - wielki i znany przedsiębiorca, Kulas - stary ziomek Chudego oraz informatyk z robotycznym pająkiem wabiącym się Szeloba, Wania - dyżurny chuligan spod klatki, Cesarz - chociaż mógłby też mieć ksywę Baryła, Trzydziesty czwarty - normalnie śpiewający czołg, Andriej Derlin pseudonim Kojot - no gość jest niesamowity w tej swojej gadce, Mykoła i jego wojskowy technoowczarek - najlepiej wychowany producent syntetycznych hormonów oraz zabójca i pomoc domowa w jednym, Olga - totalnie pojebana pracownica laboratorium, Wołk - człowiek od mokrej roboty czy Ismael Sołtanow - niezły przekręt z Jialininggle czyli starego Kaliningradu, ale Chudy spotyka jeszcze wiecej gagatków na swojej drodze. Nierzadko są to ludzie napakowani cyber wszczepami różnej jakości i przeznaczenia. Cokolwiek dusza zapragnie. Mają rozmach skór....ny! Chudy mimo, że przyjmuje poważne zlecenie, w którym może wykorzystać swoje umiejętności, doświadczenie oraz znajomości często targany jest przez wątpliwości i dylematy natury moralnej. Ma już swoje lata i niekoniecznie chciałby po raz kolejny popełniać błędy młodości. Życie w NeoSybirsku nie jest łatwe, ale lektura powieści owszem. Po prostu wchodzi jak w masło. Zabieram się za tom II. Do "Sybirpunku" zbierałem się już kilka lat, ale cieszę się, że nadal trafiam na ksiażki, z którymi tak dobrze spędza się czas. Do mnie trafiło. Było mega.

Tym razem śledzimy przygody naszego ulubionego inkwizytora Mordimera Madderdina na Rusi. Pozostawiony na pastwę losu i humorów księżnej Ludmiły musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Książkę można traktować jako ciąg dalszy przygód inkwizytora jak i tom zupełnie niezależny. Nowy czytelnik nie będzie czuł się zagubiony, gdyż Autor zadbał o przypomnienie najważniejszych faktów. Jak zwykle czyta się świetnie i historia trzyma czytelnika w napięciu.

Moje pierwsze spotkanie z panią Kozak nastąpiło przy okazji serii "Nocarz" i z perspektywy czasu wspominam tamte lektury jako przyjemne, szybkie czytadła. Co prawda moja opinia o wampirzych oddziałach specjalnych niespecjalnie uległa zmianie i uważam, że gdyby ktoś wówczas trochę autorce pomógł, mogłaby mieć naprawdę BOMBOWĄ powieść debiutancką. Ale i tak nie było źle.

Dzięki "Minas Warsaw" wiem już, że jeśli jakiś czarodziej zechce nawiedzić moje skromne miasteczko, to nie ma co liczyć na pozytywny rozwój wypadków. Co prawda na początku było śmiesznie, momentami przerażająco, w większości bardzo ciekawie i wciągająco ALE.
Spodziewałam się trochę innego "połączenia" dwóch głównych wątków, bo to, które mamy jest trochę naciągane (mniej więcej w stylu "Nie bardzo wiem jak to zrobić, żeby było dobrze, więc zrobię kompletnie od czapy". Było się tam, robiło się takie rzeczy we własnych tekstach).

Spodziewałam się też trochę innego zakończenia, ale może dobrze, że jest takie a nie inne. Nie jest do końca słodko, a jednak wybory głównego bohatera na sam koniec książki są dla mnie satysfakcjonujące.

Naprawdę polubiłam się z głównymi bohaterami. Miło spędziłam z nimi czas (pochłonęłam tę powieść w mniej niż tydzień, a jest co czytać!) i świetnie się bawiłam, przeżywając z nimi przygody. Autorka niewątpliwie nie próżnowała od czasu "Nocarza" i "Minas Warsaw" czyta się lekko, płynnie, bez zgrzytów. Chociaż Kozak nie stroni od kuchennej łaciny (co uważam za bardzo "życiowe" i dodające swoistej przaśności) to potrafi też fajnie stylizować wypowiedzi bohaterów (może nie jak Sapkowski, ale nieźle to wychodzi) przez co wychodzą jej pełnokrwiści i żywi.
A główny-główny bohater to ktoś, z kim czytelnik zdecydowanie mógłby się utożsamić przez większość powieści.

Więc jeśli wasze czytelnictwo ostatnio trochę zardzewiało albo czekacie na powiew świeżości, to "Minas Warsaw" będzie takim uchyleniem okna, żeby odetchnąć, wyjrzeć i sprawdzić czy coś ciekawego dzieje się za płotem.

