Imiona śmierci

Z science-fiction, w wersji książkowej, nie było mi nigdy specjalnie po drodze, więc gdyby "Przedsionek piekła" nie był prezentem, to możliwe, że sam bym po niego nie sięgnął. I popełniłbym tym samym spory błąd. Ogromny plus dla autora za brudną kreację świata, za to, że unika kompromisów i że prezentuje nam wizję, w której nie brak mięsa, okrucieństwa i swego rodzaju beznadziei. Łatwo przywiązałem się do bohaterów jego historii, do każdego tak samo, mimo olbrzymiej odmienności. Za to kolejny plus: są jednostkami, a nie "umysłem rojem", co niestety zdarza się w niektórych książkach. Jedyne,na co mogę narzekać, to czasem zbytnie spowalnianie akcji, przez co podczas robienia przerw w czytaniu, trudno było mi na nowo podjąć przerwane wątki. Ale poza tym bardzo ciekawie skrojona historia. Polecam.

Po latach spędzonych w Domu Nocy, duet matki i córki Cast powraca z nową mitologią. Tym razem zamiast wampirów mamy czarownice, strażniczki portali i małe miasteczko, które skrywa starożytne zło. To udany start serii, który wydaje się nieco dojrzalszy od ich poprzednich dokonań. Plusy: Dynamika między siostrami: Mercy i Hunter to bliźniaczki, które różnią się jak ogień i woda. Ich relacja jest sercem tej książki – obserwowanie, jak radzą sobie ze stratą matki i nagłym ciężarem magicznej odpowiedzialności, jest naprawdę wciągające. Nowy system magii: Autorki stworzyły ciekawy koncept "Drzewa Świata" i bram, których trzeba pilnować. To powiew świeżości po klasycznych wątkach paranormalnych. Mroczny klimat: Książka nie unika brutalności. Śmierć bliskiej osoby na samym początku nadaje historii ciężaru i sprawia, że zagrożenie wydaje się realne. Minusy: Ekspozycja: Jak to często bywa w pierwszych tomach, początek jest wypełniony wyjaśnianiem zasad świata, co momentami spowalnia akcję. Wątek romantyczny: Choć jest mniej nachalny niż w Domu Nocy, niektóre elementy "nastoletnich zauroczeń" wydają się przewidywalne i mogą drażnić starszego czytelnika. Podsumowując: „Spells Trouble” to bardzo obiecujące otwarcie. Jeśli lubisz klimat serialu Charmed (Czarodziejki) zmieszany z mrokiem współczesnego YA, ta książka Cię nie zawiedzie. To opowieść o tym, że magia to nie tylko dar, ale przede wszystkim niebezpieczny obowiązek.

