Idealny syn

Moja relacja z książkami Ruth Ware jest dość skomplikowana. Za każdym razem intryguje mnie początek, akcja dobrze się rozkręca, ale gdzieś po drodze tempo nieco siada. Wtedy zaczynam nabierać podejrzeń, a zwroty akcji - nawet jeśli się pojawiają, nie niosą już ze sobą większego zaskoczenia. Jednocześnie styl, język i same historie wymyślane przez autorkę są na tyle przyjemne i wciągające, że jej książki czyta się po prostu dobrze. I bardzo podobnie było tym razem. Bohaterka, Lo, znana z Kobieta w kabinie dziesiątej - powraca jako dziennikarka turystyczna. Dziesięć lat po wydarzeniach na Aurorze zostaje zaproszona do ekskluzywnego hotelu. Co ciekawe, do zabójstwa nie dochodzi ani podczas jej pobytu, ani nawet w tym miejscu. Trup pojawia się dopiero w kolejnym hotelu, w którym Lo planowała zatrzymać się tylko na jedną noc, jednak okoliczności zmuszają ją do pozostania tam dłużej. To o tyle interesujący zabieg, że sama zbrodnia, a wraz z nią główna zagadka i intryga, pojawiają się stosunkowo późno. Miałam wrażenie, że dobra jedna trzecia książki była już za mną. Muszę jednak przyznać, że to, co najbardziej ujęło mnie w pierwszej części przygód Lo, tutaj niemal nie istnieje. Mam na myśli klimat - ten specyficzny, duszny nastrój. W Kobieta w kabinie dziesiątej akcja rozgrywała się na małej, wręcz klaustrofobicznej przestrzeni, gdzie każdy mógł być zamieszany w morderstwo, a zaufanie komukolwiek wydawało się ryzykowne. W Kobieta z pokoju jedenastego początek sugeruje coś podobnego: hotel, zamknięta grupa gości, ograniczona przestrzeń. Jednak wraz z rozwojem fabuły akcja przenosi się do pociągów, na lotniska i do kolejnych miejsc, przez co świat znacznie się rozszerza, a napięcie wyraźnie słabnie. Podobnie jest z bohaterami. Na początku, razem z Lo, przyglądamy się wszystkim i każdy wydaje się potencjalnie podejrzany. Z czasem jednak lista możliwych sprawców znacząco się kurczy, co odbiera historii część tajemniczości. Koniec końców książka nie zaskakuje, Lo momentami potrafi irytować, a sama intryga okazuje się dość prosta. Mimo tego jest to lekki thriller, który dobrze sprawdzi się jako niezobowiązująca lektura na kilka wieczorów.

„Obsesja” B.A. Paris to książka, którą odbieram jako poprawnie skonstruowany thriller psychologiczny, ale bez większego efektu „wow”. Jako czytelniczka doceniam lekkie, przystępne pióro autorki – tekst czyta się szybko i bez wysiłku, co zdecydowanie sprzyja wciągnięciu się w lekturę. Jednocześnie mam poczucie, że styl jest dość zachowawczy i momentami brakuje mu wyrazistości. Moje odczucia wobec tej książki są raczej stonowane. Z jednej strony widać, że autorka dobrze zna schematy gatunku i potrafi budować napięcie, z drugiej – nie zawsze czułam się w pełni zaangażowana emocjonalnie. Brakowało mi większej głębi, szczególnie w warstwie psychologicznej, która mogłaby sprawić, że historia zostanie ze mną na dłużej. Jeśli chodzi o konstrukcję, wszystko jest na swoim miejscu, ale mam wrażenie pewnej przewidywalności i ostrożności w prowadzeniu narracji. To książka, która spełnia oczekiwania wobec lekkiego thrillera, jednak niekoniecznie je przekracza. Podsumowując, jako czytelniczka odbieram „Obsesję” jako solidną, ale dość bezpieczną propozycję – dobrą na chwilę relaksu, lecz raczej nie taką, która na długo zapada w pamięć.

Wciągająca, miło się czyta i zapowiada obiecująco. Nie jest to jednak szczyt osiągnięć autorki. Wysoka ocena, bo lubię takie lekkie powieści, ale mężowi nie dam do czytania, bo będzie rozczarowany, napięcia porozrzucane i nic nie wnoszą do formy, a końcówka, niestety, naciągana.

