Heretycy, buntownicy, wizjonerzy. 22 podróże z największymi umysłami naszych czasów

Niektóre z artykułów w książce były dla mnie zbyt długie i mnie męczyły. Dodatkowo nie przepadam za historycznymi wstawkami, co też było dla mnie trudne. Z kolei bardzo podobały mi się matematyczne i fizyczne rozwiązania, a także wszystko co się wiąże z bardziej współczesną historią. Fajna książka, przeczytałam całą, warto dobrnąć do końca ale jeżeli któryś artykuł już zaczyna Cię męczyć to po prostu go omiń.

Ciekawa, choć wymagająca skupienia, książka pokazująca w telegraficznym skrócie historię powstania naszego świata, jego rozwój na przestrzeni milionów i tysięcy lat, po dzień dzisiejszy oraz skrótowe nakreślenie wizji przyszłości. Choć bardziej dla mnie interesująca i zrozumiała była druga część książki z racji na opis czasów ostatnich 2 tysięcy lat czyli okresu nam współczesnego, doceniam jednakże wkład autora w opis czasów wcześniejszych, który dla zainteresowanych poznaniem tego aspektu życia na Ziemi powinien być mocno intrygujący. Konkludując, książka warta poświęcenia tych kilku godzin lektury.

Choć najróżniejsze zagadnienia fizyki (w tym Einsteinowskiej teorii względności i fizyki kwantowej) nie są mi obce, to dzięki tej książce mogłem spojrzeć na nie z nieco innej strony. A przez to nieco lepiej je zrozumieć. A i sam styl pisania bardzo dobry - to nie jest sucha książka naukowa ale kawał wciągającej literatury z licznymi dygresjami i anegdotami.

Fenomenalna książka! Chciałoby się mieć ją w głowie niestety, faktów jest tak wiele, że trudno je wszystkie utrwalić w pamięci. Poszczególne części ciała i układy są opisywane z różnym stopniem atrakcyjności – niektóre fragmenty wciągają, inne są trochę mniej porywające – ale ogólnie niesamowicie przyjemnie się tego słucha zwłaszcza, że anegdoty ożywiają treść. W książce znajdziemy też sporo historii medycyny, badań i chorób, licznych statystyk oraz wiele obalonych mitów dotyczących funkcjonowania naszego ciała. Całość jest napisana w sposób przystępny, ciekawy i inspirujący, dzięki czemu nawet trudniejsze zagadnienia stają się zrozumiałe.

"Mózg. Władca czasu" to książka dobra ale tytuł jest mylący. Wskazuje on na relacje "człowiek-czas" tj. jak to się dzieje, że jako dzieci czujemy upływ czasu inaczej niż dorośli, że czas biegnie szybciej im się jest starszym itp. Tytuł wskazuje, że możemy spodziewać się rozważań filozoficznych a podtytuł "Dlaczego dzień może być krótszy niż godzina a minuta dłuższa od dnia" nas w tym utwierdza. Tak niestety nie jest. Co zatem opisuje ta książka? Taki "naukowy miks" na temat czasu, począwszy od neuronauki, biologii, historii, antropologii po fizykę. Mamy tutaj opisaną historię zegara, kalendarzy, trochę informacji o mózgu i synapsach, jest trochę o tym co filozofowie mówili na temat czasu a także opis wielu zjawisk fizycznych dotyczących wydarzeń w czasie. Trudno mi ocenić tę książkę bo liczyłem na treści z filozofii na temat czasu a znalazłem coś innego - tj. wiedzę z wielu nauk. W sumie nie zawiodłem się, choć miejscami książka nudziła i była wyraźnie poprawna politycznie, o czym świadczą liczne feminatywy jak "psycholożka" czy w rozdziale o wybieganiu do przodu w czasie czyli projektowaniu przyszłości przez umysł gdzie podano przykład, że dziś podejmujemy decyzje co będzie jutro np. "w sprawie klimatu" - uważam to za niepotrzebną praktykę bo wyznaje zasadę, że nauka musi być wolna od ideologii a to kolejny dowód na to, że nauki humanistyczne są wykorzystywane do przemycania pewnych idei. Ogólnie książka ok, choć jednak czegoś brak. Odczuwa się niedosyt. Jakby nie poruszono istoty sprawy a zaledwie zasygnalizowano pewne sprawy w sposób ogólny. Czy to wina Autora czy raczej kwestia poruszanego zagadnienia czasu, czasu o którym w sumie nic pewnego nie można powiedzieć? To pytanie zostawiam Czytelnikom aby sami znaleźli odpowiedź po lekturze tej książki.