Debiuty w literaturze fantasy bywają wyzwaniem - zarówno dla autora, jak i czytelnika. Grzegorz Bobin w swojej powieści „Niebieski Las” rzuca nas w sam środek konfliktu, który w swojej strukturze przypomina klasyczne dzieła gatunku sprzed kilku dekad, jednocześnie nie szczędząc odbiorcy brutalności właściwej współczesnemu dark fantasy. Oś fabularna kręci się wokół bezwzględnego maga Therona, którego ambicja nie zna granic. Jego celem jest monopol na magię - dosłownie i w przenośni. Antagonista poluje na osoby obdarzone mocą, by ją im odebrać, co staje się motorem napędowym tragicznych wydarzeń dotykających m.in. Meriel i jej dzieci: Odgera oraz Falle. Równolegle poznajemy królestwo Inis pod rządami Endalonii, krainę słynącą z hodowli koni, która jako jedna z niewielu stawia opór tyranii. Największym atutem książki jest bez wątpienia koncepcja świata. Tytułowy Niebieski Las, motywy druidyczne oraz unikalna flora i fauna (jak choćby relacja młodego chłopca z wilkiem) budują intrygujący, baśniowy, a zarazem duszny klimat. Autorowi udało się stworzyć miejsce, które chciałoby się zwiedzić, mimo czyhającego w nim mroku. Książka jest krótka i niezwykle intensywna. Autor nie marnuje czasu na zbędne wypełniacze, co sprawia, że przez historię wręcz się „płynie”. Połączenie sielankowości Inis z brutalnością działań Therona tworzy ciekawy kontrast. Opisy przyrody i magicznych artefaktów są plastyczne i sugestywne. Brak jednego, wyraźnego protagonisty to ryzykowny, ale interesujący zabieg. Pozwala on spojrzeć na konflikt z wielu perspektyw. Psychologia postaci to największy mankament pozycji. Bohaterowie bywają traktowani przedmiotowo - służą przesuwaniu akcji do przodu, ale brakuje im głębi emocjonalnej i wewnętrznych monologów. Trudno o empatię wobec postaci, których motywacje pozostają w sferze szkicowych deklaracji, a nie pogłębionego rysu psychologicznego. Niektóre czyny postaci (szczególnie młodego Odgera) wykraczają poza granice prawdopodobieństwa, nawet w ramach konwencji fantasy, co może wybijać z lektury. Dialogi momentami brzmią nienaturalnie, a styl bywa suchy, przypominając bardziej raport z pola bitwy niż literacką opowieść. Warsztat Bobina opiera się na oszczędności słowa i konkretnych komunikatach, co przy wysokiej fragmentacji tekstu ułatwia szybką konsumpcję treści, ale jednocześnie naraża strukturę powieści na brak narracyjnej spójności. Widać tu wyraźną inspirację klasyką - od Tolkiena po Sapkowskiego - jednak autor stara się zachować własny głos, szczególnie w fragmentach dotyczących zielarstwa i magii natury. „Niebieski Las” to lektura, która wywołuje we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony podziwiam wyobraźnię autora i odwagę w kreowaniu brutalnych scen startowych, które od razu budują wysokie napięcie. Z drugiej strony, czuję niedosyt wynikający z „papierowości” bohaterów. To książka idealna na jeden wieczór dla kogoś, kto szuka szybkiej przygody w ciekawym świecie, ale może rozczarować czytelnika szukającego głębokich przeżyć psychologicznych.

„Więzy nieba” to historia władającej powietrzem Aspasii, kapitan latającego statku, który pojawił się w „Berle ziemi”, czyli pierwszej części serii. Dziewczyna choć sama jest niewolnicą stara się ratować jak najwięcej ludzi od tego losu. Niestety wszystko ma swoją cenę, nawet pomoc. Drugi tom serii „Żywioły” zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu. Akcja się szybko rozwija i trzyma w napięciu, a do tego bohaterka nie jest zaślepioną ideałami ciapą. Doświadczyła w młodym wieku okrucieństwa i by przeżyć musiała się wykazać stalową wolą i charakterem. Do tego podejmuje realne działania. Choć za „Więzy nieba” zabierałam się z oporami to pochłonęłam je w ekspresowym tempie (ekspresowym jak na majówkę z małymi dziećmi). Jeśli ciąg dalszy się ukaże to go przeczytam, ale raczej nie jako priorytet – czuję za duży rozdźwięk pomiedzy jakością pierwszych dwóch tomów. „Żywioły” planowane jako tetralogia na chwilę obecną mają dwie części. Na stronie autorki możemy przeczytać, że nie wiadomo czy powstanie kontynuacja – nie dostała kontraktu na kolejne ze względu na małe zainteresowanie i sprzedaż. Co pokrywa się z moim odbiorem serii. Moja ocena 7/10 Po więcej recenzji zapraszam na mojego bloga napolcerenaty.pl

