Incydent na Kanarach

Zacząłem czytać pierwsze strony i aż nie wierzyłem, że może być tak słabo. Ale dałem szansę... Książka ma być prologiem (wstępem) do Dochodzenia Hewson'a. Ale z każdą stroną książka robiła się coraz ciekawsza i wyszedł z tego całkiem dobry kryminał. A powiem szczerze, że tego się nie spodziewałem.

Uwielbiam kryminały, które nie tylko opisują zbrodnię, ale które są zarazem opisem rzeczywistości: miejsca i czasu. W tej książce poznajemy niezwykle sympatycznych bohaterów poczynając od komisarza Bordelliego a kończąc na przyjaciółce tegoż - Rosie. Rzeczywiście, jak ktoś wcześniej zauważył, książka przypomina w klimacie powieści dotyczące komisarza Montalbano Andrea Camilleri`ego. To tylko brzmi jak komplement. Czytanie obu autorów jset wielką przyjemnością. Jednak niech Ci, którzy oczekują krwi, pościgów i okrucieństwa nie sięgają po tę książkę. To nie dla nich!

Hmm, chyba lepiej nie mogło się zdarzyć. Lektura „Biskupa i Trzech Króli” zakończona w Święto Trzech Króli. Streszczenie fabuły tej powieści mogłoby zawrzeć się w wypowiedzi kardynała Cronina: „Cóż, musimy odzyskać Trzech Króli, żeby uratować święta Bożego Narodzenia! Dopilnuj tego, Blackwood!” Czy biskup pomocniczy zdoła się wywiązać z tego zadania? Kto będzie mu towarzyszył podczas rozwiązywania zagadki? Czy zdoła ją rozwikłać, a tym samym spełni pokładane w nim nadzieje? Czy zgodnie z życzeniem jednej z jego sióstr, przy pełnej akceptacji reszty rodziny zdoła pomóc siostrzeńcowi w odnalezieniu ścieżki do serca ukochanej? Jakie przygody i przeszkody czekają na detektywa w sutannie i jego pomocników? Czy Relikwiarz Trzech Króli został rzeczywiście skradziony? Kto za tym stoi? Czy dojdzie do skandalu związanego z zaginięciem tego kunsztownego dzieła? Jakie mroczne tajemnice zostaną odkryte? Komu na tym może zależeć? Czyj autorytet może być nadszarpnięty? Jaką tajemnicę wyjawi ukochanemu Cindasue? Mimo, iż narracja przebiega trójtorowo, w niczym to nie przeszkadza. Może nawet czyni ją ciekawszą. Tok rozumowania, sposób formułowania domysłów odwołujący się do znanej nam stylistyki i dedukcji najsłynniejszego detektywa, wykreowanego przez Doyle’a.

Dobrze czytający się kryminał. Rozwiązanie zagadki śmierci staruszki prowadzi aż na wyspy. Pan komisarz przy pomocy Pani doktor od kryminalistyki ruszają za tropem, który prowadzi w przeszłość. Spora dawka humoru, jest również zaskoczenie i zwrotu akcji. Polecam

Powoli wracam do swojej biblioteki, dzięki krótkim wypadom do swojego mieszkania. Tym razem zainteresowałam i zabrałam z sobą powieść "Błąd w zeznaniach" Sophie Hannah i nie żałuję. To niezwykle wciągający thriller psychologiczny. Główną bohaterką jest Nicki Clements. Wydawałoby się że jest ona typową matką, której głównym zajęciem jest zawożenie i przywożenie dzieci do i z szkoły. Kiedy w okolicy jej domu zostaje zamordowany znany publicysta staje się ona jedną z głównych podejrzanych tylko i wyłącznie przez to że przejechała zaledwie 8 razy przy jego mieszkaniu. Powieść,która pokazuje że to co wydaje się oczywiste na pierwszej stronie już na dwudziestej takim nie jest. Odkrywamy różne rodzinne tajemnice.Cała skomplikowana fabuła układa się zgrabnie w całość. A rozwiązanie zaskakuje. Ciekawe czy tak jak ja dopatrzycie się błędu w zeznaniach?