Bardzo rozwleczone. Bardzo dużo na siłę dowodzonych domysłów. Choć ogólnie bez faworyzowania poszczególnych wizji. Generalnie podsumowanie wygląda trochę tak: Czytelniku, może być różnie i nie mam pojęcia jak. Ale dzięki za przeczytanie 400 stron. Może inaczej się nie da na tym etapie historii?

Obowiązkowa lektura dla tych, którzy zrobili ‘krok w tył’ i potrzebują poukładać sobie tematy związane z wątpliwościami i brakiem wiary w boga, jakiegokolwiek boga. Pomimo tego, że jestem już trochę dalej z ‘rozliczaniem’ swojej wiary to jednak była to bardzo pomocna lektura🦉 Dawkins w typowy dla siebie sposób, z odrobiną ironii i cynizmu, rozprawia się z każdą achillesową piętą systemu wierzeń. Od ofiary, jaką Abraham chciał złożyć z Izaaka (za co w cywilizowanych czasach zostałby osądzony jako zwyrodnialec maltretujący własne dziecko🚨) poprzez masę nieścisłości traktowanych przez wieki jako pewniki, a kończąc na braku spójności pomiędzy wszechmocą i wszechwiedzą. Jeśli masz wątpliwości i zmęczyła Cię już ślepa wiara oraz tłumaczenie boskim planem wszystkich niespójności, ta książka jest dla Ciebie! 🙂

Rzetelnie napisane podstawy mechaniki kwantowej wraz z opisem interpretacji. Punktem wyjścia są eksperymenty i na ich podstawie opisane przystępnie wnioski z tego płynące. To jest trudny temat i ta część trochę zalatuję podręcznikiem akademickim w wersji light (tylko jeden wzór) ale jak to zrobić inaczej?? Pięknie opisane interpretację przez Łukasza Lamże. W sumie nie dziwie się, że z tego co wiem nie czyta science-fiction mechanika kwantowa sama w sobie jest bardziej dziwna/tajemnicza/nieoczywista niż większość powieści tego typu. Na koniec Marcin Łobejko podsumowuję w skrócie z czym obecnie walczą fizycy - jakie problemy/luki są ze zrozumieniem natury świata szczególnie przy łączeniu świata kwantów z naszym klasycznym. Polecam.

Niewiele wiedziałam o Enricu Fermim zanim przeczytałam tę książkę, nie miałam też pojęcia o rzymskiej szkole fizyki ani o tym, jak ogromny był wkład Włochów w rozwój ten dziedziny. I choć niewiele pamiętam ze szkoły na temat fizyki i nigdy nie był to mój ulubiony przedmiot, biografię przeczytałam z ogromną przyjemnością. Główny bohater szybko zyskał moją sympatię, bo choć górował wiedzą i umiejętnościami nad innymi, był też doskonałym nauczycielem i mentorem. Nic dziwnego, że wielu jego uczniów czy doktorantów zostało laureatami Nobla, co jeszcze dobitniej podkreśla jego ogromny wkład w rozwój nauki. Enrico Fermi był jedną z osób zaangażowanych w Projekt Manhattan, niesamowicie było czytać o jego rozterkach, kiedy to pęd do wiedzy i rozwiązywania problemów doprowadził go do stworzenia najbardziej śmiercionośnej broni na świecie. Mogę sobie tylko wyobrażać co czuł - z jednej strony ogromną odpowiedzialność, a z drugiej nie mógł ani nie potrafił się zatrzymać w konstruowaniu coraz to nowych eksperymentów, które doprowadziły do rozszczepienia jądra atomu. Jedyna rzecz, która uwierała mnie podczas lektury, to mizoginia Fermiego. Możemy ją oczywiście zrzucić na karb norm społecznych obowiązujących w tamtych czasach, ale z drugiej strony podczas czytania miałam dojmujące poczucie, że to wszystko działo się tak niedawno. Nic więc dziwnego, że wciąż i na nowo kobiety muszą walczyć o swoje i upominać się o swoje miejsce w świecie, bo niestety, zostało nam ono zabrane dawno, dawno temu.