Uległam, pokusie poznania co skrywa nadany tajemniczo brzmiący tytuł książce należący do gatunku literackiego powieść pt. ''Zefiryna i księga uroków'' nieznanej mi do tej pory twórczości autorstwa Pani Sasza Hady. Pierwszą uwagę podczas analizy początkowej książki skupiłam na rozdziałach, a szczególnie zamieszczone w nich opisy treści. Nigdy nie miałam okazji spotkać księżniczki, do której należy Siedem Księstw, a na dodatek nie rozumiałam występujących u niej nietaktownych zachowań, co było ich przyczyną? Za to lubiłam u niej wyjątkową czujność, komunikatywność, nieprzewidywalność, dobrą relację z bratem bliźniakiem Narretesem, który stara się być nie tylko sympatycznym, ma poczucie humoru, które dodaje mu atrakcyjności. Wzbudza on, co prawda u mnie zaufanie, ale czy jednak wystarczy, aby zachować dobre książęce maniery, czy kieruje nim jeszcze niedojrzałość młodzieńcza, czy wczesna żądza królestw stanowiło to dla mnie zagadkę. Podobne miałam odczucia, co do prawdziwych zamiarów przyjaciółki Zefiryny – Linnei, bo nie mogłam jej rozszyfrować i związanych z nią intencji, czy cieszy się z wizyty Zefiryny, czy ona tak naprawdę kochała swoją siostrę, a może tylko udawała, że ją kocha, czy znała sekrety rodzinne, dlaczego nie zawsze była szczera, a może nie dostrzegała tego, co było widoczne dla tych, co od razu to widzą lub dobrze udają, kto jest naprawdę kim, a kto niej jest. Podoba mi się to, że opis przebiegu co poniektórych zdarzeń może wpłynąć tutaj wyjątkowo na wyobraźnie młodego czytelnika. Na uznanie zasługuje wątek z małą księżniczką Marią, jej mamą oraz w jaki sposób księżna Duszka, macocha Linnei traktowała swoich podwładnych, gdyż odsłania to prawdziwy obraz tego, jak wygląda praca w księstwie niezależnie od pełnionej w nim funkcji. Zaskoczeniem negatywnym największym było dla mnie opisanie mało występujących wątków miłosnych. Brakowało mi w nich czegoś, co przyciągnie w wyjątkowy wir odsłonięcia większego płonącego uczucia ze strony księżniczki Zefiryny i gwardzisty Scharfa. Nie podobają mi się w tej książce bohaterowie grający na zwłokę i na czas udający przyjaciół i mający od samego początku nie zawsze dobre intencje. Książki tej, co prawda nie czyta się szybko. Za to jest w niej coś takiego, że da, się wykryć może nie od razu kto działa dobrze, a kto źle. Czy prawda o małej księżniczce Marii odsłoni, dlaczego księżna Zefiryna czerpała tytułowe uroki, czy odczuwała, że ma któryś z uroków, komu zależy na władzy, a komu na mocach o tym warto, się przekonać czytając powieść ''Zefiryna i księga uroków'' autorstwa Pani Sasza Hady?

Barnaba bardzo przypominał mi moje ulubione książkowe koty - Mariana i Winstona. Na początku nie podobało mi się to, jak Antek odnosił się do kota, ale w miarę rozwoju ich relacji to się na szczęście zmieniło. Książka jest bardzo dobrze napisana, lekko i z humorem, i nawet wątki matematyczne nie przeszkadzają. Chętnie przeczytałabym dalszy ciąg przygód Antka i Barnaby.

Fabuła tej książki była naprawdę ciekawa, autor dobrze według mnie wykorzystał stworzony przez niego świat. Bohaterowie czasem mnie irytowali zachowaniem, ale przypominałam sobie że to dzieci, które dorastały w bardzo niebezpiecznym miejscu. Jeżeli chodzi o samo czytanie, to bardzo przyjemna i lekka. Polecam ją młodym osobą które rozpoczynają przygodę z czytaniem, czy nawet starszym którzy nie wiedzą co mają czytać.

Tematem książki jest chroniczny stres. Książka dzięki się na dwie części. Na początku przeczytamy o tym jak działa stres skąd się bierze, jak oddziałowuje na nasz organizm i jakie skutki niesie za sobą. Jest to świetnie opisane, zrozumiałe, prostym językiem i w ciekawy sposób. Następnie przechodzimy do autorskiej metody 5 kroków. Zadania podzielone na etapy, dość łatwe, wykonalne i pomocne przynajmniej w pewnym stopniu. Ale czy to wystarczy by poradzić sobie z dużym kryzysem, traumą, emocjami? Pewnie to zależy, na szczęście autorzy przypominają by w razie potrzeby zwrócić się po pomoc do specjalisty. Mi osobiście samej ciężko było wdrożyć całą tą metodę w życie. W drugiej części zostały przedstawione historie pacjentów w różnego rodzaju kryzysie i opis zastosowania przez nich metody 5 kroków. Dla mnie ta część była niepotrzebna, nic nie wniosła i szczerze mówiąc ciężko mi było przez nią przebrnąć. Na koniec przeczytamy jeszcze kilka praktycznych porad dotyczących snu, napięcia mięśniowego, ćwiczeń oddechowych.