Autor cyklu o detektywie Bobie Burnsie, Peter Kerr, chyba w jakiś cudowny sposób antycypował to, co niedawno napisałam o pierwszej części cyklu: że nie śmieszy aż tak bardzo. Druga część napisała mu się bowiem dużo zabawniejsza i choć przyznać trzeba, że chwilami jest to humor nieco rubaszny, na szczęście ani raz nie zranił mojego poczucia dobrego smaku. Więcej: śmiałam się serdecznie, czytając o kolejnych przypadkach Andy'ego Greena, przekrętach tubylców z Muckle Floggit oraz słownej ekwilibrystyce Franca Contadino. Do tego akcja kryminału jest żywa i całkiem sprytna, dlatego lektura to przyjemność. A jeśli jeszcze pomyśleć o Hebrydach w środku lata... Właściwie zaczynam zazdrościć Bobowi Burnsowi. Poprzednio trafił na Majorkę, teraz na wyspę Muckle Floggit, za każdym razem służbowo i za każdym razem w sezonie urlopowym. No i na co mi było tak całe życie czytać książki? Lepiej było czytać mniej, a więcej chodzić na siłownię, wstąpiłabym do policji, a nuż by mi się też tak poszczęściło? ;)))

Najlepsza powieść tego gatunku jaką przeczytałem w tym roku. Życzyłbym sobie żeby wszystkie książki które czytam były na takim poziomie. Zacząłem od końca czytanie więc zachęcony na pewno przeczytam poprzednie dwie. Książka doskonała z zaskakującym zakończeniem. Temat w naszym kraju może drażliwy, ale od takich nie powinno się uciekać. tym bardziej. Nie zdziwiłbym się gdyby taka historia wydarzyła się gdzieś kiedyś .... Nie zdziwiłbym się nawet. Gorąco polecam

Książka strasznie mi się dłużyła ,uważam że można ją było napisać krócej.Nie mogłam się na niej skupić dopiero około 100 str przed końcem zaczęła mnie interesować ,ponieważ zaczeło się coś dziać, jeśli taki był zamysł to zdecydowanie nie dla mnie ,chodź może w przyszłości jeszcze sięgnę po jakąś książkę tej autorki,lecz nie zamierzam czytać całej serii.

Książka jest trochę nietypowa, co ja wyróżnia zdecydowanie na plus. Ta nieszablonowość polega na osnuciu fabuły śledztwa seryjnych morderstw na kanwie prawdziwych wydarzeń na przełomie ostatniego wieku. Autor wprowadza nas w świat przełomowych pisarzy szwedzkich, którzy otrzymali lub nie otrzymali Nobla. Usnuł fikcyjny już wątek oparty na sporze pomiędzy członkami Akademii odpowiedzialnymi za głosowanie nad tym wyjątkowym wyróżnieniem, niezgadzającym się z ich wyborem tłumem czytelników i zdegradowanym twórcą. Wszystko było by dobrze, gdyby autor zechciał utrzymać się w wyżej wymienionej koncepcji książki, już nawet myślałam, ze za pomysł i wykonanie należy się autorowi 10/10, gdyby nie zechciał wszystkiego spier..... zakończeniem, które nijak nie ima się wątku a wręcz jest absurdalnie niemożliwe. Już w te własnoręcznie skręcone helikopterki rozwalające bazę wojskową prędzej uwierzę, niż w to zakończenie. Podsumowując książka chyba dla szerszej publiczności. Nie zabrakło intelektualnych i spokojnych wątków, a miłośnicy superbohaterów i przebiegłych złoczyńców też odnajdą coś dla siebie.

Książka całkowicie wybija się na współczesnym rynku literackim. Jest pisana poprawnym a zarazem prześmiewczym językiem. Historia też dość specyficzna.Realna.Zaciekawia. Wątek w zakładzie pogrzebowym idealnie pasował mi z niedawno przeczytaną książką"Bez strachu.Jak umiera człowiek". Z przyjemnością i z pojawiającym się uśmiechem przeczytałam.Polecam!

Niezly thriller, a właściwie western prawniczy, rozgrywający sie w Nowym Jorku. Przeczytalam z przyjemnością w dwa beznadziejnie długie i mroczne jesienne wieczory. Dobro zwycięży, sprawiedliwość zwycięży, miłość zwycięży, złoczyńcy dostaną za swoje. Musimy w to dalej wierzyć, inaczej już po nas. Romantycy.

Dziwny kryminał, momentami nie wiedziałam czy to sny bohatera czy literacka rzeczywistość. Albo później autor zmienił sposób pisania albo ja przywykłam do tej maniery. Zwykle nie lubię, gdy zbrodnia nie zostaje ukarana, ale tym razem nie przeszkadza mi to. Morderca znika, ale nie mam o to żalu, może dlatego, że ofiary są jakby pogodzone z tym, co je spotyka. Tym, co wyróżnia tę książkę jest "językowa elegancja", jak napisano na okładce. Może dlatego czytało mi się z taką przyjemnością.