Książka wnikliwie rozpracowuje wiele zagadnień związanych z zagadką powstania życia, od mikrobiologii po mechanike kwantową i teorie Penrose'a. Stanowi dość wyczerpujące kompednium i jest bardzo ładnie napisana warsztatowo - co nie jest zaskoczeniem, w końcu autor to brytyjski naukowiec, takie pozycje rzadko zawodzą i chyba charakteryzują się elokwentnym językiem. Równocześnie nie czuję się po niej dużo mądrzejszy. Temat jest dla mnie interesujący, na ile mogę to śledzę co ciekawsze zagadnienia i odkrycia z nim związane. Tutaj autor nie ma ani gotowych odpowiedzi ani nie ma zbyt wielu własnych awangardowych hipotez, więc dla mnie nie była odkrywcza. Ale dla ludzi nie znających dobrze tematu, na pewno będzie znakomita. Jednym zdaniem: książka nie jest rewolucją, lecz kompendium; tylko tyle i aż tyle.

Napisać dobrą książkę popularnonaukową jest bardzo trudno. Oprócz wiedzy potrzebna jest oczywiście umiejętność jej ciekawego przekazywania. I w tym przypadku to drugie nieco zawiodło. Temat ciekawy, niezwykle obszerny, który można by potraktować na wiele sposobów. Zdecydowanie brakuje tu 'wstępów', uogólnień i wniosków, autorka skupia się właściwie na podawaniu suchych faktów.

Dobrze się czytało, bo są przyziemne przykłady z Alicja i Bobem, którzy widzą się przez witrynę i część fotonow przechodzi a część się odbija 😀 Pominęłam kilka rozdziałów, bo mnie nie interesowały albo byłam na świeżo po nich w "Kwanty zrobiły mi dzień". Splątanie tu jest dość dobrze wytłumaczone. Pojawia się dekoherencja, o której jeszcze nie słyszałam.

Przeczytana jednym tchem, może bez "wielkich odkryć" dla mnie, ale nazwała wiele myśli, które kłębiły mi się już w głowie, ale których ja sam nie potrafiłem nazwać. Mogę nie być obiektywny, bo temat utraty wiary zajmuje mnie ostatnio "dość bardzo", ale polecałbym tę książkę każdemu z otwartą głową.

Książka Wszechświat krok po kroku to oryginalne i ciekawe podejście do tematyki kosmologii. Autor prowadzi czytelnika przez fascynującą podróż – od samego początku Wszechświata, poprzez powstawanie galaktyk, gwiazd i planet, aż do pojawienia się życia. Jednym z największych atutów książki jest jej struktura. Każdy rozdział rozpoczyna się krótkim streszczeniem, które w przystępny sposób wprowadza w temat, a następnie autor szczegółowo rozwija przedstawione zagadnienia. Dzięki temu łatwiej przyswajać informacje i zrozumieć skomplikowane procesy fizyczne i astronomiczne. Z mojego punktu widzenia, ostatnie rozdziały poświęcone biologii życia okazały się trudniejsze w odbiorze. Autor wprowadza tam dużą liczbę nowych terminów, co momentami było przytłaczające. Podsumowując, Wszechświat krok po kroku to wartościowa pozycja dla osób zainteresowanych kosmologią i ewolucją Wszechświata. Choć niektóre fragmenty mogą być wymagające, to ogólna koncepcja książki i sposób jej przedstawienia sprawiają, że jest to ciekawa i pouczająca lektura.