Kolejna ciekawa opowieść z serii Młodzi Tytani, po przeczytaniu której zupełnie inaczej będzie się patrzeć na kreowaną przez Michelle Pfeiffer Catwoman ;) Selina dorastała w, delikatnie mówiąc, niezbyt komfortowych warunkach. Kolejni mężczyźni, sprowadzani do domu przez jej mamę, nie nadawali się do stworzenia pełnej rodziny: w grę wchodziło nadużywanie alkoholu i przemoc. Szalę goryczy przepełniła sytuacja, kiedy aktualny partner matki doprowadził do śmierci kociaka, przyniesionego przez Selinę do domu. Dziewczyna postanowiła uciec i zacząć żyć na własną rękę - kryjąc się między śmietnikami, oddając drobnym kradzieżom. Doprowadziło ją to ostatecznie do grupy wyrzutków, parających się kradzieżami na większą skalę. Ale to nie będzie tylko opowieść stricte przygodowa, taka właśnie w stylu DC. Czytelnik pozna znacznie głębiej rys psychologiczny Seliny/Catgirl, zrozumie jej ambiwalentny stosunek do Bruca Wayne'a oraz to, dlaczego tak bardzo stara się uciec od bliższych relacji. Dlaczego ostatecznie decyduje się chodzić jak kot - własnymi ścieżkami. Jedynym, co trochę przeszkadzało mi w lekturze, to kolorystyka ilustracji, utrzymana w szaro-niebieskiej tonacji. No, ale w końcu cała opowieść toczy się w tytułowym blasku księżyca, więc jest to pewnie celowa aranżacja, którą ostatecznie da się przełknąć ;)

Nieskończone Bicie Serca. Jest to historia przyjaźni pewnych nastolatek pragnących doświadczyć nowych przygód życiowych. Ylene i Alex byli ze sobą. Niestety. Na drodze do ich szczęścia stanęła choroba i śmierć. Kiedy chłopak zginął w wypadku samochodowym to dziewczynie przeszczepiono jego serce. Pewnego dnia poznaje tajemniczą Giorgię, która tak samo walczyła o swoje zdrowie. Gdy dziewczyny się poznały i zaprzyjaźniły, dowiadują się o wielu tajemnicach w sprawie śmierci chłopaka. Co się będzie dalej działo w tej sprawie? Czy kobietom grozi niebezpieczeństwo? Nie mogę Wam tego zdradzić. Sięgnij po tą książkę. Moja ocena to: 1000/1000 punktów. Oczywiście polecam. Pozdrawiam Serdecznie.

𝙰𝚛𝚌𝚢𝚖𝚊𝚐 ★★★★★★★★★☆ Q: Jakie jest wasze największe odkrycie książkowe tego roku? [recenzja] Ceony Twill, młoda magini papieru, staje w obliczu ostatniej i najtrudniejszej próby. Po wydarzeniach z poprzednich tomów wciąż musi mierzyć się z konsekwencjami działań wrogich magów, a jednocześnie bronić siebie i swoich bliskich. Podróżuje, odkrywa tajemnice zaklęć, ryzykuje życie i podejmuje decyzje, które zaważą na jej przyszłości. W tej części stawka jest jeszcze wyższa niż wcześniej. "- Ilu mężczyzn może powiedzieć, że kobieta zakrada się im do serca? - zapytał. - Ale ja mogę. I jeśli się zgodzisz, chciałbym, abyś w nim pozostała." .... Jxhxhjd To było tak słodkie i urocze na koniec, że I can't. Kupowanie książek tylko po okładce jak widać, nie zawsze wychodzi źle. (dla wszystkich srok okładkowych ta trylogia sprawdzi się idealnie!) Jestem Z A K O C H A N A i żałuję, że to już koniec moich przygód z Ceony i Emery. Pokochałam bohaterów, świat i fabułę, która dla mnie mogła by się ciągnąć jeszcze dłużej. Nie spodziewałam się jednak, że historia tak mnie poruszy. Było tu wiele pisków radości i wzruszenia, dzięki dawce uroczych momentów między głównymi bohaterami. Nie brakowało, też scen pełnych emocji i zapierających dech w piersiach, jednak było warto. To właśnie te drobne sceny sprawiają, że książka tak bardzo zapada w pamięć.Bo książki są absolutnie cudowne i każda minuta spędzona w tym świecie zostanie ze mną na dłużej. Osobom, kochającym młodzieżówki fantasy, tajemnice, niebezpieczeństwo i romans age gap w tle - ta historia z pewnością przypadnie do gustu!