Komisarz ma za zadanie odnaleźć zabójcę mężczyzny, którego zwłoki znaleziono w wodzie. Kiedy wszystko idzie w dobrym kierunku, dzięki szybkiej identyfikacji zwłok, dochodzi do kolejnego morderstwa. Czyżby to działanie seryjnego mordercy? A może ktoś umiejętnie zaciera ślady? Jedno jest pewne - dużą rolę odgrywa tutaj tatuaż.

Międzywojenny Dublin, pełen podziałów i uprzedzeń. Międzywojenny Gdańsk pełen obaw i nienawiści. Polityka, kościół, miłość, ciąża i trudne wybory w przededniu wyborów, w których zwycięstwo odniosła partia Hitlera. Opowieść coraz bardziej aktualna i coraz straszniejsza, jeśli zdamy sobie sprawę z jej konsekwencji. W Dublinie znika kobieta, o której wiadomo, że była w ciąży. Dziecko nie było planowane, ojciec nie miał aspiracji do zakładania rodziny (z bardzo oczywistych powodów), pozostawił więc dziewczynę samą, z problemem, z dylematem moralnym i wyrzutami sumienia. Na poszukiwanie kobiety rusza jej przyjaciółka, Żydówka, której czasy i sytuacja polityczna utrudniają działanie jak to tylko możliwe. Znajduje wsparcie i pomoc w Stefanie, policjancie uwikłanemu we własny proces o odzyskanie syna z rąk teściów, po śmierci jego małżonki. Warstwą główną książki miał zdaje się być wątek kryminalny, który prowadzi do rozwiązania zagadki morderstwa młodego chłopaka, ale moim zdaniem ten element nie udał się wcale i zupełnie nie zdał egzaminu. W dodatku rozwiązanie nie przynosi sprawiedliwości, a przynajmniej nie w klasycznym rozumieniu. Ciekawie wędruje się po obu miastach z bohaterami, autor dobrze oddał klimat i geografię tych miejsc. Szczególnie podobała mi się historia Wolnego Miasta Gdańsk, które w tej powieści zdawało się czekać, aż będzie mogło zostać wcielone do Rzeszy. Russel dobrze opowiedział o tych miastach łącząc ich historię dwoma traktatami, które miały dać im autonomię, a spowodowały, że stały się zakładnikami tych ustaleń. Mocne główne postacie, za którymi chce się podążać, chociaż dość schematyczne, to wiarygodne, biorąc pod uwagę okres w historii. Rozumiałam ich strach, ich pobudki, ich kodeks moralny. Kibicowałam im. Jednak w samej fabule coś szwankuje, nie umiałam się wciągnąć w tę powieść, chociaż jest naszpikowana ciekawostkami. Ja, miłośniczka kryminału, nie znalazłam frajdy w szukaniu zabójcy. Dużo większą przyjemność miałam z czytania o Dublinie i Gdańsku tamtego okresu, dużo więcej radości dali mi bohaterowie i ich relacje, które tam są dość mocno zaznaczone. Autor próbował chyba za dużo wątków poruszyć w jednej pozycji i niestety z krzywdą dla tych ważnych tematów. Tutaj jest i nazizm, a co za tym idzie podziały na ludzi lepszych i gorszych; i kościół, więc podział religijny w najgorszym wydaniu; i niechcianą ciążę, a z nią problem aborcji, raz że niełatwej, ryzykownej, dwa że zakazanej; i miłość między Katolikiem a Żydówką skomplikowany na tak wielu płaszczyznach, że nawet nie ma co o tym tutaj pisać. Za dużo grzybów w barszcz. Nie kupiłam Stefana-policjanta, ponieważ wolałam go jako ojca walczącego o syna, mężczyznę zakochanego w Susan, trochę narratora powieści. Postać dobrze napisana i do polubienia. Dwie silne kobiety to również mocna strona tej historii, chociaż opowiadają wydarzenia z dwóch perspektyw czasowych to mamy wrażenie, że są w tym razem, widać ich miłość do siebie i czuć wsparcie z obu stron. Całość do przeczytania, ale bez jakichś nadmiernych oczekiwań. Dla kogoś czytającego beletrystykę to rozrywka na chwilę, ale znam lepsze tytuły spełniające tę funkcję.

„Czarne kłamstwa, czerwona krew” ma, jak widzę, bardzo niską ocenę, więc, co rzadko się zdarza, moja będzie wyższa. Lubię narrację Kjella Erikssona. Bohaterów witam jak starych znajomych. Co prawda pamiętam zawsze tylko główne postaci, drugoplanowe są słabo wykreowane. Podoba mi się też śledztwo, a raczej wiele śledztw, opisy pracy policji, powodzenia i porażki. Do tego dochodzi wielowątkowość, rzeczywistość ukazana z punktu widzenia kilku osób. W sumie całkiem niezła powieść, czyta się lekko, napisana językiem bez udziwnień, w dodatku pobudzająca ciekawość.