Bardzo ciekawe spojrzenie na dane i to, w jaki sposób wykorzystuje się ich analizę do przeróżnych rzeczy. Dużo interesujących przykładów, a styl autora do mnie trafia: lekki, zabawny i wciągający. Czy dowiedziałam się z tej książki jakichś przełomowych dla mnie informacji i odkryłam jakieś niesamowite rzeczy? - nie. Ale nie zmienia to faktu, że dobrze się bawiłam, co nie jest oczywiste przy tego typu literaturze.

Doceniam jej wartość historyczną, ale po prostu strasznie mnie ona wymęczyła. Dla mnie jako geografa najciekawsze są spostrzeżenia dotyczące warunków życia mieszkańców ziem, do których dotarł, oraz ciekawe dociekania dotyczące zjawisk przyrodniczych, np. pływów. Jednak drobiazgowość i ilość opisów wszelkiej maści fauny i flory dla mnie, jako zwykłego śmiertelnika, były ponad siły.

To połączenie intrygującego tytułu i pięknej okładki (lepszej, niż z wydania oryginalnego!) zadecydowało o moim niegdysiejszym zakupie tej książki. Później na długie miesiące trafiła do czytnikowej poczekalni (jak wiele innych), ale to właśnie w jej wypadku (a przecież nie zawsze) pamiętam o motywacji towarzyszącej jej zakupowi. Rozum, humanizm, nauka i postęp - oto czterej Jeźdźcy Oświecenia i ich nowemu opisowi (czy przedefiniowaniu ich na język pojęciowy współczesności) poświęca profesor kogniwistyki swą książkę. Początkowo chciałoby się w Nim zobaczyć kolejnego amerykańskiego mądralę (“mądraliński-sraliński, Bartłoczyk z radia!” jak mawiał jeden Pan Ferdek), ale - już po krótkim zagłębieniu się w tekst książki i ulegając erudycyjnemu czarowi jej Autora - przekonujemy się, że coś jest w tej narracji, co może nas mocno uwieść. Dlaczego jest więc aż tak dobrze, skoro jest przecież (z nami) tak źle? Bombardowani codziennie kolejnymi informacjami o wojnach, wypadkach, pijanych kierowcach kilku tych samych ciągle marek aut, czy “kończącej się“ Ziemi, nie do końca zdajemy sobie sprawę z tego, czy rzeczywiście mamy tylko lepszą dostępność do newsów odświeżających się co minutę, czy rzeczywiście jedziemy w dół jakąś równią? Dobrym więc współczesnym obiektywnym racjonalizmem w opisie świata jest statystyka i nią właśnie głównie posługuje się Autor, by uzmysłowić nam, że jednak żyjemy w czasach relatywnie pokojowych i nieprzemocowych. Ale nie tylko. Autor bowiem śmie dyskutować z takimi “oczywistościami” naszych czasów jak: kurczenie się lasów na świecie, wyczerpywanie surowców naturalnych, eksplozja demograficzna czy zmniejszanie chronionych obszarów globu. I robi to w sposób udany, bo pokazuje twarde liczbowe dowody (głównie w formie przekonujących wykresów - te wykresy to jakaś jego mania, ale i widowiskowy sposób dowodzenia swoich racji) na to, iż często jest zupełnie inaczej, niż intuicyjnie nam się wydaje, zwłaszcza, że nasze “intuicje” opieramy często na fałszującym obraz świata alarmistycznym (bo lepiej się sprzedającym) przekazie medialnym. Co dostajemy w zamian straszenia nas? Opis likwidacji promieniotwórczych zanieczyszczeń atmosfery, zanikanie kwaśnych deszczów, a nawet kurczenie się dziury ozonowej. I to wszystko dzieje się tu i teraz - na naszych oczach. A głównie dzięki licznym ponadnarodowym kompromisom i porozumieniom. I tylko nowojorczycy mają gorzej, bo ci rzekomo nie lubią oddychać powietrzem, którego nie widać… To jedynie ogólna wymowa tej książki bywa optymistyczna, bowiem Autor nie przeczy siedmiuset milionom ludzi żyjących w ubóstwie, dziesięciu tysiącom ofiar ludobójstwa w samym 2015 roku czy trzystu milionom ludzi z depresją (z których to osiemset tysięcy umrze śmiercią samobójczą). On tylko - na bazie mocnych danych - uzmysławia nam ogólne trendy i ogólną poprawę kondycji ludzkiej na każdym niemal polu, zmniejszania arsenałów jądrowych nie pomijając… To tylko obraz najlepszej wersji świata, jaką był on na przestrzeni znanej historii (i na bazie analizy okresów z dostępnymi badaniami statystycznymi). Po części opisującej dobrostan współczesnego człowieka na przestrzeni udokumentowanej jego historii, przychodzi