Ta książka dosłownie wyrwała mnie z butów! Od pierwszych stron wciąga w mroczną, niepokojącą historię, od której nie sposób się oderwać. Największym atutem są jednak zwroty akcji — ich tempo i liczba są naprawdę nadzwyczajne, a każdy kolejny rozdział potrafi całkowicie zmienić perspektywę. To thriller, który trzyma w napięciu do samego końca i długo nie daje o sobie zapomnieć.

Klaudia Muniak stworzyła bardzo mroczne dzieło pod tytułem "Rozpacz". Porusza też motyw eksperymentów medycznych które skłaniają nas do refleksji. Autorka zmusza nas do zastanowienia się nad moralnym aspektem tego, co zrobili nasi bohaterowie. Czy ból po stracie bliskiej osoby daje nam prawo do zgody na eksperymenty medyczne. Czy możemy decydować o sklonowaniu utraconej osoby. Rozpacz jest jako główny wątek który wybrzmiewa tu niezwykle mocno i udziela się czytelnikowi. To powieść która na długo zostaje w naszych umysłach i sercach. Bardzo polecam !!!

Wymarzona praca, narzeczona, która jest Twoją bratnią duszą, własny kąt. I jeden dzień, który zaczął się niewinnie, a skończył katastrofą. Niczym kostki domina pociągnął za sobą negatywne konsekwencje. Zwolnienie z pracy, problemy z pieniędzmi, kłopoty w związku. Musisz coś zrobić, więc decydujecie się na wynajęcie pokoju. Wtedy jeszcze tego nie wiecie, ale była to najgorsza decyzja, jaką mogliście podjąć. Kto wyjdzie z tego cało? Nie da się ukryć, że ta książka stoi budowanym w niej napięciem. Jest niepokojąco, ale też momentami najzwyczajniej w świecie współczujemy bohaterom tego, co obecnie przeżywają. Zastanawiamy się czy to czyjeś celowe działanie, czy tylko niedopowiedzenia i niezrozumienie, które wpływa na ich decyzje? Czytelnicy, którzy znają już Freide wiedzą, że w tym wszystkim kryje się drugie dno, które trzeba odkryć. Więc podejmujemy się tego wyzwania. Czy Wam się uda? Sprawdźcie sami! Mi odrobinę się to udało, bo niektóre elementy były dla mnie do przewidzenia, ale nie odebrało mi to frajdy z lektury. Natomiast główny bohater był tak irytującą postacią, że momentami zastanawiałam się, czy wykreowanie go na aż tak przerysowanego było dobrym pomysłem. Jeśli przymknie się na to oko, ale też na kilka dość specyficznych rozwiązań, to czytanie tej książki będzie czystą przyjemnością. Po raz kolejny dobrze spędziłam czas z Freidą i jej bohaterami. Czy była to jej najlepsza książka? Nie, ale to całkiem solidny thriller!

Jak zwykle Pani Izabela mnie nie zawiodła. Stworzyła świetny thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Co więcej, im dłużej słuchałam tej historii, tym, dzięki ciągłym zwrotom akcji, coraz bardziej mnie ona pochłaniała. 🏠Greta, świeżo po rozwodzie, próbuje, wraz z nastoletnim synem, wieść spokojne, poukładane życie. Kiedy do opuszczonego domu na końcu ulicy wprowadza się starsze małżeństwo, z ciekawości postanawia ich odwiedzić. Z wizyty na wizytę ich zachowanie, pewnego rodzaju sztuczność i tajemniczość coraz bardziej niepokoi bohaterkę. To co odkrywa zmienia wszystko... 🏠Ta książka to przede wszystkim opowieść pełna napięcia i niepokoju — bez krwi, ale z ogromem strachu, który płynie z ludzkich intencji i ukrytych motywów. Autorka świetnie buduje atmosferę i potrafi sprawić, że zaczynasz podejrzewać każdego, nawet zaprzyjaźnionego sąsiada... Mam tylko jedno ale... otóż postać Grety momentami była naprawdę irytująca. Jej zachowanie nie zawsze było logiczne, często zbyt wścibskie, a stosunek do syna i brak wsparcia w potrzebie sprawiało, że sympatii miedzy nami nie było. Niemniej jednak całość była naprawdę wciągająca i nie żałuję ani sekundy, którą spędziłam na jej słuchaniu. Tym bardziej, iż wiem, że była zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami.