Przyznam szczerze że przy poprzedniej książce pisałem że ta trylogia 'będzie chyba słabsza'. Otóż nie. Pierwszy tom długo się rozkręcał i miał różne intrygi i zdrady. To co dzieje się tutaj....istne szaleństwo. Akcja jest od pierwszej strony i leci w zawrotnym tempie az do ostatniej strony, istne szaleństwo. Zdrady, zmiany stron, flaki, krew i proch na tony. Jak już myślisz że fabuła się klei i idzie w jakimś kierunku to Brian mówi potrzymaj mi piwo i 'pa tera' po czym wykoleja ten pociąg z prochem. Cudowności, to ma prawie 800 stron a czyta się jednym wdechem. Aż się boje co nas czeka w 3 tomie.

Świetna, bardzo fajnie się czytająca alternatywna wizja historii Polski, z elementami fantastycznymi/sci-fi. Akcja początkowo powoli się rozkręcająca, z czasem nabiera tempa - łyka się ją i czeka na ciąg dalszy. A propos ciągu dalszego - książka kończy się w sposób wskazujący na kontynuację - bardzo, ale to bardzo chętnie chciałbym czytać dalej. Niestety na razie ciągu dalszego brak - autorze, proszę o więcej! :)

Ekstra! Niechcący wpadło mi w ręce przy okazji zmiany platformy do czytania/słuchania. Mogę naprawdę polecić dla fanów tematyki. Oprócz jednego opowiadania, wszystko idealnie wpasowało się w mój gust. :) Najciekawszy jest fakt, że gdyby nie ta antologia to nie miałbym świadomości istnienia takich perełek. Dodatkowym plusem wersji audio jest fajny dobór lektorów, który pomaga wejść w klimat fabuły.

Świetna! Znakomite zwieńczenie obu trylogii. Uniwersum wykreowane przez B. Mcclellana jak zawsze wciągnęło bez reszty. Być może zakończenie takie trochę w hollywoodzkim stylu, ale nie szkodzi. Bardzo lubię opowieści o prochowych magach, ale tymi o magach szkła też nie pogardzę więc niecierpliwie czekam na kolejne z obu światów. Podoba mi proszę koncepcja magii pana B. Mcclellana.

Polubiłem prozę Zambocha głównie za cykl „Koniasz”. „Bakly już nie zrobił na mnie tak wielkiego wrażenia, jednak czytało się dość dobrze. Plusy: + kontynuacja przygód Bakly’ego i ekipy Zuzanny opisanych w „Szukając śmierci”; + tajemnicza istota zagrażająca coraz bardziej mieszkańcom miasta; + intrygujący wątek zdobywania wiedzy przez Rzecz w kanałach Grafzatzy; + każdy w życiu ma jakiś cel, najczęściej różny od innych ludzi; + żeby jednak pokonać nieznane stworzenie potrzebne jest współdziałanie; + opisy kolejnych, coraz bardziej krwawych konfrontacji z Rzeczą; + jedni są stworzeni do polityki, czy też handlu, inni do twardej walki; + pomimo prostej fabuły, dynamiczna akcja wciąga od pierwszych stron; + wyraziste postacie Zuzanny, Grumana, Vuko i całej gamy innych; + jest bezwzględnie, wręcz brutalnie, krew leje się prawie na każdym kroku; + na pewno Bakly jako bohater pozostanie na jakiś czas w pamięci. Minusy: - ostateczna walka z istotą z kanałów nie porwała, zbyt schematyczna; - słabe zakończenie, po akcji wszyscy rozchodzą się w swoje strony. Ogółem książka dobra.

Ciąg dalszy wojny z opętanymi, dalsze losy Falca, Malakiego, Briny i innych. Jest jeszcze bardziej epicko, mocniej i mroczniej. Słuchanie "Maga bitewnego" sprawiło mi ogrom frajdy, czego nie spodziewałam się po high fantasy. Myślałam raczej, że się zanudzę, że taka konwencja - te wszystkie smoki, demony, rycerze i magowie, w dodatku dużo bitew, militariów itp - to kompletnie nie moje klimaty. A jednak. Dałam się porwać, krótko mówiąc. Na koniec wzmianka odnośnie polskiego tłumaczenia - spory plus za ten barwny i dynamiczny język, bez nadmiernego patosu oraz odpowiednio budujący akcję i napięcie.