również pora na opis współczesnych zjawisk (i ich przyczyn) oddalających się od naukowego opisu świata, czy wręcz od nauki się odwracających w kierunku ideologicznie podsycanych szamanizmów i teorii rodem ze średniowiecza. I na te ruchy i trendy znajduje Autor naukowe wyjaśnienia, a nam trudno się nie zgodzić z opisywanymi procesami, mogącymi zaburzać nasze percepcje rzeczywistości. W tej części narracja staje się mniej statystyczna, a sięga do licznych koncepcji teoretycznych z zakresu socjologii, psychologii a nawet i filozofii. Z jakże licznymi książkami czytanymi przeze mnie ostatnio dyskutuje ta pozycja! By wymienić tylko “Szóste wymieranie”, “Ostatnią minutę”, “Tamte czasy” czy “Manifest ciemności”. I dobrze - czasem warto uzmysłowić sobie, że można iść w poprzek ogólnie pesymistycznego nastawienia i… może mieć też nieco racji? Ciekawym wątkiem jest postulat zbliżenia humanistyki do nauki ścisłych, z którego to aliansu obie strony miałyby odnieść korzyść. Jak dwa skrzydła, na których nauka miałaby być rozpięta… Otrzymujemy więc postulat uniwersyteckiego szkolenia nowego typu: naukowców "biegłych w językach obu kultur". Czy Uniwersytet jest na to gotowy? Zasadniczej książki wymowy nie zmienia również i to, że w momencie jej ukończenia (2018 rok) Autor ani nie wiedział jeszcze o rosyjskiej agresji na Ukrainę (przynajmniej tej w pełnej skali), mającej wkrótce nadejść epidemii COVID-19, ani o ostatecznej likwidacji Obamacare przez administrację “Trump II” (wówczas pisał tylko jeszcze o takich zakusach Republikanów podczas pierwszej jego kadencji). Niemniej jednak rozumiemy, że i te wydarzenia nie odwracają ogólnych i mocno udokumentowanych trendów poprawy naszego życia w każdym aspekcie (tak ogólnie i tak globalnie). Wątek dotyczący wojny i przemocy, gdzie czytamy: “to oczywiście nie znaczy, że taka eskalacja jest niemożliwa, ale wskazuje, że regularna wojna uchodzi za coś nadzwyczajnego, coś, czego kraje próbują uniknąć (prawie) za wszelką cenę”, dziś pewnie musiałby zostać opatrzony suplementem typu “nie dotyczy Rosji Putina”... Trudno oskarżyć Autora o podleganie jakiemuś spolaryzowanemu politycznie lobby; jest on rzecznikiem racjonalizmu, oświeceniowości, humanizmu i nauki. I choć wprawdzie przytacza dane, iż obecnie na amerykańskich uczelniach 60% ich pracowników ma zapatrywania demokratyczne, a w książce ostro są krytykowani Republikanie - za ich wsteczny kierunek ideologiczny, to jednak - tam, gdzie na to zasługują - dostaje się i lewicowcom: za straszenie przeludnieniem, za demonizowanie energetyki i broni jądrowej, wyolbrzymianie skutków rzekomego wyczerpywania się surowców i zmian klimatycznych. Myślę więc, że książka ma ciekawy i odświeżający aspekt poznawczy, choć jedynie dla osób gotowych przyjmować racjonalny, naukowy i statystyczny opis świata. Jakoś tam pozwala przekraczać ograniczenia naszych hermetycznych baniek światopoglądowo-politycznych i uwspólniać poglądy na świat w całej jego - jednak - złożoności. Mi przydaje się do łagodzenia lęków egzystencjalnych, towarzyszących codziennej okołośniadaniowej prasówce w mediach elektronicznych; może jednak nie jest tak źle, skoro jest tak dobrze? Lekturze książki i namysłowi nad nią sprzyja na pewno lekki i dowcipny język, pełen metafor i porównań. Tak, panowie profesorowie, powinno się pisać literaturę popularnonaukową w dziedzinach społeczno-ekonomicznych! Zresztą ten właśnie - pełen humoru - język ratuje książkę, którą w przeciwnym razie pewnie uznalibyśmy w pewnym momencie za nudną, gdy każdy kolejny rozdział powtarza tylko: “lepiej, lepiej, lepiej”… Siłą rzeczy i w sposób naturalny porównuję ją z “Tamtymi czasami” Caparosa i przyglądam się, jak różni się podejście naukowca od dziennikarza-reportera. Tu dostajemy może nawet bardziej usystematyzowany wykład, w którym swobodna (i przystępna) narracja przeplata się z ogromem danych poddanych naukowej walidacji. Nie wiem, czy całościowo nie staję w tym porównaniu po stronie harwardzkiego erudycyjnego mądrali?