To nie jest lekka książka. To opowieść o rodzinie, tajemnicach i traumie, która wraca po latach. Dwie siostry, jedno wydarzenie i przeszłość, której nie da się tak po prostu zostawić za sobą. Autor świetnie buduje napięcie i stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki. Nic nie jest tu oczywiste, a każda strona tylko podsyca ciekawość i zmusza do snucia własnych teorii. To historia o tym, jak jedno wydarzenie potrafi zmienić wszystko… i jak długo jego konsekwencje mogą trwać. PS. Mały minus za bardzo drobny druk – chyba czas na nowe okulary 😅 Na szczęście dokończyłam w formie audiobooka.

Nie znając wcześniej twórczości autorki, nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać po tej historii. Już od pierwszych stron dałam się jednak wciągnąć w fabułę i szybko poczułam, że nad bohaterami unosi się atmosfera niedopowiedzeń i kłamstw. Mimo to nie byłam w stanie przewidzieć, w jakim kierunku potoczy się akcja. Autorka bardzo sprawnie buduje napięcie, tworząc klimat pełen niepokoju i narastającej podejrzliwości. To thriller psychologiczny bogaty w tajemnice i intrygi, które skutecznie mieszają czytelnikowi w głowie. Każda informacja wydaje się mieć drugie dno, a odkrywane stopniowo sekrety tylko prowadzą do kolejnych pytań zamiast odpowiedzi. Intryga jest wielowarstwowa — gdy wydaje się, że coś zaczyna się wyjaśniać, autorka szybko podsuwa nowe tropy, które burzą wcześniejsze przypuszczenia. Ważną rolę odgrywają tu także motywy rodzinnych sekretów oraz skomplikowanych relacji między bohaterami, które okazują się znacznie bardziej złożone, niż początkowo się wydaje. Każdy z bohaterów coś ukrywa, a ich historie splatają się w sposób, który długo pozostaje nieoczywisty. Każdy rozdział kończy się w takim momencie, że natychmiast chce się sięgnąć po kolejny. Dodatkowo wyraźnie czuć, że żadna z postaci nie mówi całej prawdy, przez co trudno komukolwiek zaufać. Czytelnik gubi się w domysłach, a autorka konsekwentnie podsyca ciekawość i napięcie. Finał okazał się dla mnie zaskakujący i zupełnie nieprzewidywalny, co tylko potwierdziło, jak dobrze została poprowadzona cała historia. Z pewnością w przyszłości chętnie sięgnę po kolejne książki autorki. To historia, która udowadnia, że największe zagrożenie często kryje się tam, gdzie czujemy się najbezpieczniej.

Czegoś mi w tej książce zabrakło, nie do końca czułam żeby to był thriller. Bardzo dużo analizy psychicznej poszczególnych postaci. Sięgając po książkę z tego gatunku oczekuje, że nie będę mogła oderwać się od lektury. Tutaj bywało, że odkładałam książkę na parę dni. Trochę czytałam, trochę słuchałam w formie audiobooka, ale generalnie średnia pozycja. Zamysł dobry, ale coś nie do końca siadło. Zakończenie zaskakują i wielowątkowe -to na plus ;)

Sama historia wciągnęła mnie tak mocno,że musiałam przeczytać w ciągu jednego dnia całą powieść.Nie mogłam się oderwać.Kiedy myślałam ,że już znam sprawcę nagły zwrot akcji nie dawał odpowiedzi .Jedyny problem jaki miałam z tą historią był taki ,że jest tu tak wiele wątków , które są mocno odklejone od realności i jest tych ,,rys,,mnogo ...bo mnożą się do samego końca .Nie mniej bawiłam się świetnie.

Na początku myślałam, że to historia rodem z paradokumentu typu "Ukryta prawda". Jednak zagłębiając się w historię znowu mogłam być świadkiem tego, do czego jest zdolna kobieta w akcie zemsty, desperacji i nienawiści do drugiej kobiety. Największe zaskoczenie autor zostawia w ostatnim rozdziale.