Początek tej części trochę mnie zniechęcił, mimo że byłam zachwycona poprzednią częścią. Po około 100 stronach poczułam jednak tą samą przyjemność z czytania co przy jej poprzedniczce. Ta historia miała tyle totalnie niespodziewanych zwrotów akcji, że miałam przynajmniej kilka mini zawałów. Wykreowany tutaj wirtualny świat niebezpiecznie wciąga i wydaje się wtedy, że sami znajdujemy się w Tokio i jesteśmy połączeni przez soczewki. Ta książka jest według mnie wyjątkowa pod tym względem, że wszyscy bohaterowie są idealnie stworzeni, nie ma w nich żadnych niedociągnięć. Do ostatniej strony czytałam z zapartym tchem i jestem mega wdzięczna za tę przygodę.

Sama nie wiem co mam myśleć o tej książce. Bardzo mocno widać, że to debiut literacki i pozostaje wiele elementów do podciągnięcia, wiele wątków zostało za słabo nakreślonych, niemniej rzeczywiście jest to lekka i miła komedia. Pierwsze 60 stron było ciężkie, autorka niestety miała problem z przełożeniem swojego wyobrażenia na słowa, więc często gubiłam się z akcji. Potem przyzwyczaiłam się do bohaterów i byłam ciekawa ich dalszych losów, nawet mimo wielu scen tak nierealistycznych, że aż biły po ochach. I nagle bum! Ostatnie 50 stron, które po prostu wciągnęłam, zakończenie zdecydowanie wynagradza wszelkie wcześniejsze trudy. Podmusowując jak lekturę na lato zdecydowanie polecam.

Po lekturze Wilków, podchodziłem do tej książki z pewną obawą. Na szczęście były to płonne obawy gdyż lektura wciąga od pierwszych stron. Ciekawe kreacje bohaterów, dobrze zaplanowana, wartka i realistycznie poprowadzona akcja umiejscowiona w Gorcach. Tytułowy Saal to wprawdzie najemnik, ale przez całą historię czytelnik ma problem z jednoznacznym określeniem, czy jest to ostatecznie postać pozytywna czy negatywna. Ma on jednak swoje żelazne zasady, dzięki którym odbiega od powszechnie znanego obrazu najemnika, oraz jest niezwykle skuteczny. Autor nie wyjaśnia dlaczego przyjął zlecenie stanowiące sedno całej historii.

Czy ludzie się zmieniają? Czy pozostają wciąż tacy sami? Jak kształtują nas nasze wybory? Na co mamy wpływ? A co jest od nas niezależne, lecz zostawia w nas swój ślad? Bardzo klimatyczna opowieść o podmorskich (i nie tylko) przygodach. Duży plus za reprezentację osób głuchych, którą rzadko zdarza mi się spotkać w książkach fabularnych.

Obdarzona to debiut młodej autorki, całkiem zresztą udany. Życie z pozoru zwyczajnej nastolatki zmienia się nieodwracalnie, musi stawić czoła wyzwaniom, w których istnienie nigdy by nie uwierzyła gdyby nie stanęła z nimi twarzą w twarz. Autorka postarała się by każdy znalazł coś dla siebie. Jest trochę młodzieńczej beztroski, przyziemne problemy ale i fani kryminału oraz fantasy nie będą zawiedzeni :) Polecam!