Bardzo ciekawa książka. Choć właściwie spodziewałam się jej treści, i nie było dla mnie absolutnie zaskoczeniem, że zwierzęta SĄ empatyczne i potrafią się troszczyć o innych. Moja suczka bojąca się wody, wskoczyła do niej gdy usłyszała krzyk mojej mamy, by ją ratować. Książka zawiera mnóstwo podobnych przykładów, z życia różnych gatunków. Książka mega. Nie jesteśmy pępkiem świata jako ludzkość. Mamy zwierzęcych przodków. Polecam.

Książka Carla Rovelliego pt. „Siedem krótkich lekcji fizyki” to wyjątkowa próba przybliżenia laikom zawiłości współczesnej fizyki. Na zaledwie kilkudziesięciu stronach autor w przystępny sposób omawia najważniejsze osiągnięcia nauki XX wieku, takie jak ogólna teoria względności, mechanika kwantowa czy struktura wszechświata. Choć temat może wydawać się trudny, autor udowadnia, że naukę można opisać językiem zrozumiałym i inspirującym nawet dla osób, które nie mają specjalistycznej wiedzy. Największym atutem książki jest jej prostota i klarowność. Rovelli opowiada o fizyce z pasją, snując swoje wywody niczym fascynującą opowieść. Dzięki temu trudne pojęcia, takie jak zakrzywienie czasoprzestrzeni czy kwanty, stają się bardziej przystępne. Autor unika żargonu naukowego, skupiając się na wyjaśnieniu idei, które stoją za teoriami. Przykładem jest opis Einsteina, który odkrywa, że grawitacja to zakrzywienie przestrzeni, został podany w sposób niemal poetycki, co nadaje książce lekkości i zachęca do dalszej lektury. Każdy z siedmiu rozdziałów skupia się na innym aspekcie fizyki. Rovelli zaczyna od teorii względności, by później przejść do mechaniki kwantowej, struktury wszechświata, cząstek elementarnych czy ciepła czarnych dziur. Zakończenie książki jest wyjątkowo refleksyjne i filozoficzne — autor zastanawia się nad miejscem człowieka w kosmosie, co skłania czytelnika do głębszych przemyśleń. Ta część sprawia, że książka zyskuje uniwersalny wymiar, wykraczając poza fizykę i dotykając fundamentalnych pytań o nasze istnienie. Jednakże, mimo licznych zalet, książka ma też swoje wady. Dla czytelnika, który oczekuje szczegółowych wyjaśnień i pogłębionej analizy, może okazać się zbyt powierzchowna. Rovelli skacze między tematami, często rezygnując z dokładniejszego omówienia, co sprawia, że niektóre idee pozostają jedynie zarysowane. Może to być pewne rozczarowanie dla osób, które chciałyby bardziej zgłębić przedstawiane zagadnienia. Ponadto, książka nie rozwiewa wszystkich tajemnic fizyki — niektóre koncepcje, jak kwantowa natura rzeczywistości, mogą nadal wydawać się trudne do zrozumienia dla czytelnika bez przygotowania naukowego. Jednak to raczej cecha samego tematu niż niedopatrzenie autora. Warto również zwrócić uwagę na filozoficzny wymiar książki. Rovelli nie ogranicza się do przedstawienia suchych