Cóż to była za przygoda! Fantastyczne postaci (dosłownie i w przenośni), słowiański klimat, historyczne tło. Idealna letnia rozrywka! Historia drogi z intrygą w tle. Jest parę niedociągnięć ale książka ma być przede wszystkim rozrywką i tą obietnicę dowiozła. Osmund i domowik to najlepsze dwa charaktery które wywołały u mnie uśmiech niejednokrotnie. Troche nie rozumiem wizji Medvida i Hajny, oraz uważam, że można byłoby trochę więcej szczegółów dopowiedzieć np. Jak działa półświat czy system magiczny, bądź wprowadzenie Jaksy trochę jako perpetum mobile. Ale nawet mimo braku tych informacji wszystko tu działa i przygoda jest przednia. Dałoby się w tym świecie napisać epic fantasy i może trochę żałuję że pan Marcin nie pokusił się o taką historię ale kto wie może jeszcze kiedyś! Polecam!

Miroslav Žamboch jest morawskim pisarzem urodzonym w miejscowości Hranice. Wspomniane miasto znajduje się blisko Śląska i jest znane dzięki najgłębszej na świecie podwodnej jaskini oraz uczelniom wojskowym, w których kształcili się późniejsi oficerowie polskiej armii. Być może z tego powodu Miroslav Žamboch w książce „Zakuty w stal” używa wojskowej terminologii, a główny bohater walczy z przeciwnikami za pomocą czołgu i różnego rodzaju broni. Autor studiował fizykę na wydziale inżynierii jądrowej, na stronach powieści widać jego naukowe zainteresowanie. Stworzył bardzo realistyczną wizję post-apokaliptyczną. Głównym motywem jest zagrożenie ze strony sztucznej inteligencji. Stephen Hawking, Elon Musk i wiele innych znanych osób ostrzega przed AI (artificial intelligence). Z drugiej jednak strony miliardy dolarów od wielu lat są przeznaczane na badania naukowe, które mają doprowadzić do stworzenia odpowiednika ludzkiego mózgu (np. Human Brain Project). Czy to jest szansa dla ludzkości czy droga do zagłady? Wydawnictwo Fabryka Słów już od wielu lat rozpowszechnia dorobek literacki tego twórcy literatury science-fiction. Bardzo pozytywnie zaskoczyły mnie ilustracje, które wykonał Przemysław Truściński, znany w świecie komiksowym rysownik („Super Boom!”, „AQQ” itd.). W pełni oddają mroczny klimat całości. A fabuła? Wszystko zaczyna się w mieście Postolov, w taniej knajpie, gdzie mechanik Sanders ze znajomym opija sukces finansowy. Daje się sprowokować do bójki i próbuje przeżyć. Dostaje propozycję nie do odrzucenia – praca w ekipie najemników albo brak ochrony przed tłumem pragnącym jego śmierci. Tak zaczyna się jego przygoda z konwojem, gdzie chodzi o przewiezienie tajemniczego ładunku. Nie wie, że trafia z deszczu pod rynnę… Bardzo często typowe postapo ukazuje świat bardzo zdeformowany po ogromnej katastrofie, gdzie pojawiają się różne anomalia czasoprzestrzenne czy dziwne stwory. Tym razem mamy świat w miarę normalny, a zagrożeniami są toksyczne pozostałości po wojnie oraz bojowe roboty. Ludzkość nie wróciła do epoki kamienia łupanego, ale też nie potrafi w pełni korzystać z dawnych zdobyczy techniki. Niektórzy nawet czczą Rexexmachina czyli legendarną sztuczną inteligencję, ale czy to tylko zabobony? Tego dowiecie się sami podczas czytania. Na szczęście Miroslav Žamboch nie skupił się tylko na wątkach jedynie z zakresu fantastyki naukowej. Główny bohater jest człowiekiem z krwi i kości, więc znalazło się też miejsce na wątek miłosny. Czy mechanik ma szansę u córki bogatego handlowca? Czy będzie happy end? Tego nie zdradzę, ale podpowiem, że zakończenie bardzo mnie zaskoczyło. Polecam książkę, bo jest napisana bardzo fachowo, a przy okazji trzyma w napięciu. Szczególnie w połowie akcja bardzo przyspiesza, a wcześniej jesteśmy w stanie bardzo dobrze poznać realia wymyślonego przez pisarza świata. To jest powieść, którą warto znać.

Projekt : poszerzanie horyzontów czytelniczych. High fantasy, próba pierwsza. Flannery wykreował świat rycerzy, magów, smoków i demonów w sposób taki, że O Panie! Nie sądziłam, że aż tak bardzo wsiąknę w tą historię, że będę aż tak kibicować bohaterom. Zwłaszcza Falcowi - mizernemu, chorowitemu chłopakowi niosącemu na barkach traumę i brzemię. To taka typowa historia "od zera do bohatera", gdzie czytelnik obserwuje na kartach powieści jego przemianę ze słabeusza w potężnego maga, zdolnego do wielkich czynów. Postacie drugoplanowe są nie tylko tłem - są wyraziste, napisane z pomysłem i charakterem. Jest tutaj balans między poważniejszymi, poruszającymi scenami a humorem. Są epickie sceny bojów, opisy szkoleń młodych kadetów w akademii. Jest sporo polityki i zakulisowych wojenek podjazdowych o władzę. I w końcu, są pięknie, wręcz poetycko opisane smoki. Jednym słowem, komplet. Sięgnęlam po "Maga bitewnego" jako odskocznię od mojego "defaultowego" gatunku, i jest to pierwsze typowe epickie fantasy na liście przeczytanych. I już wiem, że to był bardzo dobry wybór. Jest spora szansa, że po lekturze całości na dobre przekonam się do fantasy.