Od dawna miałam ochotę na dobry kryminał i takim jest ta powieść. Pisarka zapunktowała u mnie umiejętnością opisania pilnie strzeżonego, prawie intymnego małomiasteczkowego świata i międzyludzkich relacji, w które każdy z bohaterów jest uwikłany. Spodobała mi się para detektywów prowadzących śledztwo, różniących się od siebie jak ogień i woda. Powieść zręcznie skonstruowana, trzyma czytelnika w napięciu niemal do końca. Nienaganne rzemiosło.

No i czemu ten Leo jest tak dziwnie skonstruowany. Wciąż czegoś się boi, wciąż się waha, podejmuje decyzję nie zawsze racjonalne, czasem nieznośnie uzasadniane. Przeżywa jakieś rozdarcia wewnętrzne, jest uzależniony emocjonalnie i niestety też farmakologicznie, tabletka psychotropu w dłoni dodaje mu niby pewności siebie. Kpił z policjantów, którzy - jeden miał lęk wysokości, drugi - użycia broni palnej ale sam w decydującej chwili nie może się przemóc z użyciem pistoletu, poci się i prawie mdleje. Czytam kolejny tom, znów nie jak kryminał, czym miał Pono być ale jako powieść społeczną. Całkiem sporo w nim informacji społecznych, za to intryga kryminalna jakoś tak na boku, rozwiązuje się sama, przy nikłym udziale śledczego, który za to zaspokaja potrzeby swego, dawnego wprawdzie, przyjaciela, jednak zdeklarowanego przestępcy, który przecież kiedyś zamierzał stworzyć mu piekło organizując przeciw niemu najgorszą zbrodnię. Czytam trochę dla zasady - trzeba poznawać różnorodne punkty widzenia. I tworzenia.

Nie wiem co mam napisać o tej książce. Jest to opowieść mężczyzny mieszkającego samotnie. Mężczyzny z wewnętrznymi rozterkami. Sęk w tym, że ów mężczyzna jest seryjnym mordercą działającym od lat. Zabija głównie kobiety. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, dzięki czemu znamy wszystkie myśli głównego bohatera. A jego życie komplikuje się w momencie gdy uprowadza Erikę i jednocześnie poznaje Rachel, w której się zakochuje. W skutek tej znajomości zaczyna mieć wyrzuty sumienia. Chociaż nadal zabija. A Erika nie jest idealną ofiarą. Wcale nie jest złamana i potulna. A do tego wszystkiego co chwilę na podjeździe parkuje policyjny samochód. Chyba coś ze mną jest nie tak. Bo w trakcie czytania czułam pewną sympatię do głównego bohatera. Mimo tego kim jest. Akcja toczy się raczej leniwie. Nie ma dużo gwałtownych zwrotów akcji. Ale szczerze mówiąc podobało się mi. Główny bohater na okładce został porównany do Dextera, którego uwielbiałam swego czasu. Ale to nie to. Ale też ma swój klimat. Całkiem spoko. Strasznych scen nie ma za dużo. Lektura raczej w pamięć mi nie zapadnie ale źle nie było.

Świetnie napisany kryminał w stylu Agathy Christie - moim zdaniem atmosferą przypomina trochę "Dziesięciu Murzynków" - początek ściągnięty, potem już nie; w każdym bądź razie o wiele lepszy niż "Zamieć śnieżna i woń migdałów" Camilli Lackberg. POLECAM!!! POLECAM!!!

Tylko dlatego nie dalem dziesięć gwiazdek tej książce, ponieważ liczę na to, że następna powieść Cumminga będzie jeszcze lepsza. Oczywiście, w bańce powieści rozrywkowych, bez większych aspiracji literackich i poznawczych. To doskonale, intrygująco i zarazem psychologicznie wiarygodnie skonstruowana historia szpiegowska, a przy tym z ironicznym puszczeniem oka do czytelnika, który oczywiście zna historyczne konteksty waśni brytyjsko-francuskich. Oczywistym plusem powieści jest detaliczne ukazanie warsztatu pracy funkcjonariusza tajnych służb, dobrze zarysowane sylwetki bohaterów. Minusem - ta strzelanina-jatka na końcu opowiesci, ale, rozumiem, konwencja gatunku. Wydaje mi się jedynie, że chyba albo tłumacz trochę zawiódł, albo ja inaczej przyjąłem ten tekst, gdy po raz pierwszy czytałem angielski oryginał, gdyż literacko po angielsku wydawał się mi brzmieć lepiej.