faktów naukowych — zadaje pytania o miejsce człowieka we wszechświecie, sens istnienia i granice ludzkiego poznania. Takie podejście nadaje książce głębi i sprawia, że czytelnik ma ochotę wracać do jej treści, by przemyśleć niektóre z poruszonych kwestii. W połączeniu z prostotą języka i licznymi metaforami, książka staje się nie tylko wprowadzeniem do fizyki, ale także łączy ją z filozoficznymi pytaniami myślenia i woli człowieka. Mimo tych drobnych niedociągnięć, „Siedem krótkich lekcji fizyki” to książka, która zachwyca swoją formą i przystępnością. Rovelli przypomina nam, jak piękny i tajemniczy jest świat fizyki, a jednocześnie udowadnia, że nauka może być pasjonującą przygodą intelektualną. To doskonała pozycja dla każdego, kto chce zrozumieć podstawy współczesnej fizyki i zastanowić się nad swoim miejscem w wszechświecie. Moja ocena: 8/10. Książka spełnia swoje zadanie jako wprowadzenie do fizyki, ale brak głębszych analiz może pozostawić niedosyt u bardziej dociekliwych czytelników. Również ostatni rozdział poruszający bardziej filozoficzne tematy był zaskoczeniem, w moim odczuciu zbyt zmieniającym ciągłość i ton wypowiedzi. Niemniej jednak, Carlo Rovelli zasługuje na uznanie za umiejętność mówienia o nauce w sposób przystępny i inspirujący. Autor: Julia Wojtczuk

Książkę czyta się błyskawicznie – to taka lekka przebieżka po wszystkich błędach konstrukcyjnych ludzkiego ciała, których kompetentny inżynier na pewno by nie popełnił. Najwięcej frajdy dają pierwsze rozdziały o anatomicznych dziwactwach. Oczywiście znałam klasyki, jak wiecznie psujące się kolana czy mało inteligentną budowę oka, ale te wszystkie niepotrzebnie pokawałkowane kostki w stopie szczerze mnie zaskoczyły. Ta część wypada najlepiej: budzi autentyczną ciekawość i sprawia, że człowiek zaczyna zupełnie inaczej patrzeć w lustro. Czuć jednak, że to pozycja bardzo „popularna”. Wyjaśnienia są uproszczone, momentami wręcz ślizgają się po temacie, co czasem ociera się o brak precyzji. Autor pozwala sobie też na drobne uszczypliwości pod adresem przeciwników ewolucji – nic agresywnego, ale jego stanowisko jest jasne (zresztą ewolucja sama w sobie nie jest zbyt łaskawa dla kreacjonizmu…) Niestety pod koniec tempo siada. Rozdział o psychologii jest dość powierzchowny, zwłaszcza jeśli zna się bardziej konkretne lektury, choćby wspomnianego tu Kahnemana. Finał o przyszłości ludzkości wypada jeszcze słabiej – to raczej luźne spekulacje, a wątek z kosmitami sprawia wrażenie pisanego na siłę, żeby tylko dobić do odpowiedniej liczby stron. Mimo to lektura jest bardzo przystępna. Poleciłabym ją komuś, kto nie siedzi głęboko w nauce, ale lubi ciekawostki o własnym ciele albo wciąż ma dystans do teorii ewolucji. Dla takich osób będzie to i pouczająca, i całkiem miła zabawa.