Tak się zdarzyło, że jedna z części opowiadań z cyklu „Światy Pilipiuka” jakoś tak mi umknęła. Chciałem przeczytać najnowszą, ale po namyśle postanowiłem nadrobić zaległości. Lubię czytać chronologicznie i mieć porządek w wirtualnej biblioteczce. Duchy Poveglii - 8 Bardzo ciekawa historia Giuseppe z polskimi korzeniami, za swoje wizje uznanego za wariata. Próba leczenia poprzez wycięcie kawałków mózgu (leukotomia). Pojawia się doktor Skórzewski i jego wnuczka. Obraz Włoch lat trzydziestych XX wieku. Przyjaciel człowieka - 8 Wzruszająca opowiastka o poświęceniu inteligentnego psa-robota w celu ratowania swoich właścicieli. Pokazanie świata po przejściu epidemii i jej opłakanych skutkach. Walka z najazdem Turków na zamieszkaną przez nielicznych ocalałych Warszawę. Inne możliwości - 6 Robert Storm i kolejna zagadka do rozwiązania. Zaginiony album, zdjęcia, tajemnica Groty Szeptów. Co skrywa jedna z małych z greckich wysp. Jak dla mnie najsłabsze opowiadanie. My, bohaterowie - 7 Ponowne interesujące spotkanie z doktorem Skórzewskim. Ekspedycja nazistów do dalekiej Laponii do której zmuszony zostaje bohater. Czy uda się z ofiar zarazy zwanej „angielskie poty” wyodrębnić zabójczą bakterię. Ogółem książka dobra.

Bardzo luźno powiązane z "Sercem lodu" i moim zdaniem lepsze. Szkoda że to koniec cyklu(?) Przynajmniej na tą chwilę. Postacie z pierwszej części występują tylko marginesie. I choć nie było źle to nowi bohaterowie są bliżsi mojemu sercu. Intryga bardziej oczywista, w zasadzie od razu wiadomo kto dobry kto zły. Z pewnymi wyjątkami...😉

(3-7/26) Kiedy w 2017 pan Ziemiański wydał Viriona stwierdziłem że poczekam aż skończy pisać całość, nie myślałem że saga o Szermierzu Natchnionym rozbuduje się do takich rozmiarów! :D Teraz w 2026, po wydaniu ostatniej części postanowiłem zrealizować projekt pt. "VIRION". Zacząłem od 4 pierwszych części roboczo nazwanych cyklem Imperium Achai w sumie ponad 2200stron fantastycznej przygody :) Jest to co lubię u Autora dowcip, świetne odniesienie do współczesności oraz ludzkich przywar okraszone dynamiczną, nie nudząca się akcją a także bywa że zaskakującymi zwrotami akcji, jedziemy dalej, póki co mocne 8!

Podchodziłem do tej książki z dużymi oczekiwaniami i ogólnie nie zawiodłem się. Książkę umownie podzieliłbym na 2 części- przed bitwą, i w trakcie. W "1 części" autor nie przyspiesza akcji. Próbuje wprowadzić nas w otoczkę i realia rozpoczynającej się wojny z Niemcami. A te realia nie są dla nas dobre. Pokazuje podstawowe problemy, nastawienie, prowizorkę ale i pewną naiwność rodem z czasów szlacheckich. Za to duży plus. Zaletą jest również przedstawienie postaci z ich zaletami i wadami, które utożsamiają tamten "duch czasu" i ich wychowanie. "2 cześć" to opis w większości walk i decyzji które się z nią wiążą. Nie ma tutaj patosu. Jest krwawo, brutalnie, z pełna gamą emocji i wewnętrznego rozdarcia. Bohaterami poszczególnych scen bywają anonimowi żołnierze. Autor pokazuje nie tylko heroizm, ale to jak się on rodzi, ale i czym jest okupiony. Pewnym minusem wg mnie jest wątek miłosny, w moim odczuciu bywa za bardzo na 1 planie. W moim odczuciu książka warta uwagi, i o takich prawdziwych historiach należy pamiętać i czytać. PS. Sabaton w utworze 40:1 - polecam piosenkę właśnie o tej bitwie:)