▪️Jak to jest, że książki Freidy ostatnio nie powalają a i tak je wszystkie czytamy? 😀 W moim przypadku to właśnie Freida McFadden jest autorką, którą normalnie już dawno bym odpuściła, jednak jej powieści mają coś w sobie, co nie pozwala mi tego zrobić. ▪️Znacie to uczucie, gdy książka jest tak intensywna, że macie ochotę ją wyrzucić przez okno z nadmiaru emocji?🤯 To właśnie spotkało mnie przy tym tytule. Niby powieść nie z najwyższej półki, a jednak w mojej głowie pojawił się emocjonalny error i nie wiedziałam co począć. I choćby dlatego mogę polecić ten tytuł. ▪️Krótkie treściwe rozdziały, emocjonujące rozwinięcie i satysfakcjonujący finał to jest to, czego mogę się spodziewać chwytając po książki Freidy i w tym przypadku nie było inaczej. ▪️Jej styl w tej książce jak w wielu innych spod jej pióra, zmienia tor z czystej rozrywki w stronę ważnego głosu, a w przypadku tej pozycji – głosu o traumie. Freida zaserwowała nam emocjonującą fabułę opierającą się na głównym problemie, którego nie da się zbagatelizować, i o wyborach, które bolą. Choć momentami miałam ochotę rwać sobie włosy z głowy, to właśnie dla takich momentów totalnego rozedrgania wciąż wracam do tej autorki. Książka skierowana jest dla fanów thrillerów typu "locked-room", którzy szukają szybkich strzałów adrenaliny i nie boją się trudnych, bolesnych tematów. To lektura idealna na jeden wieczór.

#1688 - „Każdy twój ruch” - C.L. Taylor - Wydawnictwo Albatros #28/2026 „Teraz, kiedy wysiada z samochodu i zamyka drzwi od strony kierowcy, wnętrze robi się ciemne. Lucy odpina pas i sięga pod nogi po puszkę odmrażacza, ale tak bardzo drżą jej ręce, że pojemnik wyślizguje jej się z palców. Sięga po nią znowu i tym razem chwyta ją mocno, a tymczasem Marcus obchodzi samochód. Jego buty chrzęszczą na wysypanym żwirem podjeździe.” 📖 Tytuł – Każdy twój ruch ✍️ Autorka – C. L. Taylor 🏢 Wydawnictwo – Albatros 📚 384 strony 📅 Premiera – 28.01.2026 📂 Kategoria – kryminał / sensacja / thriller 📚 Seria – Czarna seria Albatrosa Niektóre historie zaczynają się od końca — i właśnie dlatego są tak niepokojące. Akcja książki rozpoczyna się od śmierci Natalie i jej pogrzebu — wydarzenia, które staje się punktem wspólnym dla pozostałych bohaterów. To właśnie wtedy zaczynają się ze sobą splatać losy osób, które łączy jedno: doświadczenie stalkingu. Pięć historii, pięć różnych perspektyw i jeden wspólny mianownik — strach, który nie znika, nawet gdy wszystko teoretycznie powinno być już za nimi. Autorka prowadzi narrację w sposób bardzo dynamiczny, przeplatając wątki poszczególnych bohaterów. Każdy z nich inaczej radzi sobie z przeszłością, inaczej próbuje odzyskać kontrolę nad swoim życiem i poczuciem bezpieczeństwa. To sprawia, że historia nie jest jednowymiarowa — wręcz przeciwnie, z każdą kolejną stroną odkrywamy nowe elementy tej układanki. Największe napięcie buduje tu nie tyle sama akcja, co atmosfera niepewności. To uczucie, że ktoś może obserwować, że coś może się wydarzyć w każdej chwili. Że zagrożenie nie zawsze jest widoczne, ale zawsze jest obecne. Książka świetnie pokazuje, jak różne mogą być konsekwencje takiego doświadczenia i jak długo potrafi ono wpływać na życie. Każdy z bohaterów niesie ze sobą coś innego — lęk, nieufność, próbę odbudowania normalności. Wraz z rozwojem fabuły napięcie rośnie, a poszczególne wątki zaczynają się zazębiać, prowadząc do momentów, które naprawdę potrafią zaskoczyć. To thriller, który nie opiera się wyłącznie na zwrotach akcji, ale na stopniowym budowaniu niepokoju i emocji. Jedna z tych książek, które czyta się z rosnącym napięciem i które trudno odłożyć, bo cały czas ma się poczucie, że coś jeszcze się wydarzy. Zdecydowanie polecam — mocna, wciągająca i świetnie skonstruowana historia 🔥 #KażdyTwójRuch #CLTaylor #WydawnictwoAlbatros #czarnaseria #thriller https://www.facebook.com/photo/?fbid=1762730271689373&set=a.782581979704212