Kto lubi "Damy" Kuzawińskiej, ten pokocha i młodego artystę z Paryża ;). Mamy damy, suknie, dorożki, ermitaże, muzea, operę i rody arystokrackie, ale mamy również pył na drodze, dzikie koty, szaleństwo, szpitale dla psychicznie chorych i morderstwo. Czyta się wspaniale, chociaż aktorka nie zawsze właściwie używała terminów budowlanych w odniesieniu do konstrukcji stalowych, z której powstawała wieża, najsłynniejsza wieża Europy - wieża Eiffla.

Gildia Zabójców to książka, która zdecydowanie nieźle namieszała mi w głowie, jeśli chodzi o ocenienie jej. Na początku bardzo ciężko było mi wejść w historię, ale to bardziej wina tego, że nie czytałam w ostatnim czasie żadnej książki, której akcja dzieje się we współczesności. Nagle z majestatycznych zamków, smoków, strasznych potworów czy też klimatycznych XIX-wiecznych miast przenoszę się do Krakowa XXI wieku. Spory przeskok nie? Co do akcji… Hm, no tu coś mi nie grało. Kocham książki, w których ciagle coś się dzieje. Tutaj na rozwój konkretnych wydarzeń trzeba trochę poczekać. Książka rozkręca się baaardzo powoli, ale dzięki temu możemy bliżej poznać główną bohaterkę i to co „siedzi” w jej głowie. No ale dla mnie to jednak było zdecydowanie za wolno. Jeśli chodzi o bohaterów to bardzo polubiłam Alyssę i to jakie zmiany zachodzą w jej zachowaniu przez całą książkę. Kitsune wydaje się być dobrym ziomkiem i fajnie się o nim czytało. Za to Oliwier? To ten typ bohatera, który cały czas denerwuje, ale bez niego nie byłoby dramy. A co do koreańskiego boysbandu, który w zabawnie losowy sposób pojawia się w życiu Alyssy… Jest to dosyć specyficzny element jak na motyw przewodni książki, którym są płatni zabójcy, ale poprowadzone było to w całkiem fajny sposób. Ogólnie książka mi się podobała, a po drugi tom pewnie sięgnę jakoś niedługo. Coś czuję, że to w nim rozkręci się prawdziwa akcja, a to tutaj to było tylko wprowadzenie do naprawdę zakręconej i być może dobrej historii.

To jest ten moment w moim życiu, kiedy sięgnęłam po kontynuację serii "Król Kruków". Po angielsku, bo po co mi ten jeden jedyny tom trylogii wydany po polsku, skoro mogę od razu zmęczyć oryginał? Ciężko mi się zaczynało, bo to pierwsza książka dla starszego odbiorcy, którą czytałam po angielsku. Z każdym rozdziałem było jednak coraz lepiej. Nie ukrywam, że sięgnęłam po ten tomik głównie ze względu na Ronana (ta moja mega silna motywacja, by się dowiedzieć, czy on i Adam będą razem). Ale nowe postacie również mnie zaciekawiły. Bardzo polubiłam Jordan i mam nadzieję, że autorka ją oszczędzi, bo wolę ją niż Hennesey...

Jejku, jak ciężko mi ocenić tę książkę 😒 Z jednej strony autor idealnie wstrzelił się w moje myśli, spostrzeżenia i właściwie nie pisze (wg mnie) o niczym nowym… z drugiej strony ta książka jest bez akcji i „jako-takiej” fabuły. Jest tylko Tomasz, tajemniczy Pan Zło i ich dialog, który często przeobraża się w monolog tego pana w masce, z której co rusz biją czerwone wściekłe oczy… . Strasznie ciężko mi szło czytanie pierwszej połowy tej lektury. Robiłam często przerwy i czytałam inne książki. Ale gdy już zbliżałam się do finału, no tu było znacznie lepiej i łatwiej. Może dlatego, że (tak jak już na wstępie swojej recenzji napisałam) moje myśli pokrywają się z myślami narratora tej opowieści/ autora. Nie dla każdego jest ta lektura. Jednak mimo wszystko polecam, bo po przebyciu wlokącej się niemiłosiernie pierwszej połowie, przychodzi „ważna” i dająca do myślenia druga połowa, która może otworzy kilku czytelnikom oczy na niektóre sprawy😉 Ocena 7/10.