Gdy pomysł na fabułę jest oryginalny i frapujący – to prosta droga, aby napisać książkę, która przypadnie do gustu sporej liczbie miłośnikom słowa pisanego. Ważną kwestią w historii jest kreacja bohaterów, a w tym konkretnym przypadku dochodzi suspens i plot twist. Warstwa obyczajowa to już inna para kaloszy. Trudno jednocześnie połączyć frapującą intrygę kryminalną, a jednocześnie zachować wiernie tło i miejsce akcji. Ale gdy ta sztuka autorowi się uda, to mamy do czynienia z rasowym kryminałem. Czy powieść Michała Śmielaka można takową nazwać? Jakie są moje wrażenia na świeżo po lekturze? I czy kreacja bohaterów to coś co zapadnie mi w pamięci. Zanim przejdę do moich rozważań i analizy, chciałbym przedstawić fabułę powieści. Dwudziestego trzeciego grudnia cała Polska szykuje się do świąt Bożego Narodzenia. Ryszard zgodnie z rodzinną tradycją wyrusza do lasu Ponurego po świąteczną choinkę i znika bez śladu. Mimo usilnych poszukiwań, zorganizowanych przez rodzinę, tajemnica jego zniknięcia pozostaje niewyjaśniona. Aż do dnia, gdy mężczyzna nagle wraca do domu po dwudziestu pięciu latach nieobecności. Tajemniczą sprawą zajmuje się jego syn, Piotr, który został policjantem, aby móc wyjaśnić zagadkę zniknięcia swojego ojca. Na jaw wychodzą nowe fakty i okazuje się, że w mrocznym lesie dochodziło do wielu niewyjaśnionych zaginięć. Czy śnieg jest w stanie przykryć wszelkie ślady zbrodni? Jest to moja pierwsza powieść Polskiego autora. „Śnieg przykryje”, czytało mi się bardzo dobrze. Historia zawarta w powieści wyróżnia się nienaganną spójnością fabularną, ciekawym pomysłem i analitycznym podejściem do tematu. Lekki styl pisarza, pozwolił mi z przyjemnością zanurzyć się w meandry fabularne. Czytając z wypiekami na twarzy kolejne rozdziały - które świetnie rozpisane nie nudziły, a wręcz trzymały w napięciu. Niniejsza powieść to kolejny dowód, że polski kryminał ma się dobrze. Kolejny autor, którego książki będę sukcesywnie czytał i zbierał. W stylu autora czuć pewien magnetyzm, który przyciąga jak ćmę do światła. Nie pozwalając na oderwanie się od lektury, aż do pochłonięcia ostatniego akapitu. Dopiero wtedy można zając się innymi obowiązkami domowymi. Ale jest to mylące. Bowiem historia, nawet po odłożeniu powieści siedzi mocno w głowie. Nie pozwalając o sobie zapomnieć. Mistrzostwo!!! W książce umiejętnie i z rozwagą autor żongluje liniami czasu. Dzięki temu powieść w swojej formie jest ciekawa, błyskotliwa i nietuzinkowa. Dostarczająca rozrywki na najwyższym poziomie. „Śnieg przykryje”, to wątpienia to rasowy kryminał, którego warstwa obyczajowa stoi na bardzo dobrym poziomie. Suspens nie gra głównej roli, ale na tyle jest dobrze rozbudowany, wykreowany i rozpisany, że historia trzyma w napięciu. Zwłaszcza w końcowych akordach opowieści. Plot twist, również udany, który domyka w sposób efektywny i spektakularny wszystkie wątki. Autor bawi z czytelnikiem w „kotka i myszkę”. Podsyłając mylne tropy i ślady. A to co się wydaje na pierwszy rzut oka zagmatwane, nielogiczne i mętne – a samo rozwiązanie może się wydać trywialne lub prozaiczne – to historia ubraną z „gracją” w słowa – prowadzi ku satysfakcjonującemu finałowi. Natomiast bardzo mi się podobał motyw tajemniczego lasu, który o zmroku straszy. Będąc równoprawnym bohaterem tego ponurego przedstawienia. Sceneria rodem z serialu „Twin Peaks” Davida Lyncha. Ten pierwiastek fabularny nadaje samej historii elementu dreszczyku, niepokoju i strachu. Ale niesamowitą siłą historii jest jej warstwa obyczajowa. Czytając powieść targały mną wielkie emocje. Bowiem kreacja jednego z głównych bohaterów wręcz mnie mierziła. Czułem się jak bym oglądał film „Dom dobry” w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. Może zbyt naciągane porównanie, ale w obu historiach można znaleźć wspólne watki oraz zagadnienia jakie zostały poruszone. Pod tym względem powieść świetnie działa na poziomie emocjonalnym. Świetnie jest rozpisany motyw „pasożytnictwa”. Ten ostatni aspekt jest najważniejszy dla całej konstrukcji fabularnej. Bowiem stanowi o clue kreacji person i ich rozwoju. Michał Śmielak stworzył historię, która nie straszy makabrycznymi opisami, ale czymś innym - psychologią sytuacji i otoczenia. Wszystko wydaje się beznadziejne, a świat przedstawia się jako miejsce ekstremalnie niebezpieczne. Zło bowiem rodzi się w sercu. A jeden błąd może doprowadzić do katastrofy. A błędne koło interakcji pomiędzy bohaterami w konstrukcji fabularnej, może doprowadzić do degrengolady duszy. Podsumowując, „Śnieg przykryje”, autorstwa Michała Śmielaka to bardzo udany kryminał, który zdobył rozgłos w 2025 roku. Jest to przykład literacki, który w dosadny sposób eksponuje trudne i złożone tematy. Które skłaniają do refleksji nad kondycją społeczeństwa. Takich historii szukam. Pozycja obowiązkowa dla fanów autora, ale również miłośników rasowego kryminał z niesamowicie sugestywnym tłem obyczajowym oraz mistrzowską kreacją głównego antagonisty. Dla mnie to odkrycie, które pozwoliło mi czerpać z powieści garściami... pomimo sporego dyskomfortu, historia bardzo ważna pokazująca, że nic nie jest dane na zawsze. A potwór z szafy może wyjść w każdej chwili. Gorąco Polecam.

Świetna książka! Lena jest sąsiadką, która z jakiś niezrozumiałych (chyba nawet dla siebie) powodów zaczyna mieć obsesję na punkcie swoich nowych, starszych sąsiadów. Ma swoje problemy w życiu osobistym, a jednak bardziej interesują ją problemy Marielle i Henrego. Ta cała historia dzieje się w 2ch rzeczywistościach: w 1999 roku i w 2024. Czy Lena mogła poznać Marielle 25 lat temu?

Lubią to agabalm i 35 innych użytkowników 🐇🐇🐇Jak mijają Wam święta? Mam nadzieję, że tylko z miłymi niespodziankami💐 Niespodzianką była dla mnie książka Leslie Wolfe "Szpital", która do mnie dotarła na święta w ramach zorganizowanego booktouru przez @kryminalnatalerzu i @wydawnictwomando - dziękuję ❤️ Główną bohaterką powieści jest młoda kobieta, która budzi się w szpitalu po wypadku. Niestety z powodu urazu głowy straciła pamięć i wzrok. Podczas pobytu zaczyna przypominać sobie przeszłość i odkrywa, że wciąż jest w niebezpieczeństwie. Nie wie, kto na nią napadł, ale wie, że od pewnego czasu była śledzona. Na szczęście ma troskliwą opiekę lekarską i pielęgniarską, która sprawia, że powracają wspomnienia o karierze aktorskiej, nieudanym małżeństwie, przyjaciółkach i kochankach. Leslie Wolfe napisała całkiem zgrabny thriller psychologiczny, budując atmosferę niepewności, strachu i przerażenia. Zakończenie książki i rozwiązanie zagadki tajemniczego prześladowcy mnie zaskoczyło, choć sprawcę nawet dobrze typowałam. Przyznam się, że miałam nadzieję po tytule, że będzie to bardziej thriller medyczny, coś w stylu Cooka. I pozostałam z tym niedosytem 🙈

Prawie dwadzieścia lat temu rozpoczęła się moja przygoda z Cobenem. Jego książki oceniałem bardzo wysoko. Ostatnio nie było już tak dobrze, zdarzały się słabsze pozycje. Zaciekawiło mnie jak wypadnie duet z Reese Witherspoon. Plusy: + ciekawy pomysł na fabułę, nielegalny handel organami ludzkimi; + operacje plastyczne za wielkie pieniądze w elitarnych klinikach; + ludziom bogatym wydaje się, że mogą kupić wszystko, zdrowie, przedłużyć życie; + w dzisiejszych czasach mają w tym wiele racji, może każdy ma swoją cenę; + dynamiczna akcja, zaskakujące zwroty, wiele momentów trzymających w napięciu; + dobrze wykreowana postać Maggie McCabe z jej rozterkami moralnymi; + każdy z nas chciałby poznać prawdę o śmierci bliskiej osoby; + prawda nawet ta bolesna jest lepsza niż niewiedza i niepewność; + rewelacyjna postać Sznycla, każdy chciałby mieć takiego teścia; + zaawansowana sztuczna inteligencja (tutaj griefbot) i jego możliwości odtworzenia osobowości, zachowania, sposobu mówienia, a nawet gestów zmarłej osoby; + pokazanie poświęcenia lekarzy w niesieniu pomocy potrzebującym; + zaskakujące zakończenie, takiego się nie spodziewałem. Minusy: - początek mało dynamiczny, powolny, zbyt wiele terminologii medycznej; - brak wyjaśnienia o co chodziło z lekarzem w winnicy, w czapce z daszkiem. Ogółem książka dobra.

Bardzo dobrze się czyta tę książkę, ciekawie skonstruowana akcja. Tylko w którymś momencie robi się tak dużo zbiegów okoliczności, okazuje się się, że każdy każdego zna albo jest z nim powiązany, że robi się to nieprawdopodobne. A zakończenie jak dla mnie kiepskie.

Historia zaczyna się, gdy Ellie i Drake przypadkiem trafiają na ukryte w zaułku, niezwykłe kino. Szybko okazuje się, że wyświetlany film to nie zwykła projekcja, a podróż przez ich własne wspomnienia. Dzięki temu bohaterowie poznają swoje najskrytsze przeżycia i odkrywają przed sobą fragmenty przeszłości, które dotąd pozostawały tajemnicą. Ta książka naprawdę zrobiła na mnie wrażenie. Pomysł z kinem, które pokazuje życie bohaterów, jest niesamowity i bardzo oryginalny. To coś niesamowitego oglądać ich jako niemowlęta, młodych rodziców czy rodzeństwo w dzieciństwie. Czułam przy tym prawdziwą magię i intymność, czego rzadko doświadczam podczas czytania. Od razu poczułam więź z bohaterami i miałam ochotę razem z nimi odkrywać kolejne fragmenty ich życia. Kino daje cudowny, niemal baśniowy moment zadumy nad dzieciństwem i przeszłością, a później wchodzimy w emocjonalną głębię związku. Na początku historia jest słodka i urocza. Ale z czasem wkraczamy w trudniejsze tony. Związek bohaterów nie jest idealny. Pojawiają się kłótnie, frustracje, momenty zazdrości i niepewności. Pokazuje to, że prawdziwe relacje wymagają pracy, komunikacji i otwartości. Lubię, że książka nie zatrzymuje się na cukierkowym romansie, tylko pozwala zobaczyć, że miłość bywa skomplikowana, czasem bolesna, ale wciąż piękna. Ellie i Drake byli bardzo różni i przez większość czasu nie byłam pewna, czy w ogóle powinni być razem. Ich związek nie wydawał się oczywisty, a momentami wręcz trudny do kibicowania. Mimo to książka świetnie pokazała, jak kluczowa w relacji jest szczerość i otwarta komunikacja. Nawet jeśli różnice między partnerami są duże, rozmowa i dzielenie się uczuciami pozwala zbudować prawdziwą więź i lepiej zrozumieć drugą osobę. Czytało się to niesamowicie przyjemnie! To był piekielnie dobry debiut. Czekam na więcej od tej autorki.